Atharvaveda · Sūkta 13.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1.1
उदेहि वाजिन् यो अप्स्वन्तरिदं राष्ट्रं प्र विश सूनृतावत् ।
यो रोहितो विश्वमिदं जजान स त्वा राष्ट्राय सुभृतं बिभर्तु ॥ १३.१.१ ॥
Erhebe dich, o Kraftvoller. Der, der inmitten der Wasser ist, trete in dieses an wahrer Freigebigkeit reiche Reich ein. Möge Rohita, der all diese Welt hervorbrachte, dich gut für das Reich tragen.
13.1.2
उद्वाज आ गन् यो अप्स्वन्तर्विश आ रोह त्वद्योनयो याः ।
सोमं दधानोऽप ओषधीर्गाश्चतुष्पदो द्विपद आ वेशयेह ॥ १३.१.२ ॥
Es erhebe sich Vāja, der inmitten der Wasser ist. Steige empor über die Völker, deren Ursprung du bist. Soma tragend, lass hier Wasser, Pflanzen, Rinder, Vierfüßer und Zweifüßer sich niederlassen.
13.1.3
यूयमुग्रा मरुतः पृश्निमातर इन्द्रेण युजा प्र मृणीत शत्रून् ।
आ वो रोहितः शृणवत्सुदानवस्त्रिषप्तासो मरुतः स्वादुसंमुदः ॥ १३.१.३ ॥
Ihr, grimmen Marut, Söhne der gefleckten Mutter, zermalmt mit Indra als Gefährten die Feinde. Möge der freigebige Rohita euch hören, ihr einundzwanzig Marut, die ihr euch an der Süße erfreut.
13.1.4
रुहो रुरोह रोहित आ रुरोह गर्भो जनीनां जनुषामुपस्थम् ।
ताभिः संरब्धमन्वविन्दन् षडुर्वीर्गातुं प्रपश्यन्न् इह राष्ट्रमाहाः ॥ १३.१.४ ॥
Rohita, der Aufsteigende, ist aufgestiegen; der Keim der Geburten, er bestieg den Schoß der Geburten. Von ihnen erregt, fanden sie den Weg zu den sechs weiten Welten, und hier das Reich erblickend, hast du es genommen.
13.1.5
आ ते राष्ट्रमिह रोहितोऽहार्षीद्व्यास्थन् मृधो अभयं ते अभूत् ।
तस्मै ते द्यावापृथिवी रेवतीभिः कामं दुहातामिह शक्वरीभिः ॥ १३.१.५ ॥
Für dich hat Rohita hier das Reich herbeigebracht; die Feinde sind zerstreut, und Furchtlosigkeit ist dein geworden. Für ihn und dich mögen Himmel und Erde mit ihren reichen und mächtigen Strömen hier das Begehren melken.
13.1.6
रोहितो द्यावापृथिवी जजान तत्र तन्तुं परमेष्ठी ततान ।
तत्र शिश्रियेऽज एकपादोऽदृंहद्द्यावापृथिवी बलेन ॥ १३.१.६ ॥
Rohita gebar Himmel und Erde; dort spannte Parameṣṭhin den Faden. Dort ließ sich der einfüßige Aja nieder und machte mit seiner Kraft Himmel und Erde fest.
13.1.7
रोहितो द्यावापृथिवी अदृंहत्तेन स्व स्तभितं तेन नाकः ।
तेनान्तरिक्षं विमिता रजांसि तेन देवा अमृतमन्वविन्दन् ॥ १३.१.७ ॥
Rohita machte Himmel und Erde fest; durch ihn wurde der Himmel gestützt und das Gewölbe. Durch ihn wurden der Luftraum und die Weltgegenden vermessen; durch ihn fanden die Götter die Unsterblichkeit.
