ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.39

5.39.1

यदि॑न्द्र चित्र मे॒हनास्ति॒ त्वादा॑तमद्रिवः ।
राध॒स्तन्नो॑ विदद्वस उभयाह॒स्त्या भ॑र ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ଅଦ୍ଭୁତ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଦତ୍ତ ସେ ଧନ ଆମ ପାଇଁ ଆଣ। ହେ ଦାତା, ଦୁଇ ହାତରେ ସେ ଧନ ଆମ ନିକଟକୁ ଆଣ।

यन्मन्य॑से॒ वरे॑ण्य॒मिन्द्र॑ द्यु॒क्षं तदा भ॑र ।
वि॒द्याम॒ तस्य॑ ते व॒यमकू॑पारस्य दा॒वने॑ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯାହାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଇଚ୍ଛନୀୟ ମନେ କର, ସେହି ତେଜସ୍ୱୀ ଧନ ଏଠାକୁ ଆଣ। ଅକୂପାରର ଦାନରେ ତୁମେ ଯାହା ଦିଅ, ସେ ଧନ ଆମେ ପାଇବା।

यत्ते॑ दि॒त्सु प्र॒राध्यं॒ मनो॒ अस्ति॑ श्रु॒तं बृ॒हत् ।
तेन॑ दृ॒ळ्हा चि॑दद्रिव॒ आ वाजं॑ दर्षि सा॒तये॑ ॥

ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଦାନ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ତୁମ ମହାନ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗ। ଆମ ବିଜୟ ପାଇଁ ବଳ ଆଣ।

मंहि॑ष्ठं वो म॒घोनां॒ राजा॑नं चर्षणी॒नाम् ।
इन्द्र॒मुप॒ प्रश॑स्तये पू॒र्वीभि॑र्जुजुषे॒ गिरः॑ ॥

ତୁମ ଧନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚଳନ୍ତି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଡ଼କୁ, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ତୋତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି।

अस्मा॒ इत्काव्यं॒ वच॑ उ॒क्थमिन्द्रा॑य॒ शंस्यं॒ तस्मा॑ उ॒ ब्रह्म॑वाहसे ।
गिरो॑ वर्ध॒न्त्यत्र॑यो॒ गिरः॑ शुम्भ॒न्त्यत्र॑यः ॥

ପ୍ରାର୍ଥନା ବହନକାରୀ ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ହିଁ କାବ୍ୟମୟ ବାଣୀ, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ପ୍ରଶଂସା ଅର୍ପିତ ହୁଏ। ଅତ୍ରିମାନେ ସ୍ତୁତି ବଢ଼ାନ୍ତି; ଅତ୍ରିମାନେ ସ୍ତୁତି ସଜାନ୍ତି।