Atharvaveda · Sūkta 9.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.1.1
दिवस्पृथिव्या अन्तरिक्षात्समुद्रादग्नेर्वातान् मधुकशा हि जज्ञे ।
तां चायित्वामृतं वसानां हृद्भिः प्रजाः प्रति नन्दन्ति सर्वाः ॥ ९.१.१ ॥
Vom Himmel, der Erde, dem Luftraum, dem Ozean, von Agni und dem Wind wurde Madhukaśā geboren. Zu ihr getreten und sich mit Unsterblichkeit bekleidend, freuen sich alle Geschöpfe von Herzen.
9.1.2
महत्पयो विश्वरूपमस्याः समुद्रस्य त्वोत रेत आहुः ।
यत ऐति मधुकशा रराणा तत्प्राणस्तदमृतं निविष्टम् ॥ ९.१.२ ॥
Ihr großer Saft hat alle Gestalten; man nennt dich auch den Samen des Ozeans. Woher die erfreute Madhukaśā kommt, dort ist der Atem; dort ist die Unsterblichkeit gegründet.
9.1.3
पश्यन्त्यस्याश्चरितं पृथिव्यां पृथङ्नरो बहुधा मीमांसमानाः ।
अग्नेर्वातान् मधुकशा हि जज्ञे मरुतामुग्रा नप्तिः ॥ ९.१.३ ॥
Auf der Erde betrachten die Menschen ihren Lauf einzeln und sinnen auf vielerlei Weise nach. Von Agni und dem Wind wurde Madhukaśā geboren; sie ist die wilde Nachkommin der Maruts.
9.1.4
मातादित्यानां दुहिता वसूनां प्राणः प्रजानाममृतस्य नाभिः ।
हिरण्यवर्णा मधुकशा घृताची महान् भर्गश्चरति मर्त्येषु ॥ ९.१.४ ॥
Sie ist die Mutter der Ādityas, die Tochter der Vasus, der Atem der Geschöpfe, der Nabel der Unsterblichkeit. Goldfarbene, butterfließende Madhukaśā; große Strahlkraft wandelt unter den Sterblichen.
9.1.5
मधोः कशामजनयन्त देवास्तस्या गर्भो अभवद्विश्वरूपः ।
तं जातं तरुणं पिपर्ति माता स जातो विश्वा भुवना वि चष्टे ॥ ९.१.५ ॥
Die Götter erzeugten Madhukaśā, die Honigpeitsche; ihr Schoß wurde vielgestaltig. Die Mutter nährt den geborenen Jüngling; geboren, blickt er über alle Welten.
9.1.6
कस्तं प्र वेद क उ तं चिकेत यो अस्या हृदः कलशः सोमधानो अक्षितः ।
ब्रह्मा सुमेधाः सो अस्मिन् मदेत ॥ ९.१.६ ॥
Wer kennt ihn wirklich, und wer nimmt ihn wahr? Das unvergängliche Gefäß des Soma, das den Soma hält, aus ihrem Herzen — möge der weise Brahmā sich daran erfreuen.
9.1.7
स तौ प्र वेद स उ तौ चिकेत यावस्याः स्तनौ सहस्रधारावक्षितौ ।
ऊर्जं दुहाते अनपस्फुरन्तौ ॥ ९.१.७ ॥
Er kennt jene beiden wahrhaft, und er nimmt sie wahr — ihre zwei Brüste, tausendströmig und unvergänglich, die ohne zu wanken Kraft herausmelken.
9.1.8
हिङ्करिक्रती बृहती वयोधा उच्चैर्घोषाभ्येति या व्रतम् ।
त्रीन् घर्मान् अभि वावशाना मिमाति मायुं पयते पयोभिः ॥ ९.१.८ ॥
Mit der Kraft des hiṅ-Lautes, weit, lebenspendend, laut tönend, zur Ordnung kommend — die drei Hitzen begehrend, misst sie den Klang und nährt mit Milch und Saft.
9.1.9
यामापीनामुपसीदन्त्यापः शाक्वरा वृषभा ये स्वराजः ।
ते वर्षन्ति ते वर्षयन्ति तद्विदे काममूर्जमापः ॥ ९.१.९ ॥
Die Wasser, die sich bei ihr niederlassen — die starken, selbstherrlichen, stiergleichen Wasser — sie regnen, sie lassen regnen; jenes Verlangen und jene Kraft sind bekannt, o Wasser.
9.1.10
स्तनयित्नुस्ते वाक्प्रजापते वृषा शुष्मं क्षिपसि भूम्यामधि ।
अग्नेर्वातान् मधुकशा हि जज्ञे मरुतामुग्रा नप्तिः ॥ ९.१.१० ॥
Dein Donner ist deine Rede, o Prajāpati — als Stier schleuderst du Kraft auf die Erde; aus der süßen Peitsche Agnis und der Winde wurde sie geboren, die wilde Enkelin der Maruts.
9.1.11
यथा सोमः प्रातःसवने अश्विनोर्भवति प्रियः ।
एवा मे अश्विना वर्च आत्मनि ध्रियताम् ॥ ९.१.११ ॥
So wie der Soma den Aśvins bei der Morgenpressung lieb wird, so, o Aśvins, möge der Glanz in meinem Selbst gehalten werden.
