અથર્વવેદ · સૂક્ત 20.127

20.127.1

इदं जना उप श्रुत नराशंस स्तविष्यते ।
षष्टिं सहस्रा नवतिं च कौरम आ रुशमेषु दद्महे ॥ २०.१२७.१ ॥

હે લોકો, આ ધ્યાનથી સાંભળો — નરાશંસની સ્તુતિ થશે. સાઠ હજાર અને નેવું કૌરમને રુશમોમાં અમે આપીએ છીએ.

उष्ट्रा यस्य प्रवाहणो वधूमन्तो द्विर्दश ।
वर्ष्मा रथस्य नि जिहीडते दिव ईषमाणा उपस्पृशः ॥ २०.१२७.२ ॥

જેના ઊંટ, વધૂઓ સાથેના વીસ વાહનો, રથની ઊંચાઈ નીચે નમે છે — આકાશને સ્પર્શવા પ્રયત્ન કરતાં.

एष इषाय मामहे शतं निष्कान् दश स्रजः ।
त्रीणि शतान्यर्वतां सहस्रा दश गोनाम् ॥ २०.१२७.३ ॥

આ દાન માટે અમે સો નિષ્ક અને દસ માળા આદરપૂર્વક આપીએ છીએ; ત્રણસો ઘોડા અને દસ હજાર ગાયો.

वच्यस्व रेभ वच्यस्व वृक्षे न पक्वे शकुनः ।
नष्टे जिह्वा चर्चरीति क्षुरो न भुरिजोरिव ॥ २०.१२७.४ ॥

બોલ, હે રેભ, બોલ — પાકેલા વૃક્ષ પરના પક્ષીની જેમ; ખોવાયેલાની જીભ ભુરિજુના છરાની જેમ ખખડે છે.

प्र रेभासो मनीषा वृषा गाव इवेरते ।
अमोतपुत्रका एषाममोत गा इवासते ॥ २०.१२७.५ ॥

રેભ ગાયકો બુદ્ધિથી બળદોની જેમ અને ગાયોની જેમ આગળ ધસે છે; આ અમોતના પુત્રો — અમોતની ગાયોની જેમ બેઠા રહે છે.

प्र रेभ धीं भरस्व गोविदं वसुविदम् ।
देवत्रेमां वाचं स्रीणीहीषुर्नावीरस्तारम् ॥ २०.१२७.६ ॥

હે રેભ, બુદ્ધિ આગળ લાવ — ગાયો અને ધન શોધી આપનારી બુદ્ધિ; દેવોની વચ્ચે આ વાણીને બાણની જેમ મોકલ, ઘેટાં આશ્રય તરફ જાય તેમ.

राज्ञो विश्वजनीनस्य यो देवोमर्त्यामति ।
वैश्वानरस्य सुष्टुतिमा सुनोता परिक्षितः ॥ २०.१२७.७ ॥

મનુષ્યોથી પર એવા દેવ, સર્વ લોકોના રાજા વૈશ્વાનરની સુંદર સ્તુતિ પરિક્ષિત માટે નિચોવીને અર્પો.

परिछिन्नः क्षेममकरोत्तम आसनमाचरन् ।
कुलायन् कृण्वन् कौरव्यः पतिर्वदति जायया ॥ २०.१२७.८ ॥

પરિચ્છિન્ને આસન પર આવીને ક્ષેમ કર્યું; કૌરવ્ય પતિ માળો બાંધતાં પત્ની સાથે બોલે છે.

कतरत्त आ हराणि दधि मन्थां परि श्रुतम् ।
जायाः पतिं वि पृच्छति राष्ट्रे राज्ञः परिक्षितः ॥ २०.१२७.९ ॥

'તારા માટે કયું દહીં અને વલોવેલું પીણું લાવું, જે સાંભળ્યું છે?' પરિક્ષિતના રાષ્ટ્રમાં પત્ની પતિને પૂછે છે.

अभीवस्वः प्र जिहीते यवः पक्वः पथो बिलम् ।
जनः स भद्रमेधति राष्ट्रे राज्ञः परिक्षितः ॥ २०.१२७.१० ॥

સમૃદ્ધ, પાકેલું જવ રસ્તામાંથી બિલ તરફ વિસ્તરે છે; તે લોકો પરિક્ષિતના રાષ્ટ્રમાં કલ્યાણ સાથે વધે છે.

इन्द्रः कारुमबूबुधदुत्तिष्ठ वि चरा जनम् ।
ममेदुग्रस्य चर्कृधि सर्व इत्ते पृणादरिः ॥ २०.१२७.११ ॥

ઇન્દ્રે કારુને જગાડ્યો: 'ઊઠ, લોકોમાં ફર. મારા ઉગ્રને સક્રિય કર; સર્વ દાતાઓ તને તૃપ્ત કરે.'

इह गावः प्र जायध्वमिहाश्वा इह पूरुषाः ।
इहो सहस्रदक्षिणोपि पूषा नि षीदति ॥ २०.१२७.१२ ॥

અહીં ગાયો વધે, અહીં ઘોડા, અહીં પુરુષો; અહીં જ સહસ્ર-દક્ષિણાવાળો પૂષા પણ બેસે છે.

नेमा इन्द्र गावो रिषन् मो आसां गोप रीरिषत् ।
मासाममित्रयुर्जन इन्द्र मा स्तेन ईशत ॥ २०.१२७.१३ ॥

હે ઇન્દ્ર, આ ગાયો હાનિ ન પામે; હે ગોપ, તેમાંથી કોઈ નાશ ન પામે. હે ઇન્દ્ર, તેમના શત્રુને ઇચ્છનાર માણસ અને ચોર સત્તા ન મેળવે.

उप नो न रमसि सूक्तेन वचसा वयं भद्रेण वचसा वयम् ।
वनादधिध्वनो गिरो न रिष्येम कदा चन ॥ २०.१२७.१४ ॥

તું અમારી પાસે આનંદ પામે છે; સુંદર સૂક્ત અને શુભ વચનથી અમે (તારી સ્તુતિ કરીએ છીએ). વનમાંથી ઊઠતા ધ્વનિ અને ગીતોની જેમ અમે કદી નાશ ન પામીએ.