सामवेद · विभाग 1.16

1.16.145

अ꣡पा꣢दु शि꣣प्र्य꣡न्ध꣢सः सु꣣द꣡क्ष꣢स्य प्रहो꣣षि꣡णः꣢ ।
इ꣢न्द्रो꣣रि꣢न्द्रो꣣ य꣡वा꣢शिरः ॥ १४५ ॥

इंद्रासाठी अर्पिलेला सोमरस, जवमिश्रित — इंद्र, इंद्र, यवाशिरः.

इ꣣मा꣡ उ꣢ त्वा पुरुवसो꣣ऽभि꣡ प्र नो꣢꣯नवु꣣र्गि꣡रः꣢ ।
गा꣡वो꣢ व꣣त्सं꣢꣫ न धे꣣न꣡वः꣢ ॥ १४६ ॥

हे बहुधन, ही स्तुती तुझ्याकडे उंचावल्या — वासराकडे धेनूंप्रमाणे.

अ꣢꣫त्राह꣣ गो꣡र꣢मन्वत꣣ ना꣢म꣣ त्व꣡ष्टु꣢꣯पी꣣꣬च्य꣢꣯म् ।
इ꣣त्था꣢ च꣣न्द्र꣡म꣢सो गृ꣣हे꣢ ॥ १४७ ॥

येथे म्हटले आहे — गायींनी त्वष्ट्याचे गुप्त नाव जाणले; अशा प्रकारे चंद्राच्या घरात.

य꣢꣫दिन्द्रो꣣ अ꣡न꣢य꣣द्रि꣡तो꣢ म꣣ही꣢र꣣पो꣡ वृष꣢꣯न्तमः ।
त꣡त्र꣢ पू꣣षा꣡भु꣢व꣣त्स꣡चा꣢ ॥ १४८ ॥

अत्यंत पराक्रमी इंद्राने बंधनातून महान जल पुढे नेले, तेव्हा तेथे पूषा सोबती झाला.

गौ꣡र्ध꣢यति म꣣रु꣡ता꣢ꣳ श्रव꣣स्यु꣢र्मा꣣ता꣢ म꣣घो꣡ना꣢म्॥ यु꣣क्ता꣢꣫ वह्नी꣣ र꣡था꣢नाम् ॥ १४९ ॥

मरुतांसाठी यशाची इच्छा करणारी गाय धावते — दानशूरांची माता; रथ वाहणारे जुंपलेले आहेत.

उ꣡प꣢ नो꣣ ह꣡रि꣢भिः सु꣣तं꣢ या꣣हि꣡ म꣢दानां पते ।
उ꣡प꣢ नो꣣ ह꣡रि꣢भिः सु꣣त꣢म् ॥ १५० ॥

हे मदांचे स्वामी, तुझ्या हरी अश्वांसह आमच्या अभिषुत सोमाजवळ ये.

इ꣣ष्टा꣡ होत्रा꣢꣯ असृक्ष꣣ते꣡न्द्रं꣢ वृ꣣ध꣡न्तो꣢ अध्व꣣रे꣢ ।
अ꣡च्छा꣢वभृ꣣थ꣡मोज꣢꣯सा ॥ १५१ ॥

यज्ञात इंद्राला वाढवत, अर्पित होत्र-मंत्र सामर्थ्यासह अवभृथाकडे पाठवले गेले.

अ꣣ह꣢꣫मिद्धि पि꣣तु꣡ष्परि꣢꣯ मे꣣धा꣢मृ꣣त꣡स्य꣢ ज꣣ग्र꣡ह꣢ ।
अ꣣ह꣡ꣳ सूर्य꣢꣯ इवाजनि ॥ १५२ ॥

मी पित्यापासून ऋताची मेधा घेतली; मी सूर्यासारखा उदयास आलो.

रे꣣व꣡ती꣢र्नः सध꣣मा꣢द꣣ इ꣡न्द्रे꣢ सन्तु तु꣣वि꣡वा꣢जाः ।
क्षु꣣म꣢न्तो꣣ या꣢भि꣣र्म꣡दे꣢म ॥ १५३ ॥

इंद्रासह सहभोजनात आमच्यासाठी धनवान व अन्नपूर्ण बल असावे, ज्यांच्याने आम्ही आनंदित होऊ.

सो꣡मः꣢ पू꣣षा꣡ च꣢ चेततु꣣र्वि꣡श्वा꣢साꣳ सुक्षिती꣣ना꣢म् ।
दे꣣वत्रा꣢ र꣢थ्यो꣢꣯र्हि꣣ता꣢ ॥ १५४ ॥

सोम आणि पूषन् दोघेही सर्व सुखी प्रजांना पाहतात; देवांमध्ये ते रथसारथी म्हणून नियुक्त आहेत.