Atharvaveda · Sūkta 13.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1.1
उदेहि वाजिन् यो अप्स्वन्तरिदं राष्ट्रं प्र विश सूनृतावत् ।
यो रोहितो विश्वमिदं जजान स त्वा राष्ट्राय सुभृतं बिभर्तु ॥ १३.१.१ ॥
Levanta-te, ó vigoroso. Que aquele que está dentro das águas entre neste reino rico em verdadeira generosidade. Que Rohita, que gerou todo este mundo, te sustente bem para o reino.
13.1.2
उद्वाज आ गन् यो अप्स्वन्तर्विश आ रोह त्वद्योनयो याः ।
सोमं दधानोऽप ओषधीर्गाश्चतुष्पदो द्विपद आ वेशयेह ॥ १३.१.२ ॥
Que Vāja se levante, aquele que está dentro das águas. Eleva-te sobre os povos cuja origem és tu. Portando soma, estabelece aqui as águas, as plantas, o gado, os quadrúpedes e os bípedes.
13.1.3
यूयमुग्रा मरुतः पृश्निमातर इन्द्रेण युजा प्र मृणीत शत्रून् ।
आ वो रोहितः शृणवत्सुदानवस्त्रिषप्तासो मरुतः स्वादुसंमुदः ॥ १३.१.३ ॥
Vós, ferozes Marutas, filhos da mãe malhada, com Indra como companheiro, esmagai os inimigos. Que o generoso Rohita vos ouça, vós vinte e um Marutas que vos alegrais na doçura.
13.1.4
रुहो रुरोह रोहित आ रुरोह गर्भो जनीनां जनुषामुपस्थम् ।
ताभिः संरब्धमन्वविन्दन् षडुर्वीर्गातुं प्रपश्यन्न् इह राष्ट्रमाहाः ॥ १३.१.४ ॥
Rohita, o que ascende, ascendeu; o embrião dos nascimentos, subiu ao regaço dos nascimentos. Excitados por eles, encontraram o caminho para os seis vastos mundos, e vendo aqui o reino, tu o tomaste.
13.1.5
आ ते राष्ट्रमिह रोहितोऽहार्षीद्व्यास्थन् मृधो अभयं ते अभूत् ।
तस्मै ते द्यावापृथिवी रेवतीभिः कामं दुहातामिह शक्वरीभिः ॥ १३.१.५ ॥
Para ti Rohita trouxe aqui o reino; os inimigos se dispersaram, e a intrepidez tornou-se tua. Para ele e para ti, que o céu e a terra, com as suas correntes ricas e poderosas, ordenhem aqui o desejo.
13.1.6
रोहितो द्यावापृथिवी जजान तत्र तन्तुं परमेष्ठी ततान ।
तत्र शिश्रियेऽज एकपादोऽदृंहद्द्यावापृथिवी बलेन ॥ १३.१.६ ॥
Rohita gerou o céu e a terra; ali Parameṣṭhin estendeu o fio. Ali se assentou o Aja de um só pé, e com sua força firmou o céu e a terra.
13.1.7
रोहितो द्यावापृथिवी अदृंहत्तेन स्व स्तभितं तेन नाकः ।
तेनान्तरिक्षं विमिता रजांसि तेन देवा अमृतमन्वविन्दन् ॥ १३.१.७ ॥
Rohita firmou o céu e a terra; por ele foi sustentado o céu, e a abóbada. Por ele foram medidos o espaço intermediário e as regiões; por ele os deuses encontraram a imortalidade.
13.1.8
वि रोहितो अमृशद्विश्वरूपं समाकुर्वाणः प्ररुहो रुहश्च ।
दिवं रूढ्वा महता महिम्ना सं ते राष्ट्रमनक्तु पयसा घृतेन ॥ १३.१.८ ॥
Rohita abarcou a forma universal, produzindo os brotos e o que cresce. Tendo crescido até o céu, que pela sua grande majestade unja o teu reino com leite e manteiga clarificada.
13.1.9
यास्ते रुहः प्ररुहो यास्त आरुहो याभिरापृणासि दिवमन्तरिक्षम् ।
तासां ब्रह्मणा पयसा ववृधानो विशि राष्ट्रे जागृहि रोहितस्य ॥ १३.१.९ ॥
Os teus crescimentos, os teus brotos e as tuas subidas, com que enches o céu e o espaço intermediário — crescendo pela sua fórmula sagrada e pelo leite, ó Rohita, permanece desperto entre o povo do reino.
13.1.10
यस्ते विशस्तपसः संबभूवुर्वत्सं गायत्रीमनु ता इहागुः ।
तास्त्वा विशन्तु मनसा शिवेन संमाता वत्सो अभ्येतु रोहितः ॥ १३.१.१० ॥
Os povos que nasceram do teu ascetismo vieram aqui seguindo o bezerro e a Gāyatrī. Que entrem em ti com mente auspiciosa; que o bezerro Rohita venha a ti junto com a mãe.
13.1.11
ऊर्ध्वो रोहितो अधि नाके अस्थाद्विश्वा रूपाणि जनयन् युवा कविः ।
तिग्मेनाग्निर्ज्योतिषा वि भाति तृतीये चक्रे रजसि प्रियाणि ॥ १३.१.११ ॥
No alto, Rohita se erguiu na abóbada celeste (nāka), o jovem vidente que produz todas as formas. Agni brilha com luz aguda na terceira roda, na atmosfera, iluminando o que é querido.
13.1.12
सहस्रशृङ्गो वृषभो जातवेदा घृताहुतः सोमपृष्ठः सुवीरः ।
मा मा हासीन् नाथितो नेत्त्वा जहानि गोपोषं च मे वीरपोषं च धेहि ॥ १३.१.१२ ॥
Touro de mil chifres, Jātavedas, oferecido com manteiga clarificada, com soma nas costas, rico em bons heróis. Que ninguém me abandone, e que eu, o suplicante, não te abandone; concede-me o sustento do gado e o sustento dos heróis.
13.1.13
रोहितो यज्ञस्य जनिता मुखं च रोहिताय वाचा श्रोत्रेण मनसा जुहोमि ।
रोहितं देवा यन्ति सुमनस्यमानाः स मा रोहैः सामित्यै रोहयतु ॥ १३.१.१३ ॥
Rohita é o gerador e o rosto do sacrifício. A Rohita ofereço com a fala, a audição e a mente. Os deuses vão a Rohita com o ânimo alegre; que ele me faça crescer com crescimento, para o rito sāmi.
13.1.14
रोहितो यज्ञं व्यदधाद्विश्वकर्मणे तस्मात्तेजांस्युप मेमान्यागुः ।
वोचेयं ते नाभिं भुवनस्याधि मज्मनि ॥ १३.१.१४ ॥
Rohita estabeleceu o sacrifício para o criador de tudo; por isso estes esplendores vieram a mim. Eu te declararia o umbigo do mundo, sobre a altura suprema.
13.1.15
आ त्वा रुरोह बृहत्युत पङ्क्तिरा ककुब्वर्चसा जातवेदः ।
आ त्वा रुरोहोष्णिहाक्षरो वषट्कार आ त्वा रुरोह रोहितो रेतसा सह ॥ १३.१.१५ ॥
Os metros Bṛhatī e Paṅkti, o Kakubh com esplendor, ó Jātavedas, subiram sobre ti. A sílaba Uṣṇih subiu sobre ti; o chamado vaṣaṭ subiu sobre ti; Rohita com a semente subiu sobre ti juntamente.
13.1.16
अयं वस्ते गर्भं पृथिव्या दिवं वस्तेऽयमन्तरिक्षम् ।
अयं ब्रध्नस्य विष्टपि स्वर्लोकान् व्यानशे ॥ १३.१.१६ ॥
Este envolve o ventre da terra; este envolve o céu; este envolve o espaço intermediário. Este, na extensão de Bradhna, alcançou os mundos celestes.
13.1.17
वाचस्पते पृथिवी नः स्योना स्योना योनिस्तल्पा नः सुशेवा ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् पर्यग्निरायुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१७ ॥
Ó senhor da palavra, seja a terra benigna para nós; sejam o ventre benigno e o leito muito auspiciosos para nós. Aqui mesmo, permaneça o sopro em nossa amizade. Ó supremo sentado, que Agni te sustente em volta com vida longa e esplendor.
