அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 9.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.1.1
दिवस्पृथिव्या अन्तरिक्षात्समुद्रादग्नेर्वातान् मधुकशा हि जज्ञे ।
तां चायित्वामृतं वसानां हृद्भिः प्रजाः प्रति नन्दन्ति सर्वाः ॥ ९.१.१ ॥
வானிலிருந்தும், பூமியிலிருந்தும், அந்தரிக்ஷத்திலிருந்தும், சமுத்திரத்திலிருந்தும், அக்னியிலிருந்தும், காற்றிலிருந்தும் மதுகசா பிறந்தது. அவளை அடைந்து, அமிர்தத்தை அணிந்து, எல்லா உயிர்களும் இதயத்தால் மகிழ்கின்றன.
9.1.2
महत्पयो विश्वरूपमस्याः समुद्रस्य त्वोत रेत आहुः ।
यत ऐति मधुकशा रराणा तत्प्राणस्तदमृतं निविष्टम् ॥ ९.१.२ ॥
இவளின் பெரிய பால் பல்வேறு வடிவுடையது; சமுத்திரத்தின் விதை என்றும் உன்னை சொல்கிறார்கள். மகிழ்ந்த மதுகசா எங்கிருந்து வருகிறாளோ, அதுவே பிராணன்; அதுவே அமிர்தம் நிலைபெற்றது.
9.1.3
पश्यन्त्यस्याश्चरितं पृथिव्यां पृथङ्नरो बहुधा मीमांसमानाः ।
अग्नेर्वातान् मधुकशा हि जज्ञे मरुतामुग्रा नप्तिः ॥ ९.१.३ ॥
பூமியில் மனிதர்கள் அவளுடைய செயலைப் பலவிதமாக ஆராய்ந்து, தனித்தனியாகக் காண்கிறார்கள். அக்னியிலிருந்தும் காற்றிலிருந்தும் மதுகசா பிறந்தாள்; அவள் மருத்துகளின் உக்கிரமான சந்ததி.
9.1.4
मातादित्यानां दुहिता वसूनां प्राणः प्रजानाममृतस्य नाभिः ।
हिरण्यवर्णा मधुकशा घृताची महान् भर्गश्चरति मर्त्येषु ॥ ९.१.४ ॥
அவள் ஆதித்யர்களின் தாய், வசுக்களின் மகள், உயிர்களின் பிராணன், அமிர்தத்தின் மையம். பொன்னிறமான, நெய்ப் பாயும் மதுகசா; மனிதர்களிடையே பெரிய ஒளி நடமாடுகிறது.
9.1.5
मधोः कशामजनयन्त देवास्तस्या गर्भो अभवद्विश्वरूपः ।
तं जातं तरुणं पिपर्ति माता स जातो विश्वा भुवना वि चष्टे ॥ ९.१.५ ॥
தேவர்கள் தேனின் சாட்டையான மதுகசாவை உருவாக்கினர்; அவளுடைய கர்ப்பம் விஸ்வரூபமானது. பிறந்த அந்த இளையவனை தாய் போஷிக்கிறாள்; பிறந்தவன் எல்லா உலகங்களையும் நோக்குகிறான்.
9.1.6
कस्तं प्र वेद क उ तं चिकेत यो अस्या हृदः कलशः सोमधानो अक्षितः ।
ब्रह्मा सुमेधाः सो अस्मिन् मदेत ॥ ९.१.६ ॥
அவனை யார் நன்கு அறிவார்? யார் அவனை உணர்வார்? இவளின் இதயத்திலிருந்த, சோமத்தைத் தாங்கும் அழியாத கலசம் — நல்ல அறிவுடைய பிரம்மா இதில் மகிழட்டும்.
9.1.7
स तौ प्र वेद स उ तौ चिकेत यावस्याः स्तनौ सहस्रधारावक्षितौ ।
ऊर्जं दुहाते अनपस्फुरन्तौ ॥ ९.१.७ ॥
அவன் அந்த இரண்டையும் நன்கு அறிவான், அவனே அவற்றை உணர்வான் — இவளின் இரண்டு முலைகள், ஆயிரம் தாரைகள் கொண்டவை, அழியாதவை, நிலைகுலையாமல் ஊட்டத்தைப் பொழிபவை.
