अथर्ववेद · सूक्त 13.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1.1
उदेहि वाजिन् यो अप्स्वन्तरिदं राष्ट्रं प्र विश सूनृतावत् ।
यो रोहितो विश्वमिदं जजान स त्वा राष्ट्राय सुभृतं बिभर्तु ॥ १३.१.१ ॥
वाजिन्, ऊठ. जो पाण्यात आहे तो या सत्यदानसंपन्न राष्ट्रात प्रवेश करो. ज्या रोहिताने हे सारे विश्व निर्माण केले, तो तुला राष्ट्रासाठी उत्तम प्रकारे धारण करो.
13.1.2
उद्वाज आ गन् यो अप्स्वन्तर्विश आ रोह त्वद्योनयो याः ।
सोमं दधानोऽप ओषधीर्गाश्चतुष्पदो द्विपद आ वेशयेह ॥ १३.१.२ ॥
वाज वर ये, जो पाण्यात आहे. ज्यांचे मूळ तूच आहेस अशा प्रजांवर आरूढ हो. सोम धारण करून पाणी, औषधी, गायी, चतुष्पाद आणि द्विपाद यांना येथे स्थापित कर.
13.1.3
यूयमुग्रा मरुतः पृश्निमातर इन्द्रेण युजा प्र मृणीत शत्रून् ।
आ वो रोहितः शृणवत्सुदानवस्त्रिषप्तासो मरुतः स्वादुसंमुदः ॥ १३.१.३ ॥
तुम्ही, उग्र मरुतांनो, पृश्नि-मातेचे पुत्र, इंद्रासह शत्रूंचा नाश करा. सुदानी रोहित तुमचे ऐको, माधुर्यात आनंदणारे एकवीस मरुत.
13.1.4
रुहो रुरोह रोहित आ रुरोह गर्भो जनीनां जनुषामुपस्थम् ।
ताभिः संरब्धमन्वविन्दन् षडुर्वीर्गातुं प्रपश्यन्न् इह राष्ट्रमाहाः ॥ १३.१.४ ॥
आरोहण करणारा रोहित चढला; जन्मांचा गर्भ असलेला तो जन्मांच्या मांडीवर चढला. त्यांनी प्रेरित होऊन सहा विशाल लोकांचा मार्ग शोधला; येथे राष्ट्र पाहत तू ते मिळवलेस.
13.1.5
आ ते राष्ट्रमिह रोहितोऽहार्षीद्व्यास्थन् मृधो अभयं ते अभूत् ।
तस्मै ते द्यावापृथिवी रेवतीभिः कामं दुहातामिह शक्वरीभिः ॥ १३.१.५ ॥
तुझ्यासाठी रोहिताने येथे राष्ट्र आणले; शत्रू दूर झाले, तुला अभय लाभले. त्या तुझ्यासाठी द्यावापृथिवी, धनवती आणि शक्तिमती यांच्यासह येथे इच्छा पूर्ण करोत.
13.1.6
रोहितो द्यावापृथिवी जजान तत्र तन्तुं परमेष्ठी ततान ।
तत्र शिश्रियेऽज एकपादोऽदृंहद्द्यावापृथिवी बलेन ॥ १३.१.६ ॥
रोहिताने द्यावापृथिवीला जन्म दिला; तेथे परमेष्ठीने धागा पसरवला. तेथे एकपाद अजाने आश्रय घेतला आणि बलाने द्यावापृथिवी दृढ केली.
13.1.7
रोहितो द्यावापृथिवी अदृंहत्तेन स्व स्तभितं तेन नाकः ।
तेनान्तरिक्षं विमिता रजांसि तेन देवा अमृतमन्वविन्दन् ॥ १३.१.७ ॥
रोहिताने द्यावापृथिवी दृढ केली; त्याच्यामुळे स्वर्ग धरला गेला आणि नाक. त्याच्यामुळे अंतरिक्ष व लोक मोजले गेले; त्याच्यामुळे देवांना अमृत सापडले.
13.1.8
वि रोहितो अमृशद्विश्वरूपं समाकुर्वाणः प्ररुहो रुहश्च ।
दिवं रूढ्वा महता महिम्ना सं ते राष्ट्रमनक्तु पयसा घृतेन ॥ १३.१.८ ॥
रोहिताने विश्वरूप व्यापले, अंकुरणारे व वाढणारे सर्व निर्माण करत. द्युलोकापर्यंत वाढून आपल्या महान महिम्याने तुझे राष्ट्र दूध व तुपाने अभिषिक्त करो.
