सामवेद · विभाग 1.13

1.13.115

त꣡द्वो꣢ गाय सु꣣ते꣡ सचा꣢꣯ पुरुहू꣣ता꣢य꣣ स꣡त्व꣢ने ।
शं꣢꣫ यद्गवे꣣ न꣢ शा꣣कि꣡ने꣢ ॥ ११५ ॥

सोम पिळला जात असताना, अनेकांनी आवाहन केलेल्या बलवान इंद्रासाठी एकत्र गा; गाय आणि शक्तिमानाला कल्याण देणाऱ्यासाठी.

य꣡स्ते꣢ नू꣣न꣡ꣳ श꣡तक्रत꣣वि꣡न्द्र꣢ द्यु꣣म्नि꣡त꣢मो꣣ म꣡दः꣢ ।
ते꣡न꣢ नू꣣नं꣡ मदे꣢꣯ मदे ॥ ११६ ॥

शंभर शक्ती असलेल्या इंद्रा! तुझा जो अत्यंत तेजस्वी आनंद आहे, त्यानेच आता निश्चितपणे आम्हाला आनंदित कर.

गा꣢व꣣ उ꣡प꣢ वदाव꣣टे꣢ म꣢ही꣢ य꣣ज्ञ꣡स्य꣢ र꣣प्सु꣡दा꣢ ।
उ꣣भा꣡ कर्णा꣢꣯ हिर꣣ण्य꣡या꣢ ॥ ११७ ॥

गाई यज्ञाच्या महान गानाजवळ आहेत; मधुर स्वर देणाऱ्या, दोन सोनेरी कान असलेल्या.

अ꣢र꣣म꣡श्वा꣢य गायत꣣ श्रु꣡त꣢कक्षारं गवे ।
अ꣢र꣣मि꣡न्द्र꣢स्य꣣ धा꣡म्ने꣢ ॥ ११८ ॥

घोड्यासाठी पुरेसे गा; प्रसिद्ध गाईसाठीही पुरेसे; इंद्राच्या धामासाठीही पुरेसे गा.

त꣡मिन्द्रं꣢꣯ वाजयामसि म꣣हे꣢ वृ꣣त्रा꣢य꣣ ह꣡न्त꣢वे ।
स꣡ वृषा꣢꣯ वृषभो꣣ भु꣡व꣢त् ॥ ११९ ॥

त्या इंद्राला आम्ही बल देतो, महान वृत्राला मारण्यासाठी; तो बलवान वृषभ झाला आहे.

त्व꣡मि꣡न्द्र꣣ ब꣢ला꣣द꣢धि꣣ स꣡ह꣢सो जा꣣त꣡ ओज꣢꣯सः ।
त्व꣡ꣳसन्वृ꣢꣯ष꣣न्वृ꣡षेद꣢꣯सि ॥ १२० ॥

हे इंद्रा! तू बल, सामर्थ्य आणि ओज यांपासून जन्मलास; तू वृषभांमध्ये वृषभ आहेस.

य꣣ज्ञ꣡ इन्द्र꣢꣯मवर्धय꣣द्य꣢꣫द्भूमिं꣣ व्य꣡व꣢र्तयत् ।
च꣣क्राण꣡ ओ꣢प꣣शं꣢ दि꣣वि꣢ ॥ १२१ ॥

यज्ञाने इंद्राला वाढवले, जेव्हा त्याने पृथ्वी फिरवली; द्युलोकात प्रकाशकिरण निर्माण करीत.

य꣡दि꣢न्द्रा꣣हं꣢꣫ यथा꣣ त्व꣡मीशी꣢꣯य꣣ व꣢स्व꣣ ए꣢क꣣ इ꣢त् ।
स्तो꣣ता꣢ मे꣣ गो꣡स꣢खा स्यात् ॥ १२२ ॥

हे इंद्रा, मीही तुझ्यासारखा होऊन एकटाच धनाचा स्वामी असतो, तर माझा स्तोता गोसखा होता.

प꣡न्य꣢पन्य꣣मि꣡त्सो꣢तार꣣ आ꣡ धा꣢वत꣣ म꣡द्या꣢य ।
सो꣡मं꣢ वी꣣रा꣢य꣣ शू꣡रा꣢य ॥ १२३ ॥

पुन्हा पुन्हा प्रशंसनीय सोम गाळणारांनो, उल्हासासाठी धावत या; वीरासाठी आणि शूरासाठी सोम.

इ꣣दं꣡ व꣢सो सु꣣त꣢꣫मन्धः꣣ पि꣢बा꣣ सु꣡पू꣢र्णमु꣣द꣡र꣢म् ।
अ꣡ना꣢भयिन्ररि꣣मा꣡ ते꣢ ॥ १२४ ॥

हे वसो, हा गाळलेला सोमरस पी; तुझे भरलेले पोट पूर्ण कर; तुझ्यासाठी आम्ही अनडथळा आनंद निर्माण करू.