9.1.8
हिङ्करिक्रती बृहती वयोधा उच्चैर्घोषाभ्येति या व्रतम् ।
त्रीन् घर्मान् अभि वावशाना मिमाति मायुं पयते पयोभिः ॥ ९.१.८ ॥
ஹிங்கார ஆற்றல் கொண்ட, பெரிய, உயிரளிக்கும், உயர்ந்த ஒலியுடைய, ஒழுங்கை நோக்கி வருபவள் — மூன்று வெப்பங்களை விரும்பி, ஒலியை அளக்கிறாள்; பாலாலும் ஊட்டத்தாலும் அவள் வளர்க்கிறாள்.
9.1.9
यामापीनामुपसीदन्त्यापः शाक्वरा वृषभा ये स्वराजः ।
ते वर्षन्ति ते वर्षयन्ति तद्विदे काममूर्जमापः ॥ ९.१.९ ॥
நீரோடைகள் எவளிடம் அமர்கின்றனவோ, வலிமையான சுயாட்சி கொண்ட காளை போன்ற நீர்கள் — அவை பொழிகின்றன, அவை பொழியச் செய்கின்றன; அந்த விருப்பமும் ஊட்டமும் அறியப்படுகின்றன, ஓ நீர்களே.
9.1.10
स्तनयित्नुस्ते वाक्प्रजापते वृषा शुष्मं क्षिपसि भूम्यामधि ।
अग्नेर्वातान् मधुकशा हि जज्ञे मरुतामुग्रा नप्तिः ॥ ९.१.१० ॥
உன் இடி முழக்கம் உன் சொல்; ஓ பிரஜாபதி — காளையாகிய நீ பூமியின் மீது வலிமையை எறிகிறாய்; அக்னியின், காற்றுகளின் இனிய சாட்டையிலிருந்தே அவள் பிறந்தாள், மருத்களின் உக்ரமான பேத்தி.
9.1.11
यथा सोमः प्रातःसवने अश्विनोर्भवति प्रियः ।
एवा मे अश्विना वर्च आत्मनि ध्रियताम् ॥ ९.१.११ ॥
காலைச் சவனத்தில் சோமம் அஸ்வின்களுக்கு எவ்வாறு இனியதாகிறதோ, அவ்வாறே, ஓ அஸ்வின்களே, என் ஆத்மாவில் தேஜஸ் தாங்கப்படட்டும்.
9.1.12
यथा सोमो द्वितीये सवन इन्द्राग्न्योर्भवति प्रियः ।
एवा म इन्द्राग्नी वर्च आत्मनि ध्रियताम् ॥ ९.१.१२ ॥
இரண்டாவது சவனத்தில் சோமம் இந்திரனுக்கும் அக்னிக்கும் எவ்வாறு பிரியமாகிறதோ, அவ்வாறே இந்திரனும் அக்னியும் என் ஆத்மாவில் தேஜஸை நிலைநிறுத்தட்டும்.
9.1.13
यथा सोमस्तृतीये सवन ऋभूणां भवति प्रियः ।
एवा म ऋभवो वर्च आत्मनि ध्रियताम् ॥ ९.१.१३ ॥
மூன்றாவது சவனத்தில் சோமம் ருபுக்களுக்கு எவ்வாறு பிரியமாகிறதோ, அவ்வாறே ருபுக்கள் என் ஆத்மாவில் தேஜஸை நிலைநிறுத்தட்டும்.
9.1.14
मधु जनिषीय मधु वंसिषीय ।
पयस्वान् अग्न आगमं तं मा सं सृज वर्चसा ॥ ९.१.१४ ॥
இனிமையை உண்டாக்கட்டும், இனிமையை அடையட்டும். அக்னியே, பாலுடையவனாக நான் வந்துள்ளேன்; அந்தத் தேஜஸால் என்னை இணைத்திடு.
9.1.15
सं माग्ने वर्चसा सृज सं प्रजया समायुषा ।
विद्युर्मे अस्य देवा इन्द्रो विद्यात्सह ऋषिभिः ॥ ९.१.१५ ॥
அக்னியே, என்னைத் தேஜஸுடன் இணை; பிரஜையுடனும் முழு ஆயுளுடனும் இணை. தேவர்கள் என் இதை அறியட்டும்; இந்திரன் ரிஷிகளுடன் சேர்ந்து அறியட்டும்.
9.1.16
यथा मधु मधुकृतः संभरन्ति मधावधि ।
एवा मे अश्विना वर्च आत्मनि ध्रियताम् ॥ ९.१.१६ ॥
தேனீக்கள் தேனில் தேனைச் சேர்ப்பதுபோல, அவ்வாறே அஶ்விகள் என் ஆத்மாவில் தேஜஸை நிலைநிறுத்தட்டும்.
