અથર્વવેદ · સૂક્ત 13.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1.1
उदेहि वाजिन् यो अप्स्वन्तरिदं राष्ट्रं प्र विश सूनृतावत् ।
यो रोहितो विश्वमिदं जजान स त्वा राष्ट्राय सुभृतं बिभर्तु ॥ १३.१.१ ॥
વાજિન્, ઊઠ. જે પાણીમાં છે તે આ સત્યદાનથી સમૃદ્ધ રાષ્ટ્રમાં પ્રવેશે. જે રોહિતે આ સમગ્ર વિશ્વને ઉત્પન્ન કર્યું, તે તને રાષ્ટ્ર માટે સારી રીતે પોષે.
13.1.2
उद्वाज आ गन् यो अप्स्वन्तर्विश आ रोह त्वद्योनयो याः ।
सोमं दधानोऽप ओषधीर्गाश्चतुष्पदो द्विपद आ वेशयेह ॥ १३.१.२ ॥
વાજ ઉપર આવે, જે પાણીમાં છે. જેમનું મૂળ તું છે એ પ્રજાઓ પર ચઢ. સોમને ધારણ કરીને પાણી, ઔષધિઓ, ગાયો, ચતુષ્પદ અને દ્વિપદોને અહીં સ્થાપિત કર.
13.1.3
यूयमुग्रा मरुतः पृश्निमातर इन्द्रेण युजा प्र मृणीत शत्रून् ।
आ वो रोहितः शृणवत्सुदानवस्त्रिषप्तासो मरुतः स्वादुसंमुदः ॥ १३.१.३ ॥
તમે, ઉગ્ર મરુતો, પૃશ્નિ-માતાના પુત્રો, ઇન્દ્ર સાથે મળીને શત્રુઓનો નાશ કરો. સુદાની રોહિત તમારું સાંભળે, મધુરતામાં આનંદ માણતા એકવીસ મરુતો.
13.1.4
रुहो रुरोह रोहित आ रुरोह गर्भो जनीनां जनुषामुपस्थम् ।
ताभिः संरब्धमन्वविन्दन् षडुर्वीर्गातुं प्रपश्यन्न् इह राष्ट्रमाहाः ॥ १३.१.४ ॥
આરોહણ કરનાર રોહિત ચઢ્યો; જન્મોનો ગર્ભ જન્મોના ખોળા પર ચઢ્યો. તેમનાથી ઉત્તેજિત થઈને તેમણે છ વિશાળ લોકોનો માર્ગ શોધ્યો; અહીં રાષ્ટ્રને જોતાં તેં તે મેળવ્યું.
13.1.5
आ ते राष्ट्रमिह रोहितोऽहार्षीद्व्यास्थन् मृधो अभयं ते अभूत् ।
तस्मै ते द्यावापृथिवी रेवतीभिः कामं दुहातामिह शक्वरीभिः ॥ १३.१.५ ॥
તારા માટે રોહિત અહીં રાષ્ટ્ર લાવ્યો; શત્રુઓ વિખેરાયા, તારા માટે અભય થયું. તે તારા માટે દ્યાવાપૃથિવી ધનવતી અને શક્તિશાળી શક્તિઓ સાથે અહીં ઇચ્છા દોહે.
13.1.6
रोहितो द्यावापृथिवी जजान तत्र तन्तुं परमेष्ठी ततान ।
तत्र शिश्रियेऽज एकपादोऽदृंहद्द्यावापृथिवी बलेन ॥ १३.१.६ ॥
રોહિતે દ્યાવાપૃથિવીને જન્મ આપ્યો; ત્યાં પરમેષ્ઠીએ દોરો પાથર્યો. ત્યાં એકપાદ અજે આશ્રય લીધો અને બળથી દ્યાવાપૃથિવીને દૃઢ કરી.