13.1.8
वि रोहितो अमृशद्विश्वरूपं समाकुर्वाणः प्ररुहो रुहश्च ।
दिवं रूढ्वा महता महिम्ना सं ते राष्ट्रमनक्तु पयसा घृतेन ॥ १३.१.८ ॥
Rohita durchdrang die allgestaltige Form und brachte die Sprossen und das Wachsende hervor. Zum Himmel emporgewachsen, möge er durch seine große Herrlichkeit dein Reich mit Milch und Ghee salben.
13.1.9
यास्ते रुहः प्ररुहो यास्त आरुहो याभिरापृणासि दिवमन्तरिक्षम् ।
तासां ब्रह्मणा पयसा ववृधानो विशि राष्ट्रे जागृहि रोहितस्य ॥ १३.१.९ ॥
Deine Wachstümer, deine Sprossen und deine Aufstiege, mit denen du Himmel und Luftraum füllst — mit ihrer heiligen Formel und mit Milch wachsend, o Rohita, wache unter dem Volk des Reiches.
13.1.10
यस्ते विशस्तपसः संबभूवुर्वत्सं गायत्रीमनु ता इहागुः ।
तास्त्वा विशन्तु मनसा शिवेन संमाता वत्सो अभ्येतु रोहितः ॥ १३.१.१० ॥
Die Völker, die aus deiner Askese entstanden, sind hier dem Kalb und der Gāyatrī gefolgt. Mögen sie mit freundlichem Sinn in dich eingehen; möge das Kalb Rohita mit der Mutter zu dir kommen.
13.1.11
ऊर्ध्वो रोहितो अधि नाके अस्थाद्विश्वा रूपाणि जनयन् युवा कविः ।
तिग्मेनाग्निर्ज्योतिषा वि भाति तृतीये चक्रे रजसि प्रियाणि ॥ १३.१.११ ॥
Hoch oben hat sich Rohita im Himmelsgewölbe (nāka) erhoben, der junge Seher, der alle Gestalten hervorbringt. Agni leuchtet mit scharfem Licht im dritten Rad, in der Atmosphäre, und erhellt das Liebe.
13.1.12
सहस्रशृङ्गो वृषभो जातवेदा घृताहुतः सोमपृष्ठः सुवीरः ।
मा मा हासीन् नाथितो नेत्त्वा जहानि गोपोषं च मे वीरपोषं च धेहि ॥ १३.१.१२ ॥
Stier mit tausend Hörnern, Jātavedas, mit Schmalz geopfert, Soma auf dem Rücken tragend, reich an guten Helden. Möge mich niemand verlassen, und möge ich, der Bittende, dich nicht verlassen; gewähre mir Viehnahrung und Heldennahrung.
13.1.13
रोहितो यज्ञस्य जनिता मुखं च रोहिताय वाचा श्रोत्रेण मनसा जुहोमि ।
रोहितं देवा यन्ति सुमनस्यमानाः स मा रोहैः सामित्यै रोहयतु ॥ १३.१.१३ ॥
Rohita ist der Erzeuger und das Antlitz des Opfers. Dem Rohita opfere ich mit Rede, Gehör und Geist. Die Götter gehen mit frohem Sinn zu Rohita; er lasse mich wachsen durch Wachstum, für den sāmi-Ritus.
13.1.14
रोहितो यज्ञं व्यदधाद्विश्वकर्मणे तस्मात्तेजांस्युप मेमान्यागुः ।
वोचेयं ते नाभिं भुवनस्याधि मज्मनि ॥ १३.१.१४ ॥
Rohita hat das Opfer für den Allmacher eingerichtet; daher sind diese Glanze zu mir gekommen. Ich würde dir den Nabel der Welt verkünden, auf der höchsten Höhe.
13.1.15
आ त्वा रुरोह बृहत्युत पङ्क्तिरा ककुब्वर्चसा जातवेदः ।
आ त्वा रुरोहोष्णिहाक्षरो वषट्कार आ त्वा रुरोह रोहितो रेतसा सह ॥ १३.१.१५ ॥
Die Metren Bṛhatī und Paṅkti, der Kakubh mit Glanz, o Jātavedas, haben sich auf dich erhoben. Die Silbe Uṣṇih hat sich auf dich erhoben; der vaṣaṭ-Ruf hat sich auf dich erhoben; Rohita hat sich mit dem Samen auf dich erhoben.
