அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 13.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.1.1
उदेहि वाजिन् यो अप्स्वन्तरिदं राष्ट्रं प्र विश सूनृतावत् ।
यो रोहितो विश्वमिदं जजान स त्वा राष्ट्राय सुभृतं बिभर्तु ॥ १३.१.१ ॥
வாஜின், எழுந்திரு. நீரில் உள்ளவன் இந்த உண்மைக் கொடையால் நிறைந்த நாட்டில் நுழையட்டும். இந்த உலகனைத்தையும் உண்டாக்கிய ரோஹிதன் உன்னை நாட்டிற்காக நன்கு தாங்கட்டும்.
13.1.2
उद्वाज आ गन् यो अप्स्वन्तर्विश आ रोह त्वद्योनयो याः ।
सोमं दधानोऽप ओषधीर्गाश्चतुष्पदो द्विपद आ वेशयेह ॥ १३.१.२ ॥
வாஜன் மேலே வரட்டும், நீரின் உள்ளவன். உன்னையே மூலமாகக் கொண்ட குடிகளின் மேல் ஏறு. சோமத்தைத் தாங்கி, நீர், மூலிகைகள், பசுக்கள், நாற்கால் பிராணிகள், இருகால் உயிரினங்கள் ஆகியவற்றை இங்கே குடியமர்த்து.
13.1.3
यूयमुग्रा मरुतः पृश्निमातर इन्द्रेण युजा प्र मृणीत शत्रून् ।
आ वो रोहितः शृणवत्सुदानवस्त्रिषप्तासो मरुतः स्वादुसंमुदः ॥ १३.१.३ ॥
நீங்கள், உக்கிரமான மருத்கள், புஷ்நியின் மைந்தர்கள், இந்திரனுடன் இணைந்து எதிரிகளை அழியுங்கள். கொடைவீரன் ரோஹிதன் உங்களைக் கேட்கட்டும், இனிமையில் மகிழும் இருபத்தொரு மருத்கள்.
13.1.4
रुहो रुरोह रोहित आ रुरोह गर्भो जनीनां जनुषामुपस्थम् ।
ताभिः संरब्धमन्वविन्दन् षडुर्वीर्गातुं प्रपश्यन्न् इह राष्ट्रमाहाः ॥ १३.१.४ ॥
ஏறுபவனான ரோஹிதன் ஏறினான்; பிறவிகளின் கருவாகிய அவன் பிறப்புகளின் மடியின் மேல் ஏறினான். அவர்களால் கிளர்ந்தெழுந்து, பரந்த ஆறு உலகங்களுக்கான வழியை அவர்கள் கண்டனர்; இங்கே நாட்டைக் கண்டு நீ அதைப் பெற்றாய்.
13.1.5
आ ते राष्ट्रमिह रोहितोऽहार्षीद्व्यास्थन् मृधो अभयं ते अभूत् ।
तस्मै ते द्यावापृथिवी रेवतीभिः कामं दुहातामिह शक्वरीभिः ॥ १३.१.५ ॥
உனக்காக ரோஹிதன் இங்கே நாட்டைக் கொண்டு வந்தான்; எதிரிகள் விலகினர், உனக்கு அச்சமின்மை உண்டானது. அவனுக்காக, உனக்காக, வளமுடைய சக்திவாய்ந்த பெண்களுடன் வானும் பூமியும் இங்கே விருப்பத்தைப் பொழியட்டும்.
13.1.6
रोहितो द्यावापृथिवी जजान तत्र तन्तुं परमेष्ठी ततान ।
तत्र शिश्रियेऽज एकपादोऽदृंहद्द्यावापृथिवी बलेन ॥ १३.१.६ ॥
ரோஹிதன் வானையும் பூமியையும் பிறப்பித்தான்; அங்கே பரமேஷ்டி நூலை விரித்தான். அங்கே ஏகபாதனான அஜன் அமர்ந்தான்; வலிமையால் வானையும் பூமியையும் உறுதிப்படுத்தினான்.
13.1.7
रोहितो द्यावापृथिवी अदृंहत्तेन स्व स्तभितं तेन नाकः ।
तेनान्तरिक्षं विमिता रजांसि तेन देवा अमृतमन्वविन्दन् ॥ १३.१.७ ॥
ரோஹிதன் வானையும் பூமியையும் உறுதிப்படுத்தினான்; அவனால் சுவர்க்கம் நிலைநாட்டப்பட்டது, அவனால் நாகம் நிலைநாட்டப்பட்டது. அவனால் அந்தரிக்ஷம் அளக்கப்பட்டது, உலகங்கள் அளக்கப்பட்டன; அவனால் தேவர்கள் அமிர்தத்தைக் கண்டனர்.
