Atharvaveda · Sūkta 13.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1.1
उदेहि वाजिन् यो अप्स्वन्तरिदं राष्ट्रं प्र विश सूनृतावत् ।
यो रोहितो विश्वमिदं जजान स त्वा राष्ट्राय सुभृतं बिभर्तु ॥ १३.१.१ ॥
Levántate, oh vigoroso. Que aquel que está dentro de las aguas entre en este reino rico en verdadera generosidad. Que Rohita, que engendró todo este mundo, te sostenga bien para el reino.
13.1.2
उद्वाज आ गन् यो अप्स्वन्तर्विश आ रोह त्वद्योनयो याः ।
सोमं दधानोऽप ओषधीर्गाश्चतुष्पदो द्विपद आ वेशयेह ॥ १३.१.२ ॥
Que Vāja ascienda, aquel que está dentro de las aguas. Sube sobre los pueblos cuyo origen eres tú. Portando soma, establece aquí las aguas, las plantas, el ganado, los cuadrúpedos y los bípedos.
13.1.3
यूयमुग्रा मरुतः पृश्निमातर इन्द्रेण युजा प्र मृणीत शत्रून् ।
आ वो रोहितः शृणवत्सुदानवस्त्रिषप्तासो मरुतः स्वादुसंमुदः ॥ १३.१.३ ॥
Vosotros, feroces Marutas, hijos de la madre moteada, junto con Indra como compañero, aplastad a los enemigos. Que el generoso Rohita os escuche, vosotros veintiún Marutas, que os regocijáis en la dulzura.
13.1.4
रुहो रुरोह रोहित आ रुरोह गर्भो जनीनां जनुषामुपस्थम् ।
ताभिः संरब्धमन्वविन्दन् षडुर्वीर्गातुं प्रपश्यन्न् इह राष्ट्रमाहाः ॥ १३.१.४ ॥
Rohita, el que asciende, ha ascendido; el vientre de los nacimientos, subió al regazo de los nacimientos. Excitados por ellos, encontraron el camino hacia los seis anchos mundos, y viendo el reino aquí, lo has tomado.
13.1.5
आ ते राष्ट्रमिह रोहितोऽहार्षीद्व्यास्थन् मृधो अभयं ते अभूत् ।
तस्मै ते द्यावापृथिवी रेवतीभिः कामं दुहातामिह शक्वरीभिः ॥ १३.१.५ ॥
Para ti Rohita ha traído aquí el reino; los enemigos se han dispersado y la intrepidez ha llegado a ser tuya. Para él y para ti, que el cielo y la tierra, con sus corrientes ricas y poderosas, ordeñen aquí el deseo.
13.1.6
रोहितो द्यावापृथिवी जजान तत्र तन्तुं परमेष्ठी ततान ।
तत्र शिश्रियेऽज एकपादोऽदृंहद्द्यावापृथिवी बलेन ॥ १३.१.६ ॥
Rohita dio origen al cielo y la tierra; allí Parameṣṭhin tendió el hilo. Allí se asentó el Aja de un solo pie, y con su poder afirmó el cielo y la tierra.
13.1.7
रोहितो द्यावापृथिवी अदृंहत्तेन स्व स्तभितं तेन नाकः ।
तेनान्तरिक्षं विमिता रजांसि तेन देवा अमृतमन्वविन्दन् ॥ १३.१.७ ॥
Rohita afirmó el cielo y la tierra; por él fue sostenido el cielo, y la bóveda. Por él fueron medidos el aire intermedio y las regiones; por él los dioses hallaron la inmortalidad.
13.1.8
वि रोहितो अमृशद्विश्वरूपं समाकुर्वाणः प्ररुहो रुहश्च ।
दिवं रूढ्वा महता महिम्ना सं ते राष्ट्रमनक्तु पयसा घृतेन ॥ १३.१.८ ॥
Rohita abarcó la forma universal, produciendo los brotes y lo que crece. Habiendo crecido hasta el cielo, con su gran grandeza unja tu reino con leche y con mantequilla clarificada.
13.1.9
यास्ते रुहः प्ररुहो यास्त आरुहो याभिरापृणासि दिवमन्तरिक्षम् ।
तासां ब्रह्मणा पयसा ववृधानो विशि राष्ट्रे जागृहि रोहितस्य ॥ १३.१.९ ॥
Tus crecimientos, tus brotes y tus ascensos, con los que llenas el cielo y el aire intermedio: creciendo por su fórmula sagrada y por la leche, oh Rohita, mantente despierto entre el pueblo del reino.
