ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.39.370
वि꣢श्वाः꣣ पृ꣡त꣢ना अभि꣣भू꣡त꣢रं꣣ न꣡रः꣢ स꣣जू꣡स्त꣢तक्षु꣣रि꣡न्द्रं꣢ जज꣣नु꣡श्च꣢ रा꣣ज꣡से꣢ ।
क्र꣢त्वे꣣ व꣡रे꣢ स्थे꣢म꣢न्या꣣मु꣡री꣢मु꣣तो꣡ग्रमोजि꣢꣯ष्ठं त꣣र꣡सं꣢ तर꣣स्वि꣡न꣢म् ॥ ३७० ॥
ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ପରାସ୍ତ କରୁଥିବା, ସର୍ବାଧିକ ବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଗଢ଼ିଲେ ଓ ରାଜତ୍ୱ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ବଳ ଓ ବର ପାଇଁ, ଦୃଢ଼ତାରେ, ଉଗ୍ର, ଅତି ଓଜସ୍ୱୀ ଓ ବେଗବାନଙ୍କୁ (ସେମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି)।
1.39.371
श्र꣡त्ते꣢ दधामि प्रथ꣣मा꣡य꣢ म꣣न्य꣢꣫वेऽह꣣न्य꣢रद्दस्युं꣣ न꣡र्यं꣢ वि꣣वे꣢र꣣पः꣢ ।
उ꣣भे꣢꣫ यत्वा꣣ रो꣡द꣢सी꣣ धा꣡व꣢ता꣣म꣢नु꣣ भ्य꣡सा꣢त्ते꣣ शु꣣ष्मा꣢त्पृथि꣣वी꣡ चि꣢दद्रिवः ॥ ३७१ ॥
ପ୍ରଥମ ପରାକ୍ରମ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ (ସ୍ତୁତି) ଅର୍ପଣ କରେ; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଦସ୍ୟୁକୁ ବଧ କରି ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଜଳ ମୁକ୍ତ କଲ; ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ତୁମ ଭୟରେ ତୁମ ପଛେ ଦଉଡ଼ନ୍ତୁ; ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମ ବଳରେ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ (କମ୍ପେ)।
1.39.372
स꣣मे꣢त꣣ वि꣢श्वा꣣ ओ꣡ज꣢सा꣣ प꣡तिं꣢ दि꣣वो꣢꣯ य एक꣣ इ꣡द्भूरति꣢꣯थि꣣र्ज꣡नानाम् ।
स꣢ पू꣣र्व्यो꣡ नूत꣢꣯नमा꣣जि꣡गी꣢षं꣣ तं꣡ व꣢र्त्त꣣नी꣡रनु꣢꣯ वावृत꣣ ए꣢क꣣ इ꣢त् ॥ ३७२ ॥
ସମସ୍ତେ ନିଜ ଓଜ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୁଅ; (ଇନ୍ଦ୍ର) ଦ୍ୟୁଲୋକର ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ଏକାକୀ ଲୋକଙ୍କର ଅତିଥି ହେଲେ; ସେ ପୁରାତନ, ନୂତନ ବିଜୟ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପଛେ ପଥମାନ ଫେରିଛନ୍ତି, ସେ ଏକାକୀ।
1.39.373
इ꣣मे꣡ त꣢ इन्द्र꣣ ते꣢ व꣣यं꣡ पु꣢रुष्टुत꣣ ये꣢ त्वा꣣र꣢भ्य꣣ च꣡रा꣢मसि प्रभूवसो ।
न꣢꣫ हि त्वद꣣न्यो꣡ गि꣢र्वणो꣣ गि꣢रः꣣ स꣡घ꣢त्क्षो꣣णी꣡रि꣢व꣣ प्र꣢ति꣣ त꣡द्ध꣢र्य नो꣣ व꣡चः꣢ ॥ ३७३ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏମାନେ (ଆମେ) ତୁମର; ହେ ବହୁପ୍ରଶଂସିତ, ତୁମକୁ ଧରି ଆମେ ଚାଲୁ, ହେ ପ୍ରଭୂତଧନ; ତୁମଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ, ହେ ଗୀତପ୍ରଶଂସିତ; ଆମ ଇଚ୍ଛିତ ବାଣୀକୁ, ପୃଥିବୀ ପରି (ଗ୍ରହଣ କର)।
1.39.374
च꣣र्षणीधृ꣡तं꣢ म꣣घ꣡वा꣢नमु꣣क्थ्या꣢ऽ३मि꣢न्द्रं꣣ गि꣡रो꣢ बृह꣣ती꣢र꣣꣬भ्यनू꣢꣯षत ।
वा꣣वृधानं꣡ पु꣢रुहू꣣त꣡ꣳ सु꣢वृ꣣क्ति꣢भि꣣र꣡म꣢र्त्यं꣣ ज꣡र꣢माणं दि꣣वे꣡दि꣢वे ॥ ३७४ ॥
ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଦାନଶୀଳ, ଉକ୍ଥ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ବୃହତୀ (ମହାନ) ଗୀତସମୂହ ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି; ଯିଏ ବଢ଼େ, ବହୁଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହୂତ, ଅମର, ଯିଏ ଦିନକୁ ଦିନ (ସ୍ତୁତ ହୁଅନ୍ତି) — ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିରେ।
1.39.375
अ꣡च्छा꣢ व꣣ इ꣡न्द्रं꣢ म꣣त꣡यः꣢ स्व꣣र्यु꣡वः꣢ स꣣ध्री꣢ची꣣र्वि꣡श्वा꣢ उश꣣ती꣡र꣢नूषत ।
प꣡रि꣢ ष्वजन्त꣣ ज꣡न꣢यो꣣ य꣢था꣣ प꣢तिं꣣ म꣢र्यं꣣ न꣢ शु꣣न्ध्युं꣢ म꣣घ꣡वा꣢नमू꣣त꣡ये꣢ ॥ ३७५ ॥
