Atharvaveda · Sūkta 20.92
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
20.92.1
अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे ।
सूनुं सत्यस्य सत्पतिम् ॥ २०.९२.१ ॥
Preist Indra, den Herrn der Kühe, wohl mit dem Lied, damit er es erkenne: den Sohn der Wahrheit, den Herrn der Guten.
20.92.2
आ हरयः ससृज्रिरेऽरुषीरधि बर्हिषि ।
यत्राभि संनवामहे ॥ २०.९२.२ ॥
Die rötlichen Rosse sind hier auf das heilige Gras losgelassen, wo wir gemeinsam sich verneigen.
20.92.3
इन्द्राय गाव आशिरं दुदुह्रे वज्रिणे मधु ।
यत्सीमुपह्वरे विदत् ॥ २०.९२.३ ॥
Die Kühe melkten für Indra, den Donnerträger, einen honigsüßen Mischtrank, als er ihn in der verborgenen Höhle fand.
20.92.4
उद्यद्ब्रध्नस्य विष्टपं गृहमिन्द्रश्च गन्वहि ।
मध्वः पीत्वा सचेवहि त्रिः सप्त सख्युः पदे ॥ २०.९२.४ ॥
Wenn er zur hohen Wohnung der Sonne aufsteigt, lasst uns, Indra und ich, nach Hause gehen; nachdem wir den süßen Trank getrunken haben, lasst uns zusammen sein, dreimal sieben auf des Freundes Schritt.
20.92.5
अर्चत प्रार्चत प्रियमेधासो अर्चत ।
अर्चन्तु पुत्रका उत पुरं न धृष्ण्वर्चत ॥ २०.९२.५ ॥
Singt Lob, lobt gut, ihr lieben Weisen des Wissens, singt Lob; auch die Söhne sollen singen, wie eine Festung; o Kühner, preise.
20.92.6
अव स्वराति गर्गरो गोधा परि सनिष्वणत् ।
पिङ्गा परि चनिष्कददिन्द्राय ब्रह्मोद्यतम् ॥ २०.९२.६ ॥
Der Frosch schreit unten, die Eidechse tönt ringsum; die Fahle ruft überall: das für Indra erhobene heilige Gebet.
20.92.7
आ यत्पतन्त्येन्यः सुदुघा अनपस्फुरः ।
अपस्फुरं गृभायत सोममिन्द्राय पातवे ॥ २०.९२.७ ॥
Wenn die schnellen, leicht zu melkenden, nie versiegenden Ströme herbeieilen, ergreift jenen unerschöpflichen Soma, dass Indra ihn trinke.
20.92.8
अपादिन्द्रो अपादग्निर्विश्वे देवा अमत्सत ।
वरुण इदिह क्षयत्तमापो अभ्यनूषत वत्सं संशिश्वरीरिव ॥ २०.९२.८ ॥
Der fußlose Indra und der fußlose Agni; alle Götter freuten sich. Hier weilt Varuṇa am meisten; die Wasser priesen ihn, wie Kühe gemeinsam nach ihrem Kalb brüllen.
20.92.9
सुदेवो असि वरुण यस्य ते सप्त सिन्धवः ।
अनुक्षरन्ति काकुदं सूर्यं सुषिरामिव ॥ २०.९२.९ ॥
Du bist ein guter Gott, Varuṇa; deine sieben Ströme fließen vom Gipfel der Sonne herab, wie aus einem durchlöcherten Gefäß.
20.92.10
यो व्यतींरफाणयत्सुयुक्तामुप दाशुषे ।
तक्वो नेता तदिद्वपुरुपमा यो अमुच्यत ॥ २०.९२.१० ॥
Wer das für den Gebenden wohl Angeschirrte gesondert ausgespannt hat—jener schnelle Führer ist jene Gestalt; wer befreit wurde, gleicht ihm.
20.92.11
अतीदु शक्र ओहत इन्द्रो विश्वा अति द्विषः ।
भिनत्कनीन ओदनं पच्यमानं परो गिरा ॥ २०.९२.११ ॥
Der mächtige Indra siegt wahrlich über alle Feinde; der junge Indra zerbrach mit dem Lied den gekochten Odana weit fort.
20.92.12
अर्भको न कुमारकोऽधि तिष्ठन्न् अवं रथम् ।
स पक्षन् महिषं मृगं पित्रे मात्रे विभुक्रतुम् ॥ २०.९२.१२ ॥
Wie ein kleines Kind oder ein Knabe, auf dem Wagen stehend, kocht er den Büffel und das Wild; für Vater und Mutter ist er von großem Entschluss.
