மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.110
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.110.1
अन्यपूर्वेति मां साल्वो नाभिनन्दति बालिशः ।
साहं धर्माच्च कामाच्च विहीना शोकधारिणी ॥ १.११०.१ ॥
"முன்பு வேறொருவருடையவள் என்பதால் மூடனான சால்வன் என்னை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. நான் தர்மத்தாலும் காமத்தாலும் இழக்கப்பட்டு துயரத்தைச் சுமக்கிறேன்."
1.110.2
अपतिः क्षत्रियान्सर्वानाक्रन्दामि समन्ततः ।
इयं वः क्षत्रिया माला या भीष्मं निहनिष्यति ॥ १.११०.२ ॥
"கணவனற்ற நான் எங்கும் எல்லா க்ஷத்திரியர்களிடமும் அழுகிறேன். க்ஷத்திரியர்களே, பீஷ்மரைக் கொல்லப்போகும் இந்த மாலை உங்களுக்கு உரியது."
1.110.3
अहं च भार्या तस्य स्यां यो भीष्मं घातयिष्यति ।
तस्याश्चङ्क्रम्यमाणायाः समाः पञ्च गताः पराः ॥ १.११०.३ ॥
"பீஷ்மரைக் கொல்லச் செய்பவருக்கு நான் மனைவியாவேன். இவ்வாறு அலைந்து திரிந்த எனது ஐந்து ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன."
1.110.4
नाभवच्छरणं कश्चित्क्षत्रियो भीष्मजाद्भयात् ।
अगच्छत्सोमकं साऽम्बा पाञ्चालेषु यशस्विनम् ॥ १.११०.४ ॥
"பீஷ்மரின் அச்சத்தால் எந்த க்ஷத்திரியனும் அடைக்கலம் தரவில்லை. அப்போது அம்பா பாஞ்சாலர்களில் புகழ்பெற்ற சோமகரிடம் சென்றாள்."
1.110.5
सत्यसन्धं महेष्वासं सत्यधर्मपरायणम् ।
सा सभाद्वारमागम्य पाञ्चालैरभिरक्षितम् ॥ १.११०.५ ॥
"சத்தியத்தை உறுதியாகப் பற்றும், மாபெரும் வில்லாளியும், சத்திய தர்மத்தில் ஈடுபட்டவனுமான அவனிடம் அவள் சபையின் வாயிலுக்கு வந்தாள். அங்கு பாஞ்சாலர்கள் காவல் காத்திருந்தனர்."
1.110.6
पाञ्चालराजमाक्रन्दत्प्रगृह्य सुभुजा भुजौ ।
भीष्मेण हन्यमानां मां मज्जन्तीमिव च ह्रदे ॥ १.११०.६ ॥
"அழகிய புஜங்களையுடைய அவள் இரு கைகளையும் உயர்த்தி பாஞ்சால அரசனை அழைத்தாள்—பீஷ்மரால் நான் அடிபடுகிறேன், ஏரியில் மூழ்குவது போல் இருக்கிறேன் என்று."
1.110.7
यज्ञसेनाभिधावेह पाणिमालम्ब्य चोद्धर ।
तेन मे सर्वधर्माश्च रतिभोगाश्च केवलाः ॥ १.११०.७ ॥
யஜ்ஞசேனா, இங்கே ஓடி வா; என் கையைப் பற்றி என்னைத் தூக்கு. அதனால்தான் என் எல்லா தர்மங்களும், காம இன்ப போகங்களும் மட்டுமே நிலைக்கும்.
1.110.8
उभौ च लोकौ कीर्तिश्च समूलौ सफलौ हृतौ ।
न्त्येवं न विन्दामि राजन्यं शरणं क्वचित् ॥ १.११०.८ ॥
என் இரு உலகங்களும், என் புகழும், வேரும் கனியும் உட்பட பறிக்கப்பட்டன; இவ்வாறு எங்கும் ஒரு க்ஷத்திரியனையும் நான் அடைக்கலமாகக் காணவில்லை.
