மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.100.1
अथान्तरिक्षे दुष्यन्तं वागुवाचाशरीरिणी ।
ऋत्विक्पुरोहिताचार्यैर्मन्त्रिभिश्चाभिसंवृतम् ॥ १.१००.१ ॥
அப்போது ஆகாயத்தில் உருவமற்ற ஒரு குரல் துஷ்யந்தனிடம் பேசியது; அவன் ருத்விக்குகள், புரோகிதர்கள், ஆசாரியர்கள் மற்றும் அமைச்சர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்.
1.100.2
माता भस्त्रा पितुः पुत्रो यस्माज्जातः स एव सः ।
भरस्व पुत्रं दौष्यन्तिं सत्यमाह शकुन्तला ॥ १.१००.२ ॥
தாய் வெறும் துருத்தி; மகன் தந்தையுடையவனே, ஏனெனில் அவனிடமிருந்தே அவன் பிறந்தான். துஷ்யந்தனின் மகனை ஆதரி; சகுந்தலை உண்மையையே சொன்னாள்.
1.100.3
सर्वेभ्यो ह्यङ्गमङ्गेभ्यः साक्षादुत्पद्यते सुतः ।
आत्मा चैव सुतो नाम तेनैव तव पौरव ॥ १.१००.३ ॥
எல்லா அங்கங்களின் அங்கங்களிலிருந்தும் நேரடியாக மகன் பிறக்கிறான். மகனே ஆத்மா என்று அழைக்கப்படுகிறான்; அதனால், ஓ பௌரவா, அவன் உன்னுடையவனே.
1.100.4
आहितं ह्यात्मनाऽऽत्मानं परिरक्ष इमं सुतम् ।
अनन्यां त्वं प्रतीक्षस्व मावमंस्थाः शकुन्तलाम् ॥ १.१००.४ ॥
தன் ஆத்மாவால் வைக்கப்பட்ட இந்த மகனைக் காப்பாற்று. பிறரை நாடாத சகுந்தலைக்காகக் காத்திரு; சகுந்தலையை இழிவாக நினைக்காதே.
1.100.5
स्त्रियः पवित्रमतुलमेतद्दुष्यन्त धर्मतः ।
मासि मासि रजो ह्यासां दुरितान्यपकर्षति ॥ १.१००.५ ॥
ஓ துஷ்யந்தா, இது பெண்களுக்கான தர்மப்படி ஒப்பற்ற தூய்மை. மாதந்தோறும் அவர்களின் ரஜஸ் அவர்களின் பாவங்களை நீக்குகிறது.
1.100.6
ततः सर्वाणि भूतानि व्याजह्रस्तं समन्ततः ।
आहितस्त्वत्तनोरेष मावमंस्थाः शकुन्तलाम् ॥ १.१००.६ ॥
பின்னர் எல்லா உயிர்களும் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அவனிடம் உரக்கச் சொன்னன: இவன் உன் உடலிலிருந்து வைக்கப்பட்டவன்; சகுந்தலையை இழிவாக நினைக்காதே.
1.100.7
रेतोधाः पुत्र उन्नयति नरदेव यमक्षयात् ।
त्वं चास्य धाता गर्भस्य सत्यमाह शकुन्तला ॥ १.१००.७ ॥
ஓ மன்னா, விதையைத் தாங்கும் மகன் யமனின் இருப்பிடத்திலிருந்து உன்னை மேலே உயர்த்துகிறான். நீயே இந்தக் கருவைத் தாங்குபவன்; சகுந்தலை உண்மையைச் சொன்னாள்.
1.100.8
पतिर्जायां प्रविशति स तस्यां जायते पुनः ।
अन्योन्यप्रकृतिर्ह्येषा मावमंस्थाः शकुन्तलाम् ॥ १.१००.८ ॥
கணவன் மனைவிக்குள் நுழைகிறான், அவன் அவளில் மீண்டும் பிறக்கிறான். இது இருவரின் பரஸ்பரப் பண்பு; சகுந்தலையை அவமதிக்காதே.
1.100.9
जाया जनयते पुत्रमात्मनोऽङ्गाद्द्विधा कृतम् ।
तस्माद्भरस्व दुष्यन्त पुत्रं शाकुन्तलं नृप ॥ १.१००.९ ॥
மனைவி தன் உடலின் அங்கத்திலிருந்து இரண்டாக ஆக்கப்பட்ட மகனைப் பெற்றெடுக்கிறாள். ஆகையால், ஓ துஷ்யந்தா, ஓ மன்னா, சகுந்தலையின் மகனைப் போஷி.
