Sāmaveda · Abschnitt 1.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.39.370
वि꣢श्वाः꣣ पृ꣡त꣢ना अभि꣣भू꣡त꣢रं꣣ न꣡रः꣢ स꣣जू꣡स्त꣢तक्षु꣣रि꣡न्द्रं꣢ जज꣣नु꣡श्च꣢ रा꣣ज꣡से꣢ ।
क्र꣢त्वे꣣ व꣡रे꣢ स्थे꣢म꣢न्या꣣मु꣡री꣢मु꣣तो꣡ग्रमोजि꣢꣯ष्ठं त꣣र꣡सं꣢ तर꣣स्वि꣡न꣢म् ॥ ३७० ॥
Indra, den überwältigendsten Bezwinger aller Heere, haben die Männer gemeinsam geformt und zur Herrschaft gezeugt; für Kraft und Gabe, in Standhaftigkeit, preisen sie den Wilden, den Kraftvollsten und Schnellen.
1.39.371
श्र꣡त्ते꣢ दधामि प्रथ꣣मा꣡य꣢ म꣣न्य꣢꣫वेऽह꣣न्य꣢रद्दस्युं꣣ न꣡र्यं꣢ वि꣣वे꣢र꣣पः꣢ ।
उ꣣भे꣢꣫ यत्वा꣣ रो꣡द꣢सी꣣ धा꣡व꣢ता꣣म꣢नु꣣ भ्य꣡सा꣢त्ते꣣ शु꣣ष्मा꣢त्पृथि꣣वी꣡ चि꣢दद्रिवः ॥ ३७१ ॥
Ich lege (mein Lob) auf dich für die erste Tapferkeit, als du den Dasyu, den Feind der Menschen, erschlugst und die Wasser befreitest; mögen Himmel und Erde dir aus Furcht nachlaufen; o Träger des Donnerkeils, durch deine Kraft zittert sogar die Erde.
1.39.372
स꣣मे꣢त꣣ वि꣢श्वा꣣ ओ꣡ज꣢सा꣣ प꣡तिं꣢ दि꣣वो꣢꣯ य एक꣣ इ꣡द्भूरति꣢꣯थि꣣र्ज꣡नानाम् ।
स꣢ पू꣣र्व्यो꣡ नूत꣢꣯नमा꣣जि꣡गी꣢षं꣣ तं꣡ व꣢र्त्त꣣नी꣡रनु꣢꣯ वावृत꣣ ए꣢क꣣ इ꣢त् ॥ ३७२ ॥
Versammelt euch alle mit eurer Kraft; er ist der Herr des Himmels, der allein zum Gast der Völker wurde; er ist uralt und begehrt eine neue Eroberung; die Wege haben sich nach ihm gewendet, er, der in Wahrheit der Einzige ist.
1.39.373
इ꣣मे꣡ त꣢ इन्द्र꣣ ते꣢ व꣣यं꣡ पु꣢रुष्टुत꣣ ये꣢ त्वा꣣र꣢भ्य꣣ च꣡रा꣢मसि प्रभूवसो ।
न꣢꣫ हि त्वद꣣न्यो꣡ गि꣢र्वणो꣣ गि꣢रः꣣ स꣡घ꣢त्क्षो꣣णी꣡रि꣢व꣣ प्र꣢ति꣣ त꣡द्ध꣢र्य नो꣣ व꣡चः꣢ ॥ ३७३ ॥
O Indra, diese (wir) gehören dir; o vielgepriesener, dich ergreifend gehen wir weiter, o reicher an Gütern; es gibt keinen außer dir, o durch Lieder Geehrter; nimm unser erwünschtes Wort an, wie die Erden es tun.
1.39.374
च꣣र्षणीधृ꣡तं꣢ म꣣घ꣡वा꣢नमु꣣क्थ्या꣢ऽ३मि꣢न्द्रं꣣ गि꣡रो꣢ बृह꣣ती꣢र꣣꣬भ्यनू꣢꣯षत ।
वा꣣वृधानं꣡ पु꣢रुहू꣣त꣡ꣳ सु꣢वृ꣣क्ति꣢भि꣣र꣡म꣢र्त्यं꣣ ज꣡र꣢माणं दि꣣वे꣡दि꣢वे ॥ ३७४ ॥
Indra, Stütze der Völker, freigebig, des Lobes würdig – die großen Lieder haben ihn gepriesen; er, der wächst, von vielen angerufen, unsterblich, Tag für Tag gepriesen, mit guten Lobpreisungen.