20.92.13
आ तू सुशिप्र दंपते रथं तिष्ठा हिरण्ययम् ।
अध द्युक्षं सचेवहि सहस्रपादमरुषं स्वस्तिगामनेहसम् ॥ २०.९२.१३ ॥
O Suśipra, o Herr des Hauses, komm und stell dich auf den goldenen Wagen; dann wollen wir zusammen fahren mit dem leuchtenden, tausendfüßigen, rötlichen, dem Heil zugewandten, fehllosen.
20.92.14
तं घेमित्था नमस्विन उप स्वराजमासते ।
अर्थं चिदस्य सुधितं यदेतवे आवर्तयन्ति दावने ॥ २०.९२.१४ ॥
Die ihm so ehrerbietig nahen, sitzen beim Selbstherrscher; auch sein wohlverwahrter Reichtum, der fortgehen soll, wird zum Geben zurückgewendet.
20.92.15
अनु प्रत्नस्यौकसः प्रियमेधास एषाम् ।
पूर्वामनु प्रयतिं वृक्तबर्हिषो हितप्रयस आशत ॥ २०.९२.१५ ॥
Dem alten Wohnsitz folgend, erreichten diese Priyamedhas, mit gestreutem Schnittgras und heilsamen Opfergaben, den früheren Gang des Opfers.
20.92.16
यो राजा चर्षणीनां याता रथेभिरध्रिगुः ।
विश्वासां तरुता पृतनानां ज्येष्ठो यो वृत्रहा गृणे ॥ २०.९२.१६ ॥
Der König der Völker ist, der mit Wagen Fahrende, der Unermüdlich-Brüllende, der alle Heere Durchquerende, der Erste, der Vṛtra-Erschläger — er wird gepriesen.
20.92.17
इन्द्रं तं शुम्भ पुरुहन्मन्न् अवसे यस्य द्विता विधर्तरि ।
हस्ताय वज्रः प्रति धायि दर्शतो महो दिवे न सूर्यः ॥ २०.९२.१७ ॥
O Purūhanman, schmücke jenen Indra zum Schutz, dessen beide tragenden Hände den Donnerkeil in die Hand gelegt haben — wunderbar und groß wie die Sonne am Himmel.
20.92.18
नकिष्टं कर्मणा नशद्यश्चकार सदावृधम् ।
इन्द्रं न यज्ञैर्विश्वगूर्तमृभ्वसमधृष्टं धृष्ण्वोजसम् ॥ २०.९२.१८ ॥
Niemand erreicht ihn durch seine Tat — ihn, der den immer Wachsenden schuf. Wie Indra preise mit Opfern den, der allen hilft, den Geschickten, Unangreifbaren, von kühner Kraft.
20.92.19
अषाल्हमुग्रं पृतनासु सासहिं यस्मिन् महीरुरुज्रयः ।
सं धेनवो जायमाने अनोनवुर्द्यावः क्षामो अनोनवुः ॥ २०.९२.१९ ॥
Der Unbesiegbare, Wilde, im Kampf Siegreiche, in dem die großen, weitschreitenden Mächte wohnen. Bei seiner Geburt brüllten die Kühe zusammen; Himmel und Erde hallten im Jubel wider.
20.92.20
यद्द्याव इन्द्र ते शतं शतं भूमीरुत स्युः ।
न त्वा वज्रिन्त्सहस्रं सूर्या अनु न जातमष्ट रोदसी ॥ २०.९२.२० ॥
Indra, selbst wenn es für dich hundert Himmel und hundert Erden gäbe, o Träger des Donnerkeils, so sind tausend Sonnen dir nicht ebenbürtig geboren worden, auch nicht die beiden Welten.
20.92.21
आ पप्राथ महिना वृष्ण्या वृषन् विश्वा शविष्ठ शवसा ।
अस्मामव मघवन् गोमति व्रजे वज्रिं चित्राभिरूतिभिः ॥ २०.९२.२१ ॥
Du hast alles mit deiner Größe und deiner männlichen Kraft erfüllt, o Stier, du Mächtigster. O freigebiger Maghavan, beschütze uns im kuhreichen Gehege; o Träger des Donnerkeils, mit wunderbaren Hilfen.