13.1.16
अयं वस्ते गर्भं पृथिव्या दिवं वस्तेऽयमन्तरिक्षम् ।
अयं ब्रध्नस्य विष्टपि स्वर्लोकान् व्यानशे ॥ १३.१.१६ ॥
Dieser umhüllt den Schoß der Erde; dieser umhüllt den Himmel; dieser umhüllt den Luftraum. Dieser hat in der Weite des Bradhna die himmlischen Welten erreicht.
13.1.17
वाचस्पते पृथिवी नः स्योना स्योना योनिस्तल्पा नः सुशेवा ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् पर्यग्निरायुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१७ ॥
O Herr der Rede, möge die Erde uns gnädig sein; möge der gnädige Schoß und das Lager uns hochheilvoll sein. Hier selbst möge der Atem in unserer Freundschaft bleiben. O Höchstsitzender, möge Agni dich ringsum mit Lebenskraft und Glanz halten.
13.1.18
वाचस्पत ऋतवः पञ्च ये नौ वैश्वकर्मणाः परि ये संबभूवुः ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् परि रोहित आयुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१८ ॥
O Herr der Rede, die fünf Jahreszeiten, die Viśvakarman gehören und rings um uns beide entstanden sind: hier selbst möge der Atem in unserer Freundschaft bleiben. O Höchstsitzender, möge der Rohita dich ringsum mit Lebenskraft und Glanz halten.
13.1.19
वाचस्पते सौमनसं मनश्च गोष्ठे नो गा जनय योनिषु प्रजाः ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् पर्यहमायुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१९ ॥
O Herr der Rede, im Stall verleihe uns Wohlgesinntheit und Geist; erzeuge Kühe und Nachkommen in den Schößen. Hier selbst möge der Atem in unserer Freundschaft bleiben. O Höchstsitzender, möge ich dich ringsum mit Lebenskraft und Glanz halten.
13.1.20
परि त्वा धात्सविता देवो अग्निर्वर्चसा मित्रावरुणावभि त्वा ।
सर्वा अरातीरवक्रामन्न् एहीदं राष्ट्रमकरः सुनृतावत् ॥ १३.१.२० ॥
Der Gott Savitṛ und Agni haben dich mit Glanz ringsum gesetzt; Mitra und Varuṇa haben (dich) ringsum (gesetzt). Komm, alle Feindschaften niederschreitend, und mache dieses Reich reich an erfreulicher Wahrheit.
13.1.21
यं त्वा पृषती रथे प्रष्टिर्वहति रोहित ।
शुभा यासि रिणन्न् अपः ॥ १३.१.२१ ॥
Den die gefleckte Stute und das rote Joch-Pferd im Wagen tragen, du ziehst strahlend dahin und regst die Wasser auf.
13.1.22
अनुव्रता रोहिणी रोहितस्य सूरिः सुवर्णा बृहती सुवर्चाः ।
तया वाजान् विश्वरूपां जयेम तया विश्वाः पृतना अभि ष्याम ॥ १३.१.२२ ॥
Rohiṇī, die dem Rohita folgt, golden wie die Sonne, weit und sehr strahlend: durch sie mögen wir die Kräfte aller Gestalten gewinnen und durch sie alle Heere besiegen.
13.1.23
इदं सदो रोहिणी रोहितस्यासौ पन्थाः पृषती येन याति ।
तां गन्धर्वाः कश्यपा उन् नयन्ति तां रक्षन्ति कवयोऽप्रमादम् ॥ १३.१.२३ ॥
Dies ist der Sitz der Rohiṇī, des Rohita; dies ist der Pfad, den die gefleckte Stute geht. Die Gandharven und Kaśyapas erheben sie; die Seher bewachen sie ohne Nachlässigkeit.