13.1.10
यस्ते विशस्तपसः संबभूवुर्वत्सं गायत्रीमनु ता इहागुः ।
तास्त्वा विशन्तु मनसा शिवेन संमाता वत्सो अभ्येतु रोहितः ॥ १३.१.१० ॥
Los pueblos que nacieron de tu ascesis han venido aquí siguiendo al ternero y a la Gāyatrī. Que entren en ti con mente propicia; que el ternero Rohita venga a ti junto con la madre.
13.1.11
ऊर्ध्वो रोहितो अधि नाके अस्थाद्विश्वा रूपाणि जनयन् युवा कविः ।
तिग्मेनाग्निर्ज्योतिषा वि भाति तृतीये चक्रे रजसि प्रियाणि ॥ १३.१.११ ॥
Lo alto, Rohita se ha erguido en el cielo nāka, el joven vidente que produce todas las formas. Agni resplandece con luz aguda en la tercera rueda, en la atmósfera, iluminando lo querido.
13.1.12
सहस्रशृङ्गो वृषभो जातवेदा घृताहुतः सोमपृष्ठः सुवीरः ।
मा मा हासीन् नाथितो नेत्त्वा जहानि गोपोषं च मे वीरपोषं च धेहि ॥ १३.१.१२ ॥
Toro de mil cuernos, Jātavedas, ofrecido con ghee, con soma en el lomo, rico en buenos héroes. Que nadie me abandone, y que yo, el suplicante, no te abandone; concédeme sustento de ganado y sustento de héroes.
13.1.13
रोहितो यज्ञस्य जनिता मुखं च रोहिताय वाचा श्रोत्रेण मनसा जुहोमि ।
रोहितं देवा यन्ति सुमनस्यमानाः स मा रोहैः सामित्यै रोहयतु ॥ १३.१.१३ ॥
Rohita es el generador y el rostro del sacrificio. A Rohita ofrezco con la palabra, el oído y la mente. Los dioses van a Rohita con ánimo gozoso; que él me haga crecer con crecimiento, para el rito sāmi.
13.1.14
रोहितो यज्ञं व्यदधाद्विश्वकर्मणे तस्मात्तेजांस्युप मेमान्यागुः ।
वोचेयं ते नाभिं भुवनस्याधि मज्मनि ॥ १३.१.१४ ॥
Rohita estableció el sacrificio para el creador de todo; por eso estos esplendores han venido a mí. Te declararía el ombligo del mundo, en la altura suprema.
13.1.15
आ त्वा रुरोह बृहत्युत पङ्क्तिरा ककुब्वर्चसा जातवेदः ।
आ त्वा रुरोहोष्णिहाक्षरो वषट्कार आ त्वा रुरोह रोहितो रेतसा सह ॥ १३.१.१५ ॥
Los metros Bṛhatī y Paṅkti, el Kakubh con esplendor, oh Jātavedas, han subido sobre ti. La sílaba Uṣṇih ha subido sobre ti; la llamada vaṣaṭ ha subido sobre ti; Rohita con la simiente ha subido sobre ti junto con ellos.
13.1.16
अयं वस्ते गर्भं पृथिव्या दिवं वस्तेऽयमन्तरिक्षम् ।
अयं ब्रध्नस्य विष्टपि स्वर्लोकान् व्यानशे ॥ १३.१.१६ ॥
Este envuelve el vientre de la tierra; este envuelve el cielo; este envuelve el espacio intermedio. Este, en la extensión de Bradhna, ha alcanzado los mundos celestes.
13.1.17
वाचस्पते पृथिवी नः स्योना स्योना योनिस्तल्पा नः सुशेवा ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् पर्यग्निरायुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१७ ॥
Oh señor de la palabra, sea la tierra benigna para nosotros; sea el vientre benigno y el lecho muy propicio para nosotros. Aquí mismo, que el aliento permanezca en nuestra amistad. Oh supremo sentado, que Agni te sostenga por todas partes con vida y esplendor.
