மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.103
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.103.1
ततः प्रतीपो राजाऽऽसीत्सर्वभूतहितः सदा ।
निषसाद समा बह्वीर्गङ्गाद्वारगतो जपन् ॥ १.१०३.१ ॥
அப்போது அரசன் பிரதீபன் எப்போதும் எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்பவனாக இருந்தான். கங்கைவாயிலுக்குச் சென்று பல ஆண்டுகள் ஜபம் செய்தபடி அமர்ந்தான்.
1.103.2
तस्य रूपगुणोपेता गङ्गा स्त्रीरूपधारिणी ।
उत्तीर्य सलिलात्तस्माल्लोभनीयतमाकृतिः ॥ १.१०३.२ ॥
அவனருகில் அழகும் நற்குணங்களும் கொண்ட கங்கை பெண் வடிவம் தாங்கி அந்த நீரிலிருந்து எழுந்தாள்; அவளது உருவம் மிகவும் மனத்தைக் கவர்வதாக இருந்தது.
1.103.3
अधीयानस्य राजर्षेर्दिव्यरूपा मनस्विनी ।
दक्षिणं शालसङ्काशमूरुं भेजे शुभानना ॥ १.१०३.३ ॥
ஜபம் செய்துகொண்டிருந்த அந்த ராஜரிஷியின் வலது தொடையில், சால மரம் போன்றதில், தெய்வீக அழகுடைய, உயர்ந்த மனம் கொண்ட, நல்ல முகமுடைய அவள் அமர்ந்தாள்.
1.103.4
प्रतीपस्तु महीपालस्तामुवाच यशस्विनीम् ।
वाक्यं वाक्यविदां श्रेष्ठो धर्मनिश्चयतत्त्ववित्।
करोमि किं ते कल्याणि प्रियं यत्तेऽभिकाङ्क्षितम् ॥ १.१०३.४ ॥
ஆனால் பிரதீப அரசன் அந்த யசஸ்வினியிடம் சொன்னான்—சொற்களை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவனும் தர்மத்தின் உறுதியையும் உண்மையையும் அறிந்தவனுமாகிய அவன்: “கல்யாணியே, நீ விரும்பும் எந்த இனிய காரியத்தை நான் உனக்குச் செய்யட்டும்?”
1.103.5
त्वामहं कामये राजन्भजमानां भजस्व माम् ।
त्यागः कामवतीनां हि स्त्रीणां सद्भिर्विगर्हितः ॥ १.१०३.५ ॥
“அரசே, நான் உன்னை விரும்புகிறேன்; உன்னை நாடும் என்னை ஏற்றுக்கொள். ஆசையுள்ள பெண்களை விலக்குவது நல்லோரால் கண்டிக்கப்படுகிறது.”
1.103.6
नाहं परस्त्रियं कामाद्गच्छेदं वरवर्णिनि ।
न चासवर्णां कल्याणि धर्म्यमेतद्धि मे व्रतम् ॥ १.१०३.६ ॥
“நல்ல நிறமுடையவளே, நான் காமத்தால் அயலானின் மனைவியிடம் செல்ல மாட்டேன்; கல்யாணியே, வேறு வருணத்துப் பெண்ணிடமும் செல்லமாட்டேன்; இதுவே எனது தர்மமான விரதம்.”
1.103.7
यः स्वदारान्परित्यज्य पारक्यां सेवते स्त्रियम् ।
निरयान्नैव मुच्यते यावदाभूतसंप्लवम् ॥ १.१०३.७ ॥
தன் மனைவியரை விட்டுவிட்டு பிறரின் மனைவியை அணுகுபவன், உலகப் பிரளயம் வரும் வரை நரகத்திலிருந்து விடுபடுவதில்லை.
1.103.8
नाश्रेयस्यस्मि नागम्या न वक्तव्या च कर्हिचित् ।
भजन्तीं भज मां राजन्दिव्यां कन्यां वरस्त्रियम् ॥ १.१०३.८ ॥
ஓ அரசே, நான் அசுபமானவள் அல்ல, அணுகத்தகாதவளும் அல்ல, எப்போதும் பேசத்தகாதவளும் அல்ல. உன்னை அணுகும் தெய்வீகக் கன்னியாகிய சிறந்த பெண்ணான என்னை ஏற்றுக்கொள்.