9.1.17
यथा मक्षाः इदं मधु न्यञ्जन्ति मधावधि ।
एवा मे अश्विना वर्चस्तेजो बलमोजश्च ध्रियताम् ॥ ९.१.१७ ॥
ஈக்கள் இந்த தேனில் தேனை மேல் பூசுவதுபோல, அவ்வாறே அஶ்விகள் எனக்குத் தேஜஸ், ஓஜஸ், பலம் மற்றும் வீர்யத்தை நிலைநிறுத்தட்டும்.
9.1.18
यद्गिरिषु पर्वतेषु गोष्वश्वेषु यन् मधु ।
सुरायां सिच्यमानायां यत्तत्र मधु तन् मयि ॥ ९.१.१८ ॥
மலைகளிலும் சிகரங்களிலும், பசுக்களிலும் குதிரைகளிலும் உள்ள எந்த மதுவோ, சுரை ஊற்றப்படும்போது அதில் உள்ள எந்த மதுவோ, அந்த மதுவே என்னில் இருக்கட்டும்.
9.1.19
अश्विना सारघेण मा मधुनाङ्क्तं शुभस्पती ।
यथा वर्चस्वतीं वाचमावदानि जनामनु ॥ ९.१.१९ ॥
சுபத்தின் தலைவர்களான அசுவினிகளே, தேனீயின் தேனாலும் மதுவாலும் என்னைத் திருப்பூசுங்கள்; நான் மக்களிடையே ஒளிமிகு வாக்கைப் பேசும்படி.
9.1.20
स्तनयित्नुस्ते वाक्प्रजापते वृषा शुष्मं क्षिपसि भूम्यां दिवि ।
तां पशव उप जीवन्ति सर्वे तेनो सेषमूर्जं पिपर्ति ॥ ९.१.२० ॥
பிரஜாபதியே, உன் இடியின் குரல் காளையைப் போல் வலிமையை பூமியிலும் வானத்திலும் எறிகிறது. அதனால் எல்லா உயிரினங்களும் வாழ்கின்றன; அது உணவையும் ஊட்டத்தையும் நிரப்புகிறது.
9.1.21
पृथिवी दण्डोऽन्तरिक्षं गर्भो द्यौः कशा विद्युत्प्रकशो हिरण्ययो बिन्दुः ॥ ९.१.२१ ॥
பூமி தண்டம்; அந்தரிக்ஷம் கர்ப்பம்; த்யௌ சாட்டை; மின்னல் அதன் சவுக்கடி; பொன்னிறப் புள்ளி.
9.1.22
यो वै कशायाः सप्त मधूनि वेद मधुमान् भवति ।
ब्राह्मणश्च राजा च धेनुश्चानड्वांश्च व्रीहिश्च यवश्च मधु सप्तमम् ॥ ९.१.२२ ॥
கசையின் ஏழு தேன்களை அறிபவன் தேனுடையவனாகிறான்: பிராமணன், அரசன், பசு, எருது, நெல், வாற்கோதுமை — ஏழாவது தேன்.
9.1.23
मधुमान् भवति मधुमदस्याहार्यं भवति ।
मधुमतो लोकान् जयति य एवं वेद ॥ ९.१.२३ ॥
அவன் தேனுடையவனாகிறான்; அவனுக்குக் கிடைப்பது தேன் நிறைந்தது. இவ்வாறு அறிபவன் தேன் நிறைந்த உலகங்களை வெல்கிறான்.
9.1.24
यद्वीध्रे स्तनयति प्रजापतिरेव तत्प्रजाभ्यः प्रादुर्भवति ।
तस्मात्प्राचीनोपवीतस्तिष्ठे प्रजापतेऽनु मा बुध्यस्वेति ।
अन्वेनं प्रजा अनु प्रजापतिर्बुध्यते य एवं वेद ॥ ९.१.२४ ॥
வீத்ர வெளியில் இடி முழங்கும்போது அது பிரஜாபதியே, அவன் உயிர்களுக்காக வெளிப்படுகிறான். ஆகையால் இடப்புறம் முன்னிருக்க பூணூலை அணிந்து நின்று கூறுகிறேன்: பிரஜாபதியே, எனக்குப் பின் விழித்தெழு. இவனைப் பின்பற்றி உயிர்கள் விழிக்கின்றன; இவ்வாறு அறிந்தவனுக்குப் பிரஜாபதியும் பின்தொடர்ந்து விழிக்கிறான்.