ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 8.51

8.51.1

यथा॒ मनौ॒ सांव॑रणौ॒ सोम॑मि॒न्द्रापि॑बः सु॒तम् ।
नीपा॑तिथौ मघव॒न्मेध्या॑तिथौ॒ पुष्टि॑गौ॒ श्रुष्टि॑गौ॒ सचा॑ ॥

ମନୁରେ, ସାଂବରଣରେ ତୁମେ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ସୋମ ପାନ କରିଥିଲ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ନୀପାତିଥିରେ, ହେ ମଘବନ୍, ମେଧ୍ୟାତିଥିରେ, ପୁଷ୍ଟିଗୁ ଓ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିଗୁରେ ଏକତ୍ର।

पा॒र्ष॒द्वा॒णः प्रस्क॑ण्वं॒ सम॑सादय॒च्शया॑नं॒ जिव्रि॒मुद्धि॑तम् ।
स॒हस्रा॑ण्यसिषास॒द्गवा॒मृषि॒स्त्वोतो॒ दस्य॑वे॒ वृकः॑ ॥

ପାର୍ଷଦବାଣ ଶୋଇଥିବା, କ୍ଷୀଣ ଓ ଚାପି ହୋଇଥିବା ପ୍ରସ୍କଣ୍ବକୁ ପୁଣି ବସାଇଲେ; ହଜାର ଗାଈ ଜିତିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଋଷି, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଦସ୍ୟୁ ପାଇଁ ବୃକ ହେଲେ।

य उ॒क्थेभि॒र्न वि॒न्धते॑ चि॒किद्य ऋ॑षि॒चोद॑नः ।
इन्द्रं॒ तमच्छा॑ वद॒ नव्य॑स्या म॒ती अरि॑ष्यन्तं॒ न भोज॑से ॥

ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଯେ ତାଙ୍କୁ ପାଏ ନାହିଁ, ଋଷିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ଯେ ଜାଣେ — ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ନୂଆ ମତି ସହ କୁହ; ଭ୍ରମଣକାରୀକୁ ଭୋଗ ପାଇଁ ପଥ କୁହାଯିବା ପରି।

यस्मा॑ अ॒र्कं स॒प्तशी॑र्षाणमानृ॒चुस्त्रि॒धातु॑मुत्त॒मे प॒दे ।
स त्वि॑मा विश्वा॒ भुव॑नानि चिक्रद॒दादिज्ज॑निष्ट॒ पौंस्य॑म् ॥

ଯାହା ପାଇଁ ସେମାନେ ସପ୍ତଶୀର୍ଷ, ତ୍ରିଧାତୁ, ଉଚ୍ଚତମ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ମନ୍ତ୍ର ଗାଇଥିଲେ; ସେ ହିଁ ଏହି ସବୁ ଭୁବନକୁ ଜଗାନ୍ତି, ତେବେ ସେ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଜନ୍ମିଲା।

यो नो॑ दा॒ता वसू॑ना॒मिन्द्रं॒ तं हू॑महे व॒यम् ।
वि॒द्मा ह्य॑स्य सुम॒तिं नवी॑यसीं ग॒मेम॒ गोम॑ति व्र॒जे ॥

ଯିଏ ବସୁମାନଙ୍କର ଦାତା, ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁ; ତାଙ୍କ ନୂଆ ଅନୁଗ୍ରହ ଆମେ ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣୁ — ଗାଈ ଭରା ଗୋଷ୍ଠରେ ଆମେ ଯାଉ।

यस्मै॒ त्वं व॑सो दा॒नाय॒ शिक्ष॑सि॒ स रा॒यस्पोष॑मश्नुते ।
तं त्वा॑ व॒यं म॑घवन्निन्द्र गिर्वणः सु॒ताव॑न्तो हवामहे ॥

ହେ ବସୁ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଦାନ ପାଇଁ ଶିକ୍ଷା ଦିଅ, ସେ ଧନର ପୋଷଣ ପାଏ। ହେ ମଘବନ୍, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ସ୍ତୁତ୍ୟ, ସୋମ ନିଷ୍ପୀଡ଼ନକାରୀ ଆମେ ତୁମକୁ ହିଁ ଡାକୁ।

क॒दा च॒न स्त॒रीर॑सि॒ नेन्द्र॑ सश्चसि दा॒शुषे॑ ।
उपो॒पेन्नु म॑घव॒न्भूय॒ इन्नु ते॒ दानं॑ दे॒वस्य॑ पृच्यते ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କି କେବେ ବନ୍ଧ୍ୟା ପରି ହୁଅ? ଦାତାଙ୍କୁ ତୁମେ ସେବା କର। ହେ ଧନବାନ, ହେ ଦେବ, ତୁମର ଦାନ ନିଶ୍ଚୟ ଅଧିକ ଗାଯାଯାଏ।

प्र यो न॑न॒क्षे अ॒भ्योज॑सा॒ क्रिविं॑ व॒धैः शुष्णं॑ निघो॒षय॑न् ।
य॒देदस्त॑म्भीत्प्र॒थय॑न्न॒मूं दिव॒मादिज्ज॑निष्ट॒ पार्थि॑वः ॥

ଯେ ନିଜ ବଳରେ ବକ୍ର ଶତ୍ରୁକୁ ଜିଣନ୍ତି, ଆଘାତରେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗର୍ଜନ କରାନ୍ତି। ସେ ଯେତେବେଳେ ସେହି ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରି ବିସ୍ତାର କଲେ, ସେତେବେଳେ ପାର୍ଥିବ (ଦେବ) ଜନ୍ମିଲେ।

यस्या॒यं विश्व॒ आर्यो॒ दासः॑ शेवधि॒पा अ॒रिः ।
ति॒रश्चि॑द॒र्ये रुश॑मे॒ पवी॑रवि॒ तुभ्येत्सो अ॑ज्यते र॒यिः ॥

ଯାହାର ଏ ସବୁ — ଆର୍ୟ ଓ ଦାସ, ଧନର ରକ୍ଷକ ଓ ଶତ୍ରୁ। ଆର୍ୟ, ରୁଶମ ଓ ପବୀରୁରେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ସେ ଧନ ଜିତାଯାଏ।

तु॒र॒ण्यवो॒ मधु॑मन्तं घृत॒श्चुतं॒ विप्रा॑सो अ॒र्कमा॑नृचुः ।
अ॒स्मे र॒यिः प॑प्रथे॒ वृष्ण्यं॒ शवो॑ अ॒स्मे सु॑वा॒नास॒ इन्द॑वः ॥

ଉତ୍ସାହୀ ଉପାସକମାନେ ମଧୁର, ଘୃତ-ଝରା ସ୍ତୋତ୍ର ଗାନ୍ତି; ବିପ୍ରଗଣ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଆମ ପାଇଁ ଧନ ବିସ୍ତାର ହେଲା, ଆମ ପାଇଁ ବୃଷର ବଳ ହେଲା; ଆମ ପାଇଁ ସୋମରସ ନିଙ୍ଗଡ଼ାଗଲା।