அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 5.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.1.1
ऋधङ्मन्त्रो योनिं य आबभूवामृतासुर्वर्धमानः सुजन्मा ।
अदब्धासुर्भ्राजमानोऽहेव त्रितो धर्ता दाधार त्रीणि ॥ ५.१.१ ॥
எவருடைய மந்திரம் வெற்றி பெறுகிறதோ, அவர் அமர உயிருடையவராய், வளர்பவராய், நற்பிறப்பினராய் பிறப்பிடத்தில் தோன்றினார்; குன்றாத உயிருடையவராய், பகல் போல் ஒளிர்பவராய், மூன்றாம் தாங்குபவர் மூன்றையும் தாங்கினார்.
5.1.2
आ यो धर्माणि प्रथमः ससाद ततो वपूंषि कृणुषे पुरूणि ।
धास्युर्योनिं प्रथम आ विवेशा यो वाचमनुदितां चिकेत ॥ ५.१.२ ॥
முதலில் தர்மங்களில் அமர்ந்தவர் யார், அதன்பின் நீ பல வடிவங்களை எடுக்கிறாய். தாங்குபவராய், முதலாவதாக பிறப்பிடத்தில் நுழைந்தவர், சொல்லப்படாத வாக்கையும் அறிபவர்.
5.1.3
यस्ते शोकाय तन्वं रिरेच क्षरद्धिरण्यं शुचयोऽनु स्वाः ।
अत्रा दधेते अमृतानि नामास्मे वस्त्राणि विश एरयन्ताम् ॥ ५.१.३ ॥
உன் உடலை எரிவுக்காக வெறுமையாக்கியவர், ஓடும் பொன்னைப்போல்; ஒளிரும் தம் உறவினர்களின் பின்னே. இங்கே அவர்கள் அமர நாமங்களை வைக்கின்றனர்; எங்களுக்கு மக்கள் ஆடைகளைத் தூண்டட்டும்.
5.1.4
प्र यदेते प्रतरं पूर्व्यं गुः सदःसद आतिष्ठन्तो अजुर्यम् ।
कविः शुषस्य मातरा रिहाणे जाम्यै धुर्यं पतिमेरयेथाम् ॥ ५.१.४ ॥
இவ்விருவரும் பழைய மேலான வழியில் சென்றபோது, ஒவ்வோர் இருக்கையிலும் நின்று, அழியாத பாதையில். கவிஞரே, சுஷனின் இரு தாய்களை நக்கியவர்களே, உடன்பிறந்தவளுக்காக நுகத்தைச் சுமக்கும் கணவனைத் தூண்டுங்கள்.
5.1.5
तदू षु ते महत्पृथुज्मन् नमः कविः काव्येना कृणोमि ।
यत्सम्यञ्चावभियन्तावभि क्षामत्रा मही रोधचक्रे वावृधेते ॥ ५.१.५ ॥
அதுவே உனக்கு என் பெரிய, விரிந்த வணக்கம், கவிஞனின் கலையால் நான் செலுத்துகிறேன். ஒன்றாக இயங்கும், பூமியை நோக்கிச் செல்லும் இருவர்; இங்கே அந்த இரு மகத்தான கட்டுச் சக்கரங்கள் வளர்கின்றன.
5.1.6
सप्त मर्यादाः कवयस्ततक्षुस्तासामिदेकामभ्यंहुरो गात् ।
आयोर्ह स्कम्भ उपमस्य नीडे पथां विसर्गे धरुणेषु तस्थौ ॥ ५.१.६ ॥
ஏழு எல்லைகளை கவிகள் அமைத்தனர்; அவற்றுள் ஒன்று குற்றமற்றதாய் செல்கிறது. ஆயுவின் தூணாக அது உயர்ந்த கூட்டில், வழிகளின் விரிவில், தாங்கும் தூண்களில் நிற்கிறது.
5.1.7
उतामृतासुर्व्रत एमि कृन्वन्न् असुरात्मा तन्वस्तत्सुमद्गुः ।
उत वा शक्रो रत्नं दधात्यूर्जया वा यत्सचते हविर्दाः ॥ ५.१.७ ॥
அமுத உயிருடையவனாக நான் விரதத்தில் செல்கிறேன்; அசுர-ஆன்மா உடலுக்கு அந்த நல்லருளை அளிக்கட்டும். அல்லது சக்ரன் ரத்தினத்தை அளிக்கிறான், அல்லது ஆற்றலுடன் ஹவிஸுடன் சேரும் கொடையாளி.
5.1.8
उत पुत्रः पितरं क्षत्रमीडे ज्येष्ठं मर्यादमह्वयन्त्स्वस्तये ।
दर्शन् नु ता वरुण यास्ते विष्ठा आवर्व्रततः कृणवो वपूंषि ॥ ५.१.८ ॥
மகன் தந்தையையும், முதன்மையான க்ஷத்திரத்தையும், மரியாதை காப்பவனையும் போற்றுகிறான்; நலனுக்காக அவர்கள் அவனை அழைக்கிறார்கள். வருணா, உன் வாசஸ்தலங்களை இப்போது காட்டு; நீ உன் வடிவங்களைத் திரும்பிக் கொண்டு வெளிப்படுத்துகிறாய்.
5.1.9
अर्धमर्धेन पयसा पृणक्ष्यर्धेन शुष्म वर्धसे अमुर ।
अविं वृधाम शग्मियं सखायं वरुणं पुत्रमदित्या इषिरम् ।
कविशस्तान्यस्मै वपूंष्यवोचाम रोदसी सत्यवाचा ॥ ५.१.९ ॥
பாதியை பாதியால் பாலுடன் நிரப்புகிறாய்; பாதியால், அமரனே, வலிமையில் வளர்கிறாய். நலமளிக்கும் நண்பனும், அதிதியின் மகனும், விரைவாக ஏவுபவனுமான வருணனை வளர்ப்போம். கவிகளின் துதிகளுடன் அவனுக்காக வடிவங்களை உரைத்தோம்; சத்ய-வாக்கால் இரு உலகங்களும் அவ்வாறே.