13.1.24
सूर्यस्याश्वा हरयः केतुमन्तः सदा वहन्त्यमृताः सुखं रथम् ।
घृतपावा रोहितो भ्राजमानो दिवं देवः पृषतीमा विवेश ॥ १३.१.२४ ॥
Die Pferde der Sonne, falb und mit Bannern, immer unsterblich, tragen den Wagen mühelos; der ghee-trinkende Rohita, der leuchtende Gott, ist mit der gefleckten Stute in den Himmel eingetreten.
13.1.25
यो रोहितो वृषभस्तिग्मशृङ्गः पर्यग्निं परि सूर्यं बभूव ।
यो विष्टभ्नाति पृथिवीं दिवं च तस्माद्देवा अधि सृष्टीः सृजन्ते ॥ १३.१.२५ ॥
Der rote Stier mit den spitzen Hörnern, der um Agni und um die Sonne wurde, der Erde und Himmel stützt: von ihm aus senden die Götter Schöpfung auf Schöpfung.
13.1.26
रोहितो दिवमारुहन् महतः पर्यर्णवात् ।
सर्वो रुरोह रोहितो रुहः ॥ १३.१.२६ ॥
Rohita, zum Himmel aufsteigend, erhob sich aus dem großen Ozean; ganz Rohita erhob sich, das ist der Aufstieg.
13.1.27
वि मिमीष्व पयस्वतीं घृताचीं देवानां धेनुरनपस्पृगेषा ।
इन्द्रः सोमं पिबतु क्षेमो अस्त्वग्निः प्र स्तौतु वि मृधो नुदस्व ॥ १३.१.२७ ॥
Ströme aus, o Kuh, reich an Milch und fließend von Ghee; dies ist die unberührbare Kuh der Götter. Indra trinke den Soma, Sicherheit sei; Agni preise und treibe die Angreifer fort.
13.1.28
समिद्धो अग्निः समिधानो घृतवृद्धो घृताहुतः ।
अभीषाट्विश्वाषाडग्निः सपत्नान् हन्तु ये मम ॥ १३.१.२८ ॥
Agni, entzündet und flammend, durch Ghee gemehrt und mit Ghee geopfert, der Überwältiger und Allbezwinger, schlage meine Feinde nieder.
13.1.29
हन्त्वेनान् प्र दहत्वरिर्यो नः पृतन्यति ।
क्रव्यादाग्निना वयं सपत्नान् प्र दहामसि ॥ १३.१.२९ ॥
Er schlage und verbrenne sie, der Feind, der mit einem Heer gegen uns anrückt; die fleischfressenden Rivalen verbrennen wir mit Feuer, wir verbrennen die Rivalen gänzlich.
13.1.30
अवाचीनान् अव जहीन्द्र वज्रेण बाहुमान् ।
अधा सपत्नान् मामकान् अग्नेस्तेजोभिरादिषि ॥ १३.१.३० ॥
O Indra, mit mächtigen Armen, schlag mit dem Donnerkeil die abwärts blickenden Rivalen nieder; dann treibe ich meine Feinde mit den Glanzkräften Agnis.
13.1.31
अग्ने सपत्नान् अधरान् पादयास्मद्व्यथया सजातमुत्पिपानं बृहस्पते ।
इन्द्राग्नी मित्रावरुणावधरे पद्यन्तामप्रतिमन्यूयमानाः ॥ १३.१.३१ ॥
O Agni, lass die Rivalen tief fallen und halte sie fern von uns; o Bṛhaspati, stürze mit Qual den aufgeblasenen Verwandten nieder. Mögen Indra-Agni und Mitra-Varuṇa sie niedersinken lassen, gezügelt und ohne Zorn.
13.1.32
उद्यंस्त्वं देव सूर्य सपत्नान् अव मे जहि ।
अवैनान् अश्मना जहि ते यन्त्वधमं तमः ॥ १३.१.३२ ॥
O Gott Sonne, im Aufgehen schlag meine Rivalen für mich nieder; schlag sie mit einem Stein. Mögen sie in die tiefste Finsternis gehen.
13.1.33
वत्सो विराजो वृषभो मतीनामा रुरोह शुक्रपृष्ठोऽन्तरिक्षम् ।
घृतेनार्कमभ्यर्चन्ति वत्सं ब्रह्म सन्तं ब्रह्मणा वर्धयन्ति ॥ १३.१.३३ ॥
Das Kalb des Virāj, der Stier der Gedanken mit leuchtendem Rücken, ist in den Antarikṣa aufgestiegen. Mit Ghee ehren sie das Kalb mit dem Arka; da es Brahman ist, lassen sie es durch Brahman wachsen.
13.1.34
दिवं च रोह पृथिवीं च रोह राष्ट्रं च रोह द्रविणं च रोह ।
प्रजां च रोहामृतं च रोह रोहितेन तन्वं सं स्पृषस्व ॥ १३.१.३४ ॥
Steige zum Himmel, steige zur Erde, steige zum Reich, steige zum Reichtum; steige zur Nachkommenschaft, steige zur Unsterblichkeit. Mit dem Rötlichen (Rohita) verbinde deinen Leib.
13.1.35
ये देवा राष्ट्रभृतोऽभितो यन्ति सूर्यम् ।
तैष्टे रोहितः सम्विदानो राष्ट्रं दधातु सुमनस्यमानः ॥ १३.१.३५ ॥
Die Götter, die das Reich tragen und von allen Seiten zur Sonne ziehen, im Einklang mit ihnen möge Rohita, wohlgesinnt, dir das Reich festigen.
13.1.36
उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति ।
तिरः समुद्रमति रोचसेऽर्णवम् ॥ १३.१.३६ ॥
Die durch das heilige Wort geläuterten Opfer tragen dich empor; die falben Rosse, Wanderer des Weges, tragen dich. Du querst das Meer und leuchtest jenseits der Flut.
13.1.37
रोहिते द्यावापृथिवी अधि श्रिते वसुजिति गोजिति संधनाजिति ।
सहस्रं यस्य जनिमानि सप्त च वोचेयं ते नाभिं भुवनस्याधि मज्मनि ॥ १३.१.३७ ॥
In Rohita ruhen Himmel und Erde, der Sieger über Reichtum, der Sieger über das Vieh, der Sieger über vereinte Schätze. Ihn, der tausend und sieben Geburten hat, will ich deinen Nabel nennen, den Nabel der Welt, in seiner Kraft.
13.1.38
यशा यासि प्रदिशो दिशश्च यशाः पशूनामुत चर्षणीनाम् ।
यशाः पृथिव्या अदित्या उपस्थेऽहं भूयासं सवितेव चारुः ॥ १३.१.३८ ॥
Du gehst ruhmvoll durch die Richtungen und Zwischenrichtungen, ruhmvoll unter dem Vieh und unter den Menschen, ruhmvoll im Schoß der Erde und Aditis. Möge ich lieblich sein wie Savitṛ.
13.1.39
अमुत्र सन्न् इह वेत्थेतः संस्तानि पश्यसि ।
इतः पश्यन्ति रोचनं दिवि सूर्यं विपश्चितम् ॥ १३.१.३९ ॥
Dort in der anderen Welt weißt und siehst du die hier versammelten Dinge. Von hier aus sehen sie die leuchtende Sonne am Himmel, die alles Sehende.
13.1.40
देवो देवान् मर्चयस्यन्तश्चरस्यर्णवे ।
समानमग्निमिन्धते तं विदुः कवयः परे ॥ १३.१.४० ॥
O Gott, du ehrst die Götter und bewegst dich im Innern des Ozeans. Sie entzünden denselben Agni; die höchsten Seher kennen ihn.