1.110.9
किं नु निःक्षत्रियो लोको यत्रानाथोऽवसीदति ।
समागम्य तु राजानो मयोक्ता राजसत्तमाः ॥ १.११०.९ ॥
இவ்வுலகம் க்ஷத்திரியர்கள் அற்றுப் போய்விட்டதா, அனாதையாக ஒருவன் அழிந்துகொண்டிருக்கிறானே? சிறந்த அரசர்களே, நீங்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடிய நிலையில் நான் இதைச் சொல்கிறேன்.
1.110.10
शृण्वन्तु सर्वे राजानो मयोक्तं राजसत्तमाः ।
इक्ष्वाकूणां तु ये वृद्धाः पाञ्चालानां च ये वराः ॥ १.११०.१० ॥
சிறந்த அரசர்களே, நான் சொல்வதை எல்லா அரசர்களும் கேளுங்கள் — இக்ஷ்வாகு குலத்தின் பெரியோர்களும், பாஞ்சாலர்களில் சிறந்தோர்களும்.
1.110.11
त्वत्प्रसादाद्विवाहेऽस्मिन्मा धर्मो मा पराजयेत् ।
प्रसीद यज्ञसेनेह गतिर्मे भव सोमक ॥ १.११०.११ ॥
உங்கள் அருளால் இந்தத் திருமணத்தில் தர்மம் அழியட்டும், தோல்வியடையட்டும் வேண்டாம். யஜ்ஞசேனா, அருள்புரிக; சோமகா, இங்கே எனக்குப் புகலிடமாக இரு.
1.110.12
जानामि त्वां बोधयामि राजपुत्रि विशेषतः ।
यथाशक्ति यथाधर्मं बलं संधारयाम्यहम् ॥ १.११०.१२ ॥
அரசகுமாரியே, நான் உன்னை அறிவேன், குறிப்பாக உனக்கு எடுத்துரைக்கிறேன்; என் சக்திக்கேற்ப, தர்மத்திற்கேற்ப என் பலத்தைத் தாங்குகிறேன்.
1.110.13
अन्यस्मात्पार्थिवाद्यत्ते भयं स्यात्पार्थिवात्मजे ।
तस्यापनयने हेतुं संविधातुमहं प्रभुः ॥ १.११०.१३ ॥
அரச குமாரியே, வேறு ஓர் அரசனால் உனக்கு ஏதேனும் அச்சம் வந்தால், அதை நீக்கும் வழியை ஏற்பாடு செய்ய நான் வல்லவன்.
1.110.14
नहि शान्तनवस्याहं महास्त्रस्य प्रहारिणः ।
ईश्वरः क्षत्रियाणां हि बलं धर्मोऽनुवर्तते ॥ १.११०.१४ ॥
ஆனால் பெரும் அஸ்திரங்களையுடைய, தாக்கும் சாந்தனுவின் மகனுக்கு எதிராக நான் வல்லவன் அல்லேன்; க்ஷத்திரியர்களில் வலிமையே தர்மத்தைப் பின்தொடர்கிறது.
1.110.15
सा साधु व्रज कल्याणि न मां भीष्मो दहेद्बलात् ।
न प्रत्यगृह्णंस्ते सर्वे किमित्येव न वेद्म्यहम् ॥ १.११०.१५ ॥
நல்லவளே, நீ நன்றாகச் செல்; பீஷ்மன் பலத்தால் என்னை எரித்துவிடக்கூடாது. உன்னை அனைவரும் ஏன் ஏற்கவில்லை என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.
1.110.16
न हि भीष्मादहं धर्मं शक्तो दातुं कथंचन ।
इत्युक्ता स्रजमासज्य द्वारि राज्ञो व्यपाद्रवत् ॥ १.११०.१६ ॥
பீஷ்மனுக்கு அஞ்சி, எந்த வகையிலும் தர்மத்தைத் தர நான் வல்லவன் அல்லேன்; இவ்வாறு சொல்லி, மாலையை அணிவித்துவிட்டு அரசனின் வாயிலிலிருந்து அவள் ஓடினாள்.