13.1.7
रोहितो द्यावापृथिवी अदृंहत्तेन स्व स्तभितं तेन नाकः ।
तेनान्तरिक्षं विमिता रजांसि तेन देवा अमृतमन्वविन्दन् ॥ १३.१.७ ॥
રોહિતે દ્યાવાપૃથિવીને દૃઢ કરી; તેના વડે સ્વર્ગ ટકાવાયું, અને નાક. તેના વડે અંતરિક્ષ અને લોકો માપાયા; તેના વડે દેવોએ અમૃત પામ્યું.
13.1.8
वि रोहितो अमृशद्विश्वरूपं समाकुर्वाणः प्ररुहो रुहश्च ।
दिवं रूढ्वा महता महिम्ना सं ते राष्ट्रमनक्तु पयसा घृतेन ॥ १३.१.८ ॥
રોહિતે વિશ્વરૂપને વ્યાપ્ત કર્યું, ઉગનારાં અને વધનારાં સર્વને રચતાં. દ્યુલોક સુધી વધીને પોતાની મહાન મહિમાથી તારા રાષ્ટ્રને દૂધ અને ઘીથી અભિષિક્ત કરે.
13.1.9
यास्ते रुहः प्ररुहो यास्त आरुहो याभिरापृणासि दिवमन्तरिक्षम् ।
तासां ब्रह्मणा पयसा ववृधानो विशि राष्ट्रे जागृहि रोहितस्य ॥ १३.१.९ ॥
તારી જે વૃદ્ધિઓ, અંકુરો, આરોહણો છે, જેનાથી તું દ્યુલોક અને અંતરિક્ષ ભરે છે — તેમના બ્રહ્મ અને દૂધથી વધીને, હે રોહિત, રાષ્ટ્રની પ્રજામાં જાગૃત રહે.
13.1.10
यस्ते विशस्तपसः संबभूवुर्वत्सं गायत्रीमनु ता इहागुः ।
तास्त्वा विशन्तु मनसा शिवेन संमाता वत्सो अभ्येतु रोहितः ॥ १३.१.१० ॥
તારા તપથી જન્મેલી જે પ્રજાઓ છે, તે વાછરડા અને ગાયત્રીની પાછળ અહીં આવી — તે શુભ મનથી તારામાં પ્રવેશે; માતા સાથે વાછરડો રોહિત તારી પાસે આવે.
13.1.11
ऊर्ध्वो रोहितो अधि नाके अस्थाद्विश्वा रूपाणि जनयन् युवा कविः ।
तिग्मेनाग्निर्ज्योतिषा वि भाति तृतीये चक्रे रजसि प्रियाणि ॥ १३.१.११ ॥
રોહિત ઉપર નાકમાં ઊભો રહ્યો; સર્વ રૂપોને ઉત્પન્ન કરતો, યુવાન અને કવિ. અગ્નિ પોતાના તીક્ષ્ણ તેજથી ત્રીજા ચક્રમાં, અંતરિક્ષમાં, પ્રિય વસ્તુઓને પ્રકાશિત કરે છે.
13.1.12
सहस्रशृङ्गो वृषभो जातवेदा घृताहुतः सोमपृष्ठः सुवीरः ।
मा मा हासीन् नाथितो नेत्त्वा जहानि गोपोषं च मे वीरपोषं च धेहि ॥ १३.१.१२ ॥
હજાર શિંગડાવાળો, વૃષભ, જાતવેદ, ઘીથી આહુત, પીઠ પર સોમવાળો, સારા વીરોવાળો. મને કોઈ ન છોડે, અને યાચક હું તને ન છોડું; મને ગોપોષણ અને વીરપોષણ આપ.
13.1.13
रोहितो यज्ञस्य जनिता मुखं च रोहिताय वाचा श्रोत्रेण मनसा जुहोमि ।
रोहितं देवा यन्ति सुमनस्यमानाः स मा रोहैः सामित्यै रोहयतु ॥ १३.१.१३ ॥
રોહિત યજ્ઞનો જનક અને મુખ છે. રોહિત માટે વાણી, શ્રવણ અને મનથી હું આહુતિ આપું છું. દેવો પ્રસન્નમનથી રોહિત પાસે જાય છે; તે મને વૃદ્ધિથી વધારો, સામી માટે.