1.39.375
अ꣡च्छा꣢ व꣣ इ꣡न्द्रं꣢ म꣣त꣡यः꣢ स्व꣣र्यु꣡वः꣢ स꣣ध्री꣢ची꣣र्वि꣡श्वा꣢ उश꣣ती꣡र꣢नूषत ।
प꣡रि꣢ ष्वजन्त꣣ ज꣡न꣢यो꣣ य꣢था꣣ प꣢तिं꣣ म꣢र्यं꣣ न꣢ शु꣣न्ध्युं꣢ म꣣घ꣡वा꣢नमू꣣त꣡ये꣢ ॥ ३७५ ॥
Ihr Gebete, die ihr den Himmel sucht, wendet euch alle gemeinsam zu Indra und preist ihn. Wie sehnsüchtige Frauen ihren Gatten umarmen, so umarmt den freigebigen Indra zum Schutz.
1.39.376
अ꣣भि꣢꣫ त्यं मे꣣षं꣡ पु꣢रुहू꣣त꣢मृ꣣ग्मि꣢य꣣मि꣡न्द्रं꣢ गी꣣र्भि꣡र्म꣢दता꣣ व꣡स्वो꣢ अर्ण꣣व꣢म् ।
य꣢स्य꣣ द्या꣢वो꣣ न꣢ वि꣣च꣡र꣢न्ति꣣ मा꣡नु꣢षं भु꣣जे꣡ मꣳहि꣢꣯ष्ठम꣣भि꣡ विप्र꣢꣯मर्चत ॥ ३७६ ॥
Erfreut mit Liedern jenen mächtigen Indra, vielgerufen, mit Versen zu preisen, Meer des Reichtums. Vor dem sich die Himmel unter den Menschen bewegen, singt dem freigebigsten, inspirierten Seher.
1.39.377
त्य꣢꣫ꣳ सु मे꣣षं꣡ म꣢हया स्व꣣र्वि꣡दꣳश꣣तं꣡ यस्य꣢꣯ सु꣣भु꣡वः꣢ सा꣣क꣡मीर꣢꣯ते ।
अ꣢त्यं꣣ न꣡ वाज꣢꣯ꣳ हवन꣣स्य꣢द꣣ꣳ र꣢थ꣣मि꣡ न्द्रं꣢ ववृत्या꣣म꣡व꣢से सुवृ꣣क्ति꣡भिः꣢ ॥ ३७७ ॥
Preist gut jenen Gewaltigen, den Finder des himmlischen Lichtes, mit dem hundert wohlgeborene Gefährten gemeinsam angetrieben werden. Wie ein Ross, das auf den Ruf herbeieilt, wollen wir uns zu Indra, dem Wagen, um Hilfe mit guten Lobreden wenden.
1.39.378
घृ꣣त꣡व꣢ती꣣ भु꣡व꣢नानामभि꣣श्रि꣢यो꣣र्वी꣢ पृ꣣थ्वी꣡ म꣢धु꣣दु꣡घे꣢ सु꣣पे꣡श꣢सा ।
द्या꣡वा꣢पृथि꣣वी꣡ वरु꣢꣯णस्य ध꣡र्म꣢णा꣣ वि꣡ष्क꣢भिते अ꣣ज꣢रे꣣ भू꣡रि꣢रेतसा ॥ ३७८ ॥
Voll von Ghee, strahlend mit der Pracht der Welten, weit und breit, Süßes melkend, schön von Gestalt — Himmel und Erde, von Varuṇas Gesetz auseinandergehalten, unvergänglich, reich an Samen.
1.39.379
उ꣣भे꣡ यदि꣢꣯न्द्र꣣ रो꣡द꣢सी आप꣣प्रा꣢थो꣣षा꣡ इ꣡व ।
म꣣हा꣡न्तं꣢ त्वा म꣣ही꣡ना꣢ꣳ स꣣म्रा꣡जं꣢ चर्षणी꣣ना꣢म् ।
दे꣣वी꣡ जनि꣢꣯त्र्यजीजनद्भ꣣द्रा꣡ जनि꣢꣯त्र्यजीजनत् ॥ ३७९ ॥
Als du, Indra, beide Welten wie die Morgenröte erfülltest, gebar dich die göttliche Mutter, den Großen, den Herrscher der Völker; die glückliche Mutter gebar dich.
1.39.380
प्र꣢ म꣣न्दि꣡ने꣢ पितु꣣म꣡द꣢र्च꣣ता व꣢चो꣣ यः꣢ कृ꣣ष्ण꣡ग꣢र्भा नि꣣र꣡ह꣢न्नृ꣣जि꣡श्व꣢ना ।
अ꣣वस्य꣢वो꣣ वृ꣡ष꣢णं꣣ व꣡ज्र꣢दक्षिणं म꣣रु꣡त्व꣢न्तꣳ स꣣ख्या꣡य꣢ हुवेमहि ॥ ३८० ॥
Erhebt einen speisereichen Lobgesang für den Erfreuenden, der mit Ṛjiśvan die dunkelbäuchigen Feinde niederschlug. Wir, die Schutz suchen, rufen für die Freundschaft jenen Regenbullen, Träger des Donnerkeils in der Rechten, begleitet von den Marut.