1.100.10
सुभूतिरेषा न त्याज्या जीवितं जीवयात्मजम् ।
शाकुन्तलं महात्मानं दुष्यन्त भर पौरवम् ॥ १.१००.१० ॥
இது நல்லூழ்; இதைக் கைவிடக்கூடாது. உன் மகனுக்கு உயிர் கொடுத்துக் காப்பாற்று — சகுந்தலையின் மகாத்மாவான மகனை. ஓ துஷ்யந்தா, ஓ பௌரவா, போஷி.
1.100.11
भर्तव्योऽयं त्वया यस्मादस्माकं वचनादपि ।
तस्माद्भवत्वयं नाम्ना भरतो नाम ते सुतः ॥ १.१००.११ ॥
இவனை நீ போஷிக்க வேண்டும், ஏனெனில் இது எங்கள் சொல்லாலும் ஆகும். ஆகையால் உன் மகன் 'பரதன்' என்ற பெயருடன் இருக்கட்டும்.
1.100.12
भरताद्भारती कीर्तिर्येनेदं भारतं कुलम् ।
अपरे ये च पूर्वे च भारता इति तेऽभवन् ॥ १.१००.१२ ॥
பரதனால் பாரதி புகழ் உண்டாகிறது; இதனால் இது பாரத குலமாயிற்று. பின்வந்தவர்களும், முன்னிருந்தவர்களும் 'பாரதர்' எனப்பட்டனர்.
1.100.13
एवमुक्त्वा ततो देवा ऋषयश्च तपोधनाः ।
पतिव्रतेति संहृष्टाः पुष्पवृष्टिं ववर्षिरे ॥ १.१००.१३ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், தேவர்களும் தவச் செல்வம் கொண்ட முனிவர்களும் 'பதிவிரதை' என்று மகிழ்ந்து மலர் மழை பொழிந்தனர்.
1.100.14
तच्छ्रुत्वा पौरवो वाक्यं व्याहृतं वे दिवौकसाम् ।
सिंहासनात्समुत्थाय प्रणम्य च दिवौकसः ॥ १.१००.१४ ॥
தேவர்களின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட பௌரவ அரசன் சிம்மாசனத்திலிருந்து எழுந்து தேவர்களை வணங்கினான்.
1.100.15
पुरोहितममात्यांश्च संप्रहृष्टोऽब्रवीदिदम् ।
शृण्वन्त्वेतद्भवन्तोऽपि देवदूतस्य भाषितम् ॥ १.१००.१५ ॥
மிகவும் மகிழ்ந்த அவன் புரோகிதரையும் அமைச்சர்களையும் நோக்கி இவ்வாறு கூறினான்: 'தேவதூதனின் இந்த வார்த்தையை நீங்களும் கேளுங்கள்.'
1.100.16
शृण्वन्तु देवतानां च महर्षीणां च भाषितम् ।
अहमप्येवमेवैनं जानामि सुतमात्मजम् ॥ १.१००.१६ ॥
தேவர்களும் மஹருஷிகளும் சொன்னதையும் கேட்கட்டும். இந்த மகனை நானும் இவ்வாறே என் சொந்த மகனாக அறிவேன்.
1.100.17
यद्यहं वचनादस्या गृह्णीयामिममात्मजम् ।
भवेद्धि शङ्का लोकस्य नैवं शुद्धो भवेदयम् ॥ १.१००.१७ ॥
இவளுடைய சொல்லை ஏற்று இந்த மகனை நான் ஏற்றுக்கொண்டால், இவன் இவ்வாறு தூய்மையானவனாக இருக்கமாட்டான் என்று மக்களிடம் ஐயம் எழும்.
1.100.18
तां विशोध्य तदा राजा देवैः सह महर्षिभिः ।
हृष्टः प्रमुदितश्चापि प्रतिजग्राह तं सुतम् ॥ १.१००.१८ ॥
அப்போது அரசன் தேவர்கள் மற்றும் மஹருஷிகளுடன் அவளைத் தூய்மை செய்து, மகிழ்ச்சியும் உவகையும் கொண்டு அந்த மகனை ஏற்றுக்கொண்டான்.
1.100.19
ततस्तस्य तदा राजा पितृकर्माणि सर्वशः ।
कारयामास मुदितः प्रीतिमानात्मजस्य ह।
मूर्ध्नि चैनं समाघ्राय सस्नेहं परिषस्वजे ॥ १.१००.१९ ॥
அப்போது அரசன் மகிழ்ச்சியுடன் அவனுக்காக எல்லா வகையிலும் முன்னோர் சடங்குகளைச் செய்வித்தான்; மகன் மீதான அன்பால் நிறைந்து அவன் தலையை முகர்ந்து அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டான்.