13.1.9
यास्ते रुहः प्ररुहो यास्त आरुहो याभिरापृणासि दिवमन्तरिक्षम् ।
तासां ब्रह्मणा पयसा ववृधानो विशि राष्ट्रे जागृहि रोहितस्य ॥ १३.१.९ ॥
तुझी जी वाढ, अंकुर, आरोहण आहेत, ज्यांनी तू द्युलोक व अंतरिक्ष भरतोस — त्यांच्या ब्रह्माने व दुधाने वाढत, हे रोहिता, राष्ट्रातील प्रजेमध्ये जागरूक राहा.
13.1.10
यस्ते विशस्तपसः संबभूवुर्वत्सं गायत्रीमनु ता इहागुः ।
तास्त्वा विशन्तु मनसा शिवेन संमाता वत्सो अभ्येतु रोहितः ॥ १३.१.१० ॥
तुझ्या तपातून जन्मलेल्या जे प्रजा आहेत, ते वासरू व गायत्रीच्या मागे इथे आले — ते शुभ मनाने तुझ्यात प्रवेश करोत; मातेसह वासरू रोहित तुझ्याकडे येवो.
13.1.11
ऊर्ध्वो रोहितो अधि नाके अस्थाद्विश्वा रूपाणि जनयन् युवा कविः ।
तिग्मेनाग्निर्ज्योतिषा वि भाति तृतीये चक्रे रजसि प्रियाणि ॥ १३.१.११ ॥
रोहित वर सुखलोकात उभा राहिला; सर्व रूपे निर्माण करणारा, तरुण आणि कवी. अग्नी आपल्या तीक्ष्ण तेजाने तिसऱ्या चक्रात, अंतरिक्षात, प्रिय गोष्टी प्रकाशित करतो.
13.1.12
सहस्रशृङ्गो वृषभो जातवेदा घृताहुतः सोमपृष्ठः सुवीरः ।
मा मा हासीन् नाथितो नेत्त्वा जहानि गोपोषं च मे वीरपोषं च धेहि ॥ १३.१.१२ ॥
हजार शिंगांचा, वृषभ, जातवेद, तुपाने आहुत, पाठीवर सोम असलेला, उत्तम वीरांनी युक्त. मला कोणी सोडू नये, आणि याचना करणारा मी तुला सोडू नये; मला गोपोषण आणि वीरपोषण दे.
13.1.13
रोहितो यज्ञस्य जनिता मुखं च रोहिताय वाचा श्रोत्रेण मनसा जुहोमि ।
रोहितं देवा यन्ति सुमनस्यमानाः स मा रोहैः सामित्यै रोहयतु ॥ १३.१.१३ ॥
रोहित यज्ञाचा जनिता आणि मुख आहे. रोहिताकरिता वाणीने, श्रोत्राने, मनाने मी आहुती देतो. देव प्रसन्न मनाने रोहिताकडे जातात; तो मला वाढीने वाढवो, सामीसाठी.
13.1.14
रोहितो यज्ञं व्यदधाद्विश्वकर्मणे तस्मात्तेजांस्युप मेमान्यागुः ।
वोचेयं ते नाभिं भुवनस्याधि मज्मनि ॥ १३.१.१४ ॥
रोहिताने विश्वकर्म्यासाठी यज्ञ स्थापिला; म्हणून ही तेजे माझ्याकडे आली आहेत. जगाची नाभी, उंच शिखरावर असलेली, मी तुला सांगेन.
13.1.15
आ त्वा रुरोह बृहत्युत पङ्क्तिरा ककुब्वर्चसा जातवेदः ।
आ त्वा रुरोहोष्णिहाक्षरो वषट्कार आ त्वा रुरोह रोहितो रेतसा सह ॥ १३.१.१५ ॥
बृहती आणि पंक्ती छंद, ककुभ तेजासह, हे जातवेदा, तुझ्यावर चढले. उष्णिक् अक्षर तुझ्यावर चढले; वषट्कार तुझ्यावर चढला; रोहित रेतसासह तुझ्यावर चढला.