13.1.41
अवः परेण पर एनावरेण पदा वत्सं बिब्रती गौरुदस्थात् ।
सा कद्रीची कं स्विदर्धं परागात्क्व स्वित्सूते नहि यूथे अस्मिन् ॥ १३.१.४१ ॥
Von unten und von oben, mit diesem Fuß, erhob sich die Kuh, das Kalb tragend. Sie wandte sich nach Nordosten; in welche Hälfte ging sie fern? Wo gebiert sie? Nicht in dieser Herde.
13.1.42
एकपदी द्विपदी सा चतुष्पद्यष्टापदी नवपदी बभूवुषी ।
सहस्राक्षरा भुवनस्य पङ्क्तिस्तस्याः समुद्रा अधि वि क्षरन्ति ॥ १३.१.४२ ॥
Sie ist einfüßig, zweifüßig, vierfüßig, achtfüßig, neunfüßig geworden. Sie ist die tausendsilbige Reihe der Welt; über ihr fließen die Meere auseinander.
13.1.43
आरोहन् द्याममृतः प्राव मे वचः ।
उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति ॥ १३.१.४३ ॥
Im Aufstieg zum Himmel, o Unsterblicher, hast du mein Wort beschützt. Die durch das heilige Wort geläuterten Opfer tragen dich empor; die fahlen Rosse, die den Weg gehen, tragen dich.
13.1.44
वेद तत्ते अमर्त्य यत्त आक्रमणं दिवि ।
यत्ते सधस्थं परमे व्योमन् ॥ १३.१.४४ ॥
O Unsterblicher, du kennst deinen Aufstieg zum Himmel und deine gemeinsame Wohnstatt im höchsten Vyoman.
13.1.45
सूर्यो द्यां सूर्यः पृठिवीं सूर्य आपोऽति पश्यति ।
सूर्यो भूतस्यैकं चक्षुरा रुरोह दिवं महीम् ॥ १३.१.४५ ॥
Die Sonne schaut auf den Himmel, die Sonne auf die Erde; die Sonne schaut sogar über die Wasser hinaus. Die Sonne ist das eine Auge alles Seienden; sie ist zum großen Himmel emporgestiegen.
13.1.46
उर्वीरासन् परिधयो वेदिर्भूमिरकल्पत ।
तत्रैतावग्नी आधत्त हिमं घ्रंसं च रोहितः ॥ १३.१.४६ ॥
Weit waren die Umzäunungshölzer; die Erde wurde als Altar bereitet. Dort setzte Rohita diese beiden Feuer, Kälte und Hitze.
13.1.47
हिमं घ्रंसं चाधाय यूपान् कृत्वा पर्वतान् ।
वर्षाज्यावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.४७ ॥
Nachdem Kälte und Hitze gesetzt und die Berge zu Opferpfählen gemacht sind, werden die beiden Feuer von Regen und Schmalz von den Himmelsfindern des Rohita verehrt.
13.1.48
स्वर्विदो रोहितस्य ब्रह्मणाग्निः समिध्यते ।
तस्माद्घ्रंसस्तस्माद्धिमस्तस्माद्यज्ञोऽजायत ॥ १३.१.४८ ॥
Durch die heilige Formel der Himmelsfinder des Rohita wird Agni entzündet. Aus ihm kam die Hitze, aus ihm die Kälte, aus ihm wurde das Opfer geboren.
13.1.49
ब्रह्मणाग्नी वावृधानौ ब्रह्मवृद्धौ ब्रह्माहुतौ ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.४९ ॥
Die beiden Feuer, durch die Formel gewachsen, durch die Formel vermehrt, in der Formel dargebracht, durch die Formel entfacht, werden von den Himmelsfindern des Rohita verehrt.
13.1.50
सत्ये अन्यः समाहितोऽप्स्वन्यः समिध्यते ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.५० ॥
Der eine ruht in der Wahrheit, der andere entzündet sich in den Wassern. Die beiden durch das heilige Wort entfachten Feuer werden von den Anhängern Rohitas verehrt, den Kundigen des Himmels.
