ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.70

5.70.1

पु॒रू॒रुणा॑ चि॒द्ध्यस्ति॒ अवो॑ नू॒नं वां॑ वरुण ।
मित्र॒ वंसि॑ वां सुम॒तिम् ॥

ହେ ବରୁଣ, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମମାନଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟ ଅନେକ ପ୍ରକାରେ ଏବେ ଏଠାରେ ଅଛି। ହେ ମିତ୍ର, ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଶୁଭ କୃପା ଆମକୁ ଦିଅ।

ता वां॑ स॒म्यग॑द्रुह्वा॒णेष॑मश्याम॒ धाय॑से ।
व॒यं ते रु॑द्रा स्याम ॥

ହେ ଅଦ୍ରୋହୀ ଦୁଇଜଣ, ସେହି ତୁମମାନଙ୍କ କୃପାରେ ଆମେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଅନ୍ନ ପାଇବା। ହେ ରୁଦ୍ରଗଣ, ଆମେ ତୁମମାନଙ୍କର ହେଉ।

पा॒तं नो॑ रुद्रा पा॒युभि॑रु॒त त्रा॑येथां सुत्रा॒त्रा ।
तु॒र्याम॒ दस्यू॑न्त॒नूभिः॑ ॥

ହେ ରୁଦ୍ରଗଣ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ତୁମମାନଙ୍କ ରକ୍ଷାଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କର; ଉତ୍ତମ ରକ୍ଷକ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ରକ୍ଷା କର। ଆମ ଶରୀର ସହିତ ଆମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିବା।

मा कस्या॑द्भुतक्रतू य॒क्षं भु॑जेमा त॒नूभिः॑ ।
मा शेष॑सा॒ मा तन॑सा ॥

ହେ ଅଦ୍ଭୁତକର୍ମା ଦୁଇଜଣ, କାହାରି ଯଜ୍ଞ ଆମେ ନିଜ ଶରୀରରେ ଭୋଗ ନ କରୁ। ଅବଶେଷ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ପାପ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।