Atharvaveda · Sūkta 4.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.15.1
समुत्पतन्तु प्रदिशो नभस्वतीः समभ्राणि वातजूतानि यन्तु ।
महऋषभस्य नदतो नभस्वतो वाश्रा आपः पृथिवीं तर्पयन्तु ॥ ४.१५.१ ॥
Mögen sich die dampferfüllten Himmelsrichtungen zusammen erheben; mögen die vom Wind getriebenen Wolken zusammen ziehen. Durch das Brüllen des großen Stiers mögen die dampfenden, brüllenden Wasser die Erde erquicken.
4.15.2
समीक्षयन्तु तविषाः सुदानवोऽपां रसा ओषधीभिः सचन्ताम् ।
वर्षस्य सर्गा महयन्तु भूमिं पृथग्जायन्तामोषधयो विश्वरूपाः ॥ ४.१५.२ ॥
Mögen die Mächtigen und Freigebigen darauf schauen; mögen sich die Säfte der Wasser mit den Kräutern verbinden. Mögen die Regengüsse die Erde mehren; mögen die Kräuter aller Gestalten je für sich entstehen.
4.15.3
समीक्षयस्व गायतो नभांस्यपां वेगासः पृथगुद्विजन्ताम् ।
वर्षस्य सर्गा महयन्तु भूमिं पृथग्जायन्तां वीरुधो विश्वरूपाः ॥ ४.१५.३ ॥
Schau auf die Wolken des Sängers; mögen die Wasserstöße je für sich aufsteigen. Mögen die Regengüsse die Erde mehren; mögen die Ranken aller Gestalten je für sich entstehen.
4.15.4
गणास्त्वोप गायन्तु मारुताः पर्जन्य घोषिणः पृथक् ।
सर्गा वर्षस्य वर्षतो वर्षन्तु पृथिवीमनु ॥ ४.१५.४ ॥
Mögen die Scharen der Maruts nahe bei dir singen, o donnernder Parjanya, je für sich. Mögen die Güsse des rieselnden Regens auf die Erde niederfallen.
4.15.5
उदीरयत मरुतः समुद्रतस्त्वेषो अर्को नभ उत्पातयाथ ।
महऋषभस्य नदतो नभस्वतो वाश्रा आपः पृथिवीं तर्पयन्तु ॥ ४.१५.५ ॥
O Maruts, regt den leuchtenden Blitz aus dem Meer auf und hebt die dampfbeladene Wolke empor. Durch das Brüllen des großen Stiers mögen die dampfenden, brüllenden Wasser die Erde erquicken.
4.15.6
अभि क्रन्द स्तनयार्दयोदधिं भूमिं पर्जन्य पयसा समङ्धि ।
त्वया सृष्टं बहुलमैतु वर्षमाशारैषी कृशगुरेत्वस्तम् ॥ ४.१५.६ ॥
Donnere, dröhne und zerschmettere das Meer. Parjanya, fülle die Erde mit milchgleichem Wasser. Der von dir entsandte reiche Regen komme; die Richtungen erreichend, wie die magere Kuh heimkehrt, möge er zu seiner Stätte gelangen.
4.15.7
सं वोऽवन्तु सुदानव उत्सा अजगरा उत ।
मरुद्भिः प्रच्युता मेघा वर्षन्तु पृथिवीमनु ॥ ४.१५.७ ॥
Mögen die freigebigen Maruts euch beschützen; mögen Quellen und schlangengleiche Ströme die euren sein. Mögen die von den Maruts erschütterten Wolken auf die Erde regnen.
4.15.8
आशामाशां वि द्योततां वाता वान्तु दिशोदिशः ।
मरुद्भिः प्रच्युता मेघाः सं यन्तु पृथिवीमनु ॥ ४.१५.८ ॥
Mögen alle Richtungen erstrahlen; mögen die Winde Richtung um Richtung wehen. Mögen die von den Maruts erschütterten Wolken sich vereinen und zur Erde ziehen.
4.15.9
आपो विद्युदभ्रं वर्षं सं वोऽवन्तु सुदानव उत्सा अजगरा उत ।
मरुद्भिः प्रच्युता मेघाः प्रावन्तु पृथिवीमनु ॥ ४.१५.९ ॥
O Wasser, Blitz, Wolke und Regen: Mögen die Freigebigen euch beschützen; mögen Quellen und schlangengleiche Ströme die euren sein. Mögen die von den Maruts erschütterten Wolken die Erde sättigen.
4.15.10
अपामग्निस्तनूभिः संविदानो य ओषधीनामधिपा बभूव ।
स नो वर्षं वनुतां जातवेदाः प्राणं प्रजाभ्यो अमृतं दिवस्परि ॥ ४.१५.१० ॥
Agni der Gewässer, der, mit seinen Leibern vereint, Herr der Pflanzen geworden ist: Möge dieser Jātavedas uns Regen schenken; möge er den Völkern Atem und Unsterblichkeit vom Himmel geben.
4.15.11
प्रजापतिः सलिलादा समुद्रादाप ईरयन्न् उदधिमर्दयाति ।
प्र प्यायतां वृष्णो अश्वस्य रेतोऽर्वान् एतेन स्तनयित्नुनेहि ॥ ४.१५.११ ॥
Prajāpati, der die Wasser aus Flut und Ozean in Bewegung setzt, erschüttert das Meer. Möge der Samen des Stiers und des Hengstes anschwellen; komm hierher mit diesem Donner.
4.15.12
अपो निषिञ्चन्न् असुरः पिता नः श्वसन्तु गर्गरा अपां वरुणाव नीचीरपः सृज ।
वदन्तु पृश्निबाहवो मण्डूका इरिणानु ॥ ४.१५.१२ ॥
Möge Asura, unser Vater, die Wasser ausgießen; mögen die gargarā-Bäche rauschen. O Varuṇa, lass die abwärts fließenden Wasser frei. Mögen die Frösche mit gefleckten Armen über dem trockenen Land sprechen.
4.15.13
संवत्सरं शशयाना ब्राह्मणा व्रतचारिणः ।
वाचं पर्जन्यजिन्वितां प्र मण्डूका अवादिषुः ॥ ४.१५.१३ ॥
Die Frösche, wie Brahmanen, die ein Jahr lang schlafen und ihre Gelübde halten, ließen die von Parjanya belebte Stimme erklingen.
4.15.14
उपप्रवद मण्डूकि वर्षमा वद तादुरि ।
मध्ये ह्रदस्य प्लवस्व विगृह्य चतुरः पदः ॥ ४.१५.१४ ॥
Tritt hervor, Frosch, und sprich den Regen aus; sprich den Regen aus, o tādurī. Schwimm mitten im Teich, die vier Füße eingezogen.
4.15.15
खण्वखा३ खैमखा३ मध्ये तदुरि ।
वर्षं वनुध्वं पितरो मरुतां मन इच्छत ॥ ४.१५.१५ ॥
Khaṇvakhā, khaimakhā — mitten, o tadurī. O Väter, erwirbt den Regen; begehrt den Sinn der Marut.
4.15.16
महान्तं कोशमुदचाभि षिञ्च सविद्युतं भवतु वातु वातः ।
तन्वतां यज्ञं बहुधा विसृष्टा आनन्दिनीरोषधयो भवन्तु ॥ ४.१५.१६ ॥
Hebe das große Gefäß empor und gieße es aus; möge es mit Blitz geladen sein, möge der Wind wehen. Mögen die freigelassenen Kräuter, die das Opfer vielfach ausbreiten, froh werden.