ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.27

1.27.253

श꣣ग्ध्यू꣢३षु꣡ श꣢चीपत꣣ इ꣢न्द्र꣣ वि꣡श्वा꣢भिरू꣣ति꣡भिः꣢ ।
भ꣢गं꣣ न꣡ हि त्वा꣢꣯ य꣣श꣡सं꣢ वसु꣣वि꣢द꣣म꣡नु꣢ शूर꣣ च꣡रा꣢मसि ॥ २५३ ॥

ହେ ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ରକ୍ଷା ସହ ଆମକୁ ବଳ ଦିଅ। ଯଶସ୍ବୀ ଧନଦାତା ଭଗଙ୍କ ପଛେ ଚାଲିବା ପରି, ହେ ଶୂର, ଆମେ ତୁମ ପଛେ ଚାଲୁ।

या꣡ इ꣢न्द्र꣣ भु꣢ज꣣ आ꣡भ꣢रः꣣꣬ स्व꣢꣯र्वा꣣ꣳ अ꣡सु꣢रेभ्यः ।
स्तो꣣ता꣢र꣣मि꣡न्म꣢घवन्नस्य वर्धय꣣ ये꣢ च꣣ त्वे꣢ वृ꣢क्त꣡ब꣢र्हिषः ॥ २५४ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅସୁରମାନଙ୍କଠାରୁ ତୁମେ ଆଣିଥିବା ଭୋଗରେ, ହେ ମଘବନ୍, ଏହି ସ୍ତୋତାକୁ ବଢ଼ାଅ; ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ନିମନ୍ତେ କୁଶ କାଟନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ାଅ।

प्र꣢ मि꣣त्रा꣢य꣣ प्रा꣢र्य꣣म्णेइ स꣢च꣣꣬थ्य꣢꣯मृतावसो ।
व꣣रूथ्ये꣢३ वइरु꣢णे꣣ छ꣢न्द्यं꣣ वइचः꣢ स्तो꣣त्रइꣳ राज꣢꣯सु गायत ॥ २५५ ॥

ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ଯମା ନିମନ୍ତେ, ହେ ଋତବସୁ, ସାଥୀଙ୍କ ପରି ଆଗରେ ସ୍ତୁତି କର। ରକ୍ଷକ ବରୁଣ ନିମନ୍ତେ ମନୋହର ବାଣୀ ଓ ସ୍ତୋତ୍ର ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗାଅ।

अ꣣भि꣡ त्वा꣢ पू꣣र्व꣡पी꣢तय꣣ इ꣢न्द्र꣣ स्तो꣡मे꣢भिरा꣣य꣡वः꣢ ।
स꣣मीचीना꣡स꣢ ऋ꣣भ꣢वः꣣ स꣡म꣢स्वरन्रु꣣द्रा꣡ गृ꣢णन्त पू꣣र्व्य꣢म् ॥ २५६ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଥମ ପାନ ନିମନ୍ତେ ସ୍ତୋମ ସହ ଆୟୁମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ସମ୍ୟକ୍ ଋଭୁମାନେ ଏକତ୍ର ଧ୍ୱନିତ ହେଲେ; ରୁଦ୍ରମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ତୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

प्र꣢ व꣣ इ꣡न्द्रा꣢य बृह꣣ते꣡ मरु꣢꣯तो꣣ ब्र꣡ह्मा꣢र्चत ।
वृ꣣त्र꣡ꣳ ह꣢नति वृत्र꣣हा꣢ श꣣त꣡क्र꣢तु꣣र्वज्रेण श꣣त꣡प꣢र्वणा ॥ २५७ ॥

ହେ ମରୁତଗଣ, ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମ (ମନ୍ତ୍ର) ଅର୍ପଣ କର। ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶତପର୍ବା ବଜ୍ରରେ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରନ୍ତି।