13.1.8
वि रोहितो अमृशद्विश्वरूपं समाकुर्वाणः प्ररुहो रुहश्च ।
दिवं रूढ्वा महता महिम्ना सं ते राष्ट्रमनक्तु पयसा घृतेन ॥ १३.१.८ ॥
ரோஹிதன் விஸ்வரூபத்தை வியாபித்தான், முளைப்பவற்றையும் வளர்பவற்றையும் உருவாக்கியவனாக. வானை அடைந்து பெரும் மகிமையால் உன் அரசை பாலாலும் நெய்யாலும் அபிஷேகிக்கட்டும்.
13.1.9
यास्ते रुहः प्ररुहो यास्त आरुहो याभिरापृणासि दिवमन्तरिक्षम् ।
तासां ब्रह्मणा पयसा ववृधानो विशि राष्ट्रे जागृहि रोहितस्य ॥ १३.१.९ ॥
உன் வளர்ச்சிகள், முளைகள், ஏறுதல்கள் எவையோ, அவற்றால் நீ வானையும் அந்தரிக்ஷத்தையும் நிரப்புகிறாய் — அவற்றின் பிரம்மத்தாலும் பாலாலும் வளர்ந்து, ரோஹிதனே, அரசின் குடிகளிடையே விழிப்புடன் இரு.
13.1.10
यस्ते विशस्तपसः संबभूवुर्वत्सं गायत्रीमनु ता इहागुः ।
तास्त्वा विशन्तु मनसा शिवेन संमाता वत्सो अभ्येतु रोहितः ॥ १३.१.१० ॥
உன் தவத்திலிருந்து தோன்றிய குடிகள் யாவையோ, அவை கன்றையும் காயத்ரியையும் பின்தொடர்ந்து இங்கு வந்தன — அவை சுபமான மனத்துடன் உன்னுள் நுழையட்டும்; தாயுடன் கன்று ரோஹிதன் உன்னிடம் வரட்டும்.
13.1.11
ऊर्ध्वो रोहितो अधि नाके अस्थाद्विश्वा रूपाणि जनयन् युवा कविः ।
तिग्मेनाग्निर्ज्योतिषा वि भाति तृतीये चक्रे रजसि प्रियाणि ॥ १३.१.११ ॥
ரோஹிதன் மேலே வானில் நின்றான்; எல்லா வடிவங்களையும் உண்டாக்கும் இளையவனும் கவியுமாக. அக்னி தனது கூரிய ஒளியால் மூன்றாம் சக்கரத்தில், வளிமண்டலத்தில், விருப்பமானவற்றை ஒளிரச் செய்கிறான்.
13.1.12
सहस्रशृङ्गो वृषभो जातवेदा घृताहुतः सोमपृष्ठः सुवीरः ।
मा मा हासीन् नाथितो नेत्त्वा जहानि गोपोषं च मे वीरपोषं च धेहि ॥ १३.१.१२ ॥
ஆயிரம் கொம்புள்ளவன், காளை, ஜாதவேதன், நெய்யால் அர்ப்பிக்கப்பட்டவன், முதுகில் சோமம் கொண்டவன், நல்ல வீரர்களை உடையவன். என்னை யாரும் கைவிடாமல் இருக்கட்டும்; யாசிக்கும் நான் உன்னை விடாமல் இருப்பேன்; எனக்கு பசுக்களின் போஷணையையும் வீரர்களின் போஷணையையும் அளி.
13.1.13
रोहितो यज्ञस्य जनिता मुखं च रोहिताय वाचा श्रोत्रेण मनसा जुहोमि ।
रोहितं देवा यन्ति सुमनस्यमानाः स मा रोहैः सामित्यै रोहयतु ॥ १३.१.१३ ॥
ரோஹிதன் யாகத்தின் உற்பத்தியாளனும் முகமும் ஆவான். ரோஹிதனுக்காக வாக்கினாலும் செவியினாலும் மனத்தினாலும் நான் ஆகுதி அளிக்கிறேன். தேவர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் ரோஹிதனிடம் செல்கின்றனர்; அவன் எனக்கு வளர்ச்சியால் பெருகச் செய்யட்டும், சாமிக்காக.
