ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 4.23
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.23.1
क॒था म॒हाम॑वृध॒त्कस्य॒ होतु॑र्य॒ज्ञं जु॑षा॒णो अ॒भि सोम॒मूधः॑ ।
पिब॑न्नुशा॒नो जु॒षमा॑णो॒ अन्धो॑ वव॒क्ष ऋ॒ष्वः शु॑च॒ते धना॑य ॥
ସେ ମହାନ କିପରି ବଢ଼ିଲେ? କେଉଁ ହୋତାର ଯଜ୍ଞକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରି ସୋମପାତ୍ର ପ୍ରତି ସେ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ? ସୋମ ପାନ କରି, ଇଚ୍ଛା କରି, ଅନ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ବୀର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
4.23.2
को अ॑स्य वी॒रः स॑ध॒माद॑माप॒ समा॑नंश सुम॒तिभिः॒ को अ॑स्य ।
कद॑स्य चि॒त्रं चि॑किते॒ कदू॒ती वृ॒धे भु॑वच्छशमा॒नस्य॒ यज्योः॑ ॥
ତାଙ୍କର କେଉଁ ବୀର ସଦମାଦ (ସହଭୋଜୀ) ହେଲା? କିଏ ତାଙ୍କର ସୁମତିରେ ତାଙ୍କୁ ପାଇଲା? କେବେ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ପ୍ରକଟ ହେଲା? କେବେ ତାଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ସ୍ତୋତାର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସେ ହେଲେ?
4.23.3
क॒था शृ॑णोति हू॒यमा॑न॒मिन्द्रः॑ क॒था शृ॒ण्वन्नव॑सामस्य वेद ।
का अ॑स्य पू॒र्वीरुप॑मातयो ह क॒थैन॑माहुः॒ पपु॑रिं जरि॒त्रे ॥
ଆହ୍ୱାନ ହେଲେ ଇନ୍ଦ୍ର କିପରି ଶୁଣନ୍ତି? ଶୁଣି ତାଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ କିପରି ଜାଣନ୍ତି? ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଉପମାଗୁଡ଼ିକ କଣ? ଗାୟକ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ପାପୁରି (ପୁଷ୍ଟ) କିପରି କୁହାଯାଏ?
4.23.4
क॒था स॒बाधः॑ शशमा॒नो अ॑स्य॒ नश॑द॒भि द्रवि॑णं॒ दीध्या॑नः ।
दे॒वो भु॑व॒न्नवे॑दा म ऋ॒तानां॒ नमो॑ जगृ॒भ्वाँ अ॒भि यज्जुजो॑षत् ॥
ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ଦୁଃଖରେ ଥିବା ଲୋକ କିପରି ନଷ୍ଟ ନ ହେବ? ଧନ ପ୍ରତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେହି ଦେବ ହେଉ। ସେ ମୋ ଋତର ଜ୍ଞାତା ହେଉ। ନମସ୍କାର ଗ୍ରହଣ କରି ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ।
4.23.5
क॒था कद॒स्या उ॒षसो॒ व्यु॑ष्टौ दे॒वो मर्त॑स्य स॒ख्यं जु॑जोष ।
क॒था कद॑स्य स॒ख्यं सखि॑भ्यो॒ ये अ॑स्मि॒न्कामं॑ सु॒युजं॑ तत॒स्रे ॥
ସେହି ଉଷାଙ୍କ ଉଦୟରେ ଦେବ ମର୍ତ୍ୟର ସଖ୍ୟ କେବେ ଭୋଗିଲେ? ତାଙ୍କର ସଖ୍ୟ କେବେ ସେହି ସଖାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହୁଏ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କଠାରେ ସୁଯୋଜିତ କାମନା ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି?
