ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 4.26

4.26.1

अ॒हं मनु॑रभवं॒ सूर्य॑श्चा॒हं क॒क्षीवाँ॒ ऋषि॑रस्मि॒ विप्रः॑ ।
अ॒हं कुत्स॑मार्जुने॒यं न्यृ॑ञ्जे अ॒हं क॒विरु॒शना॒ पश्य॑ता मा ॥

ମୁଁ ମନୁ ଥିଲି ଓ ମୁଁ ହିଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଥିଲି; ମୁଁ କକ୍ଷୀବାନ ଋଷି, ଜ୍ଞାନୀ। ମୁଁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁତ୍ସଙ୍କୁ ଦମନ କଲି; ମୁଁ କବି ଉଶନା — ମୋତେ ଦେଖ।

अ॒हं भूमि॑मददा॒मार्या॑या॒हं वृ॒ष्टिं दा॒शुषे॒ मर्त्या॑य ।
अ॒हम॒पो अ॑नयं वावशा॒ना मम॑ दे॒वासो॒ अनु॒ केत॑मायन् ॥

ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଆର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଲି; ଦାନଶୀଳ ମର୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ମୁଁ ବର୍ଷା ଦେଲି। ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଜଳକୁ ମୁଁ ଚଳାଇଲି; ମୋ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଦେବତାମାନେ ଆସିଲେ।

अ॒हं पुरो॑ मन्दसा॒नो व्यै॑रं॒ नव॑ सा॒कं न॑व॒तीः शम्ब॑रस्य ।
श॒त॒त॒मं वे॒श्यं॑ स॒र्वता॑ता॒ दिवो॑दासमतिथि॒ग्वं यदाव॑म् ॥

ମୁଁ ଉଲ୍ଲସିତ ହୋଇ ଶମ୍ବରଙ୍କର ନବ୍ବେ ନଅଟି ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଲି। ସର୍ବତାତିରେ ଶହେତମ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଲି; ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦିବୋଦାସ ଓ ଅତିଥିଗ୍ୱଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲି।

प्र सु ष विभ्यो॑ मरुतो॒ विर॑स्तु॒ प्र श्ये॒नः श्ये॒नेभ्य॑ आशु॒पत्वा॑ ।
अ॒च॒क्रया॒ यत्स्व॒धया॑ सुप॒र्णो ह॒व्यं भर॒न्मन॑वे दे॒वजु॑ष्टम् ॥

ସେ ମରୁତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେଉ; ଦ୍ରୁତ ବାଜ ମଧ୍ୟରେ ବାଜ ଆଗକୁ ଯାଉ। ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଚକ୍ରହୀନ ବେଗରେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଯେତେବେଳେ ଦେବପ୍ରିୟ ହବ୍ୟ ମନୁ ପାଇଁ ଆଣିଲା।

भर॒द्यदि॒ विरतो॒ वेवि॑जानः प॒थोरुणा॒ मनो॑जवा असर्जि ।
तूयं॑ ययौ॒ मधु॑ना सो॒म्येनो॒त श्रवो॑ विविदे श्ये॒नो अत्र॑ ॥

ସେ କମ୍ପି କମ୍ପି ଏଠାରୁ ଆଣିଲେ, ମନୋବେଗୀ ସେ ବିସ୍ତୃତ ପଥରେ ପ୍ରେରିତ ହେଲା। ଶୀଘ୍ର ସେ ମଧୁ ଓ ସୋମ ସହିତ ଗଲା; ଏଠାରେ ବାଜ ଯଶ ପାଏ।

ऋ॒जी॒पी श्ये॒नो दद॑मानो अं॒शुं प॑रा॒वतः॑ शकु॒नो म॒न्द्रं मद॑म् ।
सोमं॑ भरद्दादृहा॒णो दे॒वावा॑न्दि॒वो अ॒मुष्मा॒दुत्त॑रादा॒दाय॑ ॥

ସଠିକ ପଥରେ ଗମନ କରୁଥିବା ବାଜ ଦୂରରୁ ସୋମବିନ୍ଦୁ ଧରି, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଉଲ୍ଲାସ, ସୋମ ଆଣିଲା; ଦୃଢ ହୋଇ ଦେବଯୁକ୍ତ ସେ ଉପରିସ୍ଥ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତାହା ନେଲା।

आ॒दाय॑ श्ये॒नो अ॑भर॒त्सोमं॑ स॒हस्रं॑ स॒वाँ अ॒युतं॑ च सा॒कम् ।
अत्रा॒ पुरं॑धिरजहा॒दरा॑ती॒र्मदे॒ सोम॑स्य मू॒रा अमू॑रः ॥

ଶ୍ୟେନ ସୋମ ଆଣିଲା; ହଜାର ଓ ଦଶ ହଜାର ସବନ ସହିତ। ଏଠାରେ ପୁରନ୍ଧି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା; ସୋମର ମଦରେ ମୂଢ଼ ଅମୂଢ଼ ହେଲେ।