13.1.14
रोहितो यज्ञं व्यदधाद्विश्वकर्मणे तस्मात्तेजांस्युप मेमान्यागुः ।
वोचेयं ते नाभिं भुवनस्याधि मज्मनि ॥ १३.१.१४ ॥
ரோஹிதன் விஸ்வகர்மாவுக்காக யாகத்தை நிறுவினான்; ஆகையால் இந்த ஒளிகள் என்னிடம் வந்தன. உலகின் நாபியை, உயர்ந்த உச்சியில் உள்ளதை, நான் உனக்குச் சொல்வேன்.
13.1.15
आ त्वा रुरोह बृहत्युत पङ्क्तिरा ककुब्वर्चसा जातवेदः ।
आ त्वा रुरोहोष्णिहाक्षरो वषट्कार आ त्वा रुरोह रोहितो रेतसा सह ॥ १३.१.१५ ॥
பிருஹதி மற்றும் பங்தி சந்தங்கள், ககுப் தன் ஒளியுடன், ஓ ஜாதவேதா, உன்மேல் ஏறின. உஷ்ணிக் அக்ஷரம் உன்மேல் ஏறியது; வஷட்காரம் உன்மேல் ஏறியது; ரோஹிதன் விந்துவுடன் உன்மேல் ஏறினான்.
13.1.16
अयं वस्ते गर्भं पृथिव्या दिवं वस्तेऽयमन्तरिक्षम् ।
अयं ब्रध्नस्य विष्टपि स्वर्लोकान् व्यानशे ॥ १३.१.१६ ॥
இவன் பூமியின் கருவை மூடுகிறான்; இவன் வானத்தை மூடுகிறான்; இவன் அந்தரிக்ஷத்தை மூடுகிறான். இவன் பிரத்னனின் விரிவில் சுவர்லோகங்களை அடைந்துவிட்டான்.
13.1.17
वाचस्पते पृथिवी नः स्योना स्योना योनिस्तल्पा नः सुशेवा ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् पर्यग्निरायुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१७ ॥
வாசஸ்பதியே, பூமி எங்களுக்கு இனிமையாக இருக்கட்டும்; இனிய கருவறையும் படுக்கையும் எங்களுக்கு மிகவும் நலமளிக்கட்டும். இங்கேயே பிராணன் எங்கள் நட்பில் இருக்கட்டும். பரமேஷ்டினே, அக்னி உன்னை ஆயுளாலும் ஒளியாலும் சூழ்ந்து தாங்கட்டும்.
13.1.18
वाचस्पत ऋतवः पञ्च ये नौ वैश्वकर्मणाः परि ये संबभूवुः ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् परि रोहित आयुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१८ ॥
வாசஸ்பதியே, விஸ்வகர்மாவுக்குரிய ஐந்து ருதுக்கள் நம் இருவரைச் சுற்றி தோன்றியவை; இங்கேயே பிராணன் எங்கள் நட்பில் இருக்கட்டும். பரமேஷ்டினே, ரோஹிதன் உன்னை ஆயுளாலும் ஒளியாலும் சூழ்ந்து தாங்கட்டும்.
13.1.19
वाचस्पते सौमनसं मनश्च गोष्ठे नो गा जनय योनिषु प्रजाः ।
इहैव प्राणः सख्ये नो अस्तु तं त्वा परमेष्ठिन् पर्यहमायुषा वर्चसा दधातु ॥ १३.१.१९ ॥
வாசஸ்பதியே, கொட்டிலில் எங்களுக்கு நல்ல மனமும் உள்ளமும் அளி; பசுக்களையும் கருவறைகளில் மக்களையும் பிறப்பி. இங்கேயே பிராணன் எங்கள் நட்பில் இருக்கட்டும். பரமேஷ்டினே, நான் உன்னை ஆயுளாலும் ஒளியாலும் சூழ்ந்து தாங்குவேன்.
13.1.20
परि त्वा धात्सविता देवो अग्निर्वर्चसा मित्रावरुणावभि त्वा ।
सर्वा अरातीरवक्रामन्न् एहीदं राष्ट्रमकरः सुनृतावत् ॥ १३.१.२० ॥
சவிதா தேவனும் அக்னியும் ஒளியுடன் உன்னைச் சூழ்ந்து நிறுத்தினர்; மித்திரனும் வருணனும் உன்னை சூழ்ந்தனர். எல்லா எதிரிகளையும் கடந்து வா; இந்த அரசை இனிய சத்தியத்தால் வளப்படுத்து.
