மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.10

1.10.1

मम प्राणसमा भार्या दष्टासीद्भुजगेन ह ।
तत्र मे समयो घोर आत्मनोरग वै कृतः ॥ १.१०.१ ॥

என் உயிருக்கு நிகரான மனைவியை ஒரு பாம்பு கடித்துவிட்டது. அப்போது, ஓ பாம்பே, நான் ஒரு கொடிய சபதம் செய்தேன்.

भुजंगं वै सदा हन्यां यं यं पश्येयमित्युत ।
ततोऽहं त्वां जिघांसामि जीवितेनाद्य मोक्ष्यसे ॥ १.१०.२ ॥

நான் காணும் ஒவ்வொரு பாம்பையும் எப்போதும் கொல்வேன். ஆகவே உன்னைக் கொல்ல விரும்புகிறேன்; ஆனால் இன்று நீ உயிருடன் தப்புவாய்.

अन्ये ते भुजगा ब्रह्मन्ये दश्तीह मानवान् ।
डुण्डुभानहिगन्धेन न त्वं हिंसितुमर्हसि ॥ १.१०.३ ॥

பிராமணரே, இங்கே மனிதர்களைக் கடிப்பவை வேறு பாம்புகள். பாம்பின் வாசனையுள்ள டுண்டுபங்களை நீ கொல்லக் கூடாது.

एकानर्थान्पृथग्धर्मानेकदुःखान्पृथक्सुखान् ।
डुण्डुभान्धर्मविद्भूत्वा न त्वं हिंसितुमर्हसि ॥ १.१०.४ ॥

ஒரே வகையான தீங்கும் துன்பமும் இருந்தாலும், அவற்றின் இயல்பும் இன்பமும் வேறுபட்டவை. தர்மம் அறிந்தவனாக நீ டுண்டுபங்களைக் கொல்லக் கூடாது.

इति श्रुत्वा वचस्तस्य डुण्डुभस्य रुरुस्तदा ।
नावधीद्भयसंविग्नमृषिं मत्त्वाऽथ डुण्डुभम् ॥ १.१०.५ ॥

அந்த டுண்டுபத்தின் இந்த சொற்களைக் கேட்ட ருரு, பயத்தில் நடுங்கும் அந்த டுண்டுபத்தை ஒரு முனிவர் என்று எண்ணி அப்போது கொல்லவில்லை.

उवाच चैनं भगवान्रुरुः संशमयन्निव ।
केन त्वं भुजग ब्रूहि कोऽसीमां विक्रियां गतः ॥ १.१०.६ ॥

பகவான் ருரு அவனைச் சமாதானப்படுத்துவது போலக் கூறினார்: 'ஓ பாம்பே, நீ எதனால் இந்த உருமாற்றத்தை அடைந்தாய்? நீ யார்? சொல்!'

अहं पुरा रुरो नाम्ना ऋषिरासं सहस्रपात् ।
सोऽहं शापेन विप्रस्य भुजगत्वमुपागतः ॥ १.१०.७ ॥

நான் முன்பு ருரு என்ற பெயருடைய ஆயிரம் கால்களைக் கொண்ட முனிவனாக இருந்தேன். அந்த நான், ஒரு பிராமணனின் சாபத்தால் பாம்பு நிலையை அடைந்தேன்.

किमर्थं शप्तवान्कुद्धो द्विजस्त्वां भुजगोत्तम ।
कियन्तं चैव कालं ते वपुरेतद्भविष्यसि ॥ १.१०.८ ॥

ஏன் கோபமுற்ற அந்தணர் உன்னைச் சபித்தார், சர்ப்பங்களில் சிறந்தவனே? இந்த உடல் உனக்கு எவ்வளவு காலம் இருக்கும்?