13.1.18
वाचस्पत ऋतवः पञ्च ये नौ वैश्वकर्मणाः परि ये संबभूवुः ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् परि रोहित आयुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१८ ॥
Ó senhor da palavra, as cinco estações pertencentes a Viśvakarman que surgiram em torno de nós dois: aqui mesmo, permaneça o sopro em nossa amizade. Ó supremo sentado, que o Rohita te sustente em volta com vida longa e esplendor.
13.1.19
वाचस्पते सौमनसं मनश्च गोष्ठे नो गा जनय योनिषु प्रजाः ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् पर्यहमायुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१९ ॥
Ó senhor da palavra, no curral concede-nos boa disposição e mente; gera vacas e descendência nos ventres. Aqui mesmo, permaneça o sopro em nossa amizade. Ó supremo sentado, que eu te sustente em volta com vida longa e esplendor.
13.1.20
परि त्वा धात्सविता देवो अग्निर्वर्चसा मित्रावरुणावभि त्वा ।
सर्वा अरातीरवक्रामन्न् एहीदं राष्ट्रमकरः सुनृतावत् ॥ १३.१.२० ॥
O deus Savitṛ e Agni te colocaram em volta com esplendor; Mitra e Varuṇa te (colocaram) em volta. Vem, superando todas as inimizades, e torna este reino rico em verdade agradável.
13.1.21
यं त्वा पृषती रथे प्रष्टिर्वहति रोहित ।
शुभा यासि रिणन्न् अपः ॥ १३.१.२१ ॥
Aquele que a égua malhada e a vermelha Praṣṭi levam no carro, tu segues resplandecente, agitando as águas.
13.1.22
अनुव्रता रोहिणी रोहितस्य सूरिः सुवर्णा बृहती सुवर्चाः ।
तया वाजान् विश्वरूपां जयेम तया विश्वाः पृतना अभि ष्याम ॥ १३.१.२२ ॥
Rohiṇī, que segue o Rohita, dourada como o sol, vasta e muito radiante: por ela vençamos as forças de todas as formas e por ela superemos todos os exércitos.
13.1.23
इदं सदो रोहिणी रोहितस्यासौ पन्थाः पृषती येन याति ।
तां गन्धर्वाः कश्यपा उन् नयन्ति तां रक्षन्ति कवयोऽप्रमादम् ॥ १३.१.२३ ॥
Este é o assento de Rohiṇī, do Rohita; aquele é o caminho por onde vai a égua malhada. Os Gandharvas e os Kaśyapas a elevam; os sábios a guardam sem descuido.
13.1.24
सूर्यस्याश्वा हरयः केतुमन्तः सदा वहन्त्यमृताः सुखं रथम् ।
घृतपावा रोहितो भ्राजमानो दिवं देवः पृषतीमा विवेश ॥ १३.१.२४ ॥
Os cavalos do sol, baios e com estandartes, sempre imortais, levam o carro com facilidade; o Rohita que bebe ghee, o deus brilhante, entrou no céu com a égua malhada.
13.1.25
यो रोहितो वृषभस्तिग्मशृङ्गः पर्यग्निं परि सूर्यं बभूव ।
यो विष्टभ्नाति पृथिवीं दिवं च तस्माद्देवा अधि सृष्टीः सृजन्ते ॥ १३.१.२५ ॥
O touro vermelho de chifres afiados, que se tornou em torno de Agni e em torno do Sol, que sustenta a terra e o céu: dele os deuses fazem surgir criação após criação.
13.1.26
रोहितो दिवमारुहन् महतः पर्यर्णवात् ।
सर्वो रुरोह रोहितो रुहः ॥ १३.१.२६ ॥
Rohita, subindo ao céu, ergueu-se do grande oceano; todo o Rohita se ergueu, essa é a ascensão.
13.1.27
वि मिमीष्व पयस्वतीं घृताचीं देवानां धेनुरनपस्पृगेषा ।
इन्द्रः सोमं पिबतु क्षेमो अस्त्वग्निः प्र स्तौतु वि मृधो नुदस्व ॥ १३.१.२७ ॥
Derrama-te, ó vaca, rica em leite e fluindo de ghee; esta é a vaca intocável dos deuses. Que Indra beba o soma, que haja segurança; que Agni louve e afaste os agressores.
