Mahābhārata · Adhyāya 1.103
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.103.1
ततः प्रतीपो राजाऽऽसीत्सर्वभूतहितः सदा ।
निषसाद समा बह्वीर्गङ्गाद्वारगतो जपन् ॥ १.१०३.१ ॥
Da ging König Pratīpa, stets dem Wohl aller Wesen zugetan, zum Gangestor und saß viele Jahre dort, Gebete murmelnd.
1.103.2
तस्य रूपगुणोपेता गङ्गा स्त्रीरूपधारिणी ।
उत्तीर्य सलिलात्तस्माल्लोभनीयतमाकृतिः ॥ १.१०३.२ ॥
Die Gaṅgā, mit Schönheit und Tugenden begabt, nahm Frauengestalt an, stieg aus dem Wasser empor, von äußerst verlockender Erscheinung.
1.103.3
अधीयानस्य राजर्षेर्दिव्यरूपा मनस्विनी ।
दक्षिणं शालसङ्काशमूरुं भेजे शुभानना ॥ १.१०३.३ ॥
Die Frau von göttlicher Gestalt, hochgesinnt und schön von Antlitz, setzte sich auf den rechten Schenkel des königlichen Weisen, der rezitierte — ein Schenkel gleich einem Śāla-Baum.
1.103.4
प्रतीपस्तु महीपालस्तामुवाच यशस्विनीम् ।
वाक्यं वाक्यविदां श्रेष्ठो धर्मनिश्चयतत्त्ववित्।
करोमि किं ते कल्याणि प्रियं यत्तेऽभिकाङ्क्षितम् ॥ १.१०३.४ ॥
Doch König Pratīpa, der Erste unter den Wortkundigen und Kenner der Wahrheit des dharmischen Entschlusses, sprach zu ihr: »Glückverheißende, welche liebe Sache, die du begehrst, soll ich für dich tun?«
1.103.5
त्वामहं कामये राजन्भजमानां भजस्व माम् ।
त्यागः कामवतीनां हि स्त्रीणां सद्भिर्विगर्हितः ॥ १.१०३.५ ॥
»O König, ich begehre dich; nimm mich an, die ich dich suche. Die Ablehnung begehrender Frauen wird von den Guten verurteilt.«
1.103.6
नाहं परस्त्रियं कामाद्गच्छेदं वरवर्णिनि ।
न चासवर्णां कल्याणि धर्म्यमेतद्धि मे व्रतम् ॥ १.१०३.६ ॥
»O Schönfarbige, ich würde aus Begierde nicht zur Frau eines anderen gehen, noch, Glückverheißende, zu einer Frau anderen Standes; dies ist mein dharmisches Gelübde.«
1.103.7
यः स्वदारान्परित्यज्य पारक्यां सेवते स्त्रियम् ।
निरयान्नैव मुच्यते यावदाभूतसंप्लवम् ॥ १.१०३.७ ॥
Wer seine eigenen Frauen verlässt und sich der Frau eines anderen zuwendet, wird bis zur allumfassenden Auflösung nicht aus der Hölle befreit.
1.103.8
नाश्रेयस्यस्मि नागम्या न वक्तव्या च कर्हिचित् ।
भजन्तीं भज मां राजन्दिव्यां कन्यां वरस्त्रियम् ॥ १.१०३.८ ॥
O König, ich bin nicht unheilvoll, nicht unnahbar, und man sollte nie nicht mit mir sprechen. Nimm mich an, die göttliche Jungfrau, die vortreffliche Frau, die sich dir naht.
1.103.9
त्वया निवृत्तमेतत्तु यन्मां चोदयसि प्रियम् ।
अन्यथा प्रतिपन्नं मां नाशयेद्धर्मविप्लवः ॥ १.१०३.९ ॥
Was du mir als begehrenswert nahelegst, musst du selbst zurückweisen. Sonst würde mich die Zerstörung des Dharma vernichten, wenn ich mich dafür entschiede.