1.100.20
सभाज्यमानो विप्रैश्च स्तूयमानश्च बन्दिभिः ।
मुदं स परमां लेभे पुत्रस्पर्शनजां नृपः ॥ १.१००.२० ॥
அந்தணர்களால் மதிக்கப்பட்டு, பாணர்களால் புகழப்பட்ட அரசன் மகனைத் தொட்டதால் பிறந்த பேரின்பத்தை அடைந்தான்.
1.100.21
स्वां चैव भार्यां धर्मज्ञः पूजयामास धर्मतः ।
अब्रवीच्चैव तां राजा सान्त्वपूर्वमिदं वचः ॥ १.१००.२१ ॥
தர்மத்தை அறிந்த அரசன் தன் மனைவியை தர்மப்படி கௌரவித்து, அவளிடம் ஆறுதலுடன் இந்தச் சொற்களைக் கூறினான்.
1.100.22
लोकस्यायं परोक्षस्तु संबन्धो नौ पुराऽभवत् ।
कृतो लोकसमक्षोऽद्य संबन्धो वै पुनः कृतः ॥ १.१००.२२ ॥
உலகுக்கு மறைவாக இருந்த நம் உறவு முன்பு நிகழ்ந்தது; இன்று உலகின் முன்னிலையில் அந்த உறவு மீண்டும் நிறுவப்பட்டது.
1.100.23
तस्मादेतन्मया तस्य तन्निमित्तं प्रभाषितम् ॥ १.१००.२३ ॥
ஆகவே இதை நான் அவனுக்காக, அந்தக் காரணத்தால் சொன்னேன்.
1.100.24
शङ्केत वाऽयं लोकोऽथ स्त्रीभावान्मयि संगतम् ।
तस्मादेतन्मया चापि तच्छुद्ध्यर्थं विचारितम् ॥ १.१००.२४ ॥
இந்த உலகம் பெண்ணின் இயல்பினால் என்னில் கூடியதை ஐயுறக்கூடும்; ஆகவே அதன் தூய்மைக்காக நானும் இதைச் சிந்தித்தேன்.
1.100.25
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चैव पृथग्विधाः ।
त्वां देवि वूजयिष्यन्ति निर्विशङ्कां पतिव्रताम् ॥ १.१००.२५ ॥
பிராமணர்களும், க்ஷத்திரியர்களும், வைசியர்களும், சூத்திரர்களும், பல வகையினரும், தேவியே, உன்னை சந்தேகமற்ற, கணவனுக்கு உண்மையான பத்தினியாகக் கருதுவார்கள்.
1.100.26
पुत्रश्चायं वृतो राज्ये त्वमग्रमहिषी भव ॥ १.१००.२६ ॥
இந்த மகன் அரசுக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டான்; நீ முதன்மை அரசியாக இரு.
1.100.27
यच्च कोपनयात्यर्थं त्वयोक्तोऽस्म्यप्रियं प्रिये ।
प्रणयिन्या विशालाक्षितत्क्षान्तं ते मया शुभे ॥ १.१००.२७ ॥
அன்பே, கோபத்தால் நீ என்னிடம் மிகவும் விரும்பத்தகாதவற்றைச் சொன்னாய்; விசாலக்கண்ணியே, சுபையே, அதை நான் உனக்கு மன்னித்தேன்.
1.100.28
अनृतं वाप्यनिष्टं वा दुरुक्तं वातिदुष्कृतम् ।
त्वयाप्येवं विशालाक्षि क्षन्तव्यं मम दुर्वचः।
क्षान्त्या पतिकृते नार्यः पातिव्रत्यं व्रजन्ति ताः ॥ १.१००.२८ ॥
பொய்யோ, தீங்கான சொல்லோ, கடுஞ்சொல்லோ அல்லது மிகத் தீய சொல்லோ — விசாலக்கண்ணியே, என் கடுஞ்சொல்லை நீயும் இவ்வாறே மன்னிக்க வேண்டும்; கணவனுக்காகப் பொறுமையால் பெண்கள் பதிவிரதத்தை அடைகின்றனர்.
1.100.29
एवमुक्त्वा तु राजर्षिस्तामनिन्दितगामिनीम् ।
अन्तःपुरं प्रवेश्याथ दुष्यन्तो महिषीं प्रियाम् ॥ १.१००.२९ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், ராஜரிஷி துஷ்யந்தன், குற்றமற்ற நடையுடைய அந்தப் பிரிய அரசியை அந்தப்புரத்தில் நுழையச் செய்தான்.