13.1.14
रोहितो यज्ञं व्यदधाद्विश्वकर्मणे तस्मात्तेजांस्युप मेमान्यागुः ।
वोचेयं ते नाभिं भुवनस्याधि मज्मनि ॥ १३.१.१४ ॥
રોહિતે વિશ્વકર્મા માટે યજ્ઞ સ્થાપ્યો; તેથી આ તેજો મારી પાસે આવ્યાં છે. જગતની નાભિ, ઊંચા શિખર પર જે છે તેને, હું તને કહીશ.
13.1.15
आ त्वा रुरोह बृहत्युत पङ्क्तिरा ककुब्वर्चसा जातवेदः ।
आ त्वा रुरोहोष्णिहाक्षरो वषट्कार आ त्वा रुरोह रोहितो रेतसा सह ॥ १३.१.१५ ॥
બૃહતી અને પંક્તિ છંદો, કકુભ તેજ સાથે, હે જાતવેદ, તારા પર ચડ્યા. ઉષ્ણિક્ અક્ષર તારા પર ચડ્યો; વષટ્કાર તારા પર ચડ્યો; રોહિત રેતસ સાથે તારા પર ચડ્યો.
13.1.16
अयं वस्ते गर्भं पृथिव्या दिवं वस्तेऽयमन्तरिक्षम् ।
अयं ब्रध्नस्य विष्टपि स्वर्लोकान् व्यानशे ॥ १३.१.१६ ॥
આ (યજ્ઞપુરુષ) પૃથ્વીના ગર્ભને આવરે છે, આ દ્યુલોકને આવરે છે; આ અંતરિક્ષને આવરે છે. આ બ્રધ્નના વિસ્તારમાં સ્વર્ગલોકો સુધી પહોંચ્યો છે.
13.1.17
वाचस्पते पृथिवी नः स्योना स्योना योनिस्तल्पा नः सुशेवा ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् पर्यग्निरायुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१७ ॥
હે વાચસ્પતિ, પૃથ્વી અમારા માટે સુખદાયી હો; સુખદાયી યોનિ અને શય્યા અમારા માટે અત્યંત કલ્યાણકારી હો. અહીં જ પ્રાણ અમારી મૈત્રીમાં રહો. હે પરમેષ્ઠિન્, અગ્નિ તને આયુષ્ય અને તેજથી ચારે તરફથી ધારણ કરો.
13.1.18
वाचस्पत ऋतवः पञ्च ये नौ वैश्वकर्मणाः परि ये संबभूवुः ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् परि रोहित आयुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१८ ॥
હે વાચસ્પતિ, વિશ્વકર્મા સંબંધી પાંચ ઋતુઓ જે અમારા બંનેની ચારે તરફ ઉત્પન્ન થઈ; (તેમની સાથે) અહીં જ પ્રાણ અમારી મૈત્રીમાં રહો. હે પરમેષ્ઠિન્, રોહિત તને આયુષ્ય અને તેજથી ચારે તરફથી ધારણ કરો.
13.1.19
वाचस्पते सौमनसं मनश्च गोष्ठे नो गा जनय योनिषु प्रजाः ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् पर्यहमायुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१९ ॥
હે વાચસ્પતિ, ગમાણમાં અમારા માટે સૌમનસ્ય અને મન આપ; ગાયો અને ગર્ભોમાં સંતતિ ઉત્પન્ન કર. અહીં જ પ્રાણ અમારી મૈત્રીમાં રહો. હે પરમેષ્ઠિન્, હું તને આયુષ્ય અને તેજથી ચારે તરફથી ધારણ કરું.
13.1.20
परि त्वा धात्सविता देवो अग्निर्वर्चसा मित्रावरुणावभि त्वा ।
सर्वा अरातीरवक्रामन्न् एहीदं राष्ट्रमकरः सुनृतावत् ॥ १३.१.२० ॥
સવિતા દેવ અને અગ્નિએ તેજ સાથે તને ચારે તરફ સ્થાપ્યો છે; મિત્ર અને વરુણે તને ચારે તરફ (સ્થાપ્યો છે). સર્વ શત્રુઓને પાર કરીને આવ; આ રાષ્ટ્રને સુનૃતથી સમૃદ્ધ કર.