13.1.16
अयं वस्ते गर्भं पृथिव्या दिवं वस्तेऽयमन्तरिक्षम् ।
अयं ब्रध्नस्य विष्टपि स्वर्लोकान् व्यानशे ॥ १३.१.१६ ॥
हा (यज्ञपुरुष) पृथ्वीच्या गर्भाला आच्छादतो, हा द्युलोकाला आच्छादतो; हा अंतरिक्षाला आच्छादतो. हा ब्रध्नाच्या विस्तारात स्वर्गलोकांपर्यंत पोहोचला आहे.
13.1.17
वाचस्पते पृथिवी नः स्योना स्योना योनिस्तल्पा नः सुशेवा ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् पर्यग्निरायुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१७ ॥
हे वाचस्पती, पृथ्वी आमच्यासाठी सुखदायी असो; सुखदायी योनी व शय्या आमच्यासाठी अत्यंत कल्याणकारी असोत. येथेच प्राण आमच्या मैत्रीत राहो. हे परमेष्ठिन्, अग्नी तुला आयुष्य व तेजाने सर्वत्र धारण करो.
13.1.18
वाचस्पत ऋतवः पञ्च ये नौ वैश्वकर्मणाः परि ये संबभूवुः ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् परि रोहित आयुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१८ ॥
हे वाचस्पती, विश्वकर्म्याशी संबंधित पाच ऋतू जे आपल्या दोघांभोवती उत्पन्न झाले, (त्यांसह) येथेच प्राण आमच्या मैत्रीत राहो. हे परमेष्ठिन्, रोहित तुला आयुष्य व तेजाने सर्वत्र धारण करो.
13.1.19
वाचस्पते सौमनसं मनश्च गोष्ठे नो गा जनय योनिषु प्रजाः ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् पर्यहमायुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१९ ॥
हे वाचस्पती, गोठ्यात आमच्यासाठी सौमनस्य व मन दे; गाई व योनींमध्ये संतती निर्माण कर. येथेच प्राण आमच्या मैत्रीत राहो. हे परमेष्ठिन्, मी तुला आयुष्य व तेजाने सर्वत्र धारण करतो.
13.1.20
परि त्वा धात्सविता देवो अग्निर्वर्चसा मित्रावरुणावभि त्वा ।
सर्वा अरातीरवक्रामन्न् एहीदं राष्ट्रमकरः सुनृतावत् ॥ १३.१.२० ॥
सविता देव आणि अग्नीने तेजासह तुला सर्वत्र स्थापिले आहे; मित्र आणि वरुणाने तुला सर्वत्र (धारण केले आहे). सर्व शत्रूंना ओलांडून ये; या राष्ट्राला सुनृताने समृद्ध कर.
13.1.21
यं त्वा पृषती रथे प्रष्टिर्वहति रोहित ।
शुभा यासि रिणन्न् अपः ॥ १३.१.२१ ॥
ठिपकेदार पृषती आणि तांबडी प्रष्टि ज्याला रथात वाहून नेतात, तू तेजस्वी होऊन पाणी ढवळत जातोस.
13.1.22
अनुव्रता रोहिणी रोहितस्य सूरिः सुवर्णा बृहती सुवर्चाः ।
तया वाजान् विश्वरूपां जयेम तया विश्वाः पृतना अभि ष्याम ॥ १३.१.२२ ॥
रोहिताचे अनुसरण करणारी रोहिणी, सूर्यासारखी सुवर्णवर्ण, विशाल आणि तेजस्वी आहे; तिच्या साहाय्याने विश्वरूप बले जिंकू, तिच्या साहाय्याने सर्व सेना जिंकू.
13.1.23
इदं सदो रोहिणी रोहितस्यासौ पन्थाः पृषती येन याति ।
तां गन्धर्वाः कश्यपा उन् नयन्ति तां रक्षन्ति कवयोऽप्रमादम् ॥ १३.१.२३ ॥
हे रोहिणी आणि रोहिताचे आसन आहे; पृषती ज्या मार्गाने जाते तो हा मार्ग आहे; गंधर्व व कश्यप तिला वर नेतात, कवी सावधपणे तिचे रक्षण करतात.
