أثارفافيدا · سوكتا 20.127

20.127.1

इदं जना उप श्रुत नराशंस स्तविष्यते ।
षष्टिं सहस्रा नवतिं च कौरम आ रुशमेषु दद्महे ॥ २०.१२७.१ ॥

أيها الناس، اسمعوا جيدًا: سيُمدح ناراشامسا. ستين ألفًا وتسعين نعطيها لكَوْرَم بين الرُّشَمَا.

उष्ट्रा यस्य प्रवाहणो वधूमन्तो द्विर्दश ।
वर्ष्मा रथस्य नि जिहीडते दिव ईषमाणा उपस्पृशः ॥ २०.१२७.२ ॥

الذي إبله وعشرون عربة مع العرائس، يميل ارتفاع العربة إلى الأسفل، ممتدًّا ليلمس السماء.

एष इषाय मामहे शतं निष्कान् दश स्रजः ।
त्रीणि शतान्यर्वतां सहस्रा दश गोनाम् ॥ २०.१२७.३ ॥

لهذه الهبة نكرّم بمئة نشكا وعشرة أكاليل؛ ثلاثمئة فرس وعشرة آلاف بقرة.

वच्यस्व रेभ वच्यस्व वृक्षे न पक्वे शकुनः ।
नष्टे जिह्वा चर्चरीति क्षुरो न भुरिजोरिव ॥ २०.१२७.४ ॥

تكلّم يا ريبها، تكلّم كطائر على شجرة ناضجة؛ لسان المفقود يصطكّ كموسى البهوريجو.

प्र रेभासो मनीषा वृषा गाव इवेरते ।
अमोतपुत्रका एषाममोत गा इवासते ॥ २०.१२७.५ ॥

ينطلق المنشدون بالفطنة كالثيران والبقر؛ هؤلاء أبناء أموتا، يجلسون كبقر أموتا.

प्र रेभ धीं भरस्व गोविदं वसुविदम् ।
देवत्रेमां वाचं स्रीणीहीषुर्नावीरस्तारम् ॥ २०.१२७.६ ॥

يا ريبها، قدِّم الفطنة التي تجد الماشية والثروة؛ بين الآلهة أرسل هذا الكلام كسهم، كما تذهب الأغنام إلى مأواها.

राज्ञो विश्वजनीनस्य यो देवोमर्त्यामति ।
वैश्वानरस्य सुष्टुतिमा सुनोता परिक्षितः ॥ २०.१२७.७ ॥

اعصروا الثناء الحسن لفايشفانارا، ملك جميع الشعوب، الإله الذي يفوق البشر، من أجل باريكشيت.

परिछिन्नः क्षेममकरोत्तम आसनमाचरन् ।
कुलायन् कृण्वन् कौरव्यः पतिर्वदति जायया ॥ २०.१२७.८ ॥

جاء المقطوع إلى المقعد فصنع الخير؛ والزوج الكوراوي، وهو يصنع عشّه، يكلّم زوجته.

कतरत्त आ हराणि दधि मन्थां परि श्रुतम् ।
जायाः पतिं वि पृच्छति राष्ट्रे राज्ञः परिक्षितः ॥ २०.१२७.९ ॥

«أيّ الزبد والشراب المخفوق أحضر لك، مما سُمع به؟» — في مملكة الملك باريكشيت تسأل الزوجة زوجها.

अभीवस्वः प्र जिहीते यवः पक्वः पथो बिलम् ।
जनः स भद्रमेधति राष्ट्रे राज्ञः परिक्षितः ॥ २०.१२७.१० ॥

يمتد الشعير الناضج الغني من الطريق نحو الجحر؛ ذلك الشعب يزدهر بالخير في مملكة الملك باريكشيت.

इन्द्रः कारुमबूबुधदुत्तिष्ठ वि चरा जनम् ।
ममेदुग्रस्य चर्कृधि सर्व इत्ते पृणादरिः ॥ २०.१२७.११ ॥

أيقظ إندرا الصانع: «قم، طُفْ بين الناس. فعّل قويّي؛ ليُرضِكَ جميعُ المعطين.»

इह गावः प्र जायध्वमिहाश्वा इह पूरुषाः ।
इहो सहस्रदक्षिणोपि पूषा नि षीदति ॥ २०.१२७.१२ ॥

هنا فلتتكاثر الأبقار، وهنا الخيول، وهنا الرجال؛ وهنا يجلس أيضاً بوشن ذو الألف عطاء.

नेमा इन्द्र गावो रिषन् मो आसां गोप रीरिषत् ।
मासाममित्रयुर्जन इन्द्र मा स्तेन ईशत ॥ २०.१२७.१३ ॥

يا إندرا، لا تُصَب هذه الأبقار بأذى، ويا راعي، لا يهلك منها شيء. يا إندرا، لا يتسلط عليها الرجل الذي يتمنى لها الأذى واللص.

उप नो न रमसि सूक्तेन वचसा वयं भद्रेण वचसा वयम् ।
वनादधिध्वनो गिरो न रिष्येम कदा चन ॥ २०.१२७.१४ ॥

أنت تبتهج عندنا؛ بنشيد محكم وكلام مبارك نمجدك. كالصوت المتصاعد من الغاب والأغاني، فلا نهلك أبدًا.