Mahābhārata · Adhyāya 1.115
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.115.1
ततः सत्यवती काले वधूं स्नातामृतौ तदा ।
संवेशयन्ती शयने शनैर्वचनमब्रवीत् ॥ १.११५.१ ॥
Da legte Satyavatī zur rechten Zeit ihre Schwiegertochter, die das Bad der fruchtbaren Zeit genommen hatte, auf das Lager und sprach sanft diese Worte.
1.115.2
कौसल्ये देवरस्तेऽस्ति सोऽद्य त्वाऽनुप्रवेक्ष्यति ।
अप्रमत्ता प्रतीक्षैनं निशीथे ह्यागमिष्यति ॥ १.११५.२ ॥
O Kauśalyā, dein Schwager ist da; heute wird er zu dir kommen. Bleib wachsam und erwarte ihn; um Mitternacht wird er gewiss kommen.
1.115.3
श्वश्र्वास्तद्वचनं श्रुत्वा शयाना शयने शुभे ।
साऽचिन्तयत्तदा भीष्ममन्यांश्च कुरुपुङ्गवान् ॥ १.११५.३ ॥
Als sie die Worte ihrer Schwiegermutter hörte, dachte die auf dem schönen Lager Liegende damals an Bhīṣma und die anderen Stiere der Kurus.
1.115.4
ततः सुप्तजनप्रायेऽर्धरात्रे भगवानृषिः ।
दीप्यमानेषु दीपेषु शरणं प्रविवेश ह ॥ १.११५.४ ॥
Dann, um Mitternacht, als die Menschen größtenteils schliefen und die Lampen noch brannten, trat der gesegnete Weise in die Kammer ein.
1.115.5
ततोऽम्बिकायां प्रथमं नियुक्तः सत्यवागृषिः ।
जगाम तस्याः शयनं विपुले तपसि स्थितः ॥ १.११५.५ ॥
Da ging der wahrhaftige Weise, gefestigt in großer Askese und zuerst für Ambikā bestimmt, zu ihrem Lager.
1.115.6
तं समीक्ष्य तु कौसल्या दुष्प्रेक्षमतथोचिता ।
विरूप इति वित्रस्ता संकुच्यासीन्निमीलिता ॥ १.११५.६ ॥
Als sie ihn sah, zog sich Kauśalyā, ihm nicht angemessen, verängstigt zusammen, da sie dachte »er ist abscheulich«, und schloss die Augen.
1.115.7
विरूपो हि जटी चापि दुर्वर्णः परुषः कृशः ।
सुगन्धेतरगन्धश्च सर्वथा दुष्प्रधर्षणः ॥ १.११५.७ ॥
Er war missgestaltet, hatte verfilzte Haare, eine üble Hautfarbe, war rau und hager, roch nicht angenehm und war in jeder Hinsicht schwer zu nahen.
1.115.8
तस्य कृष्णस्य कपिलां जटां दीप्ते च लोचने ।
बब्रूणि चैव श्मश्रूमि दृष्ट्वा देवी न्यमीलयत् ॥ १.११५.८ ॥
Als sie sein rötlich verfilztes Haar, seine glühenden Augen und seinen braunen Bart sah, schloss die Königin die Augen.
1.115.9
संभूव तया सार्धं मातुः प्रियचिकीर्षया ।
भयात्काशिसुता तं तु नाशक्नोदभिवीक्षितुम् ॥ १.११५.९ ॥
Aus dem Wunsch, seiner Mutter zu gefallen, vereinigte er sich mit ihr; doch aus Furcht konnte die Tochter von Kāśi ihn nicht einmal ansehen.
1.115.10
ततो निष्क्रान्तमागम्य माता पुत्रमुवाच ह ।
अप्यस्यां गुणवान्पुत्र राजपुत्रो भविष्यति ॥ १.११५.१० ॥
Da kam die Mutter zu ihrem Sohn, der hinausgegangen war, und sprach: »O Sohn, wird von ihr ein tugendhafter Königssohn geboren werden?«
1.115.11
निशम्य तद्वचो मातुर्व्यासः सत्यवतीसुतः ।
प्रोवाचातीन्द्रियज्ञानो विधिना संप्रचोदितः ॥ १.११५.११ ॥
Als er die Worte seiner Mutter hörte, sprach Vyāsa, der Sohn Satyavatīs, dessen Wissen über die Sinne hinausging und der vom Schicksal getrieben war.
1.115.12
नागायुतसमप्राणो विद्वान्राजर्षिसत्तमः ।
महाभागो महावीर्यो महाबुद्धिर्भविष्यति ॥ १.११५.१२ ॥
»Er wird die Lebenskraft von zehntausend Elefanten besitzen, gelehrt sein, der beste unter den königlichen Weisen, von großem Glück, großer Tapferkeit und großem Verstand.«
1.115.13
तस्य चापि शतं पुत्रा भविष्यन्ति महात्मनः ।
किंतु मातुः स वैगुण्यादन्ध एव भविष्यति ॥ १.११५.१३ ॥
Auch dieser großherzige Mann wird hundert Söhne haben, doch wegen des Makels seiner Mutter wird er blind sein.
1.115.14
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा माता पुत्रमथाऽब्रवीत् ।
नान्धः कुरूणां नृपतिरनुरूपस्तपोधन ॥ १.११५.१४ ॥
Als sie seine Worte hörte, sprach die Mutter zu ihrem Sohn: »O Schatz der Askese, ein Blinder ist nicht geeignet, König der Kurus zu sein.«
1.115.15
ज्ञातिवंशस्य गोप्तारं पितॄणां वंशवर्धनम् ।
अपरस्यामपि पुनर्मम शोकविनाशनम् ॥ १.११५.१५ ॥
einen Beschützer der Sippe, einen Mehrer der Ahnenlinie und einen Vernichter meines Kummers, auch durch eine andere Gemahlin.
1.115.16
तस्मादवरजं पुत्रं जनयान्यं नराधिपम् ।
भ्रातुर्भार्याऽवरा चेयं रूपयौवनशालिनी ॥ १.११५.१६ ॥
Darum zeuge einen weiteren, jüngeren Sohn, der ein Herr der Menschen sein soll; und diese jüngere Schwägerin, mit Schönheit und Jugend begabt.
1.115.17
अस्यामुत्पादयाऽपत्यं मन्नियोगाद्गुणाधिकम् ।
द्वितीयं कुरुवंशस्य राजानं दातुमर्हसि ॥ १.११५.१७ ॥
Auf meinen Befehl hin zeuge mit ihr Nachkommen, die an Tugenden überlegen sind; es geziemt dir, dem Kuru-Geschlecht einen zweiten König zu geben.
1.115.18
स तथेति प्रतिज्ञाय निश्चक्राम महायशाः ।
साऽपि कालेन कौसल्या सुषुवेऽन्धं तमात्मजम् ॥ १.११५.१८ ॥
Nachdem er versprochen hatte: »So sei es«, ging der hochberühmte hinaus; und auch sie gebar zur rechten Zeit jenen blinden Sohn.
1.115.19
पुनरेव तु सा देवी परिभाष्य स्नुषां ततः ।
ऋषिमावाहयत्सत्या यथापूर्वमरिन्दम ॥ १.११५.१९ ॥
Darauf rief die Göttin Satyavatī, nachdem sie mit ihrer Schwiegertochter gesprochen hatte, den Weisen wie zuvor herbei, o Bezwinger der Feinde.
1.115.20
अम्बालिकां समाहूय तस्यां सत्यवती सुतम् ।
भूयो नियोजयामास सन्तानाय कुलस्य वै ॥ १.११५.२० ॥
Nachdem sie Ambālikā gerufen hatte, ließ Satyavatī durch sie erneut einen Sohn zeugen, zur Fortführung des Geschlechts.
1.115.21
विषण्णाम्बालिका साध्वी निषण्णा शयनोत्तमे ।
कोन्वेष्यतीति ध्यायन्ती नियतां संप्रतीक्षते ॥ १.११५.२१ ॥
Die betrübte, tugendhafte Ambālikā saß auf dem edelsten Lager, dachte nach: »Wer wird kommen?« und wartete beherrscht.
1.115.22
ततस्तेनैव विधिना महर्षिस्तामपद्यत ।
अम्बालिकामथाऽभ्यागादृषिं दृष्ट्वा च साऽपि तम् ॥ १.११५.२२ ॥
Dann näherte sich der große Weise ihr nach demselben Ritus. Auch Ambālikā kam herbei, als sie den Weisen sah.
1.115.23
विवर्णा पाण्डुसंकाशा समपद्यत भारत ।
तां भीतां पाण्डुसंकाशां विषण्णां प्रेक्ष्य भारत ॥ १.११५.२३ ॥
O Nachkomme Bharatas, sie wurde bleich und fahl. O Bharata, als er sie ängstlich, bleich und betrübt sah.
1.115.24
व्यासः सत्यवतीपुत्र इदं वचनमब्रवीत् ।
यस्मात्पाण्डुत्वमापन्ना विरूपं प्रेक्ष्य मामिह ॥ १.११५.२४ ॥
Vyāsa, der Sohn Satyavatīs, sprach diese Worte: »Weil du hier bei meinem entstellten Anblick bleich geworden bist...«
1.115.25
तस्मादेष सुतस्ते वै पाण्डुरेव भविष्यति ।
नाम चास्यैतदेवेह भविष्यति शुभानने ॥ १.११५.२५ ॥
Daher wird dieser dein Sohn gewiss Pāṇḍu sein. Und sein Name hier wird eben dieser sein, o Schönantlitzige.