13.1.24
सूर्यस्याश्वा हरयः केतुमन्तः सदा वहन्त्यमृताः सुखं रथम् ।
घृतपावा रोहितो भ्राजमानो दिवं देवः पृषतीमा विवेश ॥ १३.१.२४ ॥
सूर्याचे घोडे, पिंगट आणि ध्वजधारी, सदैव अमर होऊन सुखाने रथ वाहतात; घृतपायी रोहित, तेजस्वी देव, पृषतीसह द्युलोकात प्रविष्ट झाला.
13.1.25
यो रोहितो वृषभस्तिग्मशृङ्गः पर्यग्निं परि सूर्यं बभूव ।
यो विष्टभ्नाति पृथिवीं दिवं च तस्माद्देवा अधि सृष्टीः सृजन्ते ॥ १३.१.२५ ॥
रोहित नावाचा वृषभ, तीक्ष्ण शिंगांचा, अग्नी आणि सूर्याभोवती झाला; पृथ्वी आणि द्युलोकाला धारण करणारा तोच आहे; त्याच्यापासून देव सृष्टीवर सृष्टी निर्माण करतात.
13.1.26
रोहितो दिवमारुहन् महतः पर्यर्णवात् ।
सर्वो रुरोह रोहितो रुहः ॥ १३.१.२६ ॥
रोहित द्युलोकावर चढताना महासागरातून वर उठला; संपूर्ण रोहित चढला, तेच आरोहण.
13.1.27
वि मिमीष्व पयस्वतीं घृताचीं देवानां धेनुरनपस्पृगेषा ।
इन्द्रः सोमं पिबतु क्षेमो अस्त्वग्निः प्र स्तौतु वि मृधो नुदस्व ॥ १३.१.२७ ॥
हे धेनू, पयस्वती आणि घृताची होऊन पसर; देवांची ही अनुपस्पृक् धेनू तूच आहेस. इंद्र सोम पिओ, कल्याण होवो; अग्नी स्तुती करो आणि शत्रूंना दूर पळवो.
13.1.28
समिद्धो अग्निः समिधानो घृतवृद्धो घृताहुतः ।
अभीषाट्विश्वाषाडग्निः सपत्नान् हन्तु ये मम ॥ १३.१.२८ ॥
चांगला प्रज्वलित झालेला अग्नी, तुपाने वाढलेला आणि तुपाने आहुती मिळालेला; सर्वांना जिंकणारा, सर्वांना दाबणारा अग्नी माझे जे शत्रू आहेत त्यांना मारो.
13.1.29
हन्त्वेनान् प्र दहत्वरिर्यो नः पृतन्यति ।
क्रव्यादाग्निना वयं सपत्नान् प्र दहामसि ॥ १३.१.२९ ॥
यांना तो मारो, जाळो; आपल्यावर सैन्यासह चढाई करणारा शत्रू; मांसभक्षक शत्रूंना आम्ही अग्नीने जाळतो, शत्रूंना पूर्णपणे जाळतो.
13.1.30
अवाचीनान् अव जहीन्द्र वज्रेण बाहुमान् ।
अधा सपत्नान् मामकान् अग्नेस्तेजोभिरादिषि ॥ १३.१.३० ॥
हे इंद्रा, बलवान बाहू असलेल्या, वज्राने खाली तोंड केलेल्या शत्रूंना मारून पाड; मग अग्नीच्या तेजांनी मी माझ्या शत्रूंना प्रेरित करतो.
13.1.31
अग्ने सपत्नान् अधरान् पादयास्मद्व्यथया सजातमुत्पिपानं बृहस्पते ।
इन्द्राग्नी मित्रावरुणावधरे पद्यन्तामप्रतिमन्यूयमानाः ॥ १३.१.३१ ॥
हे अग्नी, शत्रूंना खाली पाड, आमच्यापासून दूर कर; हे बृहस्पती, वेदनेने सजातीय आणि फुगलेल्याला पाड. इंद्राग्नी आणि मित्रवरुण यांना खाली पडू दे, क्रोधरहित आणि संयमित राहून.
13.1.32
उद्यंस्त्वं देव सूर्य सपत्नान् अव मे जहि ।
अवैनान् अश्मना जहि ते यन्त्वधमं तमः ॥ १३.१.३२ ॥
हे देवा सूर्या, उदय पावताना माझ्यासाठी शत्रूंना पाड; यांना दगडाने मार. ते खालच्या अंधारात जावोत.
