सामवेद · विभाग 1.21

1.21.194

उ꣡त्त्वा꣢ मन्दन्तु꣣ सो꣡माः꣢ कृणु꣣ष्व꣡ राधो꣢꣯ अद्रिवः ।
अ꣡व꣢ ब्रह्म꣣द्वि꣡षो꣢ जहि ॥ १९४ ॥

सोमरस तुला आनंदित करोत. हे वज्रधारी, धन दे; ब्रह्मद्वेष्ट्यांना खाली पाड.

गि꣡र्व꣢णः पा꣣हि꣡ नः꣢ सु꣣तं꣢꣫ मधो꣣र्धा꣡रा꣢भिरज्यसे ।
इ꣢न्द्र꣣ त्वा꣡दा꣢त꣣मि꣡द्यशः꣢꣯ ॥ १९५ ॥

हे स्तुत्य, आमचा सुत सोम प्राशन कर; मधुधारांनी तू अभिषिक्त होतोस. हे इंद्रा, हे यश तुझेच दान आहे.

स꣡दा꣢ व꣣ इ꣢न्द्र꣣श्च꣡र्कृ꣢ष꣣दा꣢꣫ उपो꣣ नु꣡ स स꣢꣯प꣣र्य꣢न् ।
न꣢ दे꣣वो꣢ वृ꣣तः꣢꣯ शूर꣣ इ꣡न्द्रः꣢ ॥ १९६ ॥

इंद्र सदैव तुमच्या जवळ कार्यरत असतो; तो आताही उपासकांकडे येतो. शूर इंद्र देव अडवला जात नाही.

आ꣡ त्वा꣢ विश꣣न्त्वि꣡न्द꣢वः समु꣣द्र꣡मि꣢व꣣ सि꣡न्ध꣢वः ।
न꣢꣫ त्वामि꣣न्द्रा꣡ति꣢ रिच्यते ॥ १९७ ॥

सोमबिंदू तुझ्यात प्रवेशोत, नद्या समुद्रात जाव्यात तसे. हे इंद्रा, तुला कोणी ओलांडत नाही.

इ꣢न्द्र꣣मि꣢द्गा꣣थि꣡नो꣢ बृ꣣ह꣡दिन्द्र꣢꣯म꣣र्के꣡भि꣢र꣣र्कि꣡णः꣢ ।
इ꣢न्द्रं꣣ वा꣡णी꣢रनूषत ॥ १९८ ॥

गाथा गाणारे इंद्रालाच मोठ्या स्वराने स्तुती करतात; मंत्रगायक मंत्रांनी इंद्रालाच गौरवितात. वाणींनी इंद्राचीच स्तुती केली.

इ꣡न्द्र꣢ इ꣣षे꣡ द꣢दातु न ऋभु꣣क्ष꣡ण꣢मृ꣣भु꣢ꣳर꣣यि꣢म् ।
वा꣣जी꣡ द꣢दातु वा꣣जि꣡न꣢म् ॥ १९९ ॥

इंद्र आम्हाला अन्नासाठी ऋभुक्षणाला, ऋभूला व धनाला देवो. बलवान दाता बल देवो.

इ꣡न्द्रो꣢ अ꣣ङ्ग꣢ म꣣ह꣢द्भ꣣य꣢म꣣भी꣡ षदप꣢꣯ चुच्यवत् ।
स꣢꣫ हि स्थि꣢रो꣡ विच꣢꣯र्षणिः ॥ २०० ॥

इंद्र खरोखर मोठे भय (शत्रूंवर) टाकून त्यांना कंपवो. तो स्थिर आणि सर्वद्रष्टा आहे.

इ꣣मा꣡ उ꣢ त्वा सु꣣ते꣡सु꣢ते꣣ न꣡क्ष꣢न्ते गिर्वणो꣣ गि꣡रः꣢ ।
गा꣡वो꣢ व꣣त्सं꣢꣫ न धे꣣न꣡वः꣢ ॥ २०१ ॥

स्तुतींच्या स्वामी! प्रत्येक सोमपिळणीला ही स्तुती तुमच्यापर्यंत पोहोचते, वासराकडे गायी येतात तसे.

इ꣢न्द्रा꣣ नु꣢ पू꣣ष꣡णा꣢ व꣣य꣢ꣳ स꣣ख्या꣡य꣢ स्व꣣स्त꣡ये꣢ ।
हु꣣वे꣢म꣣ वा꣡ज꣢सातये ॥ २०२ ॥

इंद्र आणि पूषन यांना मैत्री, कल्याण आणि बल-धन मिळविण्यासाठी आम्ही आता आवाहन करतो.

न꣡ कि꣢ इन्द्र꣣ त्व꣡दुत्त꣢꣯रं꣣ न꣡ ज्यायो꣢꣯ अस्ति वृत्रहन् ।
न꣢ क्ये꣣वं꣢꣫ यथा꣣ त्व꣢म् ॥ २०३ ॥

(पौष) हे इंद्रा, तुझ्यापेक्षा श्रेष्ठ कोणी नाही; हे वृत्रहंता, तुझ्यापेक्षा मोठा कोणी नाही. तुझ्यासारखा कोणी नाही.