ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.1.1
ऋधङ्मन्त्रो योनिं य आबभूवामृतासुर्वर्धमानः सुजन्मा ।
अदब्धासुर्भ्राजमानोऽहेव त्रितो धर्ता दाधार त्रीणि ॥ ५.१.१ ॥
ଯାହାର ମନ୍ତ୍ର ସଫଳ ହୁଏ, ଅମର ପ୍ରାଣବିଶିଷ୍ଟ, ବର୍ଦ୍ଧମାନ, ସୁଜନ୍ମା ସେ ଉତ୍ସରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ଅକ୍ଷୟ ପ୍ରାଣବିଶିଷ୍ଟ, ଦିନ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୃତୀୟ ଧାରକ ତିନିଟିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
5.1.2
आ यो धर्माणि प्रथमः ससाद ततो वपूंषि कृणुषे पुरूणि ।
धास्युर्योनिं प्रथम आ विवेशा यो वाचमनुदितां चिकेत ॥ ५.१.२ ॥
ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ଧର୍ମରେ ଉପବିଷ୍ଟ ହୁଏ; ତାପରେ ତୁମେ ଅନେକ ରୂପ କର। ଧାରକ, ପ୍ରଥମ, ଉତ୍ସରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ଯେ ଅନୁଚ୍ଚାରିତ ବାଣୀ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ।
5.1.3
यस्ते शोकाय तन्वं रिरेच क्षरद्धिरण्यं शुचयोऽनु स्वाः ।
अत्रा दधेते अमृतानि नामास्मे वस्त्राणि विश एरयन्ताम् ॥ ५.१.३ ॥
ଯିଏ ତୁମ ଶରୀରକୁ ଦାହ ପାଇଁ ଖାଲି କରେ, ପ୍ରବାହିତ ସୁନା ପରି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ପଛରେ। ଏଠାରେ ସେମାନେ ଅମର ନାମ ଧରନ୍ତି; ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରଜାମାନେ ବସ୍ତ୍ର ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତୁ।
5.1.4
प्र यदेते प्रतरं पूर्व्यं गुः सदःसद आतिष्ठन्तो अजुर्यम् ।
कविः शुषस्य मातरा रिहाणे जाम्यै धुर्यं पतिमेरयेथाम् ॥ ५.१.४ ॥
ଏହି ଦୁଇଜଣ ଯେତେବେଳେ ପୁରାତନ ଉତ୍ତମ ପଥରେ ଆଗକୁ ଗଲେ, ପ୍ରତି ଆସନରେ ଠିଆ ହୋଇ, ଅଜର ପଥରେ। ହେ କବିଗଣ, ଶୁଷର ଦୁଇ ମାତାଙ୍କୁ ଚାଟୁଥିବା ତୁମେ ଦୁହେଁ, ଭଉଣୀ ପାଇଁ ଧୁରା ବହନକାରୀ ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣ କର।
5.1.5
तदू षु ते महत्पृथुज्मन् नमः कविः काव्येना कृणोमि ।
यत्सम्यञ्चावभियन्तावभि क्षामत्रा मही रोधचक्रे वावृधेते ॥ ५.१.५ ॥
ତାହା ହିଁ ତୁମକୁ ମୋ ମହାନ, ବିସ୍ତୃତ ନମସ୍କାର, କବିଙ୍କ କୌଶଳରେ ମୁଁ କରେ। ଏକାସାଙ୍ଗେ ଚାଲୁଥିବା, ପୃଥିବୀ ଆଡ଼େ ଯାଉଥିବା ଦୁଇଜଣ; ଏଠାରେ ସେହି ଦୁଇ ମହାନ ରୋଧଚକ୍ର ବଢ଼େ।
5.1.6
सप्त मर्यादाः कवयस्ततक्षुस्तासामिदेकामभ्यंहुरो गात् ।
आयोर्ह स्कम्भ उपमस्य नीडे पथां विसर्गे धरुणेषु तस्थौ ॥ ५.१.६ ॥
ସାତ ମର୍ଯ୍ୟାଦା କବିମାନେ ଗଢ଼ିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ନିର୍ଦୋଷ ହୋଇ ଚାଲେ। ଆୟୁର ସ୍ତମ୍ଭ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନୀଡ଼ରେ, ପଥମାନଙ୍କ ବିସ୍ତାରରେ, ଧାରକ ସ୍ତମ୍ଭମାନଙ୍କରେ ସ୍ଥିତ।
5.1.7
उतामृतासुर्व्रत एमि कृन्वन्न् असुरात्मा तन्वस्तत्सुमद्गुः ।
उत वा शक्रो रत्नं दधात्यूर्जया वा यत्सचते हविर्दाः ॥ ५.१.७ ॥
ଅମୃତ-ପ୍ରାଣ ହୋଇ ମୁଁ ବ୍ରତରେ ଚାଲେ; ଅସୁର-ଆତ୍ମା ଶରୀରକୁ ସେହି ଶୁଭ କୃପା ଦିଅନ୍ତୁ। ଅଥବା ଶକ୍ର ରତ୍ନ ଦିଅନ୍ତି, କିମ୍ବା ବଳ ସହିତ ହବିଷ ସହ ଯୋଡ଼ା ହେଉଥିବା ଦାତା।
5.1.8
उत पुत्रः पितरं क्षत्रमीडे ज्येष्ठं मर्यादमह्वयन्त्स्वस्तये ।
दर्शन् नु ता वरुण यास्ते विष्ठा आवर्व्रततः कृणवो वपूंषि ॥ ५.१.८ ॥
ପୁତ୍ର ପିତାଙ୍କୁ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କ୍ଷତ୍ରକୁ, ମର୍ଯ୍ୟାଦା ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ; କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ସେମାନେ ତାକୁ ଡାକନ୍ତି। ହେ ବରୁଣ, ତୁମର ଯେଉଁ ଆବାସ ସବୁ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏବେ ଦେଖାଅ; ତୁମେ ରୂପସବୁ ଫେରାଇ ପ୍ରକାଶ କର।
5.1.9
अर्धमर्धेन पयसा पृणक्ष्यर्धेन शुष्म वर्धसे अमुर ।
अविं वृधाम शग्मियं सखायं वरुणं पुत्रमदित्या इषिरम् ।
कविशस्तान्यस्मै वपूंष्यवोचाम रोदसी सत्यवाचा ॥ ५.१.९ ॥
ଅଧାରୁ ଅଧା ଦୁଗ୍ଧରେ ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ଅଧାରୁ, ହେ ଅମର, ବଳରେ ବଢ଼ୁଛ। ଶୁଭକାରୀ ସଖା, ଅଦିତିର ପୁତ୍ର, ଦ୍ରୁତ ପ୍ରେରକ ବରୁଣଙ୍କୁ ବଢ଼ାଉ। କବିମାନଙ୍କ ସ୍ତୁତି ସହିତ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରୂପସବୁ ଆମେ କହିଲୁ; ସତ୍ୟବାଣୀରେ ଦୁଇ ଲୋକ ମଧ୍ୟ।