13.1.33
वत्सो विराजो वृषभो मतीनामा रुरोह शुक्रपृष्ठोऽन्तरिक्षम् ।
घृतेनार्कमभ्यर्चन्ति वत्सं ब्रह्म सन्तं ब्रह्मणा वर्धयन्ति ॥ १३.१.३३ ॥
विराजाचा वत्स, मतींचा वृषभ, शुक्रपृष्ठ अंतरिक्षावर चढला. तुपाने अर्काने ते वत्साची पूजा करतात; ब्रह्म असलेल्याला ब्रह्माने ते वाढवतात.
13.1.34
दिवं च रोह पृथिवीं च रोह राष्ट्रं च रोह द्रविणं च रोह ।
प्रजां च रोहामृतं च रोह रोहितेन तन्वं सं स्पृषस्व ॥ १३.१.३४ ॥
स्वर्गावर चढ, पृथ्वीवर चढ, राष्ट्रावर चढ, द्रविणावर चढ; प्रजेवर चढ, अमृतावर चढ. रोहिताशी आपले शरीर एकरूप कर.
13.1.35
ये देवा राष्ट्रभृतोऽभितो यन्ति सूर्यम् ।
तैष्टे रोहितः सम्विदानो राष्ट्रं दधातु सुमनस्यमानः ॥ १३.१.३५ ॥
राष्ट्राला धारण करणारे जे देव सूर्याकडे सभोवती जातात, त्यांच्याशी सहमत होऊन, प्रसन्न मनाने रोहित तुझ्यासाठी राष्ट्र धारण करो.
13.1.36
उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति ।
तिरः समुद्रमति रोचसेऽर्णवम् ॥ १३.१.३६ ॥
ब्रह्माने पवित्र झालेले यज्ञ तुला वर नेतात; मार्गावरून जाणारे हरी तुला वाहतात. तू समुद्र ओलांडून, जलराशीच्या पलीकडे तेजाने चमकतोस.
13.1.37
रोहिते द्यावापृथिवी अधि श्रिते वसुजिति गोजिति संधनाजिति ।
सहस्रं यस्य जनिमानि सप्त च वोचेयं ते नाभिं भुवनस्याधि मज्मनि ॥ १३.१.३७ ॥
रोहितामध्ये द्यावापृथिवी आश्रित आहेत—धन जिंकणारा, गाई जिंकणारा, संपत्ती एकत्र जिंकणारा. ज्याचे हजार आणि सात जन्म आहेत, त्याला तुझी नाभी, विश्वाची नाभी असे मी त्याच्या सामर्थ्यात सांगेन.
13.1.38
यशा यासि प्रदिशो दिशश्च यशाः पशूनामुत चर्षणीनाम् ।
यशाः पृथिव्या अदित्या उपस्थेऽहं भूयासं सवितेव चारुः ॥ १३.१.३८ ॥
तू यशाने दिशा आणि उपदिशांमध्ये जातोस, यशाने पशूंमध्ये आणि मनुष्यांमध्ये, यशाने पृथ्वी आणि अदितीच्या मांडीवर. मी सवितेसारखा सुंदर होवो.
13.1.39
अमुत्र सन्न् इह वेत्थेतः संस्तानि पश्यसि ।
इतः पश्यन्ति रोचनं दिवि सूर्यं विपश्चितम् ॥ १३.१.३९ ॥
परलोकात राहत असतानाही तू इथील एकत्र केलेल्या वस्तू जाणतोस, पाहतोस. इथून ते स्वर्गात चमकणाऱ्या, सर्वदर्शी सूर्याला पाहतात.
13.1.40
देवो देवान् मर्चयस्यन्तश्चरस्यर्णवे ।
समानमग्निमिन्धते तं विदुः कवयः परे ॥ १३.१.४० ॥
हे देवा, तू देवांचा सन्मान करतोस; समुद्रात संचार करतोस. त्याच अग्नीला ते प्रज्वलित करतात; त्याला श्रेष्ठ कवी जाणतात.