बृ꣣ह꣡दिन्द्रा꣢꣯य गायत꣣ म꣡रु꣢तो वृत्र꣣ह꣡न्त꣢मम् ।
ये꣢न꣣ ज्यो꣢ति꣣र꣡ज꣢नयन्नृता꣣वृ꣡धो꣢ दे꣣वं꣢ दे꣣वा꣢य꣣ जा꣡गृ꣢वि ॥ २५८ ॥

ହେ ମରୁତଗଣ, ବୃତ୍ରକୁ ସର୍ବାଧିକ ବଧକାରୀ ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଗାନ କର। ଋତ ବଢ଼ାଉଥିବା ତୁମେ ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆଲୋକ ଜନ୍ମାଇଥିଲ, ସେହି ଜାଗ୍ରତ ଦେବତା ନିମନ୍ତେ ଗାଅ।

इ꣢न्द्र꣣ क्र꣡तुं꣢ न꣣ आ꣡ भ꣢र पि꣣ता꣢ पु꣣त्रे꣢भ्यो꣣ य꣡था꣢ ।
शि꣡क्षा꣢ णो अ꣣स्मि꣡न्पु꣢रुहूत꣣ या꣡म꣢नि जी꣣वा꣡ ज्योति꣢꣯रशीमहि ॥ २५९ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପିତା ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଯେପରି ଦିଏ, ସେହିପରି ଆମକୁ ସଂକଳ୍ପଶକ୍ତି ଦିଅ। ହେ ପୁରୁହୂତ, ଏ ଯାତ୍ରାରେ ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଅ; ଆମେ ଜୀବିତ ରହି ଆଲୋକ ଲାଭ କରୁ।

मा꣡ न꣢ इन्द्र꣣ प꣡रा꣢ वृण꣣ग्भ꣡वा꣢ नः सध꣣मा꣡द्ये꣢ ।
त्वं꣡ न꣢ ऊ꣣ती꣢꣫ त्वमिन्न꣣ आ꣢प्यं꣣ मा꣡ न꣢ इन्द्र꣣ प꣡रा꣢ वृणक् ॥ २६० ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମଠାରୁ ମୁଖ ଫେରାଅ ନାହିଁ; ସହଭୋଜର ଉତ୍ସବ-ପାନରେ ଆମ ସହିତ ରୁହ। ତୁମେ ହିଁ ଆମର ରକ୍ଷା, ତୁମେ ହିଁ ଆମର ବନ୍ଧୁ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କର ନାହିଁ।

व꣣यं꣡ घ꣢ त्वा सु꣣ता꣡व꣢न्त꣣ आ꣢पो꣣ न꣢ वृ꣣क्त꣡ब꣢र्हिषः ।
प꣣वि꣡त्र꣢स्य प्र꣣स्र꣡व꣢णेषु वृत्रह꣣न्प꣡रि꣢ स्तो꣣ता꣡र꣢ आसते ॥ २६१ ॥

ହେ ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ସୋମ ନିଷ୍କାଶନକାରୀ ଆମେ ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁ; କଟା କୁଶ ବିଛାଇ ଜଳ ପାଖରେ ବସିବା ପରି, ପବିତ୍ର ଛାଣୀର ସ୍ରୋତ ଚାରିପାଖରେ ସ୍ତୋତାମାନେ ବସିଛନ୍ତି।

य꣡दि꣢न्द्र꣣ ना꣡हु꣢षी꣣ष्वा꣡ ओजो꣢꣯ नृ꣣म्णं꣡ च꣢ कृ꣣ष्टि꣡षु꣢ ।
य꣢द्वा꣣ प꣡ञ्च꣢ क्षिती꣣नां꣢ द्यु꣣म्न꣡मा भ꣢꣯र स꣣त्रा꣡ विश्वा꣢꣯नि꣣ पौ꣡ꣳस्या꣢ ॥ २६२ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ନାହୁଷ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବଳ ଓ ପୌରୁଷ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ଅଛି, ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ବସତିକାରୀ ଜନଙ୍କ ତେଜ, ସବୁ ଏକାସଙ୍ଗରେ ଆମକୁ ଦିଅ।