13.1.18
वाचस्पत ऋतवः पञ्च ये नौ वैश्वकर्मणाः परि ये संबभूवुः ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् परि रोहित आयुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१८ ॥
Oh señor de la palabra, las cinco estaciones pertenecientes a Viśvakarman que surgieron en torno a nosotros dos: aquí mismo, que el aliento permanezca en nuestra amistad. Oh supremo sentado, que el Rohita te sostenga por todas partes con vida y esplendor.
13.1.19
वाचस्पते सौमनसं मनश्च गोष्ठे नो गा जनय योनिषु प्रजाः ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् पर्यहमायुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१९ ॥
Oh señor de la palabra, en el establo concédenos buena disposición y mente; engendra vacas y descendencia en los vientres. Aquí mismo, que el aliento permanezca en nuestra amistad. Oh supremo sentado, que yo te sostenga por todas partes con vida y esplendor.
13.1.20
परि त्वा धात्सविता देवो अग्निर्वर्चसा मित्रावरुणावभि त्वा ।
सर्वा अरातीरवक्रामन्न् एहीदं राष्ट्रमकरः सुनृतावत् ॥ १३.१.२० ॥
El dios Savitṛ y Agni te han puesto alrededor con esplendor; Mitra y Varuṇa te han (puesto) alrededor. Ven, venciendo a todos los enemigos, y haz este reino rico en verdad agradable.
13.1.21
यं त्वा पृषती रथे प्रष्टिर्वहति रोहित ।
शुभा यासि रिणन्न् अपः ॥ १३.१.२१ ॥
A quien la yegua moteada y la red prṣṭi llevan en el carro, tú vas resplandeciente, agitando las aguas.
13.1.22
अनुव्रता रोहिणी रोहितस्य सूरिः सुवर्णा बृहती सुवर्चाः ।
तया वाजान् विश्वरूपां जयेम तया विश्वाः पृतना अभि ष्याम ॥ १३.१.२२ ॥
Rohiṇī, que sigue al Rohita, dorada como el sol, vasta y muy radiante: por ella ganemos las fuerzas de todas las formas y por ella venzamos a todos los ejércitos.
13.1.23
इदं सदो रोहिणी रोहितस्यासौ पन्थाः पृषती येन याति ।
तां गन्धर्वाः कश्यपा उन् नयन्ति तां रक्षन्ति कवयोऽप्रमादम् ॥ १३.१.२३ ॥
Este es el asiento de Rohiṇī, del Rohita; ese es el camino por el que va la yegua moteada. Los Gandharvas y los Kaśyapas la elevan; los sabios la custodian sin descuido.
13.1.24
सूर्यस्याश्वा हरयः केतुमन्तः सदा वहन्त्यमृताः सुखं रथम् ।
घृतपावा रोहितो भ्राजमानो दिवं देवः पृषतीमा विवेश ॥ १३.१.२४ ॥
Los caballos del sol, bayos y con estandartes, siempre inmortales, llevan el carro con facilidad; el Rohita que bebe ghee, el dios resplandeciente, entró en el cielo con la yegua moteada.
13.1.25
यो रोहितो वृषभस्तिग्मशृङ्गः पर्यग्निं परि सूर्यं बभूव ।
यो विष्टभ्नाति पृथिवीं दिवं च तस्माद्देवा अधि सृष्टीः सृजन्ते ॥ १३.१.२५ ॥
El toro rojo de cuernos afilados, que se volvió en torno a Agni y en torno al Sol, que sostiene la tierra y el cielo: de él los dioses emiten creación tras creación.
13.1.26
रोहितो दिवमारुहन् महतः पर्यर्णवात् ।
सर्वो रुरोह रोहितो रुहः ॥ १३.१.२६ ॥
Rohita, ascendiendo al cielo, se alzó desde el gran océano; todo Rohita se alzó, ese es el ascenso.
13.1.27
वि मिमीष्व पयस्वतीं घृताचीं देवानां धेनुरनपस्पृगेषा ।
इन्द्रः सोमं पिबतु क्षेमो अस्त्वग्निः प्र स्तौतु वि मृधो नुदस्व ॥ १३.१.२७ ॥
Derrama, oh vaca, rica en leche y fluyendo con ghee; esta es la vaca intocable de los dioses. Que Indra beba el soma, que haya seguridad; que Agni alabe y aparte a los atacantes.