13.1.41
अवः परेण पर एनावरेण पदा वत्सं बिब्रती गौरुदस्थात् ।
सा कद्रीची कं स्विदर्धं परागात्क्व स्वित्सूते नहि यूथे अस्मिन् ॥ १३.१.४१ ॥
खालून आणि वरून, या पदाने, वासरू धारण करणारी गाय उठली. ती ईशान्येकडे वळली; कोणत्या अर्ध्या भागात ती दूर गेली? कुठे ती जन्म देते? या कळपात तर नाही.
13.1.42
एकपदी द्विपदी सा चतुष्पद्यष्टापदी नवपदी बभूवुषी ।
सहस्राक्षरा भुवनस्य पङ्क्तिस्तस्याः समुद्रा अधि वि क्षरन्ति ॥ १३.१.४२ ॥
ती एकपदी, द्विपदी, चतुष्पदी, अष्टपदी, नवपदी झाली; ती जगाची सहस्राक्षरांची ओळ आहे; तिच्यावर समुद्र वाहतात.
13.1.43
आरोहन् द्याममृतः प्राव मे वचः ।
उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति ॥ १३.१.४३ ॥
स्वर्गावर चढताना, हे अमृता, तू माझ्या वाणीचे रक्षण केलेस. ब्रह्माने पवित्र झालेले यज्ञ तुला वर नेतात; मार्गावर चालणारे हरी अश्व तुला वाहतात.
13.1.44
वेद तत्ते अमर्त्य यत्त आक्रमणं दिवि ।
यत्ते सधस्थं परमे व्योमन् ॥ १३.१.४४ ॥
हे अमर्त्या, दिवात तुझे आरोहण आणि परम व्योमातील तुझे सहनिवासस्थान तुला ठाऊक आहे.
13.1.45
सूर्यो द्यां सूर्यः पृठिवीं सूर्य आपोऽति पश्यति ।
सूर्यो भूतस्यैकं चक्षुरा रुरोह दिवं महीम् ॥ १३.१.४५ ॥
सूर्य द्युलोक पाहतो, सूर्य पृथ्वी पाहतो; सूर्य जलांच्याही पलीकडे पाहतो. सूर्य भूतांचा एकच डोळा आहे; तो महान दिवात चढला.
13.1.46
उर्वीरासन् परिधयो वेदिर्भूमिरकल्पत ।
तत्रैतावग्नी आधत्त हिमं घ्रंसं च रोहितः ॥ १३.१.४६ ॥
विशाल परिधी होत्या; पृथ्वी वेदी म्हणून सिद्ध झाली. तेथे रोहिताने हे दोन अग्नी — शीत आणि ताप — स्थापित केले.
13.1.47
हिमं घ्रंसं चाधाय यूपान् कृत्वा पर्वतान् ।
वर्षाज्यावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.४७ ॥
शीत आणि ताप स्थापून, पर्वतांचे यूप करून, पर्जन्य आणि आज्य असे हे दोन अग्नी रोहिताच्या स्वर्गविदांकडून पूजिले जातात.
13.1.48
स्वर्विदो रोहितस्य ब्रह्मणाग्निः समिध्यते ।
तस्माद्घ्रंसस्तस्माद्धिमस्तस्माद्यज्ञोऽजायत ॥ १३.१.४८ ॥
रोहिताच्या स्वर्गविदांच्या ब्रह्माने अग्नी प्रज्वलित होतो. त्यापासून ताप, त्यापासून शीत, त्यापासून यज्ञ जन्मला.
13.1.49
ब्रह्मणाग्नी वावृधानौ ब्रह्मवृद्धौ ब्रह्माहुतौ ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.४९ ॥
ब्रह्माने वाढलेले, ब्रह्माने संवर्धित, ब्रह्मात आहुत आणि ब्रह्माने प्रज्वलित असे हे दोन अग्नी रोहिताच्या स्वर्गविदांकडून पूजिले जातात.
13.1.50
सत्ये अन्यः समाहितोऽप्स्वन्यः समिध्यते ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.५० ॥
एक सत्यात स्थिर आहे, दुसरा पाण्यात प्रज्वलित होतो. ब्रह्माने प्रज्वलित झालेल्या त्या दोन अग्नींची स्वर्गज्ञ रोहिताचे अनुयायी पूजा करतात.