13.1.21
यं त्वा पृषती रथे प्रष्टिर्वहति रोहित ।
शुभा यासि रिणन्न् अपः ॥ १३.१.२१ ॥
புள்ளிகள் நிறைந்த மாறியும் சிவந்த பிரஷ்டியும் எந்த உன்னை ரதத்தில் சுமக்கின்றனவோ, நீ ஒளிர்ந்து நீர்களைக் கலக்கிச் செல்கிறாய்.
13.1.22
अनुव्रता रोहिणी रोहितस्य सूरिः सुवर्णा बृहती सुवर्चाः ।
तया वाजान् विश्वरूपां जयेम तया विश्वाः पृतना अभि ष्याम ॥ १३.१.२२ ॥
ரோஹிதனைப் பின்பற்றும் ரோஹிணி, சூரியனைப் போன்ற பொன்னிறமும் பெருமையும் ஒளியுமுடையவள்; அவளால் பல்வடிவ வலிமைகளை வெல்வோமாக, அவளால் எல்லாப் படைகளையும் வெல்வோமாக.
13.1.23
इदं सदो रोहिणी रोहितस्यासौ पन्थाः पृषती येन याति ।
तां गन्धर्वाः कश्यपा उन् नयन्ति तां रक्षन्ति कवयोऽप्रमादम् ॥ १३.१.२३ ॥
இது ரோஹிணியின், ரோஹிதனின் இருக்கை; புள்ளிகள் நிறைந்த மாறி எந்தப் பாதையில் செல்கிறதோ அதுவே அது; அவளைக் கந்தர்வர்களும் காசியபர்களும் உயர்த்துகின்றனர், ஞானிகள் அவளை கவனத்துடன் காக்கின்றனர்.
13.1.24
सूर्यस्याश्वा हरयः केतुमन्तः सदा वहन्त्यमृताः सुखं रथम् ।
घृतपावा रोहितो भ्राजमानो दिवं देवः पृषतीमा विवेश ॥ १३.१.२४ ॥
சூரியனின் குதிரைகள், பொன்னிறமும் கொடியுமுடையவை, எப்போதும் அழியாதவை, இனிதாக ரதத்தைச் சுமக்கின்றன; நெய்யருந்தும் ரோஹிதன், ஒளிரும் தேவன், புள்ளி மாறியுடன் வானில் புகுந்தான்.
13.1.25
यो रोहितो वृषभस्तिग्मशृङ्गः पर्यग्निं परि सूर्यं बभूव ।
यो विष्टभ्नाति पृथिवीं दिवं च तस्माद्देवा अधि सृष्टीः सृजन्ते ॥ १३.१.२५ ॥
ரோஹிதன் என்ற காளை, கூரிய கொம்புடையவன், அக்கினியையும் சூரியனையும் சுற்றி நின்றான்; பூமியையும் வானத்தையும் தாங்குபவன் அவனே; அவனிடமிருந்து தேவர்கள் படைப்புகளின் மேல் படைப்புகளை உண்டாக்குகின்றனர்.
13.1.26
रोहितो दिवमारुहन् महतः पर्यर्णवात् ।
सर्वो रुरोह रोहितो रुहः ॥ १३.१.२६ ॥
ரோஹிதன் வானத்தில் ஏறியவனாக, பெரிய கடலிலிருந்து மேலெழுந்தான்; முழு ரோஹிதனும் ஏறினான், அந்த ஏற்றமே.
13.1.27
वि मिमीष्व पयस्वतीं घृताचीं देवानां धेनुरनपस्पृगेषा ।
इन्द्रः सोमं पिबतु क्षेमो अस्त्वग्निः प्र स्तौतु वि मृधो नुदस्व ॥ १३.१.२७ ॥
ஓ பசுவே, பாலும் நெய்யும் பெருக்கி பரவு; தேவர்களின் இந்த தீண்டப்படாத பசு நீயே. இந்திரன் சோமத்தைப் பருகட்டும், நலன் உண்டாகட்டும்; அக்னி துதிக்கட்டும், எதிரிகளை விரட்டட்டும்.
13.1.28
समिद्धो अग्निः समिधानो घृतवृद्धो घृताहुतः ।
अभीषाट्विश्वाषाडग्निः सपत्नान् हन्तु ये मम ॥ १३.१.२८ ॥
நன்கு எரியும் அக்னி, நெய்யால் வளர்ந்து நெய்யால் அர்ப்பிக்கப்பட்டவன்; எதிரிகளை வெல்லும், அனைத்தையும் வெல்லும் அக்னி, எனக்குப் பகைவராய் உள்ளவர்களை அழிக்கட்டும்.