1.115.26
इत्युक्त्वा स निराक्रामद्भगवानृषिसत्तमः ।
ततो निष्क्रान्तमालोक्य सत्या पुत्रमथाऽब्रवीत् ॥ १.११५.२६ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, ging der ehrwürdige Beste der Weisen fort. Dann, als sie ihn fortgehen sah, sprach Satyavatī zu ihrem Sohn.
1.115.27
कुमारो ब्रूहि मे पुत्र अप्यत्र भविता शुभः ।
शशंस स पुनर्मात्रे तस्य बालस्य पाण्डुताम् ॥ १.११५.२७ ॥
Knabe, sag mir, Sohn: Wird auch hier etwas Glückverheißendes geschehen? Und er erklärte der Mutter erneut die Blässe jenes Kindes.
1.115.28
भविष्यति सुविक्रान्तः कुमारो दिक्षु विश्रुतः ।
पाण्डुत्वं वर्णतस्तस्य मातृदोषाद्भविष्यति ॥ १.११५.२८ ॥
Dieser Knabe wird außerordentlich tapfer und in allen Richtungen berühmt sein. Seine blasse Farbe wird wegen der Schuld der Mutter entstehen.
1.115.29
तस्य पुत्रा महेष्वासा भविष्यन्तीह पञ्च वै ।
इत्युक्त्वा मातरं तत्र सोऽभिवाद्य जगाम ह ॥ १.११५.२९ ॥
Er wird fünf Söhne haben, große Bogenschützen. Nachdem er dies gesagt hatte, verneigte er sich dort vor der Mutter und ging fort.
1.115.30
तं माता पुनरेवान्यमेकं पुत्रमयाचत ।
तथेति च महर्षिस्तां मातरं प्रत्यभाषत ॥ १.११५.३० ॥
Die Mutter bat ihn erneut um einen weiteren Sohn. Und der große Weise antwortete jener Mutter: »So soll es sein.«
1.115.31
ततः कुमारं सा देवी प्राप्तकालमजीजनत् ।
पाण्डुलक्षणसंपन्नं दीप्यमानमिव श्रिया ॥ १.११५.३१ ॥
Dann gebar die Göttin zur rechten Zeit einen Sohn, mit den Zeichen Pāṇḍus versehen und gleichsam strahlend vor Glanz.
1.115.32
यस्य पुत्रा महेष्वासा जज्ञिरे पञ्च पाण्डवाः ।
तयोर्जन्मक्रियाः सर्वा यथावदनुपूर्वशः ॥ १.११५.३२ ॥
Von ihr wurden die fünf großen Bogenschützen, die Pāṇḍavas, als Söhne geboren; und für beide wurden alle Geburtsriten gebührend und der Reihe nach vollzogen.
1.115.33
कारयामास वै भीष्मो ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
अन्धं दृष्ट्वाऽम्बिकापुत्रं जातं सत्यवती सुतम् ॥ १.११५.३३ ॥
Bhīṣma ließ die Riten von in den Veden bewanderten Brahmanen vollziehen. Als er sah, dass der Sohn Ambikās blind geboren war, der Sohn Satyavatīs…
1.115.34
कौसल्यार्थे समाहूय पुत्रमन्यमयाचत ।
अन्धोयमन्यमिच्छामि कौसल्यातनयं शुभम् ॥ १.११५.३४ ॥
Er wurde für Kausalyā herbeigerufen, und sie bat um einen anderen Sohn: "Dieser ist blind; ich wünsche einen glücklichen Sohn von Kausalyā."
1.115.35
एवमुक्तो महर्षिस्तां मातरं प्रत्यभाषत ।
नियता यदि कौसल्या भविष्यति पुनःशुभा ॥ १.११५.३५ ॥
So angesprochen, antwortete der große Weise jener Mutter: "Wenn Kausalyā beherrscht bleibt, wird sie wieder glücklich werden."