1.103.9
त्वया निवृत्तमेतत्तु यन्मां चोदयसि प्रियम् ।
अन्यथा प्रतिपन्नं मां नाशयेद्धर्मविप्लवः ॥ १.१०३.९ ॥
நீ என்னை விரும்பிய ஒன்றை நோக்கித் தூண்டுகிறாய்; அது உன்னாலேயே விலக்கப்பட வேண்டியது. இல்லையெனில், தர்மத்தின் சீர்குலைவு என்னை அழித்துவிடும்.
1.103.10
प्राप्य दक्षिणमूरुं मे त्वमाश्लिष्टा वराङ्गने ।
अपत्यानां स्नुषाणां च भीरु विद्ध्येतदासनम् ॥ १.१०३.१० ॥
ஓ சிறந்த அங்கங்கள் கொண்டவளே, என் வலது தொடையை அடைந்து நீ அணைக்கப்பட்டிருக்கிறாய். ஓ அஞ்சும் பெண்ணே, இதை மக்களுக்கும் மருமகள்களுக்கும் உரிய இருக்கையாக அறிவாய்.
1.103.11
सव्योरुः कामिनीभोग्यस्त्वया स च विवर्जितः ।
तस्मादहं नाचरिष्ये त्वयि कामं वराङ्गने ॥ १.१०३.११ ॥
இடது தொடை காமுகனின் அனுபவத்திற்குரியது; அதை நீ விலக்கிவிட்டாய். ஆகவே, ஓ சிறந்த அங்கங்கள் கொண்டவளே, நான் உன்னிடம் காமத்தால் எதுவும் செய்யமாட்டேன்.
1.103.12
स्नुषा मे भव सुश्रोणि पुत्रार्थं त्वां वृणोम्यहम् ।
स्नुषापक्षं हि वामोरु त्वमागम्य समाश्रिता ॥ १.१०३.१२ ॥
ஓ அழகிய இடையுடையவளே, எனக்கு மருமகளாக ஆகு; மகனுக்காக நான் உன்னைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். ஓ அழகிய தொடைகள் கொண்டவளே, நீ என்னிடம் வந்து மருமகளின் பக்கத்தில் அடைக்கலம் பெற்றிருக்கிறாய்.
1.103.13
एवमप्यस्तु धर्मज्ञ संयुज्येयं सुतेन ते ।
त्वद्भक्त्या तु भजिष्यामि प्रख्यातं भारतं कुलम् ॥ १.१०३.१३ ॥
அவ்வாறே ஆகட்டும், தர்மத்தை அறிந்தவரே. நான் உமது மகனுடன் இணைவேன்; உமது பக்தியால் புகழ்பெற்ற பாரத குலத்தை நான் மதிப்பேன்.
1.103.14
पृथिव्यां पार्थिवा ये च तेषां यूयं परायणम् ।
गुणा न हि मया शक्या वक्तुं वर्षशतैरपि ॥ १.१०३.१४ ॥
பூமியில் உள்ள அரசர்களில் நீங்களே அவர்களின் மேலான புகலிடம். உங்கள் குணங்களை நூறு ஆண்டுகளிலும் என்னால் சொல்ல முடியாது.
1.103.15
कुलस्य ये वः प्रथितास्तत्साधुत्वमथोत्तमम् ।
समयेनेह धर्मज्ञ आचरेयं च यद्विभो ॥ १.१०३.१५ ॥
உங்கள் குலத்தின் புகழ்பெற்ற நற்குணமே மேலான நல்லொழுக்கம். தர்மத்தை அறிந்தவரே, வல்லவரே, உடன்படிக்கையின்படி நான் இங்கே அதைப் பின்பற்றுவேன்.
1.103.16
तत्सर्वमेव पुत्रस्ते न मीमांसेत कर्हिचित् ।
एवं वसन्ती पुत्रे ते वर्धयिष्याम्यहं रतिम् ॥ १.१०३.१६ ॥
உங்கள் மகன் இவை அனைத்தையும் ஒருபோதும் சந்தேகிக்கக் கூடாது. இவ்வாறு உங்கள் மகனுடன் வாழ்ந்து நான் அவனது மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குவேன்.