13.1.29
हन्त्वेनान् प्र दहत्वरिर्यो नः पृतन्यति ।
क्रव्यादाग्निना वयं सपत्नान् प्र दहामसि ॥ १३.१.२९ ॥
இவர்களை அழிக்கட்டும், எரிக்கட்டும்; நம்மீது படையுடன் தாக்கும் பகைவன்; மாமிசம் உண்ணும் பகைவர்களை நாம் அக்னியால் எரிக்கிறோம், பகைவர்களை முழுவதும் எரிக்கிறோம்.
13.1.30
अवाचीनान् अव जहीन्द्र वज्रेण बाहुमान् ।
अधा सपत्नान् मामकान् अग्नेस्तेजोभिरादिषि ॥ १३.१.३० ॥
இந்திரனே, வலிமைமிக்க கரத்தவனே, வஜ்ரத்தால் தலைகுனிந்த பகைவர்களை அடித்து வீழ்த்து; பின்னர் அக்னியின் ஒளிகளால் என் பகைவர்களை நான் ஏவுகிறேன்.
13.1.31
अग्ने सपत्नान् अधरान् पादयास्मद्व्यथया सजातमुत्पिपानं बृहस्पते ।
इन्द्राग्नी मित्रावरुणावधरे पद्यन्तामप्रतिमन्यूयमानाः ॥ १३.१.३१ ॥
அக்னியே, பகைவர்களை கீழே தள்ளு, எங்களிடமிருந்து விலக்கு; பிருஹஸ்பதியே, வேதனையால் சகோதரனையும், பெருமையால் வீங்கியவனையும் வீழ்த்து. இந்திர-அக்னியும் மித்ர-வருணரும் இவர்களை கீழே விழச் செய்யட்டும், கோபமின்றி அடக்கப்பட்டவர்களாய்.
13.1.32
उद्यंस्त्वं देव सूर्य सपत्नान् अव मे जहि ।
अवैनान् अश्मना जहि ते यन्त्वधमं तमः ॥ १३.१.३२ ॥
தேவனே சூரியனே, உதித்தெழுந்து எனக்காக பகைவர்களை வீழ்த்து; இவர்களை கல்லால் அடி. அவர்கள் கீழான இருளுக்குள் செல்லட்டும்.
13.1.33
वत्सो विराजो वृषभो मतीनामा रुरोह शुक्रपृष्ठोऽन्तरिक्षम् ।
घृतेनार्कमभ्यर्चन्ति वत्सं ब्रह्म सन्तं ब्रह्मणा वर्धयन्ति ॥ १३.१.३३ ॥
விராஜின் கன்று, எண்ணங்களின் காளை, சுக்ரபிருஷ்டன் அந்தரிக்ஷத்தில் ஏறினான். நெய்யால் அர்க்கத்தால் கன்றை அவர்கள் போற்றுகின்றனர்; பிரம்மமாக இருக்கும் அதை பிரம்மத்தால் வளர்க்கின்றனர்.
13.1.34
दिवं च रोह पृथिवीं च रोह राष्ट्रं च रोह द्रविणं च रोह ।
प्रजां च रोहामृतं च रोह रोहितेन तन्वं सं स्पृषस्व ॥ १३.१.३४ ॥
வானத்தில் ஏறு, பூமியில் ஏறு, நாட்டில் ஏறு, செல்வத்தில் ஏறு; மக்களில் ஏறு, அமிர்தத்தில் ஏறு. ரோஹிதனுடன் உன் உடலை ஒன்றுசேர்.
13.1.35
ये देवा राष्ट्रभृतोऽभितो यन्ति सूर्यम् ।
तैष्टे रोहितः सम्विदानो राष्ट्रं दधातु सुमनस्यमानः ॥ १३.१.३५ ॥
நாட்டைத் தாங்கும் எந்த தேவர்கள் சூரியனை நோக்கிச் சுற்றிலும் செல்கின்றனரோ, அவர்களுடன் ஒத்திசைந்து, மகிழ்ந்த மனதுடன் ரோஹிதன் உனக்காக நாட்டை நிலைநிறுத்தட்டும்.
13.1.36
उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति ।
तिरः समुद्रमति रोचसेऽर्णवम् ॥ १३.१.३६ ॥
பிரம்மத்தால் தூய்மையாக்கப்பட்ட யாகங்கள் உன்னை மேலே சுமக்கின்றன; வழிப்போக்கனாகிய ஹரிகள் உன்னைச் சுமக்கின்றன. நீ கடலைக் குறுக்கே கடந்து, பெருநீர்ப் பரப்பைத் தாண்டி ஒளிர்கிறாய்.
13.1.37
रोहिते द्यावापृथिवी अधि श्रिते वसुजिति गोजिति संधनाजिति ।
सहस्रं यस्य जनिमानि सप्त च वोचेयं ते नाभिं भुवनस्याधि मज्मनि ॥ १३.१.३७ ॥
ரோஹிதனில் வானமும் பூமியும் நிலைகொண்டுள்ளன—செல்வம் வெல்பவன், பசுக்களை வெல்பவன், ஒன்றாகச் செல்வங்களை வெல்பவன். எவனுக்கு ஆயிரம் மற்றும் ஏழு பிறப்புகள் உள்ளனவோ, அவனை உன் நாபி என்று, உலகின் நாபி என்று, அதன் வலிமையில் நான் கூறுவேன்.
13.1.38
यशा यासि प्रदिशो दिशश्च यशाः पशूनामुत चर्षणीनाम् ।
यशाः पृथिव्या अदित्या उपस्थेऽहं भूयासं सवितेव चारुः ॥ १३.१.३८ ॥
நீ புகழோடு திசைகளிலும் துணைத்திசைகளிலும் செல்கிறாய்; புகழோடு கால்நடைகளிலும் மனிதர்களிலும்; புகழோடு பூமியின், அதிதியின் மடியில். நான் சவிதாவைப் போல் அழகுடையவனாக ஆகட்டும்.
13.1.39
अमुत्र सन्न् इह वेत्थेतः संस्तानि पश्यसि ।
इतः पश्यन्ति रोचनं दिवि सूर्यं विपश्चितम् ॥ १३.१.३९ ॥
மறுவுலகில் இருந்தபடி நீ இங்குள்ள ஒன்றுகூடிய பொருட்களை அறிகிறாய், பார்க்கிறாய். இங்கிருந்து அவர்கள் வானில் ஒளிரும், எல்லாம் காணும் சூரியனைக் காண்கிறார்கள்.
13.1.40
देवो देवान् मर्चयस्यन्तश्चरस्यर्णवे ।
समानमग्निमिन्धते तं विदुः कवयः परे ॥ १३.१.४० ॥
தேவனே, நீ தேவர்களை மதிக்கிறாய்; கடலுக்குள் சஞ்சரிக்கிறாய். அதே அக்னியை அவர்கள் மூட்டுகிறார்கள்; அவனை உயர்ந்த கவிஞர்கள் அறிகிறார்கள்.
13.1.41
अवः परेण पर एनावरेण पदा वत्सं बिब्रती गौरुदस्थात् ।
सा कद्रीची कं स्विदर्धं परागात्क्व स्वित्सूते नहि यूथे अस्मिन् ॥ १३.१.४१ ॥
கீழிருந்தும் மேலிருந்தும், இந்தக் காலால், கன்றைத் தாங்கிய பசு எழுந்தது. அவள் வடகிழக்கு நோக்கித் திரும்பினாள்; எந்தப் பாதியில் அவள் தொலைவு சென்றாள்? எங்கே அவள் ஈனுகிறாள்? இந்தக் கூட்டத்தில் அல்ல.
13.1.42
एकपदी द्विपदी सा चतुष्पद्यष्टापदी नवपदी बभूवुषी ।
सहस्राक्षरा भुवनस्य पङ्क्तिस्तस्याः समुद्रा अधि वि क्षरन्ति ॥ १३.१.४२ ॥
அவள் ஒற்றைக்காலி, இருகாலி, நாற்காலி, எண்காலி, ஒன்பதுகாலியாக ஆனாள்; அவள் உலகின் ஆயிரம் எழுத்துள்ள வரிசை; அவள்மேல் கடல்கள் பாய்கின்றன.
13.1.43
आरोहन् द्याममृतः प्राव मे वचः ।
उत्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतो हरयस्त्वा वहन्ति ॥ १३.१.४३ ॥
வானுக்கு ஏறும் அமிருதனே, நீ என் சொல்லைக் காத்தாய். பிரம்மத்தால் தூய்மைப்பட்ட யாகங்கள் உன்னை மேலே சுமக்கின்றன; வழியில் செல்லும் பழுப்புக் குதிரைகள் உன்னைச் சுமக்கின்றன.