1.100.30
वासोभिरन्नपानैश्च पूजयित्वा तु भारत ।
स मातरमुपस्थाय रथन्तर्यामभाषत ॥ १.१००.३० ॥
பரதா, ஆடைகளாலும் உணவு பானங்களாலும் அவளை மதித்த பின், அவன் தாயை அணுகி ரதந்தரியிடம் பேசினான்.
1.100.31
मम पुत्रो वने जातस्तव शोकप्रणशनः ।
ऋणादद्य विमुक्तोऽहं तव पौत्रेण शोभने ॥ १.१००.३१ ॥
காட்டில் பிறந்த என் மகன் உன் துயரை அழிப்பவன். அழகியே, இன்று உன் பேரனால் நான் கடனிலிருந்து விடுபட்டேன்.
1.100.32
विश्वामित्रसुता चेयं कण्वेन च विवर्धिता ।
स्नुषा तव महाभागे प्रसीदस्व शकुन्तलाम् ॥ १.१००.३२ ॥
இவள் விசுவாமித்திரரின் மகள்; கண்வரால் வளர்க்கப்பட்டவள். மகாபாக்யையே, இவள் உன் மருமகள் சகுந்தலை; இவளிடம் கருணை காட்டு.
1.100.33
पुत्रस्य वचनं श्रुत्वा पौत्रं सा परिषस्वजे ।
पादयोः पतितां तत्र रथन्तर्या शकुन्तलाम् ॥ १.१००.३३ ॥
மகனின் சொல்லைக் கேட்டு அவள் பேரனை அணைத்துக்கொண்டாள். அங்கே ரதந்தரி கால்களில் விழுந்திருந்த சகுந்தலையை அணைத்தாள்.
1.100.34
परिष्वज्य च बाहुभ्यां हर्षादश्रुण्यवर्तयत् ।
उवाच वचनं सत्यं लक्षये लक्षणानि च ॥ १.१००.३४ ॥
அவளை இரு கரங்களாலும் அணைத்து மகிழ்ச்சியால் கண்ணீர் சிந்தினாள். "உண்மையான சொல்லைச் சொல்கிறேன்; நான் அடையாளங்களைக் காண்கிறேன்" என்றாள்.
1.100.35
तव पुत्रो विशालाक्षि चक्रवर्ती भविष्यति ।
तव भर्ता विशालाक्षि त्रैलोक्यविजयी भवेत् ॥ १.१००.३५ ॥
விசாலாக்ஷியே, உன் மகன் சக்கரவர்த்தியாவான். விசாலாக்ஷியே, உன் கணவன் மூவுலகங்களையும் வெல்பவனாகட்டும்.
1.100.36
दिव्यान्भोगाननुप्राप्ता भव त्वं वरवर्णिनि ।
एवमुक्ता रथ्तर्या परं हर्षमवाप सा ॥ १.१००.३६ ॥
சிறந்த நிறமுடையவளே, நீ தெய்வீக இன்பங்களை அடைவாயாக. இவ்வாறு ரதந்தரி சொன்னதும் அவள் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.
1.100.37
शकुन्तलां तदा राजा शास्त्रोक्तेनैव कर्मणा ।
ततोऽग्रमहिषीं कृत्वा सर्वाभरणभूषिताम् ॥ १.१००.३७ ॥
அப்போது அரசன் சாஸ்திரம் விதித்த சடங்கின்படியே சகுந்தலையை எல்லா அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாக முதன்மை அரசியாக ஆக்கினான்.
1.100.38
ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा सैनिकानां च भूपतिः ।
दौष्यन्तिं च ततो राजा पुत्रं शाकुन्तलं तदा ॥ १.१००.३८ ॥
பின்னர் அரசன் பிராமணர்களுக்கும் படைவீரர்களுக்கும் செல்வம் கொடுத்தான்; அப்போது சகுந்தலையிடம் பிறந்த துஷ்யந்தனின் மகனையும்.
1.100.39
भरतं नामतः कृत्वा यौवराज्येऽभ्यषेचयत् ।
भरते भारमावेश्य कृतकृत्योऽभवन्नृपः ॥ १.१००.३९ ॥
அவனை பரதன் என்ற பெயரிட்டு இளவரசுப் பதவியில் அபிஷேகம் செய்தான்; பரதனின் மீது சுமையை வைத்து அரசன் கடமை முடித்தவனானான்.
1.100.40
ततो वर्षशतं पूर्णं राज्यं कृत्वा नराधिपः ।
गत्वा वनानि दुष्यन्तः स्वर्गलोकमुपेयिवान् ॥ १.१००.४० ॥
பின்னர் மனிதர்களின் தலைவனான துஷ்யந்தன் முழுதாக நூறு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்து, காடுகளுக்குச் சென்று சொர்க்கலோகத்தை அடைந்தான்.