1.103.17
पुत्रैः पुण्यैः प्रियैश्चैव स्वर्गं प्राप्स्यति ते सुतः ।
तथेत्युक्त्वा तु सा राजंस्तत्रैवान्तरधीयत।
अदृश्या राजसिंहस्य पश्यतः साऽभवत्तदा ॥ १.१०३.१७ ॥
உன் மகன் புண்ணியமான, அன்பான மகன்களுடன் சொர்க்கம் அடைவான். அரசே, "அவ்வாறே" என்று சொல்லி அவள் அங்கேயே மறைந்தாள். அரச சிங்கம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அவள் அப்போது கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போனாள்.
1.103.18
पुत्रजन्म प्रतीक्षन्वै स राजा तदधारयत् ।
एतस्मिन्नेव काले तु प्रतीपः क्षत्रियर्षभः ॥ १.१०३.१८ ॥
மகன் பிறப்பை எதிர்பார்த்து அந்த அரசன் அந்த வாக்கை மனதில் தாங்கினான். அதே காலத்தில் க்ஷத்திரியர்களில் சிறந்தவனான பிரதீபன்.
1.103.19
तपस्तेपे सुतस्यार्थे सभार्यः कुरुनन्दन ।
प्रतीपस्य तु भार्यायां गर्भः श्रीमानवर्धत ॥ १.१०३.१९ ॥
குருக்களின் மகிழ்ச்சியே, மகனுக்காக அவர் மனைவியுடன் தவம் செய்தார். பிரதீபனின் மனைவியின் கருவில் அந்த ஒளிமிக்க சிசு வளர்ந்தது.
1.103.20
श्रिया परमया युक्तः शरच्छुक्ले यथा शशी ।
ततस्तु दशमे मासि प्राजायत रविप्रभम् ॥ १.१०३.२० ॥
சரத் காலத்தின் வளர்பிறைச் சந்திரனைப் போல பெரும் ஒளியுடன், பத்தாம் மாதத்தில் சூரியனின் பிரகாசம் கொண்ட மகன் பிறந்தான்.
1.103.21
कुमारं देवगर्भाभं प्रतीपमहिषी तदा ।
तयोः समभवत्पुत्रो वृद्धयोः स महाभिषक् ॥ १.१०३.२१ ॥
பிரதீபனின் பட்டத்து ராணி, தேவகருவைப் போன்ற அந்த இளவரசனைப் பெற்றாள். அந்த முதிய தம்பதியின் மகனே பெரும் மருத்துவன் ஆனான்.
1.103.22
शान्तस्य जज्ञे सन्तानस्तस्मादासीत्स शान्तनुः ।
तस्य जातस्य कृत्यानि प्रतीपोऽकारयत्प्रभुः ॥ १.१०३.२२ ॥
சாந்தனிடமிருந்து சந்ததி பிறந்தது; அவரிடமிருந்தே அவர் சாந்தனு ஆனார். பிறந்த அந்த மகனின் சடங்குகளை வல்லமை மிக்க பிரதீபன் செய்வித்தான்.
1.103.23
जातकर्मादि विप्रेण वेदोक्तैः कर्मभिस्तदा ।
नामकर्म च विप्रास्तु चक्रुः परमसत्कृतम् ॥ १.१०३.२३ ॥
அப்போது பிராமணர் வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட கர்மங்களால் ஜாதகர்மம் முதலானவற்றைச் செய்தார். பிராமணர்கள் மிகுந்த மரியாதையுடன் நாமகரணச் சடங்கையும் செய்தனர்.
1.103.24
शान्तनोरवनीपाल वेदोक्तैः कर्मभिस्तदा ।
ततः संवर्धितो राजा शान्तनुर्लोकधार्मिकः ॥ १.१०३.२४ ॥
ஓ பூமியின் காவலனே, அப்போது சாந்தனுவுக்கு வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட கர்மங்கள் செய்யப்பட்டன. பின்னர் வளர்க்கப்பட்ட அரசன் சாந்தனு உலகிற்கு தர்மம் காப்பவரானார்.
1.103.25
स तु लेभे परां निष्ठां प्राप्य धर्मभृतां वरः ।
धनुर्वेदे च वेदे च गतिं स परमा गतः ॥ १.१०३.२५ ॥
அவர் தர்மத்தைத் தாங்கியோருள் சிறந்தவராய் உயர்ந்த தேர்ச்சியை அடைந்தார்; வில்வித்தையிலும் வேதங்களிலும் அவர் மிக உயர்ந்த நிலையை எய்தினார்.