1.115.36
भविष्यति कुमारोऽस्या धर्मशास्त्रार्थतत्ववित् ।
तां समाधाय वै भूयः स्नुषां सत्यवती पुनः ॥ १.११५.३६ ॥
Ihr wird ein Sohn geboren werden, der den wahren Sinn der Dharma-Schriften kennt. Dann bereitete Satyavatī ihre Schwiegertochter erneut vor…
1.115.37
ऋतुकाले ततो ज्येष्ठां वधूं तस्मै न्ययोजयत् ।
सा तु रूपं च गन्धं च महर्षेः प्रविचिन्त्य तं ॥ १.११५.३७ ॥
Dann schickte sie zur rechten Zeit die älteste Schwiegertochter nicht zu ihm; doch sie erwog die Gestalt und den Duft jenes großen Weisen—
1.115.38
नाकरोद्वचनं देव्या भयात्सुरसुतोपमा ।
ततःस्वैर्भूषणैर्दासीं भूषयित्वाऽप्सरोपमाम् ॥ १.११५.३८ ॥
Aus Furcht vor der Königin gehorchte die Schwiegertochter, einer Göttertochter gleich, ihrem Wort nicht; dann schmückte sie eine Dienerin mit ihren eigenen Juwelen wie eine Apsaras—
1.115.39
प्रेषयामास कृष्णाय ततः काशिपतेः सुता ।
सा तं त्वृषिमनुप्राप्तं प्रत्युद्गम्याभिवाद्य च ॥ १.११५.३९ ॥
Dann schickte die Tochter des Königs von Kāśi die Dienerin zu Kṛṣṇa (Vyāsa). Als der Weise eintraf, ging sie ihm entgegen und begrüßte ihn ehrerbietig.
1.115.40
संविवेशाभ्यनुज्ञाता सत्कृत्योपचचार ह ।
वाग्भावोपप्रदानेन गात्रसंस्पर्शनेन च ॥ १.११५.४० ॥
Nachdem sie die Erlaubnis erhalten hatte, trat sie vor ihn, ehrte ihn und diente ihm; durch süße Worte, Gebärden und die Berührung ihres Körpers erfreute sie ihn.
1.115.41
कामोपभोगेन रहस्तस्यां तुष्टिमगादृषिः ।
तया सहोषितो राजन्महर्षिः संशितव्रतः ॥ १.११५.४१ ॥
Durch sinnliche Freude fand der Weise im Verborgenen Befriedigung in ihr. O König, der große Weise von strengem Gelübde wohnte mit ihr zusammen.
1.115.42
उत्तिष्ठन्नब्रवीदेनामभुजिष्या भविष्यसि ।
अयं च ते शुभे गर्भः श्रेयानुदरमागतः।
धर्मात्मा भविता लोके सर्वबुद्धिमतां वरः ॥ १.११५.४२ ॥
Beim Aufstehen sprach er zu ihr: »Du wirst keine Dienerin sein, du wirst eine freie Frau sein. O Glückliche, dieser vortreffliche Embryo ist in deinen Schoß eingegangen; er wird rechtschaffen im Herzen sein und der Beste aller Weisen auf der Welt.«
1.115.43
स जज्ञे विदुरो नाम कृष्णद्वैपायनात्मजः ।
धृतराष्ट्रस्य वै भ्राता पाण्डोश्चैव महात्मनः ॥ १.११५.४३ ॥
Er wurde unter dem Namen Vidura geboren, Sohn Kṛṣṇa Dvaipāyanas, wahrlich Bruder Dhṛtarāṣṭras und auch des großherzigen Pāṇḍu.
1.115.44
धर्मो विदुररूपेण शापात्तस्य महात्मनः ।
माण्डव्यस्यार्थतत्त्वज्ञः कामक्रोधविवर्जितः ॥ १.११५.४४ ॥
Dharma selbst in der Gestalt Viduras, wegen des Fluchs des großherzigen Māṇḍavya; er kannte die Wahrheit des Sinnes und war frei von Begierde und Zorn.
1.115.45
कृष्णद्वैपायनोऽप्येतत्सत्यवत्यै न्यवेदयत् ।
प्रलम्भमात्मनश्चैव शूद्रायाः पुत्रजन्म च ॥ १.११५.४५ ॥
Kṛṣṇa Dvaipāyana berichtete dies ebenfalls Satyavatī: seine eigene Täuschung und die Geburt eines Sohnes von einer Śūdra-Frau.
1.115.46
स धर्मस्यानृणो भूत्वा पुनर्मात्रा समेत्य च ।
तस्यै गर्भं समावेद्य तत्रैवान्तरधीयत ॥ १.११५.४६ ॥
Frei von seiner Schuld gegenüber Dharma traf er seine Mutter erneut, teilte ihr die Sache des Keims im Schoß mit und verschwand dort auf der Stelle.
1.115.47
एते विचित्रवीर्यस्य क्षेत्रे द्वैपायनादपि ।
जज्ञिरे देवगर्भाभाः कुरुवंशविवर्धनाः ॥ १.११५.४७ ॥
Und diese wurden von Dvaipāyana im Feld der Gattinnen Vicitravīryas geboren, strahlend wie göttliche Keime, Mehrer der Kuru-Linie.