13.1.21
यं त्वा पृषती रथे प्रष्टिर्वहति रोहित ।
शुभा यासि रिणन्न् अपः ॥ १३.१.२१ ॥
ટપકાંવાળી પૃષતી અને લાલ પ્રષ્ટિ જેને રથમાં વહન કરે છે, તું ચમકીને જળોને હલાવતો જાય છે.
13.1.22
अनुव्रता रोहिणी रोहितस्य सूरिः सुवर्णा बृहती सुवर्चाः ।
तया वाजान् विश्वरूपां जयेम तया विश्वाः पृतना अभि ष्याम ॥ १३.१.२२ ॥
રોહિતને અનુસરતી રોહિણી, સૂર્ય જેવી સોનેરી, વિશાળ અને તેજસ્વી છે; તેના દ્વારા વિશ્વરૂપ બળો જીતીએ, તેના દ્વારા સર્વ સેનાઓ પર વિજય મેળવીએ.
13.1.23
इदं सदो रोहिणी रोहितस्यासौ पन्थाः पृषती येन याति ।
तां गन्धर्वाः कश्यपा उन् नयन्ति तां रक्षन्ति कवयोऽप्रमादम् ॥ १३.१.२३ ॥
આ રોહિણી અને રોહિતનું આસન છે; પૃષતી જે માર્ગે જાય છે તે પણ આ છે; ગંધર્વો અને કશ્યપો તેને ઊંચે લઈ જાય છે, કવિઓ અપ્રમાદપૂર્વક તેનું રક્ષણ કરે છે.
13.1.24
सूर्यस्याश्वा हरयः केतुमन्तः सदा वहन्त्यमृताः सुखं रथम् ।
घृतपावा रोहितो भ्राजमानो दिवं देवः पृषतीमा विवेश ॥ १३.१.२४ ॥
સૂર્યના અશ્વો, પીળાશ પડતા અને ધ્વજવાળા, સદા અમર થઈ સુખેથી રથ વહન કરે છે; ઘીપાયી રોહિત, ચમકતો દેવ, પૃષતી સાથે દ્યુલોકમાં પ્રવેશ્યો.
13.1.25
यो रोहितो वृषभस्तिग्मशृङ्गः पर्यग्निं परि सूर्यं बभूव ।
यो विष्टभ्नाति पृथिवीं दिवं च तस्माद्देवा अधि सृष्टीः सृजन्ते ॥ १३.१.२५ ॥
રોહિત નામનો વૃષભ, તીક્ષ્ણ શિંગડાવાળો, અગ્નિ અને સૂર્યની ચારે બાજુ થયો; પૃથ્વી અને દ્યુલોકને થામનાર તે જ છે; તેના દ્વારા દેવો સૃષ્ટિ પર સૃષ્ટિ સર્જે છે.
13.1.26
रोहितो दिवमारुहन् महतः पर्यर्णवात् ।
सर्वो रुरोह रोहितो रुहः ॥ १३.१.२६ ॥
રોહિત દ્યુલોક પર ચઢતો મહાસાગરમાંથી ઊંચે ઊઠ્યો; સંપૂર્ણ રોહિત ચઢ્યો, તે જ આરોહણ.
13.1.27
वि मिमीष्व पयस्वतीं घृताचीं देवानां धेनुरनपस्पृगेषा ।
इन्द्रः सोमं पिबतु क्षेमो अस्त्वग्निः प्र स्तौतु वि मृधो नुदस्व ॥ १३.१.२७ ॥
હે ધેનુ, પયસ્વતી અને ઘૃતાચી બનીને ફેલાઈ જા; દેવોની આ અનુપસ્પૃક ધેનુ તું જ છે. ઇન્દ્ર સોમ પીઓ, કલ્યાણ થાઓ; અગ્નિ સ્તુતિ કરે અને શત્રુઓને હટાવે.