1.103.26
यौवनं चापि संप्राप्तः कुमारो वदतां वरः ।
संस्मरंश्चाक्षयाँल्लोकान्विजातान्स्वेन कर्मणा ॥ १.१०३.२६ ॥
இளமையை அடைந்த அந்த இளவரசன் பேச்சாளர்களில் சிறந்தவனாய் இருந்தான்; தன் சொந்த கர்மத்தால் பெற்ற அழியாத உலகங்களை நினைவுகூர்ந்தான்.
1.103.27
पुण्यकर्मकृदेवासीच्छान्तनुः कुरुसत्तमः ।
प्रतीपः शान्तनुं पुत्रं यौवनस्थं ततोऽन्वशात् ॥ १.१०३.२७ ॥
சாந்தனு புண்ணிய கர்மங்களைச் செய்தவரும் குருக்களில் சிறந்தவரும் ஆவார். அப்போது பிரதீபர் இளமையில் நின்ற மகன் சாந்தனுவுக்கு உபதேசித்தார்.
1.103.28
पुरा स्त्री मां समभ्यागाच्छान्तनो भूतये तव ।
त्वामाव्रजेद्यदि रहः सा पुत्र वरवर्णिनी ॥ १.१०३.२८ ॥
சாந்தனுவே, முன்பு ஒரு பெண் உன் நலனுக்காக என்னிடம் வந்தாள். மகனே, அந்த அழகிய நிறமுடையவள் தனிமையில் உன்னை அணுகினால்.
1.103.29
कामयानाऽभिरूपाढ्या दिव्यस्त्री पुत्रकाम्यया ।
सा त्वया नानुयोक्तव्या कासि कस्यासि चाङ्गने ॥ १.१०३.२९ ॥
ஆசையுடனும் அழகு நிறைந்தவளுமான அந்த தெய்வீகப் பெண் மகனை விரும்பி வருகிறாள். நீ அவளிடம், 'நீ யார்? யாருடையவள்?' என்று கேட்கக் கூடாது, அழகியே.
1.103.30
यच्च कुर्यान्न तत्कर्म सा प्रष्टव्या त्वयाऽनघ ।
सन्नियोगाद्भजन्तीं तां भजेथा इत्युवाच तम् ॥ १.१०३.३० ॥
அவள் எந்தக் கர்மம் செய்தாலும், அதைப் பற்றியும் நீ அவளிடம் கேட்கக் கூடாது, குற்றமற்றவனே. நியோகத்தால் அணுகும் அவளைச் சேர்ந்துகொள் என்று அவன் அவனிடம் சொன்னார்.
1.103.31
एवं संदिश्य तनयं प्रतीपः शान्तनुं तदा ।
स्वे च राज्येऽभिषिच्यैनं वनं राजा विवेश ह ॥ १.१०३.३१ ॥
இவ்வாறு மகன் சாந்தனுவுக்கு அறிவுறுத்தி, தன் அரசில் அவனுக்கு முடிசூட்டி, அரசன் பிரதீபன் காட்டிற்குள் சென்றான்.
1.103.32
स राजा शान्तनुर्धीमान्देवराजसमद्युतिः ।
बभूव सर्वलोकस्य सत्यवागिति संमतः ॥ १.१०३.३२ ॥
அந்த அறிவுள்ள அரசன் சாந்தனு, தேவராஜனான இந்திரனுக்கு ஒத்த ஒளியுடையவனாய், எல்லா உலகத்தாலும் சத்தியவாதி என்று மதிக்கப்பட்டான்.
1.103.33
पीनस्कन्धो महाबाहुर्मत्तवारणविक्रमः ।
अन्वितः परिपूर्णार्थैः सर्वैर्नृपतिलक्षणैः ॥ १.१०३.३३ ॥
அகன்ற தோள்களும் நீண்ட கரங்களும் உடையவனாய், மதங்கொண்ட யானையின் வீரத்தைக் கொண்டவனாய், அரசனுக்குரிய எல்லா அடையாளங்களுடனும் நிறைந்தவனாய் இருந்தான்.
1.103.34
अमात्यलक्षणोपेतः क्षत्रधर्मविशेषवित् ।
वशे चक्रे महीमेको विजित्य वसुधाधिपान् ॥ १.१०३.३४ ॥
அமைச்சனுக்குரிய குணங்களுடையவனும் க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் சிறப்பை அறிந்தவனுமாய், அவன் தனியாக நிலத்தின் அதிபதிகளை வென்று பூமியை தன் வசப்படுத்தினான்.