ସ୍ୱର୍ଗ ଇଚ୍ଛୁକ ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମିଳିମିଶି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ମୁଖ ଫେରାଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର। ଇଚ୍ଛୁକ ପତ୍ନୀମାନେ ଯେପରି ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ସେହିପରି ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆଲିଙ୍ଗନ କର।
1.39.376
अ꣣भि꣢꣫ त्यं मे꣣षं꣡ पु꣢रुहू꣣त꣢मृ꣣ग्मि꣢य꣣मि꣡न्द्रं꣢ गी꣣र्भि꣡र्म꣢दता꣣ व꣡स्वो꣢ अर्ण꣣व꣢म् ।
य꣢स्य꣣ द्या꣢वो꣣ न꣢ वि꣣च꣡र꣢न्ति꣣ मा꣡नु꣢षं भु꣣जे꣡ मꣳहि꣢꣯ष्ठम꣣भि꣡ विप्र꣢꣯मर्चत ॥ ३७६ ॥
ସେହି ବଳବାନ, ବହୁ-ଆହୂତ, ଋକ୍ରେ ସ୍ତୁତ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯିଏ ଧନର ସାଗର, ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦିତ କର। ଯାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦ୍ୟୁଲୋକ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଚରଣ କରେ, ସେହି ଅତି ଦାନଶୀଳ ପ୍ରେରିତ ଋଷିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର।
1.39.377
त्य꣢꣫ꣳ सु मे꣣षं꣡ म꣢हया स्व꣣र्वि꣡दꣳश꣣तं꣡ यस्य꣢꣯ सु꣣भु꣡वः꣢ सा꣣क꣡मीर꣢꣯ते ।
अ꣢त्यं꣣ न꣡ वाज꣢꣯ꣳ हवन꣣स्य꣢द꣣ꣳ र꣢थ꣣मि꣡ न्द्रं꣢ ववृत्या꣣म꣡व꣢से सुवृ꣣क्ति꣡भिः꣢ ॥ ३७७ ॥
ସେହି ବଳବାନଙ୍କୁ ଭଲରେ ମହିମାନ୍ୱିତ କର; ସେ ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରକାଶର ଅନ୍ୱେଷୀ। ଶହେ ସୁଜାତ ସାଥୀ ତାଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରେରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଆହ୍ୱାନରେ ଧାଉଥିବା ଅଶ୍ୱ ପରି, ରଥରୂପୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିରେ ଆମେ ଫେରିବା।
1.39.378
घृ꣣त꣡व꣢ती꣣ भु꣡व꣢नानामभि꣣श्रि꣢यो꣣र्वी꣢ पृ꣣थ्वी꣡ म꣢धु꣣दु꣡घे꣢ सु꣣पे꣡श꣢सा ।
द्या꣡वा꣢पृथि꣣वी꣡ वरु꣢꣯णस्य ध꣡र्म꣢णा꣣ वि꣡ष्क꣢भिते अ꣣ज꣢रे꣣ भू꣡रि꣢रेतसा ॥ ३७८ ॥
ଘିଅରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଲୋକମାନଙ୍କର ଶୋଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବିଶାଳ ଓ ପ୍ରଶସ୍ତ, ମଧୁ ଦୋହନକାରୀ, ସୁନ୍ଦର ରୂପବାନ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ; ବରୁଣଙ୍କ ଧର୍ମରେ ଧାରଣ ହୋଇଥିବା, ଅଜର, ପ୍ରଚୁର ବୀଜବାନ।
1.39.379
उ꣣भे꣡ यदि꣢꣯न्द्र꣣ रो꣡द꣢सी आप꣣प्रा꣢थो꣣षा꣡ इ꣡व ।
म꣣हा꣡न्तं꣢ त्वा म꣣ही꣡ना꣢ꣳ स꣣म्रा꣡जं꣢ चर्षणी꣣ना꣢म् ।
दे꣣वी꣡ जनि꣢꣯त्र्यजीजनद्भ꣣द्रा꣡ जनि꣢꣯त्र्यजीजनत् ॥ ३७९ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଉଷା ପରି ଦୁଇ ଲୋକକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲ, ସେତେବେଳେ ମହାନ, ମହିମାନ୍ୱିତ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ରାଟ ତୁମକୁ ଦେବୀ ଜନନୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; କଲ୍ୟାଣୀ ଜନନୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
1.39.380
प्र꣢ म꣣न्दि꣡ने꣢ पितु꣣म꣡द꣢र्च꣣ता व꣢चो꣣ यः꣢ कृ꣣ष्ण꣡ग꣢र्भा नि꣣र꣡ह꣢न्नृ꣣जि꣡श्व꣢ना ।
अ꣣वस्य꣢वो꣣ वृ꣡ष꣢णं꣣ व꣡ज्र꣢दक्षिणं म꣣रु꣡त्व꣢न्तꣳ स꣣ख्या꣡य꣢ हुवेमहि ॥ ३८० ॥
ଆନନ୍ଦଦାୟୀଙ୍କୁ ଅନ୍ନସମୃଦ୍ଧ ସ୍ତୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ଯିଏ କୃଷ୍ଣଗର୍ଭ (ଶତ୍ରୁ)ମାନଙ୍କୁ ଋଜିଶ୍ୱନ ସହିତ ପ୍ରହାର କରି ଦୂର କରିଥିଲେ। ରକ୍ଷା ଚାହୁଁଥିବା ଆମେ ବର୍ଷଣକାରୀ, ଡାହାଣ ହାତରେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ମରୁତ୍ମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ସଖ୍ୟ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।