4.23.6
किमादम॑त्रं स॒ख्यं सखि॑भ्यः क॒दा नु ते॑ भ्रा॒त्रं प्र ब्र॑वाम ।
श्रि॒ये सु॒दृशो॒ वपु॑रस्य॒ सर्गाः॒ स्व॑र्ण चि॒त्रत॑ममिष॒ आ गोः ॥
ତେବେ ସଖାମାନଙ୍କ ସଖ୍ୟକୁ ତୁମ ପାଖରେ ଭ୍ରାତୃତ୍ୱ ବୋଲି କେବେ ଘୋଷଣା କରିବା? ସୁଦୃଶଙ୍କ ଶ୍ରୀ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ରୂପ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ; ଗାଈମାନଙ୍କ (ଆଲୋକର) ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାରା ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
4.23.7
द्रुहं॒ जिघां॑सन्ध्व॒रस॑मनि॒न्द्रां तेति॑क्ते ति॒ग्मा तु॒जसे॒ अनी॑का ।
ऋ॒णा चि॒द्यत्र॑ ऋण॒या न॑ उ॒ग्रो दू॒रे अज्ञा॑ता उ॒षसो॑ बबा॒धे ॥
ଯଜ୍ଞ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଦ୍ରୋହୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନ ମାନୁଥିବା ଲୋକକୁ—ବଳ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରିଆ କରନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଉଗ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ଦୂରର ଅଜଣା ଉଷାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତଡ଼ିଦେଲେ।
4.23.8
ऋ॒तस्य॒ हि शु॒रुधः॒ सन्ति॑ पू॒र्वीर्ऋ॒तस्य॑ धी॒तिर्वृ॑जि॒नानि॑ हन्ति ।
ऋ॒तस्य॒ श्लोको॑ बधि॒रा त॑तर्द॒ कर्णा॑ बुधा॒नः शु॒चमा॑न आ॒योः ॥
ଋତର ବହୁ ଅନୁଗତ ଧାରା ଅଛି; ଋତର ବୁଦ୍ଧି ବକ୍ରତା ନଷ୍ଟ କରେ। ଋତର ସ୍ତୁତି-ବାଣୀ ବଧିର କାନ ଖୋଲେ—ସଜାଗ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ।
4.23.9
ऋ॒तस्य॑ दृ॒ळ्हा ध॒रुणा॑नि सन्ति पु॒रूणि॑ च॒न्द्रा वपु॑षे॒ वपूं॑षि ।
ऋ॒तेन॑ दी॒र्घमि॑षणन्त॒ पृक्ष॑ ऋ॒तेन॒ गाव॑ ऋ॒तमा वि॑वेशुः ॥
ଋତର ଦୃଢ଼ ଆଧାର ଅନେକ; ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ ଅନେକ। ଋତ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦୀର୍ଘ ପଥ ଛାଡ଼ନ୍ତି; ଋତ ଦ୍ୱାରା ଗାଈମାନେ ଋତରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
4.23.10
ऋ॒तं ये॑मा॒न ऋ॒तमिद्व॑नोति ऋ॒तस्य॒ शुष्म॑स्तुर॒या उ॑ ग॒व्युः ।
ऋ॒ताय॑ पृ॒थ्वी ब॑हु॒ले ग॑भी॒रे ऋ॒ताय॑ धे॒नू प॑र॒मे दु॑हाते ॥
ଋତକୁ ଧରି ରଖୁଥିବା ଲୋକ ହିଁ ଋତର ସେବା କରେ; ଋତର ବଳ, ଗାଈ ଇଚ୍ଛୁକ ଲୋକ ଦ୍ରୁତ। ଋତ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ, ଗଭୀର, ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ; ଋତ ପାଇଁ ଦୁଇ ପରମ କ୍ଷୀରବତୀ ଗାଈ କ୍ଷୀର ଝରାନ୍ତି।
4.23.11
नू ष्टु॒त इ॑न्द्र॒ नू गृ॑णा॒न इषं॑ जरि॒त्रे न॒द्यो॑ न पी॑पेः ।
अका॑रि ते हरिवो॒ ब्रह्म॒ नव्यं॑ धि॒या स्या॑म र॒थ्यः॑ सदा॒साः ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ସ୍ତୁତ ହୋଇ, ଗାୟକକୁ ଅନ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର—ନଦୀ ଉଚ୍ଛୁଳିବା ପରି। ହେ ହରିବାନ, ତୁମ ପାଇଁ ନୂତନ ପ୍ରାର୍ଥନା ରଚିତ ହୋଇଛି; ବୁଦ୍ଧିରେ ଆମେ ରଥୀ ଏବଂ ସଦା ଦାତା ହେଉ।