13.1.28
समिद्धो अग्निः समिधानो घृतवृद्धो घृताहुतः ।
अभीषाट्विश्वाषाडग्निः सपत्नान् हन्तु ये मम ॥ १३.१.२८ ॥
Que Agni, encendido y ardiente, crecido con ghee y ofrecido con ghee, el que todo lo vence y todo lo somete, aniquile a los rivales que son míos.
13.1.29
हन्त्वेनान् प्र दहत्वरिर्यो नः पृतन्यति ।
क्रव्यादाग्निना वयं सपत्नान् प्र दहामसि ॥ १३.१.२९ ॥
Que golpee y queme a estos el enemigo que nos ataca con un ejército; quemamos con fuego a los rivales devoradores de carne, quemamos del todo a los rivales.
13.1.30
अवाचीनान् अव जहीन्द्र वज्रेण बाहुमान् ।
अधा सपत्नान् मामकान् अग्नेस्तेजोभिरादिषि ॥ १३.१.३० ॥
¡Oh Indra, de brazo poderoso! Derriba con el rayo a los rivales de rostro inclinado; luego impulso a mis propios enemigos con los resplandores de Agni.
13.1.31
अग्ने सपत्नान् अधरान् पादयास्मद्व्यथया सजातमुत्पिपानं बृहस्पते ।
इन्द्राग्नी मित्रावरुणावधरे पद्यन्तामप्रतिमन्यूयमानाः ॥ १३.१.३१ ॥
¡Oh Agni, haz caer abajo a los rivales y apártalos de nosotros; oh Bṛhaspati, con aflicción derriba al pariente hinchado de soberbia. Que Indra-Agni y Mitra-Varuṇa los hagan caer abajo, contenidos y sin furia.
13.1.32
उद्यंस्त्वं देव सूर्य सपत्नान् अव मे जहि ।
अवैनान् अश्मना जहि ते यन्त्वधमं तमः ॥ १३.१.३२ ॥
¡Oh dios Sol, al alzarte, derriba a mis rivales por mí; golpéalos con una piedra. Que vayan a la oscuridad más baja.
13.1.33
वत्सो विराजो वृषभो मतीनामा रुरोह शुक्रपृष्ठोऽन्तरिक्षम् ।
घृतेनार्कमभ्यर्चन्ति वत्सं ब्रह्म सन्तं ब्रह्मणा वर्धयन्ति ॥ १३.१.३३ ॥
El ternero del virāj, el toro de los pensamientos, de lomo brillante, ha ascendido al antariksa. Con ghee honran al ternero con el arka; siendo brahman, lo hacen crecer con brahman.
13.1.34
दिवं च रोह पृथिवीं च रोह राष्ट्रं च रोह द्रविणं च रोह ।
प्रजां च रोहामृतं च रोह रोहितेन तन्वं सं स्पृषस्व ॥ १३.१.३४ ॥
Asciende al cielo, asciende a la tierra, asciende al reino, asciende a la riqueza; asciende a la descendencia, asciende a la inmortalidad. Con el rojizo (Rohita) une tu cuerpo.
13.1.35
ये देवा राष्ट्रभृतोऽभितो यन्ति सूर्यम् ।
तैष्टे रोहितः सम्विदानो राष्ट्रं दधातु सुमनस्यमानः ॥ १३.१.३५ ॥
Cualesquiera dioses sostenedores del reino que van por todas partes hacia el sol, en acuerdo con ellos, que Rohita, de buen ánimo, establezca el reino para ti.
13.1.36
उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति ।
तिरः समुद्रमति रोचसेऽर्णवम् ॥ १३.१.३६ ॥
Los sacrificios purificados por la palabra sagrada te llevan en alto; los corceles fulvos, viajeros del camino, te transportan. Cruzas el océano de un lado a otro y brillas más allá de la corriente.
13.1.37
रोहिते द्यावापृथिवी अधि श्रिते वसुजिति गोजिति संधनाजिति ।
सहस्रं यस्य जनिमानि सप्त च वोचेयं ते नाभिं भुवनस्याधि मज्मनि ॥ १३.१.३७ ॥
En Rohita descansan el cielo y la tierra, el vencedor de riquezas, vencedor de ganado, vencedor de tesoros conjuntos. A aquel que tiene mil y siete nacimientos lo llamaré tu ombligo, el ombligo del mundo, en su vigor.
