ऋग्वेद · सूक्त 6.42

6.42.1

प्रत्य॑स्मै॒ पिपी॑षते॒ विश्वा॑नि वि॒दुषे॑ भर ।
अ॒रं॒ग॒माय॒ जग्म॒येऽप॑श्चाद्दघ्वने॒ नरे॑ ॥

जाणणाऱ्यासाठी सर्व काही आणा; समर्थ, आलेल्या, मागे न पाहता दान देणाऱ्या त्या माणसासाठी.

एमे॑नं प्र॒त्येत॑न॒ सोमे॑भिः सोम॒पात॑मम् ।
अम॑त्रेभिर्ऋजी॒षिण॒मिन्द्रं॑ सु॒तेभि॒रिन्दु॑भिः ॥

सोमपानात श्रेष्ठ अशा इंद्राकडे सोमरसांसह पुढे या; पात्रांसह आणि पिळलेल्या सोमबिंदूंसह, उत्सुक इंद्राकडे.

यदी॑ सु॒तेभि॒रिन्दु॑भिः॒ सोमे॑भिः प्रति॒भूष॑थ ।
वेदा॒ विश्व॑स्य॒ मेधि॑रो धृ॒षत्तंत॒मिदेष॑ते ॥

तुम्ही पिळलेल्या सोमबिंदूंनी आणि सोमाने इंद्राला चांगले सन्मानित करता तेव्हा, सर्व जाणणारा, बुद्धिमान, धाडसी तो त्या उपासकाकडेच धावत येतो.

अ॒स्माअ॑स्मा॒ इदन्ध॒सोऽध्व॑र्यो॒ प्र भ॑रा सु॒तम् ।
कु॒वित्स॑मस्य॒ जेन्य॑स्य॒ शर्ध॑तो अ॒भिश॑स्तेरव॒स्पर॑त् ॥

यासाठीच, हे अध्वर्यू, पिळलेला सोमरस पुढे आणा; संघर्ष करणाऱ्याला शत्रूच्या निंदेपासून कदाचित तो वाचवील.