13.1.28
समिद्धो अग्निः समिधानो घृतवृद्धो घृताहुतः ।
अभीषाट्विश्वाषाडग्निः सपत्नान् हन्तु ये मम ॥ १३.१.२८ ॥
Que Agni, aceso e flamejante, crescido com ghee e oferecido com ghee, o vencedor de tudo e dominador, abata os rivais que me são contrários.
13.1.29
हन्त्वेनान् प्र दहत्वरिर्यो नः पृतन्यति ।
क्रव्यादाग्निना वयं सपत्नान् प्र दहामसि ॥ १३.१.२९ ॥
Que abata e queime estes, o inimigo que nos ataca com um exército; queimamos com fogo os rivais devoradores de carne, queimamos por completo os rivais.
13.1.30
अवाचीनान् अव जहीन्द्र वज्रेण बाहुमान् ।
अधा सपत्नान् मामकान् अग्नेस्तेजोभिरादिषि ॥ १३.१.३० ॥
Ó Indra, de braços poderosos, abate com o raio os rivais de rosto voltado para baixo; depois impulsiono os meus próprios inimigos com os esplendores de Agni.
13.1.31
अग्ने सपत्नान् अधरान् पादयास्मद्व्यथया सजातमुत्पिपानं बृहस्पते ।
इन्द्राग्नी मित्रावरुणावधरे पद्यन्तामप्रतिमन्यूयमानाः ॥ १३.१.३१ ॥
Ó Agni, faz cair os rivais para baixo e afasta-os de nós; ó Bṛhaspati, com aflição derruba o parente inchado. Que Indra-Agni e Mitra-Varuṇa os façam cair abaixo, contidos e sem fúria.
13.1.32
उद्यंस्त्वं देव सूर्य सपत्नान् अव मे जहि ।
अवैनान् अश्मना जहि ते यन्त्वधमं तमः ॥ १३.१.३२ ॥
Ó deus Sol, ao nasceres, abate por mim os meus rivais; atinge-os com uma pedra. Que vão para a mais baixa escuridão.
13.1.33
वत्सो विराजो वृषभो मतीनामा रुरोह शुक्रपृष्ठोऽन्तरिक्षम् ।
घृतेनार्कमभ्यर्चन्ति वत्सं ब्रह्म सन्तं ब्रह्मणा वर्धयन्ति ॥ १३.१.३३ ॥
O bezerro do virāj, o touro dos pensamentos, de dorso brilhante, subiu ao antarikṣa. Com ghee honram o bezerro com o arka; sendo brahman, fazem-no crescer pelo brahman.
13.1.34
दिवं च रोह पृथिवीं च रोह राष्ट्रं च रोह द्रविणं च रोह ।
प्रजां च रोहामृतं च रोह रोहितेन तन्वं सं स्पृषस्व ॥ १३.१.३४ ॥
Sobe ao céu, sobe à terra, sobe ao reino, sobe à riqueza; sobe à descendência, sobe à imortalidade. Com o rubro (Rohita) une o teu corpo.
13.1.35
ये देवा राष्ट्रभृतोऽभितो यन्ति सूर्यम् ।
तैष्टे रोहितः सम्विदानो राष्ट्रं दधातु सुमनस्यमानः ॥ १३.१.३५ ॥
Que os deuses sustentadores do reino, que vão por todos os lados ao sol, em acordo com eles, Rohita, bem-disposto, estabeleça para ti o reino.
13.1.36
उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति ।
तिरः समुद्रमति रोचसेऽर्णवम् ॥ १३.१.३६ ॥
Os sacrifícios purificados pela palavra sagrada te levam ao alto; os corcéis fulvos, viajantes do caminho, te transportam. Atravessas o oceano de lado a lado e brilhas além da onda.
13.1.37
रोहिते द्यावापृथिवी अधि श्रिते वसुजिति गोजिति संधनाजिति ।
सहस्रं यस्य जनिमानि सप्त च वोचेयं ते नाभिं भुवनस्याधि मज्मनि ॥ १३.१.३७ ॥
Em Rohita repousam o céu e a terra, o vencedor de riquezas, vencedor do gado, vencedor de bens reunidos. Àquele que tem mil e sete nascimentos chamarei teu umbigo, o umbigo do mundo, em seu vigor.