13.1.38
यशा यासि प्रदिशो दिशश्च यशाः पशूनामुत चर्षणीनाम् ।
यशाः पृथिव्या अदित्या उपस्थेऽहं भूयासं सवितेव चारुः ॥ १३.१.३८ ॥
Vas glorioso por las direcciones y las direcciones intermedias, glorioso entre el ganado y entre los hombres, glorioso en el regazo de la tierra y de Aditi. Que yo sea encantador como Savitṛ.
13.1.39
अमुत्र सन्न् इह वेत्थेतः संस्तानि पश्यसि ।
इतः पश्यन्ति रोचनं दिवि सूर्यं विपश्चितम् ॥ १३.१.३९ ॥
Estando allí, en el otro mundo, conoces y ves las cosas reunidas de aquí. Desde aquí ven al sol resplandeciente en el cielo, el que todo lo ve.
13.1.40
देवो देवान् मर्चयस्यन्तश्चरस्यर्णवे ।
समानमग्निमिन्धते तं विदुः कवयः परे ॥ १३.१.४० ॥
Oh dios, honras a los dioses y te mueves dentro del océano. Encienden el mismo Agni; los videntes supremos lo conocen.
13.1.41
अवः परेण पर एनावरेण पदा वत्सं बिब्रती गौरुदस्थात् ।
सा कद्रीची कं स्विदर्धं परागात्क्व स्वित्सूते नहि यूथे अस्मिन् ॥ १३.१.४१ ॥
Desde abajo y desde arriba, con este pie, se levantó la vaca portando a su ternero. Se volvió hacia el noreste; ¿a qué mitad se alejó? ¿Dónde pare? No en este rebaño.
13.1.42
एकपदी द्विपदी सा चतुष्पद्यष्टापदी नवपदी बभूवुषी ।
सहस्राक्षरा भुवनस्य पङ्क्तिस्तस्याः समुद्रा अधि वि क्षरन्ति ॥ १३.१.४२ ॥
Se hizo de un pie, de dos pies, de cuatro pies, de ocho pies, de nueve pies. Es la línea de mil sílabas del mundo; sobre ella fluyen separados los océanos.
13.1.43
आरोहन् द्याममृतः प्राव मे वचः ।
उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति ॥ १३.१.४३ ॥
Al ascender al cielo, oh Inmortal, has protegido mi palabra. Los sacrificios purificados por la palabra sagrada te elevan; los corceles bayos que avanzan por el camino te llevan.
13.1.44
वेद तत्ते अमर्त्य यत्त आक्रमणं दिवि ।
यत्ते सधस्थं परमे व्योमन् ॥ १३.१.४४ ॥
Oh inmortal, conoces tu ascenso al cielo y tu morada común en el supremo vyoman.
13.1.45
सूर्यो द्यां सूर्यः पृठिवीं सूर्य आपोऽति पश्यति ।
सूर्यो भूतस्यैकं चक्षुरा रुरोह दिवं महीम् ॥ १३.१.४५ ॥
El sol mira el cielo, el sol la tierra; el sol mira incluso más allá de las aguas. El sol es el ojo único de lo que existe; ha subido al gran cielo.
13.1.46
उर्वीरासन् परिधयो वेदिर्भूमिरकल्पत ।
तत्रैतावग्नी आधत्त हिमं घ्रंसं च रोहितः ॥ १३.१.४६ ॥
Amplias eran las varas que la rodeaban; la tierra quedó dispuesta como altar. Allí Rohita colocó estos dos fuegos, el frío y el calor.
13.1.47
हिमं घ्रंसं चाधाय यूपान् कृत्वा पर्वतान् ।
वर्षाज्यावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.४७ ॥
Tras colocar el frío y el calor, y hecho de las montañas los postes sacrificiales, los dos fuegos de lluvia y ghee son adorados por los buscadores del cielo de Rohita.
13.1.48
स्वर्विदो रोहितस्य ब्रह्मणाग्निः समिध्यते ।
तस्माद्घ्रंसस्तस्माद्धिमस्तस्माद्यज्ञोऽजायत ॥ १३.१.४८ ॥
Por la fórmula sagrada de los buscadores del cielo de Rohita, Agni es encendido. De él surgió el calor, de él el frío, de él nació el sacrificio.