1.103.35
वेदानागमयत्कृत्स्नान्राजधर्मांश्च सर्वशः ।
ईजे च बहुभिः सत्रैः क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः ॥ १.१०३.३५ ॥
அவன் எல்லா வேதங்களையும், அரசதர்மங்களையும் முழுமையாகக் கற்பித்தான்; ஏராளமான தட்சிணைகளுடன் பல சத்திர யாகங்களையும் வேள்விகளையும் செய்தான்.
1.103.36
तर्पयामास विप्रांश्च वेदाध्ययनकोविदान् ।
रत्नैरुच्चावचैर्गोभिर्ग्रामैरश्वैर्धनैरपि ॥ १.१०३.३६ ॥
வேத அத்யயனத்தில் வல்லுநர்களான பிராமணர்களை, உயர்வும் தாழ்வுமான ரத்தினங்களாலும், பசுக்களாலும், கிராமங்களாலும், குதிரைகளாலும், செல்வங்களாலும் நிறைவுபடுத்தினான்.
1.103.37
वयोरूपेण संपन्नः पौरुषेण बलेन च ।
ऐश्वर्येण प्रतापेन विक्रमेण धनेन च ॥ १.१०३.३७ ॥
அவன் வயதிலும் அழகிலும் நிறைந்தவனாக இருந்தான்; ஆண்மையிலும் பலத்திலும், ஆட்சிச் செல்வத்திலும், பிரதாபத்திலும், வீரத்திலும், செல்வத்திலும் நிறைந்தவனாக இருந்தான்.
1.103.38
वर्तमानश्च सत्येन सर्वधर्मविशारदः ।
तं महीपं महीपाला राजराजमकुर्वत ॥ १.१०३.३८ ॥
அவன் சத்தியத்தில் நிலைத்தவனும் எல்லாத் தர்மங்களிலும் வல்லவனுமாக இருந்தான்; அந்த நிலமன்னனை மற்ற மன்னர்கள் மன்னர்களின் மன்னனாக்கினர்.
1.103.39
वीतशोकभयाबाधाः सुखस्वप्नप्रबोधाः ।
श्रिया भरतशार्दूल समपद्यन्त भूमिपाः ॥ १.१०३.३९ ॥
பரத சார்தூலனே, துக்கமும் பயமும் துன்பமும் நீங்கி, சுகமாகத் துயின்று சுகமாக விழித்த நிலமன்னர்கள் செல்வத்தால் நிறைந்தனர்.
1.103.40
नियमैः सर्ववर्णानां ब्रह्मोत्तरमवर्तत ।
ब्राह्मणाभिमुखं क्षत्रं क्षत्रियाभिमुखा विशः ॥ १.१०३.४० ॥
எல்லா வர்ணங்களின் நியமங்களால் பிராமணர்களே உயர்ந்தவர்களாக நின்றனர்; க்ஷத்திரியர் பிராமணர்களை நோக்கியும், வைசியர் க்ஷத்திரியர்களை நோக்கியும் இருந்தனர்.
1.103.41
ब्रह्मक्षत्रानुकूलांश्च शूद्राः पर्यचरन्विशः ।
एवं पशुवराहाणां तथैव मृगपक्षिणाम् ॥ १.१०३.४१ ॥
பிராமணர்களுக்கும் க்ஷத்திரியர்களுக்கும் இசைந்து சூத்திரர்களும் வைசியர்களும் பணிவிடை செய்தனர்; அவ்வாறே விலங்குகளும், பன்றிகளும், மான்களும், பறவைகளும் இருந்தன.
1.103.42
शान्तनावथ राज्यस्थे नावर्तत वृथा वधः ।
असुखानामनाथानां तिर्यग्योनिषु वर्तताम् ॥ १.१०३.४२ ॥
சாந்தனு அரசாளும் காலத்தில் வீணான கொலை நிகழவில்லை; கீழ்ப்பிறவிகளில் வாழும் துன்பமுற்ற, அநாதைகளான உயிர்களுக்கும்.