1.110.17
व्युदस्तां सर्वलोकेषु तपसा संशितव्रताम् ।
तामन्वगच्छद्द्रुपदः सान्त्वं जल्पन्पुनः पुनः ॥ १.११०.१७ ॥
எல்லா உலகங்களிலும் ஒதுக்கப்பட்டவளும், தவத்தினால் கடுமையான விரதங்களை உடையவளுமான அவளைப் பின்தொடர்ந்து, துருபதன் மீண்டும் மீண்டும் ஆறுதல் சொற்களைக் கூறினான்.
1.110.18
स्रजं गृहाण कल्याणि न नो वैरं प्रसञ्जय ॥ १.११०.१८ ॥
நல்லவளே, மாலையை ஏற்றுக்கொள்; எங்களிடம் பகையை வளர்க்காதே.
1.110.19
एवमेव त्वया कार्यमिति स्म प्रतिकाङ्क्षते ।
न तु तस्यान्यथा भावो दैवमेतदमानुषम् ॥ १.११०.१९ ॥
"நீ இவ்வாறே செய்ய வேண்டும்" என்று அவன் எதிர்பார்க்கிறான்; ஆனால் அவனுடைய மனம் வேறுவிதமாக இல்லை. இது தெய்வ நியதி, மனிதச் செயல் அல்ல.
1.110.20
यश्चैनां स्रजमादाय स्वयं वै प्रतिमोक्षते ।
स भीष्मं समरे हन्ता मम धर्मप्रणाशनम् ॥ १.११०.२० ॥
யார் இந்த மாலையை எடுத்துக்கொண்டு தானே அதற்கு பதிலாக விடுவிக்கிறானோ, அவனே போரில் பீஷ்மரைக் கொல்வான் — என் தர்மத்தை அழித்தவரை.
1.110.21
तां स्रजं द्रुपदो राजा कंचित्कालं ररक्ष सः ।
ततो विस्रम्भमास्थाय तूष्णीमेतामुपैक्षत ॥ १.११०.२१ ॥
அந்த மாலையை அரசன் துருபதன் சில காலம் பாதுகாத்து வைத்தான். பின்னர் நம்பிக்கை கொண்டு மௌனமாக அதனை புறக்கணித்தான்.
1.110.22
तां शिखण्डिन्यबध्नात्तु बाला पितुरवज्ञया ।
तां पिता त्वत्यजच्छीघ्रं त्रस्तो भीष्मस्य किल्बिषात् ॥ १.११०.२२ ॥
சிறுமி சிகண்டினி தந்தையின் கட்டளையை மீறி அந்த மாலையை அணிந்துகொண்டாள். பீஷ்மரின் குற்றத்திற்கு அஞ்சி தந்தை அவளை உடனே கைவிட்டான்.
1.110.23
इषीकं ब्राह्मणं भीता साभ्यगच्छत्तपस्विनम् ।
गङ्गाद्वारि तपस्यन्तं तुष्टिहेतोस्तपस्विनी ॥ १.११०.२३ ॥
அஞ்சிய அவள், கங்காத்வாரத்தில் தவம் செய்துகொண்டிருந்த இஷீகன் என்ற பிராமணரிடம் அருள்பெறுவதற்காகச் சென்றாள்.
1.110.24
उपचाराभितुष्टस्तामब्रवीदृषिसत्तमः ।
गङ्गाद्वारे विभजनं भविता नचिरादिव ॥ १.११०.२४ ॥
அவளுடைய பணிவிடையால் மகிழ்ந்த அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் அவளிடம் கூறினார் — "கங்காத்வாரத்தில் விரைவில் பிரிவு நிகழும்."