13.1.28
समिद्धो अग्निः समिधानो घृतवृद्धो घृताहुतः ।
अभीषाट्विश्वाषाडग्निः सपत्नान् हन्तु ये मम ॥ १३.१.२८ ॥
સારી રીતે પ્રજ્વલિત અગ્નિ, ઘીથી વધેલો અને ઘીથી આહુત; સર્વને જીતનાર, સર્વને દબાવનાર અગ્નિ મારા જે શત્રુ છે તેમને હણે.
13.1.29
हन्त्वेनान् प्र दहत्वरिर्यो नः पृतन्यति ।
क्रव्यादाग्निना वयं सपत्नान् प्र दहामसि ॥ १३.१.२९ ॥
આમને હણે, બાળે તે શત્રુ જે આપણા પર સેના લઈને ચઢે છે; માંસભક્ષક શત્રુઓને અમે અગ્નિથી બાળીએ છીએ, શત્રુઓને પૂરેપૂરા બાળીએ છીએ.
13.1.30
अवाचीनान् अव जहीन्द्र वज्रेण बाहुमान् ।
अधा सपत्नान् मामकान् अग्नेस्तेजोभिरादिषि ॥ १३.१.३० ॥
હે ઇન્દ્ર, બળવાન ભુજાવાળા, વજ્રથી નીચા મોંવાળા શત્રુઓને મારીને પાડી દે; પછી અગ્નિના તેજથી હું મારા શત્રુઓને પ્રેરું છું.
13.1.31
अग्ने सपत्नान् अधरान् पादयास्मद्व्यथया सजातमुत्पिपानं बृहस्पते ।
इन्द्राग्नी मित्रावरुणावधरे पद्यन्तामप्रतिमन्यूयमानाः ॥ १३.१.३१ ॥
હે અગ્નિ, શત્રુઓને નીચે પાડ, અમારાથી દૂર કર; હે બૃહસ્પતિ, વ્યથાથી સજાતીય અને ફૂલેલાને પાડ. ઇન્દ્રાગ્નિ અને મિત્રવરુણ તેમને નીચે પડવા દે, ક્રોધ વિનાના અને સંયમિત થઈને.
13.1.32
उद्यंस्त्वं देव सूर्य सपत्नान् अव मे जहि ।
अवैनान् अश्मना जहि ते यन्त्वधमं तमः ॥ १३.१.३२ ॥
હે દેવ સૂર્ય, ઉદય પામતાં મારા માટે શત્રુઓને પાડ; તેમને પથ્થરથી મારી નાખ. તેઓ નીચેના અંધકારમાં જાઓ.
13.1.33
वत्सो विराजो वृषभो मतीनामा रुरोह शुक्रपृष्ठोऽन्तरिक्षम् ।
घृतेनार्कमभ्यर्चन्ति वत्सं ब्रह्म सन्तं ब्रह्मणा वर्धयन्ति ॥ १३.१.३३ ॥
વિરાજનો વત્સ, મતિઓનો વૃષભ, શુક્રપૃષ્ઠ અંતરિક્ષ પર ચઢ્યો. ઘીથી અર્કથી તેઓ વત્સની અર્ચના કરે છે; બ્રહ્મ હોવા છતાં તેને બ્રહ્મથી વધારે છે.
13.1.34
दिवं च रोह पृथिवीं च रोह राष्ट्रं च रोह द्रविणं च रोह ।
प्रजां च रोहामृतं च रोह रोहितेन तन्वं सं स्पृषस्व ॥ १३.१.३४ ॥
સ્વર્ગ પર ચઢ, પૃથ્વી પર ચઢ, રાષ્ટ્ર પર ચઢ, ધન પર ચઢ; સંતાન પર ચઢ, અમૃત પર ચઢ. રોહિત સાથે તારા શરીરને જોડ.
13.1.35
ये देवा राष्ट्रभृतोऽभितो यन्ति सूर्यम् ।
तैष्टे रोहितः सम्विदानो राष्ट्रं दधातु सुमनस्यमानः ॥ १३.१.३५ ॥
રાષ્ટ્રને ધારણ કરનારા જે દેવો સૂર્ય તરફ ચારે બાજુ જાય છે, તેમની સાથે સંમત થઈને, પ્રસન્ન મનથી રોહિત તારા માટે રાષ્ટ્રને ધારણ કરે.