9.1.12
यथा सोमो द्वितीये सवन इन्द्राग्न्योर्भवति प्रियः ।
एवा म इन्द्राग्नी वर्च आत्मनि ध्रियताम् ॥ ९.१.१२ ॥
Wie der Soma bei der zweiten Pressung Indra und Agni lieb wird, so mögen Indra und Agni den Glanz in meinem Selbst bewahren.
9.1.13
यथा सोमस्तृतीये सवन ऋभूणां भवति प्रियः ।
एवा म ऋभवो वर्च आत्मनि ध्रियताम् ॥ ९.१.१३ ॥
Wie der Soma bei der dritten Pressung den Ṛbhus lieb wird, so mögen die Ṛbhus den Glanz in meinem Selbst bewahren.
9.1.14
मधु जनिषीय मधु वंसिषीय ।
पयस्वान् अग्न आगमं तं मा सं सृज वर्चसा ॥ ९.१.१४ ॥
Mögen ich Süße erzeugen, mögen ich Süße gewinnen. O Agni, ich bin gekommen, reich an Milch; verbinde mich mit jenem Glanz.
9.1.15
सं माग्ने वर्चसा सृज सं प्रजया समायुषा ।
विद्युर्मे अस्य देवा इन्द्रो विद्यात्सह ऋषिभिः ॥ ९.१.१५ ॥
O Agni, verbinde mich mit Glanz; verbinde mich mit Nachkommenschaft und vollem Leben. Mögen die Götter dies von mir wissen; mag Indra es zusammen mit den Sehern wissen.
9.1.16
यथा मधु मधुकृतः संभरन्ति मधावधि ।
एवा मे अश्विना वर्च आत्मनि ध्रियताम् ॥ ९.१.१६ ॥
Wie die Honigbereiter Honig auf Honig sammeln, so mögen die Aśvin den Glanz in meinem Selbst bewahren.
9.1.17
यथा मक्षाः इदं मधु न्यञ्जन्ति मधावधि ।
एवा मे अश्विना वर्चस्तेजो बलमोजश्च ध्रियताम् ॥ ९.१.१७ ॥
Wie die Fliegen Honig auf diesen Honig streichen, so mögen die Aśvin für mich Glanz, Strahlkraft, Kraft und Stärke bewahren.
9.1.18
यद्गिरिषु पर्वतेषु गोष्वश्वेषु यन् मधु ।
सुरायां सिच्यमानायां यत्तत्र मधु तन् मयि ॥ ९.१.१८ ॥
Welcher Honig auch in den Bergen und auf den Gipfeln, in den Kühen und den Pferden ist, und welcher Honig im Surā-Trank ist, wenn er eingegossen wird — dieser Honig sei in mir.
9.1.19
अश्विना सारघेण मा मधुनाङ्क्तं शुभस्पती ।
यथा वर्चस्वतीं वाचमावदानि जनामनु ॥ ९.१.१९ ॥
O Aśvinen, Herren des Glücks, salbt mich mit Sāragha und mit Honig, damit ich unter den Menschen glanzvolle Rede spreche!
9.1.20
स्तनयित्नुस्ते वाक्प्रजापते वृषा शुष्मं क्षिपसि भूम्यां दिवि ।
तां पशव उप जीवन्ति सर्वे तेनो सेषमूर्जं पिपर्ति ॥ ९.१.२० ॥
O Prajāpati, deine donnernde Stimme, ein Stier, wirft ihre Kraft auf die Erde und in den Himmel. Durch sie leben alle Herden; sie füllt sie mit Nahrung und Kraft.
9.1.21
पृथिवी दण्डोऽन्तरिक्षं गर्भो द्यौः कशा विद्युत्प्रकशो हिरण्ययो बिन्दुः ॥ ९.१.२१ ॥
Die Erde ist der Stab, der Luftraum der Schoß, der Himmel die Peitsche, der Blitz ihr Schlag, und der goldene Tropfen ihre Spitze.
9.1.22
यो वै कशायाः सप्त मधूनि वेद मधुमान् भवति ।
ब्राह्मणश्च राजा च धेनुश्चानड्वांश्च व्रीहिश्च यवश्च मधु सप्तमम् ॥ ९.१.२२ ॥
Wer die sieben Süßigkeiten der Peitsche kennt, wird reich an Honig: der Priester, der König, die Milchkuh, der Ochse, der Reis und die Gerste — die siebte Süße.
9.1.23
मधुमान् भवति मधुमदस्याहार्यं भवति ।
मधुमतो लोकान् जयति य एवं वेद ॥ ९.१.२३ ॥
Er wird reich an Honig; was er zu gewinnen hat, wird honigsüß. Wer so weiß, gewinnt die Welten des Honigs.
9.1.24
यद्वीध्रे स्तनयति प्रजापतिरेव तत्प्रजाभ्यः प्रादुर्भवति ।
तस्मात्प्राचीनोपवीतस्तिष्ठे प्रजापतेऽनु मा बुध्यस्वेति ।
अन्वेनं प्रजा अनु प्रजापतिर्बुध्यते य एवं वेद ॥ ९.१.२४ ॥
Wenn der Donner am offenen Himmel (vīdhra) grollt, das ist eben Prajāpati, der sich für die Geschöpfe offenbart. Darum stehe ich, die heilige Schnur über die linke Schulter getragen, und spreche: O Prajāpati, erwache nach mir! Die Geschöpfe erwachen nach ihm, und Prajāpati erwacht nach dem, der so weiß.