1.103.43
स एव राजा सर्वेषां भूतानामभवत्पिता ।
स हस्तिनाम्नि धर्मात्मा विहरन्कुरुनन्दनः ॥ १.१०३.४३ ॥
அவரே அனைத்து உயிர்களுக்கும் தந்தையான அரசரானார். ஹஸ்தின் என்ற பெயருடைய அந்த தர்மாத்மாவான குருநந்தனர் சஞ்சரித்தபடி.
1.103.44
तेजसा सूर्यकल्पोऽभूद्वायुना च समो बले ।
अन्तकप्रतिमः कोपे क्षमया पृथिवीसमः ॥ १.१०३.४४ ॥
ஒளியில் சூரியனைப் போன்றவர், வலிமையில் வாயுவுக்குச் சமமானவர். கோபத்தில் யமனைப் போன்றவர், பொறுமையில் பூமிக்குச் சமமானவர்.
1.103.45
बभूव राजा सुमतिः प्रजानां सत्यविक्रमः ।
स वनेषु च रम्येषु शैलप्रस्रवणेषु च ॥ १.१०३.४५ ॥
அவர் அரசராக இருந்தார், நல்லறிவுடையவர், மக்களுக்கு அரசர், உண்மை வீரம் கொண்டவர். அழகிய காடுகளிலும், மலை ஊற்றுகளிலும்.
1.103.46
चचार मृगयाशीलः शान्तनुर्वनगोचरः ।
स मृगान्महिषांश्चैव विनिघ्नन्राजसत्तमः ॥ १.१०३.४६ ॥
வேட்டையில் ஆர்வமுடைய சாந்தனு காட்டில் சுற்றினார். அந்த சிறந்த அரசர் மான்களையும் எருமைகளையும் கொன்றபடி.
1.103.47
गङ्गामनु चचारैकः सिद्धचारणसेविताम् ।
स कदाचिन्महाराज ददर्श परमां स्त्रियम् ॥ १.१०३.४७ ॥
சித்தர்களும் சாரணர்களும் வந்து செல்லும் கங்கையின் கரையில் தனியாக சுற்றினார். ஒருநாள், மகாராஜா, ஒரு மேன்மையான பெண்ணைக் கண்டார்.
1.103.48
जाज्वल्यमानां वपुषा साक्षाच्छ्रियमिवापराम् ।
सर्वानवद्यां सुदतीं दिव्याभरणभूषिताम् ॥ १.१०३.४८ ॥
உடலால் ஒளிரும், நேரில் மற்றொரு லட்சுமியைப் போன்றவள். எல்லாவற்றிலும் குற்றமற்றவள், அழகிய பற்கள் கொண்டவள், தெய்வீக அணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.
1.103.49
सूक्ष्माम्बरधरामेकां पद्मोदरसमप्रभाम् ।
स्नातगात्रां धौतवस्त्रां गङ्गातीररुहे वने ॥ १.१०३.४९ ॥
அவள் தனியாக, மெல்லிய ஆடை அணிந்து, தாமரையின் உள்ளிதழ் போன்ற ஒளியுடன், குளித்த உடலும் துவைத்த ஆடையும் கொண்டு, கங்கைக் கரையில் வளர்ந்த காட்டில் இருந்தாள்.
1.103.50
प्रकीर्णकेशीं पाणिभ्यां संस्पृशन्तीं शिरोरुहान् ।
रूपेण वयसा कान्त्या शरीरावयवैस्तथा ॥ १.१०३.५० ॥
சிதறிய கூந்தலுடன், இரு கைகளால் தலைமுடியைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தவள்; அழகாலும், இளமையாலும், ஒளியாலும், உடல் உறுப்புகளாலும் (அவள் இருந்தாள்).
1.103.51
हावभावविलासैश्च लोचनाञ्चलविक्रियैः ।
श्रोणीभारेण मध्येन स्तनाभ्यामुरसा दृशा ॥ १.१०३.५१ ॥
ஹாவம், பாவம், விலாசம் ஆகியவற்றாலும், கண்களின் ஓரங்களின் அசைவுகளாலும், இடுப்பின் பாரத்தாலும், இடையாலும், மார்பகங்களாலும், மார்பாலும், பார்வையாலும் (அவள் மயக்கினாள்).