13.1.49
ब्रह्मणाग्नी वावृधानौ ब्रह्मवृद्धौ ब्रह्माहुतौ ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.४९ ॥
Los dos fuegos, crecidos por la fórmula, aumentados por la fórmula, ofrecidos en la fórmula, encendidos por la fórmula, son adorados por los buscadores del cielo de Rohita.
13.1.50
सत्ये अन्यः समाहितोऽप्स्वन्यः समिध्यते ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.५० ॥
Uno está establecido en la verdad; el otro se enciende en las aguas. Los dos fuegos, encendidos por la palabra sagrada, son venerados por los seguidores de Rohita, que conocen el mundo celestial.
13.1.51
यं वातः परिशुम्भति यं वेन्द्रो ब्रह्मणस्पतिः ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.५१ ॥
Aquello que el viento adorna, y que Indra y Brahmaṇaspati adornan; los dos fuegos, encendidos por la palabra sagrada, son venerados por los seguidores de Rohita, que conocen el mundo celestial.
13.1.52
वेदिं भूमिं कल्पयित्वा दिवं कृत्वा दक्षिणाम् ।
घ्रंसं तदग्निं कृत्वा चकार विश्वमात्मन्वद्वर्षेणाज्येन रोहितः ॥ १३.१.५२ ॥
Habiendo hecho de la tierra el altar y del cielo la ofrenda de honorario, habiendo hecho de aquel calor el fuego, Rohita hizo todo el mundo animado con lluvia y mantequilla clarificada.
13.1.53
वर्षमाज्यं घ्रंसो अग्निर्वेदिर्भूमिरकल्पत ।
तत्रैतान् पर्वतान् अग्निर्गीर्भिरूर्ध्वामकल्पयत् ॥ १३.१.५३ ॥
La lluvia fue la mantequilla clarificada, el calor fue el fuego, la tierra fue el altar. Allí Agni levantó estas montañas en alto con himnos.
13.1.54
गीर्भिरूर्ध्वान् कल्पयित्वा रोहितो भूमिमब्रवीत् ।
त्वयीदं सर्वं जायतां यद्भूतं यच्च भाव्यम् ॥ १३.१.५४ ॥
Habiendo levantado estas con himnos, Rohita habló a la tierra: 'En ti nazca todo esto—lo que ha sido y lo que ha de ser.'
13.1.55
स यज्ञः प्रथमो भूतो भव्यो अजायत ।
तस्माद्ध जज्ञ इदं सर्वं यत्किं चेदं विरोचते रोहितेन ऋषिणाभृतम् ॥ १३.१.५५ ॥
Aquel sacrificio nació primero, naciendo como lo que ha de ser. De él nació todo lo que aquí resplandece—sostenido por el vidente Rohita.
13.1.56
यश्च गां पदा स्फुरति प्रत्यङ्सूर्यं च मेहति ।
तस्य वृश्चामि ते मूलं न छायां करवोऽपरम् ॥ १३.१.५६ ॥
Quien patea a una vaca y orina de cara al sol, le corto la raíz; oh hacedores, no dejéis que su sombra sea otra.
13.1.57
यो माभिछायमत्येषि मां चाग्निं चान्तरा ।
तस्य वृश्चामि ते मूलं न छायां करवोऽपरम् ॥ १३.१.५७ ॥
Tú que pasas sobre mi sombra y entre yo y el fuego, te corto la raíz; oh hacedores, no dejéis que su sombra sea otra.
13.1.58
यो अद्य देव सूर्य त्वां च मां चान्तरायति ।
दुष्वप्न्यं तस्मिं छमलं दुरितानि च मृज्महे ॥ १३.१.५८ ॥
Oh dios Sol, en quien hoy viene entre tú y yo, borramos el mal sueño, la impureza y los males.
13.1.59
मा प्र गाम पथो वयं मा यज्ञादिन्द्र सोमिनः ।
मान्त स्थुर्नो अरातयः ॥ १३.१.५९ ॥
Que no nos apartemos de los caminos; oh Indra, que nosotros, los que prensamos soma, no nos apartemos del sacrificio; que nuestros enemigos no sean nuestro fin.
13.1.60
यो यज्ञस्य प्रसाधनस्तन्तुर्देवेष्वाततः ।
तमाहुतमशीमहि ॥ १३.१.६० ॥
Que obtengamos aquella ofrenda, el hilo que lleva el sacrificio a su cumplimiento, tendido entre los dioses.