13.1.51
यं वातः परिशुम्भति यं वेन्द्रो ब्रह्मणस्पतिः ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.५१ ॥
ज्याला वायू सुशोभित करतो आणि ज्याला इंद्र व ब्रह्मणस्पती सजवतात; ब्रह्माने प्रज्वलित झालेल्या त्या दोन अग्नींची स्वर्गज्ञ रोहिताचे अनुयायी पूजा करतात.
13.1.52
वेदिं भूमिं कल्पयित्वा दिवं कृत्वा दक्षिणाम् ।
घ्रंसं तदग्निं कृत्वा चकार विश्वमात्मन्वद्वर्षेणाज्येन रोहितः ॥ १३.१.५२ ॥
पृथ्वीला वेदी आणि आकाशाला दक्षिणा करून, त्या तापाला अग्नी करून, रोहिताने पाऊस व तुपाने प्राणमय विश्व निर्माण केले.
13.1.53
वर्षमाज्यं घ्रंसो अग्निर्वेदिर्भूमिरकल्पत ।
तत्रैतान् पर्वतान् अग्निर्गीर्भिरूर्ध्वामकल्पयत् ॥ १३.१.५३ ॥
पाऊस तूप झाला, ताप अग्नी झाला, पृथ्वी वेदी झाली. तेथे अग्नीने स्तुतींनी हे पर्वत उंच उभे केले.
13.1.54
गीर्भिरूर्ध्वान् कल्पयित्वा रोहितो भूमिमब्रवीत् ।
त्वयीदं सर्वं जायतां यद्भूतं यच्च भाव्यम् ॥ १३.१.५४ ॥
स्तुतींनी यांना उंच करून रोहित पृथ्वीला म्हणाला: 'तुझ्यात हे सर्व जन्मो—जे झाले आहे आणि जे होणार आहे.'
13.1.55
स यज्ञः प्रथमो भूतो भव्यो अजायत ।
तस्माद्ध जज्ञ इदं सर्वं यत्किं चेदं विरोचते रोहितेन ऋषिणाभृतम् ॥ १३.१.५५ ॥
तो यज्ञ प्रथम उत्पन्न झाला; भविष्यात होण्यास योग्य म्हणून जन्मला. त्यापासूनच येथे जे प्रकाशते ते सर्व जन्मले—ऋषी रोहिताने धारण केलेले.
13.1.56
यश्च गां पदा स्फुरति प्रत्यङ्सूर्यं च मेहति ।
तस्य वृश्चामि ते मूलं न छायां करवोऽपरम् ॥ १३.१.५६ ॥
जो गाईला पायाने तुडवितो आणि सूर्याकडे तोंड करून लघवी करतो, त्याचे मूळ मी तोडतो; हे करवांनो, त्याची छाया दुसरी होऊ देऊ नका.
13.1.57
यो माभिछायमत्येषि मां चाग्निं चान्तरा ।
तस्य वृश्चामि ते मूलं न छायां करवोऽपरम् ॥ १३.१.५७ ॥
जो माझ्या छायेवरून आणि मला व अग्नीच्या मध्यातून ओलांडून जातो, त्याचे मूळ मी तोडतो; हे करवांनो, त्याची छाया दुसरी होऊ देऊ नका.
13.1.58
यो अद्य देव सूर्य त्वां च मां चान्तरायति ।
दुष्वप्न्यं तस्मिं छमलं दुरितानि च मृज्महे ॥ १३.१.५८ ॥
हे देव सूर्या, जो आज तुझ्या आणि माझ्या मध्ये येतो, त्याच्यातील दुःस्वप्न, मळ आणि पापे आम्ही पुसून टाकतो.
13.1.59
मा प्र गाम पथो वयं मा यज्ञादिन्द्र सोमिनः ।
मान्त स्थुर्नो अरातयः ॥ १३.१.५९ ॥
आम्ही मार्गांपासून चुकू नये; हे इंद्रा, सोम पिळणारे आम्ही यज्ञापासून चुकू नये; आमचे शत्रू आमचा अंत होऊ नयेत.
13.1.60
यो यज्ञस्य प्रसाधनस्तन्तुर्देवेष्वाततः ।
तमाहुतमशीमहि ॥ १३.१.६० ॥
यज्ञाला सिद्ध करणारा जो धागा देवांमध्ये पसरलेला आहे, ती आहुती आम्ही मिळवू दे.