1.103.10
प्राप्य दक्षिणमूरुं मे त्वमाश्लिष्टा वराङ्गने ।
अपत्यानां स्नुषाणां च भीरु विद्ध्येतदासनम् ॥ १.१०३.१० ॥
O Frau mit den vortrefflichen Gliedern, du hast meinen rechten Oberschenkel erreicht und wurdest umarmt. O Scheue, wisse, dies ist der Sitz der Kinder und Schwiegertöchter.
1.103.11
सव्योरुः कामिनीभोग्यस्त्वया स च विवर्जितः ।
तस्मादहं नाचरिष्ये त्वयि कामं वराङ्गने ॥ १.१०३.११ ॥
Der linke Oberschenkel ist für die Lust des Liebhabers geeignet, und du hast ihn verschmäht. Darum, o Frau mit den vortrefflichen Gliedern, werde ich aus Verlangen nichts gegen dich unternehmen.
1.103.12
स्नुषा मे भव सुश्रोणि पुत्रार्थं त्वां वृणोम्यहम् ।
स्नुषापक्षं हि वामोरु त्वमागम्य समाश्रिता ॥ १.१०३.१२ ॥
O du Schönhüftige, werde meine Schwiegertochter; um eines Sohnes willen erwähle ich dich. O du Schönschenklige, du bist zu mir gekommen und hast den Schutz der Schwiegertochter gesucht.
1.103.13
एवमप्यस्तु धर्मज्ञ संयुज्येयं सुतेन ते ।
त्वद्भक्त्या तु भजिष्यामि प्रख्यातं भारतं कुलम् ॥ १.१०३.१३ ॥
So sei es, Kenner des Dharma. Ich werde mich mit deinem Sohn vereinen, und aus Ergebenheit zu dir werde ich das berühmte Geschlecht Bhāratas ehren.
1.103.14
पृथिव्यां पार्थिवा ये च तेषां यूयं परायणम् ।
गुणा न हि मया शक्या वक्तुं वर्षशतैरपि ॥ १.१०३.१४ ॥
Unter den Königen der Erde seid ihr ihre höchste Zuflucht. Eure Tugenden könnte ich selbst in hundert Jahren nicht aufzählen.
1.103.15
कुलस्य ये वः प्रथितास्तत्साधुत्वमथोत्तमम् ।
समयेनेह धर्मज्ञ आचरेयं च यद्विभो ॥ १.१०३.१५ ॥
Die berühmten Tugenden eures Geschlechts sind seine höchste Güte. Kenner des Dharma, Mächtiger, gemäß unserer Abmachung werde ich mich hier entsprechend verhalten.
1.103.16
तत्सर्वमेव पुत्रस्ते न मीमांसेत कर्हिचित् ।
एवं वसन्ती पुत्रे ते वर्धयिष्याम्यहं रतिम् ॥ १.१०३.१६ ॥
Dein Sohn soll all dies niemals in Zweifel ziehen. So bei deinem Sohn lebend, werde ich seine Freude mehren.
1.103.17
पुत्रैः पुण्यैः प्रियैश्चैव स्वर्गं प्राप्स्यति ते सुतः ।
तथेत्युक्त्वा तु सा राजंस्तत्रैवान्तरधीयत।
अदृश्या राजसिंहस्य पश्यतः साऽभवत्तदा ॥ १.१०३.१७ ॥
Dein Sohn wird den Himmel erreichen, mit verdienstvollen und geliebten Söhnen. Mit den Worten »So sei es« verschwand sie, o König, sogleich dort; während der Löwe unter den Königen zusah, wurde sie in diesem Augenblick unsichtbar.
1.103.18
पुत्रजन्म प्रतीक्षन्वै स राजा तदधारयत् ।
एतस्मिन्नेव काले तु प्रतीपः क्षत्रियर्षभः ॥ १.१०३.१८ ॥
Auf die Geburt eines Sohnes wartend, bewahrte jener König diese Worte in seinem Herzen. Eben zu dieser Zeit Pratīpa, der Stier unter den Kṣatriyas.
1.103.19
तपस्तेपे सुतस्यार्थे सभार्यः कुरुनन्दन ।
प्रतीपस्य तु भार्यायां गर्भः श्रीमानवर्धत ॥ १.१०३.१९ ॥
O Wonne der Kurus, um eines Sohnes willen übte er zusammen mit seiner Gattin Askese. Im Schoß der Gattin Pratīpas wuchs der glanzvolle Keim.
1.103.20
श्रिया परमया युक्तः शरच्छुक्ले यथा शशी ।
ततस्तु दशमे मासि प्राजायत रविप्रभम् ॥ १.१०३.२० ॥
Mit höchstem Glanz begabt, wie der Mond in der hellen Hälfte des Herbstes, wurde er im zehnten Monat geboren, strahlend wie die Sonne.
1.103.21
कुमारं देवगर्भाभं प्रतीपमहिषी तदा ।
तयोः समभवत्पुत्रो वृद्धयोः स महाभिषक् ॥ १.१०३.२१ ॥
Da gebar die Hauptgemahlin Pratīpas einen Knaben, gleich einem göttlichen Keim. Der Sohn dieses alten Paares wurde ein großer Arzt.
1.103.22
शान्तस्य जज्ञे सन्तानस्तस्मादासीत्स शान्तनुः ।
तस्य जातस्य कृत्यानि प्रतीपोऽकारयत्प्रभुः ॥ १.१०३.२२ ॥
Von Śānta wurde Nachkommenschaft geboren; davon wurde er Śāntanu. Die Riten für den neugeborenen Sohn ließ der mächtige Pratīpa vollziehen.
1.103.23
जातकर्मादि विप्रेण वेदोक्तैः कर्मभिस्तदा ।
नामकर्म च विप्रास्तु चक्रुः परमसत्कृतम् ॥ १.१०३.२३ ॥
Da vollzog der Brahmane die Geburtsriten und die übrigen nach den vedischen Vorschriften, und die Brahmanen vollzogen das Namensritual mit höchster Ehrung.
1.103.24
शान्तनोरवनीपाल वेदोक्तैः कर्मभिस्तदा ।
ततः संवर्धितो राजा शान्तनुर्लोकधार्मिकः ॥ १.१०३.२४ ॥
O Beschützer der Erde, da wurden die vedischen Riten für Śāntanu vollzogen. Danach wurde der König Śāntanu, aufgezogen, gerecht gegenüber der Welt.
1.103.25
स तु लेभे परां निष्ठां प्राप्य धर्मभृतां वरः ।
धनुर्वेदे च वेदे च गतिं स परमा गतः ॥ १.१०३.२५ ॥
Er, der Beste unter den Trägern des Dharma, erlangte höchste Meisterschaft; in der Bogenkunde und in den Veden erreichte er das höchste Ziel.
1.103.26
यौवनं चापि संप्राप्तः कुमारो वदतां वरः ।
संस्मरंश्चाक्षयाँल्लोकान्विजातान्स्वेन कर्मणा ॥ १.१०३.२६ ॥
Der Prinz, im Jugendalter angelangt, war der beste unter den Rednern und gedachte der unvergänglichen Welten, die er durch sein eigenes Tun gewonnen hatte.
1.103.27
पुण्यकर्मकृदेवासीच्छान्तनुः कुरुसत्तमः ।
प्रतीपः शान्तनुं पुत्रं यौवनस्थं ततोऽन्वशात् ॥ १.१०३.२७ ॥
Śāntanu war ein Täter verdienstvoller Werke und der beste der Kuru. Da unterwies Pratīpa seinen Sohn Śāntanu, der im Jugendalter stand.
1.103.28
पुरा स्त्री मां समभ्यागाच्छान्तनो भूतये तव ।
त्वामाव्रजेद्यदि रहः सा पुत्र वरवर्णिनी ॥ १.१०३.२८ ॥
O Śāntanu, einst kam eine Frau zu mir für dein Wohl. O Sohn, wenn jene Schöne von heller Gestalt dich heimlich aufsucht,
1.103.29
कामयानाऽभिरूपाढ्या दिव्यस्त्री पुत्रकाम्यया ।
सा त्वया नानुयोक्तव्या कासि कस्यासि चाङ्गने ॥ १.१०३.२९ ॥
Jene göttliche Frau, voll Verlangen und reich an Schönheit, kommt aus Sehnsucht nach einem Sohn. Du sollst sie nicht befragen: »Wer bist du? Wessen bist du?«, o Dame.
