ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.21

1.21.194

उ꣡त्त्वा꣢ मन्दन्तु꣣ सो꣡माः꣢ कृणु꣣ष्व꣡ राधो꣢꣯ अद्रिवः ।
अ꣡व꣢ ब्रह्म꣣द्वि꣡षो꣢ जहि ॥ १९४ ॥

ସୋମରସ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତୁ। ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଧନ ଦିଅ; ବ୍ରହ୍ମଦ୍ୱେଷୀମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କର।

गि꣡र्व꣢णः पा꣣हि꣡ नः꣢ सु꣣तं꣢꣫ मधो꣣र्धा꣡रा꣢भिरज्यसे ।
इ꣢न्द्र꣣ त्वा꣡दा꣢त꣣मि꣡द्यशः꣢꣯ ॥ १९५ ॥

ହେ ସ୍ତୁତ୍ୟ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସୁତ ସୋମ ପାନ କର; ମଧୁ ଧାରାରେ ତୁମେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୁଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏ ଯଶ ତୁମ ଦାନ।

स꣡दा꣢ व꣣ इ꣢न्द्र꣣श्च꣡र्कृ꣢ष꣣दा꣢꣫ उपो꣣ नु꣡ स स꣢꣯प꣣र्य꣢न् ।
न꣢ दे꣣वो꣢ वृ꣣तः꣢꣯ शूर꣣ इ꣡न्द्रः꣢ ॥ १९६ ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ସର୍ବଦା ତୁମମାନଙ୍କ ନିକଟରେ କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ; ବର୍ତ୍ତମାନ ମଧ୍ୟ ସେବକମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି। ଶୂର ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବଙ୍କୁ କେହି ରୋକିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

आ꣡ त्वा꣢ विश꣣न्त्वि꣡न्द꣢वः समु꣣द्र꣡मि꣢व꣣ सि꣡न्ध꣢वः ।
न꣢꣫ त्वामि꣣न्द्रा꣡ति꣢ रिच्यते ॥ १९७ ॥

ସୋମ ବିନ୍ଦୁ ତୁମରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ, ନଦୀ ସମୁଦ୍ରରେ ପଶିବା ପରି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।

इ꣢न्द्र꣣मि꣢द्गा꣣थि꣡नो꣢ बृ꣣ह꣡दिन्द्र꣢꣯म꣣र्के꣡भि꣢र꣣र्कि꣡णः꣢ ।
इ꣢न्द्रं꣣ वा꣡णी꣢रनूषत ॥ १९८ ॥

ଗାଥା ଗାୟକମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ ମହତ୍ ରୂପେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ମନ୍ତ୍ର ଗାୟକମାନେ ମନ୍ତ୍ରରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ ଗୌରବ କରନ୍ତି। ବାଣୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

इ꣡न्द्र꣢ इ꣣षे꣡ द꣢दातु न ऋभु꣣क्ष꣡ण꣢मृ꣣भु꣢ꣳर꣣यि꣢म् ।
वा꣣जी꣡ द꣢दातु वा꣣जि꣡न꣢म् ॥ १९९ ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ନ ପାଇଁ ଆମକୁ ଋଭୁକ୍ଷଣ, ଋଭୁ ଓ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ। ବଳବାନ ଦାତା ବଳ ଦିଅନ୍ତୁ।

इ꣡न्द्रो꣢ अ꣣ङ्ग꣢ म꣣ह꣢द्भ꣣य꣢म꣣भी꣡ षदप꣢꣯ चुच्यवत् ।
स꣢꣫ हि स्थि꣢रो꣡ विच꣢꣯र्षणिः ॥ २०० ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ମହାଭୟ (ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଉପରେ) ପକାଇ ସେମାନଙ୍କୁ କମ୍ପାଉ। ସେ ସ୍ଥିର ଓ ସର୍ବଦର୍ଶୀ।

इ꣣मा꣡ उ꣢ त्वा सु꣣ते꣡सु꣢ते꣣ न꣡क्ष꣢न्ते गिर्वणो꣣ गि꣡रः꣢ ।
गा꣡वो꣢ व꣣त्सं꣢꣫ न धे꣣न꣡वः꣢ ॥ २०१ ॥

ସ୍ତୁତିମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ! ପ୍ରତି ସୋମ ନିଷ୍କାଶନରେ ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚେ, ବାଛୁରି ପାଖକୁ ଗାଈମାନେ ଯେପରି ଯାଆନ୍ତି।

इ꣢न्द्रा꣣ नु꣢ पू꣣ष꣡णा꣢ व꣣य꣢ꣳ स꣣ख्या꣡य꣢ स्व꣣स्त꣡ये꣢ ।
हु꣣वे꣢म꣣ वा꣡ज꣢सातये ॥ २०२ ॥

ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂଷନଙ୍କୁ ମିତ୍ରତା, କଲ୍ୟାଣ ଓ ବଳ-ଧନ ଲାଭ ପାଇଁ ଏବେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।

न꣡ कि꣢ इन्द्र꣣ त्व꣡दुत्त꣢꣯रं꣣ न꣡ ज्यायो꣢꣯ अस्ति वृत्रहन् ।
न꣢ क्ये꣣वं꣢꣫ यथा꣣ त्व꣢म् ॥ २०३ ॥

(ପୌଷ) ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମଠାରୁ ଉଚ୍ଚ କେହି ନାହାଁନ୍ତି; ହେ ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ତୁମଠାରୁ ବଡ଼ କେହି ନାହାଁନ୍ତି। ତୁମ ପରି କେହି ନାହାଁନ୍ତି।