13.1.38
यशा यासि प्रदिशो दिशश्च यशाः पशूनामुत चर्षणीनाम् ।
यशाः पृथिव्या अदित्या उपस्थेऽहं भूयासं सवितेव चारुः ॥ १३.१.३८ ॥
Tu vais glorioso pelas direções e direções intermediárias, glorioso entre o gado e entre os homens, glorioso no colo da terra e de Aditi. Que eu seja belo como Savitṛ.
13.1.39
अमुत्र सन्न् इह वेत्थेतः संस्तानि पश्यसि ।
इतः पश्यन्ति रोचनं दिवि सूर्यं विपश्चितम् ॥ १३.१.३९ ॥
Estando lá, no outro mundo, conheces e vês as coisas reunidas daqui. Daqui eles veem o sol resplandecente no céu, aquele que tudo vê.
13.1.40
देवो देवान् मर्चयस्यन्तश्चरस्यर्णवे ।
समानमग्निमिन्धते तं विदुः कवयः परे ॥ १३.१.४० ॥
Ó deus, honras os deuses e moves-te dentro do oceano. Eles acendem o mesmo Agni; os videntes supremos o conhecem.
13.1.41
अवः परेण पर एनावरेण पदा वत्सं बिब्रती गौरुदस्थात् ।
सा कद्रीची कं स्विदर्धं परागात्क्व स्वित्सूते नहि यूथे अस्मिन् ॥ १३.१.४१ ॥
De baixo e de cima, por este pé, a vaca se levantou carregando o bezerro. Voltou-se para o nordeste; para qual metade foi ela, ao longe? Onde ela pare? Não neste rebanho.
13.1.42
एकपदी द्विपदी सा चतुष्पद्यष्टापदी नवपदी बभूवुषी ।
सहस्राक्षरा भुवनस्य पङ्क्तिस्तस्याः समुद्रा अधि वि क्षरन्ति ॥ १३.१.४२ ॥
Ela tornou-se de um pé, dois pés, quatro pés, oito pés, nove pés. É a linha de mil sílabas do mundo; sobre ela os oceanos correm separados.
13.1.43
आरोहन् द्याममृतः प्राव मे वचः ।
उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति ॥ १३.१.४३ ॥
Ao subir ao céu, ó Imortal, protegeste a minha palavra. Os sacrifícios purificados pela palavra sagrada levam-te ao alto; os cavalos baios que seguem o caminho te carregam.
13.1.44
वेद तत्ते अमर्त्य यत्त आक्रमणं दिवि ।
यत्ते सधस्थं परमे व्योमन् ॥ १३.१.४४ ॥
Ó Imortal, conheces a tua subida ao céu e a tua morada comum no mais alto vyoman.
13.1.45
सूर्यो द्यां सूर्यः पृठिवीं सूर्य आपोऽति पश्यति ।
सूर्यो भूतस्यैकं चक्षुरा रुरोह दिवं महीम् ॥ १३.१.४५ ॥
O sol olha para o céu, o sol para a terra; o sol olha até além das águas. O sol é o olho único de tudo o que existe; subiu até ao grande céu.
13.1.46
उर्वीरासन् परिधयो वेदिर्भूमिरकल्पत ।
तत्रैतावग्नी आधत्त हिमं घ्रंसं च रोहितः ॥ १३.१.४६ ॥
Amplas eram as varas que cercavam; a terra foi preparada como altar. Ali Rohita colocou estes dois fogos, o frio e o calor.
13.1.47
हिमं घ्रंसं चाधाय यूपान् कृत्वा पर्वतान् ।
वर्षाज्यावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.४७ ॥
Tendo posto o frio e o calor, tendo feito das montanhas postes sacrificiais, os dois fogos de chuva e ghee são adorados pelos descobridores do céu de Rohita.
13.1.48
स्वर्विदो रोहितस्य ब्रह्मणाग्निः समिध्यते ।
तस्माद्घ्रंसस्तस्माद्धिमस्तस्माद्यज्ञोऽजायत ॥ १३.१.४८ ॥
Pela fórmula sagrada dos descobridores do céu de Rohita, Agni é aceso. Dele veio o calor, dele o frio, dele nasceu o sacrifício.
13.1.49
ब्रह्मणाग्नी वावृधानौ ब्रह्मवृद्धौ ब्रह्माहुतौ ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.४९ ॥
Os dois fogos, crescidos pela fórmula, aumentados pela fórmula, oferecidos na fórmula, acesos pela fórmula, são adorados pelos descobridores do céu de Rohita.