13.1.36
उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति ।
तिरः समुद्रमति रोचसेऽर्णवम् ॥ १३.१.३६ ॥
બ્રહ્મથી પવિત્ર યજ્ઞો તને ઉપર લઈ જાય છે; માર્ગે ચાલનારા હરિ તને વહન કરે છે. તું સમુદ્રને આડો ઓળંગીને, જળરાશિની પાર ચમકે છે.
13.1.37
रोहिते द्यावापृथिवी अधि श्रिते वसुजिति गोजिति संधनाजिति ।
सहस्रं यस्य जनिमानि सप्त च वोचेयं ते नाभिं भुवनस्याधि मज्मनि ॥ १३.१.३७ ॥
રોહિતમાં દ્યાવાપૃથિવી આશ્રિત છે—ધન જીતનાર, ગાય જીતનાર, સંપત્તિઓ સાથે જીતનાર. જેના હજાર અને સાત જન્મ છે, તેને તારી નાભિ, વિશ્વની નાભિ, તેના બળમાં હું કહીશ.
13.1.38
यशा यासि प्रदिशो दिशश्च यशाः पशूनामुत चर्षणीनाम् ।
यशाः पृथिव्या अदित्या उपस्थेऽहं भूयासं सवितेव चारुः ॥ १३.१.३८ ॥
તું યશ સાથે દિશાઓ અને ઉપદિશાઓમાં જાય છે; યશ સાથે પશુઓ અને મનુષ્યોમાં; યશ સાથે પૃથ્વી અને અદિતિના ખોળામાં. હું સવિતા જેવો સુંદર થાઉં.
13.1.39
अमुत्र सन्न् इह वेत्थेतः संस्तानि पश्यसि ।
इतः पश्यन्ति रोचनं दिवि सूर्यं विपश्चितम् ॥ १३.१.३९ ॥
પરલોકમાં રહીને તું અહીંની એકત્રિત વસ્તુઓ જાણે છે, જુએ છે. અહીંથી તેઓ સ્વર્ગમાં ચમકતા, સર્વદર્શી સૂર્યને જુએ છે.
13.1.40
देवो देवान् मर्चयस्यन्तश्चरस्यर्णवे ।
समानमग्निमिन्धते तं विदुः कवयः परे ॥ १३.१.४० ॥
હે દેવ, તું દેવોનું સન્માન કરે છે; સમુદ્રની અંદર વિચરે છે. એ જ અગ્નિને તેઓ પ્રજ્વલિત કરે છે; તેને શ્રેષ્ઠ કવિઓ જાણે છે.
13.1.41
अवः परेण पर एनावरेण पदा वत्सं बिब्रती गौरुदस्थात् ।
सा कद्रीची कं स्विदर्धं परागात्क्व स्वित्सूते नहि यूथे अस्मिन् ॥ १३.१.४१ ॥
નીચેથી અને ઉપરથી, આ પગ વડે, વાછરડાને ધારણ કરતી ગાય ઊભી થઈ. તે ઈશાન તરફ વળી; કયા અર્ધભાગમાં તે દૂર ગઈ? ક્યાં તે જન્મ આપે છે? આ ટોળામાં તો નહીં.
13.1.42
एकपदी द्विपदी सा चतुष्पद्यष्टापदी नवपदी बभूवुषी ।
सहस्राक्षरा भुवनस्य पङ्क्तिस्तस्याः समुद्रा अधि वि क्षरन्ति ॥ १३.१.४२ ॥
તે એકપદી, દ્વિપદી, ચતુષ્પદી, અષ્ટપદી, નવપદી થઈ; તે જગતની હજાર અક્ષરોવાળી પંક્તિ છે; તેના પર સમુદ્રો વહે છે.