1.103.30
यच्च कुर्यान्न तत्कर्म सा प्रष्टव्या त्वयाऽनघ ।
सन्नियोगाद्भजन्तीं तां भजेथा इत्युवाच तम् ॥ १.१०३.३० ॥
Was immer sie tun mag, auch über jene Tat sollst du sie nicht befragen, o Makelloser. Diene der, die durch Verordnung kommt, sprach er zu ihm.
1.103.31
एवं संदिश्य तनयं प्रतीपः शान्तनुं तदा ।
स्वे च राज्येऽभिषिच्यैनं वनं राजा विवेश ह ॥ १.१०३.३१ ॥
Nachdem er so seinen Sohn unterwiesen und ihn in seinem eigenen Reich gesalbt hatte, zog der König Pratīpa in den Wald.
1.103.32
स राजा शान्तनुर्धीमान्देवराजसमद्युतिः ।
बभूव सर्वलोकस्य सत्यवागिति संमतः ॥ १.१०३.३२ ॥
Jener weise König Śāntanu, dessen Glanz dem des Götterkönigs gleichkam, wurde in aller Welt als wahrhaftig im Wort hoch geachtet.
1.103.33
पीनस्कन्धो महाबाहुर्मत्तवारणविक्रमः ।
अन्वितः परिपूर्णार्थैः सर्वैर्नृपतिलक्षणैः ॥ १.१०३.३३ ॥
Breitschultrig und starkarmig, mit der Tapferkeit eines tobenden Elefanten, war er mit allen Zeichen eines Königs ausgestattet, in jeder Hinsicht vollkommen.
1.103.34
अमात्यलक्षणोपेतः क्षत्रधर्मविशेषवित् ।
वशे चक्रे महीमेको विजित्य वसुधाधिपान् ॥ १.१०३.३४ ॥
Mit den Eigenschaften eines Ministers ausgestattet und die besonderen Pflichten der Kriegerkaste kennend, besiegte er allein die Herrscher der Erde und brachte die Erde unter seine Gewalt.
1.103.35
वेदानागमयत्कृत्स्नान्राजधर्मांश्च सर्वशः ।
ईजे च बहुभिः सत्रैः क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः ॥ १.१०३.३५ ॥
Er ließ alle Veden und die Pflichten der Könige gründlich studieren und vollzog das Opfer mit vielen langen Opfersitzungen und Riten mit reichen Gaben.
1.103.36
तर्पयामास विप्रांश्च वेदाध्ययनकोविदान् ।
रत्नैरुच्चावचैर्गोभिर्ग्रामैरश्वैर्धनैरपि ॥ १.१०३.३६ ॥
Er erfreute die Brahmanen, die in der Vedenlehre bewandert waren, mit Juwelen aller Art, mit Kühen, Dörfern, Pferden und Reichtum.
1.103.37
वयोरूपेण संपन्नः पौरुषेण बलेन च ।
ऐश्वर्येण प्रतापेन विक्रमेण धनेन च ॥ १.१०३.३७ ॥
Er war mit Jugend und Schönheit begabt, mit männlicher Kraft und Stärke, mit Herrschaft, Glanz, Tapferkeit und Reichtum.
1.103.38
वर्तमानश्च सत्येन सर्वधर्मविशारदः ।
तं महीपं महीपाला राजराजमकुर्वत ॥ १.१०३.३८ ॥
Er, in der Wahrheit beständig und in allen Pflichten erfahren, wurde von den Königen zum König der Könige gemacht.
1.103.39
वीतशोकभयाबाधाः सुखस्वप्नप्रबोधाः ।
श्रिया भरतशार्दूल समपद्यन्त भूमिपाः ॥ १.१०३.३९ ॥
O Tiger der Bharatas, die Könige der Erde, frei von Kummer, Furcht und Bedrängnis, mit angenehmem Erwachen aus dem Schlaf, wurden glücklich und wohlhabend.
1.103.40
नियमैः सर्ववर्णानां ब्रह्मोत्तरमवर्तत ।
ब्राह्मणाभिमुखं क्षत्रं क्षत्रियाभिमुखा विशः ॥ १.१०३.४० ॥
Nach den Regeln aller Stände blieben die Brahmanen an der Spitze; die Krieger wandten sich den Brahmanen zu, die Vaiśyas den Kriegern.