1.103.52
कवरीभरेण पादाभ्यामिङ्गितेन स्मितेन च ।
कोकिलालापसंल्लापैर्न्यक्कुर्वन्तीं त्रिलोकगाम् ॥ १.१०३.५२ ॥
சடைக்கொண்டையின் பாரத்தாலும், பாதங்களாலும், சைகையாலும், புன்னகையாலும், குயிலின் கூவல் போன்ற இனிய பேச்சாலும், மூன்று உலகங்களில் சஞ்சரிப்போரையும் தாழ்த்தியவள் (அவள்).
1.103.53
वाणीं च गिरिजां लक्ष्मीं योषितोन्याः सुराङ्गनाः ।
सा च शान्तनुमब्यागादलक्ष्मीमपकर्षती ॥ १.१०३.५३ ॥
வாணி, கிரிஜா, லட்சுமி, மற்ற பெண்கள், தேவாங்கனைகள் (எல்லோரும் அவளுக்கு முன் மங்கினர்). அவள் அலக்ஷ்மியை விலக்குபவளாகச் சந்தனுவின் அருகில் வந்தாள்.
1.103.54
तां दृष्ट्वा हृष्टरोमाऽभूद्विस्मितो रूपसंपदा ।
पिबन्निव च नेत्राभ्यां नातृप्यत नराधिपः ॥ १.१०३.५४ ॥
அவளைக் கண்டு அரசனின் மயிர் சிலிர்த்தது; அழகுச் செல்வத்தால் வியப்புற்றான். கண்களால் பருகுபவன் போல இருந்தும் அந்த மன்னன் நிறைவடையவில்லை.
1.103.55
सा च दृष्ट्वैव राजानं विचरन्तं महाद्युतिम् ।
स्नेहादागतसौहार्दा नातृप्यत विलासिनी ॥ १.१०३.५५ ॥
மகாஒளி கொண்ட அரசன் உலவுவதைக் கண்டதும், அன்பால் நட்பு எழுந்த அந்த விலாசினி திருப்தி அடையவில்லை.
1.103.56
गङ्गा कामेन राजानं प्रेक्षमाणा विलासिनी ।
चञ्चूर्यताग्रतस्तस्य किन्नरीवाप्सरोपमा ॥ १.१०३.५६ ॥
ஆசையுடன் அரசனைப் பார்த்த கங்கை என்னும் விலாசினி, அவனுக்கு முன்னால் சுறுசுறுப்பாக நடந்தாள்; கிந்நரியும் அப்சரஸும் போல இருந்தாள்.
1.103.57
दृष्ट्वा प्रहृष्टरूपोऽभूद्दर्शनादेव शान्तनुः ।
रूपेणातीत्य तिष्ठन्तीं सर्वा राजन्ययोषितः ॥ १.१०३.५७ ॥
அவளைக் கண்டதும் சாந்தனு மகிழ்ச்சியால் பிரகாசித்தார்; அந்த தரிசனத்தாலேயே. அழகால் எல்லா அரச மகளிரையும் விஞ்சி நின்ற அவளை.
1.103.58
तामुवाच ततो राजा सान्त्वयञ्श्लक्ष्णया गिरा ।
देवी वा दानवी वा त्वं गन्धर्वी चाथवाऽप्सराः ॥ १.१०३.५८ ॥
அப்போது அரசன் மென்மையான சொற்களால் அவளைத் தேற்றிக் கூறினான்: 'நீ தேவியோ, தானவியோ, கந்தர்வியோ, அல்லது அப்சரஸோ?'
1.103.59
यक्षी वा पन्नगी वाऽपि मानुषी वा सुमध्यमे ।
याऽसि काऽसि सुरप्रख्ये महिषी मे भवानघे ॥ १.१०३.५९ ॥
யக்ஷியோ, நாகியோ, அல்லது மானுஷியோ? ஓ அழகிய இடையுடையவளே. நீ யார்தான்? ஓ தேவ ஒளியுடையவளே, ஓ குற்றமற்றவளே, நீ என் மகிஷியாவாய்.
1.103.60
त्वां गता हि मम प्रामा वसु यन्मेऽस्ति किंचन ।
याचे त्वां सुरगर्भाभे भार्या मे भव शोभने ॥ १.१०३.६० ॥
உன்னை என் சொத்து, என்னிடம் உள்ளவை அனைத்துமே நாடி வந்தன. தேவகர்ப்பம் போன்ற ஒளியுடையவளே, நான் உன்னை வேண்டுகிறேன்; ஓ அழகியே, என் மனைவியாக இரு.