सामवेद · विभाग 1.27

1.27.253

श꣣ग्ध्यू꣢३षु꣡ श꣢चीपत꣣ इ꣢न्द्र꣣ वि꣡श्वा꣢भिरू꣣ति꣡भिः꣢ ।
भ꣢गं꣣ न꣡ हि त्वा꣢꣯ य꣣श꣡सं꣢ वसु꣣वि꣢द꣣म꣡नु꣢ शूर꣣ च꣡रा꣢मसि ॥ २५३ ॥

हे शचीपती इंद्रा, सर्व संरक्षणांसह आम्हाला सामर्थ्य दे. यशस्वी धनदाता भगाच्या मागे जाल्याप्रमाणे, हे शूरा, आम्ही तुझ्या मागे चालतो.

या꣡ इ꣢न्द्र꣣ भु꣢ज꣣ आ꣡भ꣢रः꣣꣬ स्व꣢꣯र्वा꣣ꣳ अ꣡सु꣢रेभ्यः ।
स्तो꣣ता꣢र꣣मि꣡न्म꣢घवन्नस्य वर्धय꣣ ये꣢ च꣣ त्वे꣢ वृ꣢क्त꣡ब꣢र्हिषः ॥ २५४ ॥

हे इंद्रा, असुरांपासून तू आणलेल्या भोगांनी, हे मघवन्, या स्तोत्रकर्त्याची वृद्धी कर; आणि तुझ्यासाठी दर्भ छेदणाऱ्यांचीही वृद्धी कर.

प्र꣢ मि꣣त्रा꣢य꣣ प्रा꣢र्य꣣म्णेइ स꣢च꣣꣬थ्य꣢꣯मृतावसो ।
व꣣रूथ्ये꣢३ वइरु꣢णे꣣ छ꣢न्द्यं꣣ वइचः꣢ स्तो꣣त्रइꣳ राज꣢꣯सु गायत ॥ २५५ ॥

मित्र आणि अर्यमा यांच्यासाठी, हे ऋतवसो, सहचरांप्रमाणे पुढे स्तुती करा. रक्षक वरुणासाठी मनोहर वचन आणि स्तोत्र राजांमध्ये गा.

अ꣣भि꣡ त्वा꣢ पू꣣र्व꣡पी꣢तय꣣ इ꣢न्द्र꣣ स्तो꣡मे꣢भिरा꣣य꣡वः꣢ ।
स꣣मीचीना꣡स꣢ ऋ꣣भ꣢वः꣣ स꣡म꣢स्वरन्रु꣣द्रा꣡ गृ꣢णन्त पू꣣र्व्य꣢म् ॥ २५६ ॥

हे इंद्रा, पहिल्या पानासाठी स्तोत्रांसह आयू तुझ्याकडे आले. सुसंगत ऋभू एकत्र ध्वनित झाले; रुद्रांनी प्राचीन स्तुती उच्चारली.

प्र꣢ व꣣ इ꣡न्द्रा꣢य बृह꣣ते꣡ मरु꣢꣯तो꣣ ब्र꣡ह्मा꣢र्चत ।
वृ꣣त्र꣡ꣳ ह꣢नति वृत्र꣣हा꣢ श꣣त꣡क्र꣢तु꣣र्वज्रेण श꣣त꣡प꣢र्वणा ॥ २५७ ॥

हे मरुतांनो, महान इंद्रासाठी ब्रह्म (मंत्र) अर्पण करा. वृत्रहन्ता, शतक्रतु इंद्र शतपर्वा वज्राने वृत्राला मारतो.

बृ꣣ह꣡दिन्द्रा꣢꣯य गायत꣣ म꣡रु꣢तो वृत्र꣣ह꣡न्त꣢मम् ।
ये꣢न꣣ ज्यो꣢ति꣣र꣡ज꣢नयन्नृता꣣वृ꣡धो꣢ दे꣣वं꣢ दे꣣वा꣢य꣣ जा꣡गृ꣢वि ॥ २५८ ॥

हे मरुतांनो, वृत्राला सर्वाधिक मारणाऱ्या महान इंद्रासाठी गा. ऋताची वृद्धी करणारे तुम्ही ज्याने प्रकाश निर्माण केला, त्या जागृत देवासाठी गा.

इ꣢न्द्र꣣ क्र꣡तुं꣢ न꣣ आ꣡ भ꣢र पि꣣ता꣢ पु꣣त्रे꣢भ्यो꣣ य꣡था꣢ ।
शि꣡क्षा꣢ णो अ꣣स्मि꣡न्पु꣢रुहूत꣣ या꣡म꣢नि जी꣣वा꣡ ज्योति꣢꣯रशीमहि ॥ २५९ ॥

हे इंद्रा, पिता पुत्रांना देतो तसे आम्हाला संकल्पशक्ती दे. हे पुरुहूता, या प्रवासात आम्हाला शिक्षण दे, म्हणजे आम्ही जिवंत राहून प्रकाश मिळवू.

मा꣡ न꣢ इन्द्र꣣ प꣡रा꣢ वृण꣣ग्भ꣡वा꣢ नः सध꣣मा꣡द्ये꣢ ।
त्वं꣡ न꣢ ऊ꣣ती꣢꣫ त्वमिन्न꣣ आ꣢प्यं꣣ मा꣡ न꣢ इन्द्र꣣ प꣡रा꣢ वृणक् ॥ २६० ॥

हे इंद्रा, आमच्यापासून तोंड फिरवू नकोस; सहभोजाच्या या उत्सवात आमच्याबरोबर राहा. तूच आमचे रक्षण, तूच आमचा बांधव; हे इंद्रा, आम्हाला सोडू नकोस.

व꣣यं꣡ घ꣢ त्वा सु꣣ता꣡व꣢न्त꣣ आ꣢पो꣣ न꣢ वृ꣣क्त꣡ब꣢र्हिषः ।
प꣣वि꣡त्र꣢स्य प्र꣣स्र꣡व꣢णेषु वृत्रह꣣न्प꣡रि꣢ स्तो꣣ता꣡र꣢ आसते ॥ २६१ ॥

हे वृत्रहंत्या, सोम पिळणारे आम्ही तुला इच्छितो; कापलेले दर्भ पसरून पाण्याजवळ बसावे तसे, पवित्र गाळणीच्या प्रवाहांभोवती स्तोते बसले आहेत.

य꣡दि꣢न्द्र꣣ ना꣡हु꣢षी꣣ष्वा꣡ ओजो꣢꣯ नृ꣣म्णं꣡ च꣢ कृ꣣ष्टि꣡षु꣢ ।
य꣢द्वा꣣ प꣡ञ्च꣢ क्षिती꣣नां꣢ द्यु꣣म्न꣡मा भ꣢꣯र स꣣त्रा꣡ विश्वा꣢꣯नि꣣ पौ꣡ꣳस्या꣢ ॥ २६२ ॥

हे इंद्रा, नहुष लोकांतील ओज आणि पौरुष, मानवांतील जे आहे आणि पाच वस्ती करणाऱ्या जनांचे तेज, हे सर्व एकत्र आम्हाला दे.