Atharvaveda · Sūkta 20.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
20.127.1
इदं जना उप श्रुत नराशंस स्तविष्यते ।
षष्टिं सहस्रा नवतिं च कौरम आ रुशमेषु दद्महे ॥ २०.१२७.१ ॥
Ihr Leute, hört aufmerksam zu: Narāśaṃsa soll gepriesen werden. Sechzigtausend und neunzig geben wir dem Kauram unter den Ruśamas.
20.127.2
उष्ट्रा यस्य प्रवाहणो वधूमन्तो द्विर्दश ।
वर्ष्मा रथस्य नि जिहीडते दिव ईषमाणा उपस्पृशः ॥ २०.१२७.२ ॥
Deren Kamele und zwanzig Wagen mit Bräuten, die Höhe des Wagens sinkt nieder, sich nach dem Himmel reckend, um ihn zu berühren.
20.127.3
एष इषाय मामहे शतं निष्कान् दश स्रजः ।
त्रीणि शतान्यर्वतां सहस्रा दश गोनाम् ॥ २०.१२७.३ ॥
Für diese Gabe ehren wir mit hundert Niṣkas und zehn Girlanden; dreihundert Pferde und zehntausend Rinder.
20.127.4
वच्यस्व रेभ वच्यस्व वृक्षे न पक्वे शकुनः ।
नष्टे जिह्वा चर्चरीति क्षुरो न भुरिजोरिव ॥ २०.१२७.४ ॥
Sprich, o Rebha, sprich, wie ein Vogel auf dem reifen Baum; die Zunge des Verlorenen klappert wie das Messer des Bhuriju.
20.127.5
प्र रेभासो मनीषा वृषा गाव इवेरते ।
अमोतपुत्रका एषाममोत गा इवासते ॥ २०.१२७.५ ॥
Die Sänger stürmen mit Einsicht voran wie Stiere und Kühe; diese sind die Söhne des Amota, die sitzen wie die Kühe des Amota.
20.127.6
प्र रेभ धीं भरस्व गोविदं वसुविदम् ।
देवत्रेमां वाचं स्रीणीहीषुर्नावीरस्तारम् ॥ २०.१२७.६ ॥
O Rebha, bring die Einsicht hervor, die Vieh und Reichtum findet; unter den Göttern sende dieses Wort wie einen Pfeil, wie Schafe zu ihrem Unterschlupf gehen.
20.127.7
राज्ञो विश्वजनीनस्य यो देवोमर्त्यामति ।
वैश्वानरस्य सुष्टुतिमा सुनोता परिक्षितः ॥ २०.१२७.७ ॥
Presst das gute Lob Vaiśvānaras, des Königs aller Völker, des Gottes über den Sterblichen, für Parikṣit aus.
20.127.8
परिछिन्नः क्षेममकरोत्तम आसनमाचरन् ।
कुलायन् कृण्वन् कौरव्यः पतिर्वदति जायया ॥ २०.१२७.८ ॥
Der Abgeschnittene kam zum Sitz und bewirkte Wohlergehen; der kaurava-Gatte spricht, sein Nest bauend, zu seiner Frau.
20.127.9
कतरत्त आ हराणि दधि मन्थां परि श्रुतम् ।
जायाः पतिं वि पृच्छति राष्ट्रे राज्ञः परिक्षितः ॥ २०.१२७.९ ॥
„Welchen Quark und welches gerührte Getränk soll ich dir bringen, von dem man gehört hat?“ – Im Reich des Königs Parikṣit fragt die Frau ihren Mann.
20.127.10
अभीवस्वः प्र जिहीते यवः पक्वः पथो बिलम् ।
जनः स भद्रमेधति राष्ट्रे राज्ञः परिक्षितः ॥ २०.१२७.१० ॥
Die reiche, reife Gerste reckt sich vom Weg zum Loch; jenes Volk gedeiht im Glück im Reich des Königs Parikṣit.
20.127.11
इन्द्रः कारुमबूबुधदुत्तिष्ठ वि चरा जनम् ।
ममेदुग्रस्य चर्कृधि सर्व इत्ते पृणादरिः ॥ २०.१२७.११ ॥
Indra weckte den Handwerker: „Erhebe dich, geh umher unter dem Volk. Mach meinen Mächtigen wirksam; alle Spender sollen dich befriedigen.“
20.127.12
इह गावः प्र जायध्वमिहाश्वा इह पूरुषाः ।
इहो सहस्रदक्षिणोपि पूषा नि षीदति ॥ २०.१२७.१२ ॥
Hier mögen Kühe sich mehren, hier Pferde, hier Männer; hier setzt sich auch Pūṣan, der Tausendspender, nieder.
20.127.13
नेमा इन्द्र गावो रिषन् मो आसां गोप रीरिषत् ।
मासाममित्रयुर्जन इन्द्र मा स्तेन ईशत ॥ २०.१२७.१३ ॥
O Indra, mögen diese Kühe keinen Schaden nehmen, und o Hirte, mögen nicht eine von ihnen zugrunde gehen. O Indra, mögen der Mensch, der ihren Feind begehrt, und der Dieb nicht Macht über sie erlangen.
20.127.14
उप नो न रमसि सूक्तेन वचसा वयं भद्रेण वचसा वयम् ।
वनादधिध्वनो गिरो न रिष्येम कदा चन ॥ २०.१२७.१४ ॥
Du erfreust dich an uns; mit einem wohlgeformten Hymnus und glückverheißenden Worten preisen wir dich. Wie der Klang, der aus dem Wald aufsteigt, und die Lieder, mögen wir niemals zugrunde gehen.