13.1.44
वेद तत्ते अमर्त्य यत्त आक्रमणं दिवि ।
यत्ते सधस्थं परमे व्योमन् ॥ १३.१.४४ ॥
அழிவற்றவனே, வானில் உன் ஏறுதலும், உயர்ந்த வெளியில் உன் பொது இருப்பிடமும் உனக்குத் தெரியும்.
13.1.45
सूर्यो द्यां सूर्यः पृठिवीं सूर्य आपोऽति पश्यति ।
सूर्यो भूतस्यैकं चक्षुरा रुरोह दिवं महीम् ॥ १३.१.४५ ॥
சூரியன் வானைக் காண்கிறான், சூரியன் பூமியைக் காண்கிறான்; சூரியன் நீர்களையும் கடந்து பார்க்கிறான். சூரியன் உயிர்களின் ஒரே கண்; அவன் பெரிய வானில் ஏறினான்.
13.1.46
उर्वीरासन् परिधयो वेदिर्भूमिरकल्पत ।
तत्रैतावग्नी आधत्त हिमं घ्रंसं च रोहितः ॥ १३.१.४६ ॥
பரந்த பரிதிகள் இருந்தன; பூமி வேதியாக ஆயத்தமானது. அங்கே ரோஹிதன் இவ்விரு அக்னிகளை — குளிரையும் வெப்பத்தையும் — நிறுவினான்.
13.1.47
हिमं घ्रंसं चाधाय यूपान् कृत्वा पर्वतान् ।
वर्षाज्यावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.४७ ॥
குளிரையும் வெப்பத்தையும் நிறுவி, மலைகளை யூபங்களாக்கி, மழையும் நெய்யுமான இவ்விரு அக்னிகள் ரோஹிதனின் சொர்க்கம் கண்டவர்களால் வழிபடப்படுகின்றன.
13.1.48
स्वर्विदो रोहितस्य ब्रह्मणाग्निः समिध्यते ।
तस्माद्घ्रंसस्तस्माद्धिमस्तस्माद्यज्ञोऽजायत ॥ १३.१.४८ ॥
ரோஹிதனின் சொர்க்கம் கண்டவர்களின் பிரம்மத்தால் அக்னி தூண்டப்படுகிறான். அதிலிருந்து வெப்பம், அதிலிருந்து குளிர், அதிலிருந்து யாகம் பிறந்தது.
13.1.49
ब्रह्मणाग्नी वावृधानौ ब्रह्मवृद्धौ ब्रह्माहुतौ ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.४९ ॥
பிரம்மத்தால் வளர்ந்து, பிரம்மத்தால் பெருக்கப்பட்டு, பிரம்மத்தில் ஆகுதியானவையும், பிரம்மத்தால் தூண்டப்பட்டவையுமான இவ்விரு அக்னிகள் ரோஹிதனின் சொர்க்கம் கண்டவர்களால் வழிபடப்படுகின்றன.
13.1.50
सत्ये अन्यः समाहितोऽप्स्वन्यः समिध्यते ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.५० ॥
ஒன்று சத்தியத்தில் நிலைபெற்றது; மற்றொன்று நீரில் கொளுத்தப்படுகிறது. பிரம்மத்தால் கொளுத்தப்பட்ட இரண்டு அக்னிகளும் சுவர்க்கத்தை அறிந்தவர்களான ரோகிதனின் (பின்பற்றுவோரால்) வழிபடப்படுகின்றன.
13.1.51
यं वातः परिशुम्भति यं वेन्द्रो ब्रह्मणस्पतिः ।
ब्रह्मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ १३.१.५१ ॥
எதை வாயு அலங்கரிக்கிறானோ, எதை இந்திரனும் பிரம்மணஸ்பதியும் அலங்கரிக்கிறார்களோ; பிரம்மத்தால் கொளுத்தப்பட்ட இரண்டு அக்னிகளும் சுவர்க்கத்தை அறிந்த ரோகிதனின் (பின்பற்றுவோரால்) வழிபடப்படுகின்றன.