13.1.51
यं वातः परिशुम्भति यं वेन्द्रो ब्रह्मणस्पतिः ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.५१ ॥
Das, was der Wind schmückt und was Indra und Brahmaṇaspati schmücken; die beiden durch das heilige Wort entfachten Feuer werden von den Anhängern Rohitas verehrt, den Kundigen des Himmels.
13.1.52
वेदिं भूमिं कल्पयित्वा दिवं कृत्वा दक्षिणाम् ।
घ्रंसं तदग्निं कृत्वा चकार विश्वमात्मन्वद्वर्षेणाज्येन रोहितः ॥ १३.१.५२ ॥
Nachdem er die Erde zum Altar und den Himmel zur Opfergabe gemacht und jene Glut zum Feuer gemacht hatte, schuf Rohita mit Regen und geklärter Butter die ganze belebte Welt.
13.1.53
वर्षमाज्यं घ्रंसो अग्निर्वेदिर्भूमिरकल्पत ।
तत्रैतान् पर्वतान् अग्निर्गीर्भिरूर्ध्वामकल्पयत् ॥ १३.१.५३ ॥
Der Regen wurde zur geklärten Butter, die Glut wurde zum Feuer, die Erde wurde zum Altar. Dort ließ Agni diese Berge mit Lobgesängen in die Höhe ragen.
13.1.54
गीर्भिरूर्ध्वान् कल्पयित्वा रोहितो भूमिमब्रवीत् ।
त्वयीदं सर्वं जायतां यद्भूतं यच्च भाव्यम् ॥ १३.१.५४ ॥
Nachdem er diese mit Lobgesängen emporgehoben hatte, sprach Rohita zur Erde: »In dir werde all dies geboren — was gewesen ist und was sein wird.«
13.1.55
स यज्ञः प्रथमो भूतो भव्यो अजायत ।
तस्माद्ध जज्ञ इदं सर्वं यत्किं चेदं विरोचते रोहितेन ऋषिणाभृतम् ॥ १३.१.५५ ॥
Jenes Opfer entstand zuerst, geboren als das, was sein soll. Aus ihm wurde all dies geboren, was hier leuchtet — getragen vom Seher Rohita.
13.1.56
यश्च गां पदा स्फुरति प्रत्यङ्सूर्यं च मेहति ।
तस्य वृश्चामि ते मूलं न छायां करवोऽपरम् ॥ १३.१.५६ ॥
Wer eine Kuh mit dem Fuß stößt und gegen die Sonne urinierend, dem schneide ich die Wurzel ab; o Karavaḥ, lasst seinen Schatten nicht ein anderer werden.
13.1.57
यो माभिछायमत्येषि मां चाग्निं चान्तरा ।
तस्य वृश्चामि ते मूलं न छायां करवोऽपरम् ॥ १३.१.५७ ॥
Du, der du über meinen Schatten schreitest und zwischen mir und dem Feuer hindurchgehst, dir schneide ich die Wurzel ab; o Karavaḥ, lasst seinen Schatten nicht ein anderer werden.
13.1.58
यो अद्य देव सूर्य त्वां च मां चान्तरायति ।
दुष्वप्न्यं तस्मिं छमलं दुरितानि च मृज्महे ॥ १३.१.५८ ॥
O Gott Sonne, in dem, der heute zwischen dir und mir erscheint, wischen wir den bösen Traum, die Unreinheit und die Übel fort.
13.1.59
मा प्र गाम पथो वयं मा यज्ञादिन्द्र सोमिनः ।
मान्त स्थुर्नो अरातयः ॥ १३.१.५९ ॥
Mögen wir nicht von den Wegen abirren; o Indra, mögen wir, die wir Soma pressen, nicht vom Opfer abirren; mögen unsere Feinde nicht unser Ende sein.
13.1.60
यो यज्ञस्य प्रसाधनस्तन्तुर्देवेष्वाततः ।
तमाहुतमशीमहि ॥ १३.१.६० ॥
Jene Opfergabe, der Faden, der das Opfer vollendet und unter den Göttern ausgespannt ist — mögen wir sie erlangen.