1.110.25
तत्र गन्धर्वराजानं तुम्बुरुं प्रियदर्शनम् ।
आराधयितुमीहस्व सम्यक्परिचरस्व तम् ॥ १.११०.२५ ॥
அங்கு இனிய தோற்றமுடைய கந்தர்வ மன்னன் தும்புருவை மகிழ்விக்க முயல்வாயாக; அவரை நன்கு பணிவிடை செய்வாயாக.
1.110.26
अहमप्यत्र साचिव्यं कर्तास्मि तव शोभने ।
तं तदाचर भद्रं ते स ते श्रेयो विधास्यति ॥ १.११०.२६ ॥
நானும் இங்கு உனக்கு உதவி செய்வேன், அழகியே. அதையே செய்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், அவர் உனக்கு நன்மை செய்வார்.
1.110.27
ततो विभजनं तत्र गन्धर्वाणामवर्तत ।
तत्र द्वाववशिष्येतां गन्धर्वावमितौ जसौ ॥ १.११०.२७ ॥
பின்னர் அங்கு கந்தர்வர்களின் பிரிவினை நிகழ்ந்தது. அங்கு இரண்டு கந்தர்வர்கள் எஞ்சினர்; அளவற்றவர்களாகவும் தோன்றியவர்களாகவும் இருந்தவர்கள்.
1.110.28
तयोरेकः समीक्ष्यैनां स्त्रीबुभूषुरुवाच ह ।
इदं गृह्णीष्व पुंलिङ्गं वृणे स्त्रीलिङ्गमेव ते ॥ १.११०.२८ ॥
அவ்விருவரில் ஒருவன் அவளைப் பார்த்து, பெண்ணாக ஆக விரும்பி கூறினான்: 'இந்த ஆண் வடிவை ஏற்றுக்கொள்; நான் உனக்காக பெண் வடிவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.'
1.110.29
नियमं चक्रतुस्तत्र स्त्री पुमांश्चैव तावुभौ ।
ततः पुमान्समभवच्छिखण्डी परवीरहा ॥ १.११०.२९ ॥
அங்கு இருவரும் ஒப்பந்தம் செய்தனர்: ஒருவன் பெண்ணாகவும், மற்றவன் ஆணாகவும். பின்னர் ஆணாக இருந்தவன் எதிரி வீரர்களைக் கொல்லும் சிகண்டியாக ஆனான்.
1.110.30
स्त्री भूत्वा ह्यपचक्राम स गन्धर्वो मुदान्वितः ।
लब्ध्वा तु महतीं प्रीतिं याज्ञसेनिर्महायशाः ॥ १.११०.३० ॥
பெண்ணாக மாறி அந்த கந்தர்வன் மகிழ்ச்சியுடன் சென்றான். பெரும் புகழுடைய யாக்ஞசேனி பெரும் மகிழ்ச்சியை அடைந்தான்.
1.110.31
ततो बुद्बुदकं गत्वा पुनरस्त्राणि सोऽकरोत् ।
तत्र चास्त्राणि दिव्यानि कृत्वा स सुमहाद्युतिः ॥ १.११०.३१ ॥
பின்னர் புத்புதகத்திற்குச் சென்று அவன் மீண்டும் அஸ்திரங்களைப் பயின்றான். அங்கே தெய்வீக அஸ்திரங்களைச் சாதித்து அவன் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினான்.
1.110.32
स्वदेशमभिसंपदे पाञ्चालं कुरुनन्दन ।
सोऽभिवाद्य पितुः पादौ महेष्वासः कृताञ्जलिः ॥ १.११०.३२ ॥
குருநந்தனா, அவன் தன் நாடான பாஞ்சாலத்தை அடைந்தான். அந்த மகா வில்லாளன் தந்தையின் பாதங்களை வணங்கி, கைகூப்பி நின்றான்.
1.110.33
उवाच भवता भीष्मान्न भेतव्यं कथंचन ॥ १.११०.३३ ॥
"பீஷ்மரிடமிருந்து நீங்கள் எவ்வகையிலும் அஞ்ச வேண்டாம்" என்று அவன் சொன்னான்.