13.1.43
आरोहन् द्याममृतः प्राव मे वचः ।
उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति ॥ १३.१.४३ ॥
સ્વર્ગે ચઢતાં, હે અમૃત, તેં મારી વાણીનું રક્ષણ કર્યું. બ્રહ્મથી પવિત્ર થયેલા યજ્ઞો તને ઉપર લઈ જાય છે; માર્ગે ચાલતા હરિ અશ્વો તને વહન કરે છે.
13.1.44
वेद तत्ते अमर्त्य यत्त आक्रमणं दिवि ।
यत्ते सधस्थं परमे व्योमन् ॥ १३.१.४४ ॥
હે અમર્ત્ય, દિવમાં તારું આરોહણ અને પરમ વ્યોમમાં તારું સહનિવાસસ્થાન તું જાણે છે.
13.1.45
सूर्यो द्यां सूर्यः पृठिवीं सूर्य आपोऽति पश्यति ।
सूर्यो भूतस्यैकं चक्षुरा रुरोह दिवं महीम् ॥ १३.१.४५ ॥
સૂર્ય દ્યુલોક જુએ છે, સૂર્ય પૃથ્વી; સૂર્ય જળોને પણ પાર કરીને જુએ છે. સૂર્ય પ્રાણીઓની એક આંખ છે; તે મહાન દિવમાં ચડ્યો.
13.1.46
उर्वीरासन् परिधयो वेदिर्भूमिरकल्पत ।
तत्रैतावग्नी आधत्त हिमं घ्रंसं च रोहितः ॥ १३.१.४६ ॥
વિશાળ પરિધિઓ હતી; ભૂમિ વેદી તરીકે તૈયાર થઈ. ત્યાં રોહિતે આ બે અગ્નિઓ — શીત અને તાપ — સ્થાપ્યા.
13.1.47
हिमं घ्रंसं चाधाय यूपान् कृत्वा पर्वतान् ।
वर्षाज्यावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.४७ ॥
શીત અને તાપ સ્થાપીને, પર્વતોને યૂપ બનાવીને, વર્ષા અને ઘી રૂપ આ બે અગ્નિઓ રોહિતના સ્વર્ગવિદો દ્વારા પૂજાય છે.
13.1.48
स्वर्विदो रोहितस्य ब्रह्मणाग्निः समिध्यते ।
तस्माद्घ्रंसस्तस्माद्धिमस्तस्माद्यज्ञोऽजायत ॥ १३.१.४८ ॥
રોહિતના સ્વર્ગવિદોના બ્રહ્મથી અગ્નિ પ્રજ્વલિત થાય છે. તેમાંથી તાપ, તેમાંથી શીત, તેમાંથી યજ્ઞ જન્મ્યો.
13.1.49
ब्रह्मणाग्नी वावृधानौ ब्रह्मवृद्धौ ब्रह्माहुतौ ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.४९ ॥
બ્રહ્મથી વૃદ્ધિ પામેલા, બ્રહ્મથી વધારેલા, બ્રહ્મમાં આહુત અને બ્રહ્મથી પ્રજ્વલિત આ બે અગ્નિઓ રોહિતના સ્વર્ગવિદો દ્વારા પૂજાય છે.
13.1.50
सत्ये अन्यः समाहितोऽप्स्वन्यः समिध्यते ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.५० ॥
એક સત્યમાં સ્થિત છે, બીજો જળમાં પ્રજ્વલિત થાય છે. બ્રહ્મથી પ્રજ્વલિત થયેલા તે બે અગ્નિઓની સ્વર્ગજ્ઞ રોહિતના અનુયાયીઓ પૂજા કરે છે.
13.1.51
यं वातः परिशुम्भति यं वेन्द्रो ब्रह्मणस्पतिः ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.५१ ॥
જેને વાયુ શોભાવે છે અને જેને ઇન્દ્ર તથા બ્રહ્મણસ્પતિ સજાવે છે; બ્રહ્મથી પ્રજ્વલિત તે બે અગ્નિઓની સ્વર્ગજ્ઞ રોહિતના અનુયાયીઓ પૂજા કરે છે.