13.1.52
वेदिं भूमिं कल्पयित्वा दिवं कृत्वा दक्षिणाम् ।
घ्रंसं तदग्निं कृत्वा चकार विश्वमात्मन्वद्वर्षेणाज्येन रोहितः ॥ १३.१.५२ ॥
பூமியை வேதியாக அமைத்து, வானத்தை தக்ஷிணையாக்கி, அந்த வெப்பத்தை அக்னியாக்கி, ரோகிதன் மழையாலும் நெய்யாலும் உயிருள்ள அனைத்தையும் உருவாக்கினான்.
13.1.53
वर्षमाज्यं घ्रंसो अग्निर्वेदिर्भूमिरकल्पत ।
तत्रैतान् पर्वतान् अग्निर्गीर्भिरूर्ध्वामकल्पयत् ॥ १३.१.५३ ॥
மழை நெய்யானது, வெப்பம் அக்னியானது, பூமி வேதியானது. அங்கே அக்னி இந்த மலைகளை துதிகளால் உயர்த்தி நிறுத்தினான்.
13.1.54
गीर्भिरूर्ध्वान् कल्पयित्वा रोहितो भूमिमब्रवीत् ।
त्वयीदं सर्वं जायतां यद्भूतं यच्च भाव्यम् ॥ १३.१.५४ ॥
துதிகளால் இவற்றை உயர்த்திய பின், ரோகிதன் பூமியிடம் கூறினான்: 'உன்னில் இவை அனைத்தும் பிறக்கட்டும்—கடந்ததும் வரவிருப்பதுமான அனைத்தும்.'
13.1.55
स यज्ञः प्रथमो भूतो भव्यो अजायत ।
तस्माद्ध जज्ञ इदं सर्वं यत्किं चेदं विरोचते रोहितेन ऋषिणाभृतम् ॥ १३.१.५५ ॥
அந்த யஜ்ஞம் முதலில் தோன்றியது; எதிர்காலத்தில் இருக்கவேண்டியதாக பிறந்தது. அதிலிருந்தே இங்கே ஒளிர்வதெல்லாம் பிறந்தது—ரோகிதன் என்ற ரிஷியால் தாங்கப்பட்டது.
13.1.56
यश्च गां पदा स्फुरति प्रत्यङ्सूर्यं च मेहति ।
तस्य वृश्चामि ते मूलं न छायां करवोऽपरम् ॥ १३.१.५६ ॥
யார் பசுவைக் காலால் மிதிக்கிறானோ, சூரியனை நோக்கித் திரும்பி சிறுநீர் கழிக்கிறானோ, அவனுடைய வேரை நான் வெட்டுகிறேன்; அவனுடைய நிழலை மற்றொன்றாக ஆக்காதீர்கள், ஓ கரவ்கள்.
13.1.57
यो माभिछायमत्येषि मां चाग्निं चान्तरा ।
तस्य वृश्चामि ते मूलं न छायां करवोऽपरम् ॥ १३.१.५७ ॥
என் நிழலின் மேல் கடந்து, என்னையும் அக்கினியையும் இடையே கடந்துசெல்பவனே, அவனுடைய வேரை நான் வெட்டுகிறேன்; அவனுடைய நிழலை மற்றொன்றாக ஆக்காதீர்கள், ஓ கரவ்கள்.
13.1.58
यो अद्य देव सूर्य त्वां च मां चान्तरायति ।
दुष्वप्न्यं तस्मिं छमलं दुरितानि च मृज्महे ॥ १३.१.५८ ॥
ஓ தேவ சூரியனே, இன்று உன்னையும் என்னையும் இடையே வரும் அவனிடத்தில் கெட்ட கனவையும், அழுக்கையும், பாவங்களையும் நாங்கள் துடைத்து நீக்குகிறோம்.
13.1.59
मा प्र गाम पथो वयं मा यज्ञादिन्द्र सोमिनः ।
मान्त स्थुर्नो अरातयः ॥ १३.१.५९ ॥
நாங்கள் வழிகளிலிருந்து விலகாதிருப்போம்; ஓ இந்திரா, சோமம் பிழியும் நாங்கள் யஜ்ஞத்திலிருந்து விலகாதிருப்போம்; எங்கள் பகைவர்கள் எங்கள் முடிவாக இருக்கக்கூடாது.
13.1.60
यो यज्ञस्य प्रसाधनस्तन्तुर्देवेष्वाततः ।
तमाहुतमशीमहि ॥ १३.१.६० ॥
யஜ்ஞத்தை நிறைவேற்றும் நூலாக தேவர்களிடையே விரிக்கப்பட்டதை, அந்த ஆஹுதியை நாங்கள் அடையக்கடவோம்.