1.103.41
ब्रह्मक्षत्रानुकूलांश्च शूद्राः पर्यचरन्विशः ।
एवं पशुवराहाणां तथैव मृगपक्षिणाम् ॥ १.१०३.४१ ॥
Und die Śūdras und die Vaiśyas dienten den Brahmanen und Kriegern in Eintracht; ebenso die Tiere, Eber, Hirsche und Vögel.
1.103.42
शान्तनावथ राज्यस्थे नावर्तत वृथा वधः ।
असुखानामनाथानां तिर्यग्योनिषु वर्तताम् ॥ १.१०३.४२ ॥
Als Śāntanu das Reich regierte, geschah kein sinnloses Töten, selbst nicht an den unglücklichen und schutzlosen Wesen der niederen Gattungen.
1.103.43
स एव राजा सर्वेषां भूतानामभवत्पिता ।
स हस्तिनाम्नि धर्मात्मा विहरन्कुरुनन्दनः ॥ १.१०३.४३ ॥
Er wurde der Vater aller Wesen, der König. Jener gerechte Freude der Kurus, namens Hastin, umherstreifend.
1.103.44
तेजसा सूर्यकल्पोऽभूद्वायुना च समो बले ।
अन्तकप्रतिमः कोपे क्षमया पृथिवीसमः ॥ १.१०३.४४ ॥
An Glanz war er der Sonne gleich, an Kraft dem Wind ebenbürtig. Im Zorn glich er dem Tod, in Geduld der Erde.
1.103.45
बभूव राजा सुमतिः प्रजानां सत्यविक्रमः ।
स वनेषु च रम्येषु शैलप्रस्रवणेषु च ॥ १.१०३.४५ ॥
Er wurde König, von gutem Sinn und wahrer Tapferkeit für seine Untertanen. In reizenden Wäldern und an Bergquellen ebenso.
1.103.46
चचार मृगयाशीलः शान्तनुर्वनगोचरः ।
स मृगान्महिषांश्चैव विनिघ्नन्राजसत्तमः ॥ १.१०३.४६ ॥
Śāntanu, dem Jagen zugetan, streifte durch den Wald, jener beste der Könige, der Hirsche und Büffel erlegte.
1.103.47
गङ्गामनु चचारैकः सिद्धचारणसेविताम् ।
स कदाचिन्महाराज ददर्श परमां स्त्रियम् ॥ १.१०३.४७ ॥
Allein wanderte er den Gaṅgā entlang, den Siddhas und Cāraṇas besuchen. Einmal, großer König, sah er eine hervorragende Frau.
1.103.48
जाज्वल्यमानां वपुषा साक्षाच्छ्रियमिवापराम् ।
सर्वानवद्यां सुदतीं दिव्याभरणभूषिताम् ॥ १.१०३.४८ ॥
Strahlend im Körper, als wäre sie selbst Śrī, eine andere; in allem makellos, schönzähnig, mit göttlichem Schmuck geschmückt.
1.103.49
सूक्ष्माम्बरधरामेकां पद्मोदरसमप्रभाम् ।
स्नातगात्रां धौतवस्त्रां गङ्गातीररुहे वने ॥ १.१०३.४९ ॥
Sie war allein, in feines Gewand gekleidet, mit einem Glanz wie das innere Blatt einer Lotusblüte, mit gebadetem Körper und gewaschenen Kleidern, im Wald am Ufer des Gaṅgā.
1.103.50
प्रकीर्णकेशीं पाणिभ्यां संस्पृशन्तीं शिरोरुहान् ।
रूपेण वयसा कान्त्या शरीरावयवैस्तथा ॥ १.१०३.५० ॥
Mit losem Haar, die Haare ihres Kopfes mit den Händen berührend, war sie durch Schönheit, Jugend, Glanz und die Glieder ihres Körpers ausgezeichnet.