13.1.52
वेदिं भूमिं कल्पयित्वा दिवं कृत्वा दक्षिणाम् ।
घ्रंसं तदग्निं कृत्वा चकार विश्वमात्मन्वद्वर्षेणाज्येन रोहितः ॥ १३.१.५२ ॥
પૃથ્વીને વેદી અને આકાશને દક્ષિણા બનાવીને, તે તાપને અગ્નિ બનાવીને, રોહિતે વર્ષા અને ઘી વડે પ્રાણવાન વિશ્વની રચના કરી.
13.1.53
वर्षमाज्यं घ्रंसो अग्निर्वेदिर्भूमिरकल्पत ।
तत्रैतान् पर्वतान् अग्निर्गीर्भिरूर्ध्वामकल्पयत् ॥ १३.१.५३ ॥
વર્ષા ઘી બની, તાપ અગ્નિ બન્યો, પૃથ્વી વેદી બની. ત્યાં અગ્નિએ સ્તુતિઓ વડે આ પર્વતોને ઊંચા ઊભા કર્યા.
13.1.54
गीर्भिरूर्ध्वान् कल्पयित्वा रोहितो भूमिमब्रवीत् ।
त्वयीदं सर्वं जायतां यद्भूतं यच्च भाव्यम् ॥ १३.१.५४ ॥
સ્તુતિઓ વડે આમને ઊંચા કરીને રોહિતે પૃથ્વીને કહ્યું: 'તારામાં આ બધું જન્મે—જે થયું છે અને જે થશે.'
13.1.55
स यज्ञः प्रथमो भूतो भव्यो अजायत ।
तस्माद्ध जज्ञ इदं सर्वं यत्किं चेदं विरोचते रोहितेन ऋषिणाभृतम् ॥ १३.१.५५ ॥
તે યજ્ઞ પ્રથમ ઉત્પન્ન થયો; ભવિષ્યમાં થવા યોગ્ય બનીને જન્મ્યો. તેમાંથી જ અહીં જે ઝળહળે છે તે બધું જન્મ્યું—ઋષિ રોહિતે ધારણ કરેલું.
13.1.56
यश्च गां पदा स्फुरति प्रत्यङ्सूर्यं च मेहति ।
तस्य वृश्चामि ते मूलं न छायां करवोऽपरम् ॥ १३.१.५६ ॥
જે ગાયને પગથી લાત મારે છે અને સૂર્ય તરફ મોં કરીને મૂતરે છે, તેનું મૂળ હું કાપી નાખું છું; હે કરવો, તેની છાયાને બીજી ન થવા દો.
13.1.57
यो माभिछायमत्येषि मां चाग्निं चान्तरा ।
तस्य वृश्चामि ते मूलं न छायां करवोऽपरम् ॥ १३.१.५७ ॥
જે મારી છાયા પરથી અને મારી તથા અગ્નિની વચ્ચેથી ઓળંગી જાય છે, તેનું મૂળ હું કાપી નાખું છું; હે કરવો, તેની છાયાને બીજી ન થવા દો.
13.1.58
यो अद्य देव सूर्य त्वां च मां चान्तरायति ।
दुष्वप्न्यं तस्मिं छमलं दुरितानि च मृज्महे ॥ १३.१.५८ ॥
હે દેવ સૂર્ય, જે આજે તારી અને મારી વચ્ચે આવે છે, તેનામાંથી દુઃસ્વપ્ન, મેલ અને પાપો અમે લૂછી નાખીએ છીએ.
13.1.59
मा प्र गाम पथो वयं मा यज्ञादिन्द्र सोमिनः ।
मान्त स्थुर्नो अरातयः ॥ १३.१.५९ ॥
અમે માર્ગોથી ન ભટકીએ; હે ઇન્દ્ર, સોમ નિચોવનારા અમે યજ્ઞથી ન ભટકીએ; અમારા શત્રુઓ અમારો અંત ન થાય.
13.1.60
यो यज्ञस्य प्रसाधनस्तन्तुर्देवेष्वाततः ।
तमाहुतमशीमहि ॥ १३.१.६० ॥
યજ્ઞને સિદ્ધ કરનારો જે દોરો દેવોમાં વિસ્તરેલો છે, તે આહુતિ અમે પામીએ.