13.1.50
सत्ये अन्यः समाहितोऽप्स्वन्यः समिध्यते ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.५० ॥
Um está estabelecido na verdade; o outro acende-se nas águas. Os dois fogos, acesos pela palavra sagrada, são venerados pelos seguidores de Rohita, que conhecem o mundo celeste.
13.1.51
यं वातः परिशुम्भति यं वेन्द्रो ब्रह्मणस्पतिः ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.५१ ॥
Aquilo que o vento adorna e que Indra e Brahmaṇaspati adornam; os dois fogos, acesos pela palavra sagrada, são venerados pelos seguidores de Rohita, que conhecem o mundo celeste.
13.1.52
वेदिं भूमिं कल्पयित्वा दिवं कृत्वा दक्षिणाम् ।
घ्रंसं तदग्निं कृत्वा चकार विश्वमात्मन्वद्वर्षेणाज्येन रोहितः ॥ १३.१.५२ ॥
Tendo feito da terra o altar e do céu a oferenda de honorário, tendo feito daquele calor o fogo, Rohita criou todo o mundo animado com chuva e manteiga clarificada.
13.1.53
वर्षमाज्यं घ्रंसो अग्निर्वेदिर्भूमिरकल्पत ।
तत्रैतान् पर्वतान् अग्निर्गीर्भिरूर्ध्वामकल्पयत् ॥ १३.१.५३ ॥
A chuva tornou-se a manteiga clarificada, o calor tornou-se o fogo, a terra tornou-se o altar. Ali Agni ergueu estas montanhas no alto com hinos.
13.1.54
गीर्भिरूर्ध्वान् कल्पयित्वा रोहितो भूमिमब्रवीत् ।
त्वयीदं सर्वं जायतां यद्भूतं यच्च भाव्यम् ॥ १३.१.५४ ॥
Tendo erguido estas com hinos, Rohita falou à terra: 'Em ti nasça tudo isto — o que foi e o que há de ser.'
13.1.55
स यज्ञः प्रथमो भूतो भव्यो अजायत ।
तस्माद्ध जज्ञ इदं सर्वं यत्किं चेदं विरोचते रोहितेन ऋषिणाभृतम् ॥ १३.१.५५ ॥
Aquele sacrifício surgiu primeiro, nascido como aquilo que há de ser. Dele nasceu tudo o que aqui resplandece — sustentado pelo vidente Rohita.
13.1.56
यश्च गां पदा स्फुरति प्रत्यङ्सूर्यं च मेहति ।
तस्य वृश्चामि ते मूलं न छायां करवोऽपरम् ॥ १३.१.५६ ॥
Quem chuta uma vaca com o pé e urina voltado para o sol, corto-lhe a raiz; ó Karavaḥ, não deixeis que a sua sombra seja outra.
13.1.57
यो माभिछायमत्येषि मां चाग्निं चान्तरा ।
तस्य वृश्चामि ते मूलं न छायां करवोऽपरम् ॥ १३.१.५७ ॥
Tu que passas sobre a minha sombra e entre mim e o fogo, corto-te a raiz; ó Karavaḥ, não deixeis que a sua sombra seja outra.
13.1.58
यो अद्य देव सूर्य त्वां च मां चान्तरायति ।
दुष्वप्न्यं तस्मिं छमलं दुरितानि च मृज्महे ॥ १३.१.५८ ॥
Ó deus Sol, naquele que hoje vem entre ti e eu, apagamos o mau sonho, a impureza e os males.
13.1.59
मा प्र गाम पथो वयं मा यज्ञादिन्द्र सोमिनः ।
मान्त स्थुर्नो अरातयः ॥ १३.१.५९ ॥
Que não nos desviemos dos caminhos; ó Indra, que nós, que espremos soma, não nos afastemos do sacrifício; que os nossos inimigos não sejam o nosso fim.
13.1.60
यो यज्ञस्य प्रसाधनस्तन्तुर्देवेष्वाततः ।
तमाहुतमशीमहि ॥ १३.१.६० ॥
Que obtenhamos aquela oferenda, o fio que leva o sacrifício à perfeição, estendido entre os deuses.