1.103.51
हावभावविलासैश्च लोचनाञ्चलविक्रियैः ।
श्रोणीभारेण मध्येन स्तनाभ्यामुरसा दृशा ॥ १.१०३.५१ ॥
Durch ihre anmutigen Gebärden, Regungen und ihr Spiel, durch das Zucken der Augenwinkel, durch das Gewicht der Hüften, die Taille, die Brüste, die Brust und den Blick war sie verführerisch.
1.103.52
कवरीभरेण पादाभ्यामिङ्गितेन स्मितेन च ।
कोकिलालापसंल्लापैर्न्यक्कुर्वन्तीं त्रिलोकगाम् ॥ १.१०३.५२ ॥
Durch die Last ihres Haarknotens, ihre Füße, ihre Gebärden, ihr Lächeln und ihre Rede, süß wie der Ruf des Kuckucks, übertraf sie selbst jene, die die drei Welten durchwandern.
1.103.53
वाणीं च गिरिजां लक्ष्मीं योषितोन्याः सुराङ्गनाः ।
सा च शान्तनुमब्यागादलक्ष्मीमपकर्षती ॥ १.१०३.५३ ॥
Vāṇī, Girijā, Lakṣmī, andere Frauen und die himmlischen Nymphen erblassten vor ihr. Sie trat zu Śantanu, als wollte sie Alakṣmī hinwegziehen.
1.103.54
तां दृष्ट्वा हृष्टरोमाऽभूद्विस्मितो रूपसंपदा ।
पिबन्निव च नेत्राभ्यां नातृप्यत नराधिपः ॥ १.१०३.५४ ॥
Als er sie sah, sträubten sich dem König die Haare; er war erstaunt über den Reichtum ihrer Schönheit. Als tränke er sie mit den Augen, wurde der Menschenherr doch nicht satt.
1.103.55
सा च दृष्ट्वैव राजानं विचरन्तं महाद्युतिम् ।
स्नेहादागतसौहार्दा नातृप्यत विलासिनी ॥ १.१०३.५५ ॥
Als sie den König von großem Glanz umhergehen sah, wurde die anmutige Frau, aus Zuneigung mit Freundschaft verbunden, nicht satt.
1.103.56
गङ्गा कामेन राजानं प्रेक्षमाणा विलासिनी ।
चञ्चूर्यताग्रतस्तस्य किन्नरीवाप्सरोपमा ॥ १.१०३.५६ ॥
Gaṅgā, die anmutige Frau, die den König voll Verlangen ansah, bewegte sich lebhaft vor ihm, gleich einer Kinnarī, einer Apsaras gleich.
1.103.57
दृष्ट्वा प्रहृष्टरूपोऽभूद्दर्शनादेव शान्तनुः ।
रूपेणातीत्य तिष्ठन्तीं सर्वा राजन्ययोषितः ॥ १.१०३.५७ ॥
Als er sie sah, leuchtete Śāntanu vor Freude auf, schon allein durch den Anblick: sie, die alle königlichen Frauen an Schönheit überragend dastand.
1.103.58
तामुवाच ततो राजा सान्त्वयञ्श्लक्ष्णया गिरा ।
देवी वा दानवी वा त्वं गन्धर्वी चाथवाऽप्सराः ॥ १.१०३.५८ ॥
Da sprach der König sie mit sanfter Stimme beruhigend an: 'Bist du eine Göttin, eine Dānavī, eine Gandharvī oder eine Apsaras?'
1.103.59
यक्षी वा पन्नगी वाऽपि मानुषी वा सुमध्यमे ।
याऽसि काऽसि सुरप्रख्ये महिषी मे भवानघे ॥ १.१०३.५९ ॥
Ob du eine Yakṣī, eine Nāga-Frau oder sogar eine Menschenfrau bist, o Schlanke: wer du auch bist, o Göttergleiche, o Makellose, sei meine Königin.
1.103.60
त्वां गता हि मम प्रामा वसु यन्मेऽस्ति किंचन ।
याचे त्वां सुरगर्भाभे भार्या मे भव शोभने ॥ १.१०३.६० ॥
Dein Kommen zu mir hat all meinen Reichtum und alles, was ich habe, zu deinem gemacht. Ich flehe dich an, o du, strahlend wie der Schoß der Götter, o Strahlende: werde meine Gemahlin.