ઋગ્વેદ · સૂક્ત 4.26

4.26.1

अ॒हं मनु॑रभवं॒ सूर्य॑श्चा॒हं क॒क्षीवाँ॒ ऋषि॑रस्मि॒ विप्रः॑ ।
अ॒हं कुत्स॑मार्जुने॒यं न्यृ॑ञ्जे अ॒हं क॒विरु॒शना॒ पश्य॑ता मा ॥

હું મનુ હતો અને હું જ સૂર્ય પણ હતો; હું કક્ષીવાન ઋષિ છું, જ્ઞાની. મેં અર્જુનના પુત્ર કુત્સને વશ કર્યો; હું કવિ ઉશના છું — મને જુઓ.

अ॒हं भूमि॑मददा॒मार्या॑या॒हं वृ॒ष्टिं दा॒शुषे॒ मर्त्या॑य ।
अ॒हम॒पो अ॑नयं वावशा॒ना मम॑ दे॒वासो॒ अनु॒ केत॑मायन् ॥

મેં પૃથ્વી આર્યને આપી; દાનશીલ મર્ત્યને મેં વરસાદ આપ્યો. ગર્જતાં જળને મેં ચલાવ્યાં; મારા સંકલ્પ પ્રમાણે દેવો આવ્યા.

अ॒हं पुरो॑ मन्दसा॒नो व्यै॑रं॒ नव॑ सा॒कं न॑व॒तीः शम्ब॑रस्य ।
श॒त॒त॒मं वे॒श्यं॑ स॒र्वता॑ता॒ दिवो॑दासमतिथि॒ग्वं यदाव॑म् ॥

હું ઉલ્લસિત થઈને શંબરના નેવું-નવ કિલ્લા તોડી પાડ્યા. સર્વતાતિમાં સોમો કિલ્લો તોડ્યો; જ્યારે મેં દિવોદાસ અને અતિથિગ્વનું રક્ષણ કર્યું.

प्र सु ष विभ्यो॑ मरुतो॒ विर॑स्तु॒ प्र श्ये॒नः श्ये॒नेभ्य॑ आशु॒पत्वा॑ ।
अ॒च॒क्रया॒ यत्स्व॒धया॑ सुप॒र्णो ह॒व्यं भर॒न्मन॑वे दे॒वजु॑ष्टम् ॥

તે મરુતોમાં આગળ રહે; વેગવાન બાજોમાં બાજ આગળ વધે. પોતાની શક્તિથી ચક્ર વિનાના વેગથી સુપર્ણ જ્યારે દેવપ્રિય હવ્ય મનુ માટે લાવ્યો.

भर॒द्यदि॒ विरतो॒ वेवि॑जानः प॒थोरुणा॒ मनो॑जवा असर्जि ।
तूयं॑ ययौ॒ मधु॑ना सो॒म्येनो॒त श्रवो॑ विविदे श्ये॒नो अत्र॑ ॥

તે ધ્રૂજતો અહીંથી લાવે ત્યારે, મનોવેગ ધરાવનાર તે વિશાળ માર્ગે મોકલાયો. ઝડપથી તે મધ અને સોમ સાથે ગયો; અહીં બાજ કીર્તિ પામે છે.

ऋ॒जी॒पी श्ये॒नो दद॑मानो अं॒शुं प॑रा॒वतः॑ शकु॒नो म॒न्द्रं मद॑म् ।
सोमं॑ भरद्दादृहा॒णो दे॒वावा॑न्दि॒वो अ॒मुष्मा॒दुत्त॑रादा॒दाय॑ ॥

સીધા ચાલતો બાજ દૂરથી સોમબિંદુ પકડીને આનંદદાયક ઉલ્લાસ, સોમ લાવ્યો; દૃઢ થઈને દેવયુક્ત તે ઉપરના સ્વર્ગમાંથી તે લઈ આવ્યો.

आ॒दाय॑ श्ये॒नो अ॑भर॒त्सोमं॑ स॒हस्रं॑ स॒वाँ अ॒युतं॑ च सा॒कम् ।
अत्रा॒ पुरं॑धिरजहा॒दरा॑ती॒र्मदे॒ सोम॑स्य मू॒रा अमू॑रः ॥

બાજે સોમ લાવ્યો; હજાર અને દસ હજાર સવનો સાથે. અહીં પુરંધિએ શત્રુઓને છોડી દીધા; સોમના મદમાં મૂઢ અમૂઢ બન્યા.