ਅਥਰਵਵੇਦ · ਸੂਕਤ 20.127

20.127.1

इदं जना उप श्रुत नराशंस स्तविष्यते ।
षष्टिं सहस्रा नवतिं च कौरम आ रुशमेषु दद्महे ॥ २०.१२७.१ ॥

ਹੇ ਲੋਕੋ, ਇਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ — ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਨੱਬੇ ਕੌਰਮ ਨੂੰ ਰੁਸ਼ਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।

उष्ट्रा यस्य प्रवाहणो वधूमन्तो द्विर्दश ।
वर्ष्मा रथस्य नि जिहीडते दिव ईषमाणा उपस्पृशः ॥ २०.१२७.२ ॥

ਜਿਸਦੇ ਊਠ, ਲਾੜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੀਹ ਵਾਹਨ, ਰਥ ਦੀ ਉਚਾਈ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕਦੀ ਹੈ — ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲਈ ਵਧਦੇ ਹੋਏ।

एष इषाय मामहे शतं निष्कान् दश स्रजः ।
त्रीणि शतान्यर्वतां सहस्रा दश गोनाम् ॥ २०.१२७.३ ॥

ਇਸ ਦਾਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸੌ ਨਿਸ਼ਕ ਅਤੇ ਦਸ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਤਿੰਨ ਸੌ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ।

वच्यस्व रेभ वच्यस्व वृक्षे न पक्वे शकुनः ।
नष्टे जिह्वा चर्चरीति क्षुरो न भुरिजोरिव ॥ २०.१२७.४ ॥

ਬੋਲ, ਹੇ ਰੇਭ, ਬੋਲ — ਪੱਕੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ; ਗੁਆਚੇ ਦੀ ਜੀਭ ਭੁਰਿਜੂ ਦੇ ਛੁਰੇ ਵਾਂਗ ਖੜਕਦੀ ਹੈ।

प्र रेभासो मनीषा वृषा गाव इवेरते ।
अमोतपुत्रका एषाममोत गा इवासते ॥ २०.१२७.५ ॥

ਰੇਭ ਗਾਇਕ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਅਮੋਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ — ਅਮੋਤ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।

प्र रेभ धीं भरस्व गोविदं वसुविदम् ।
देवत्रेमां वाचं स्रीणीहीषुर्नावीरस्तारम् ॥ २०.१२७.६ ॥

ਹੇ ਰੇਭ, ਬੁੱਧੀ ਅੱਗੇ ਲਿਆ — ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਲੱਭਣ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਭੇਜ, ਭੇਡਾਂ ਵਾਂਗ ਆਸਰੇ ਵੱਲ।

राज्ञो विश्वजनीनस्य यो देवोमर्त्यामति ।
वैश्वानरस्य सुष्टुतिमा सुनोता परिक्षितः ॥ २०.१२७.७ ॥

ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਉਸਤਤ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਲਈ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਅਰਪਿਤ ਕਰੋ।

परिछिन्नः क्षेममकरोत्तम आसनमाचरन् ।
कुलायन् कृण्वन् कौरव्यः पतिर्वदति जायया ॥ २०.१२७.८ ॥

ਪਰਿਛਿੰਨ ਨੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਕਲਿਆਣ ਕੀਤਾ; ਕੌਰਵ੍ਯ ਪਤੀ ਆਲ੍ਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

कतरत्त आ हराणि दधि मन्थां परि श्रुतम् ।
जायाः पतिं वि पृच्छति राष्ट्रे राज्ञः परिक्षितः ॥ २०.१२७.९ ॥

'ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਮਥਿਆ ਹੋਇਆ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਲਿਆਵਾਂ, ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਹੈ?' ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ।

अभीवस्वः प्र जिहीते यवः पक्वः पथो बिलम् ।
जनः स भद्रमेधति राष्ट्रे राज्ञः परिक्षितः ॥ २०.१२७.१० ॥

ਧਨਵਾਨ, ਪੱਕਾ ਜੌਂ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਬਿਲ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੋਕ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਕਲਿਆਣ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ।

इन्द्रः कारुमबूबुधदुत्तिष्ठ वि चरा जनम् ।
ममेदुग्रस्य चर्कृधि सर्व इत्ते पृणादरिः ॥ २०.१२७.११ ॥

ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਾਰੂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ: 'ਉੱਠ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ। ਮੇਰੇ ਉਗਰ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਕਰ; ਸਾਰੇ ਦਾਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ।'

इह गावः प्र जायध्वमिहाश्वा इह पूरुषाः ।
इहो सहस्रदक्षिणोपि पूषा नि षीदति ॥ २०.१२७.१२ ॥

ਇੱਥੇ ਗਾਵਾਂ ਵਧਣ, ਇੱਥੇ ਘੋੜੇ, ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਵਾਲਾ ਪੂਸ਼ਨ ਵੀ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।

नेमा इन्द्र गावो रिषन् मो आसां गोप रीरिषत् ।
मासाममित्रयुर्जन इन्द्र मा स्तेन ईशत ॥ २०.१२७.१३ ॥

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਗਾਵਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਾਉਣ; ਹੇ ਗੋਪ, ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਚੋਰ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾ ਪਾਵੇ।

उप नो न रमसि सूक्तेन वचसा वयं भद्रेण वचसा वयम् ।
वनादधिध्वनो गिरो न रिष्येम कदा चन ॥ २०.१२७.१४ ॥

ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਸੁੰਦਰ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ (ਤੇਰੀ ਉਸਤਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ)। ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਉੱਠਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਈਏ।