Mahābhārata · Adhyāya 1.115
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.115.1
ततः सत्यवती काले वधूं स्नातामृतौ तदा ।
संवेशयन्ती शयने शनैर्वचनमब्रवीत् ॥ १.११५.१ ॥
Então Satyavatī, no tempo devido, deitou sobre o leito sua nora, que acabara de banhar-se na estação fértil, e disse suavemente estas palavras.
1.115.2
कौसल्ये देवरस्तेऽस्ति सोऽद्य त्वाऽनुप्रवेक्ष्यति ।
अप्रमत्ता प्रतीक्षैनं निशीथे ह्यागमिष्यति ॥ १.११५.२ ॥
Ó Kauśalyā, teu cunhado existe; hoje ele entrará até ti. Permanece atenta e espera por ele; à meia-noite ele certamente virá.
1.115.3
श्वश्र्वास्तद्वचनं श्रुत्वा शयाना शयने शुभे ।
साऽचिन्तयत्तदा भीष्ममन्यांश्च कुरुपुङ्गवान् ॥ १.११५.३ ॥
Ao ouvir as palavras de sua sogra, deitada no belo leito, ela então pensou em Bhīṣma e nos outros touros dos Kurus.
1.115.4
ततः सुप्तजनप्रायेऽर्धरात्रे भगवानृषिः ।
दीप्यमानेषु दीपेषु शरणं प्रविवेश ह ॥ १.११५.४ ॥
Então, à meia-noite, quando as pessoas quase todas dormiam e as lâmpadas ainda ardiam, o bem-aventurado sábio entrou na câmara.
1.115.5
ततोऽम्बिकायां प्रथमं नियुक्तः सत्यवागृषिः ।
जगाम तस्याः शयनं विपुले तपसि स्थितः ॥ १.११५.५ ॥
Então o sábio veraz, firmado em vasta austeridade e primeiro designado para Ambikā, foi ao leito dela.
1.115.6
तं समीक्ष्य तु कौसल्या दुष्प्रेक्षमतथोचिता ।
विरूप इति वित्रस्ता संकुच्यासीन्निमीलिता ॥ १.११५.६ ॥
Ao vê-lo, Kauśalyā, não adequada a ele, aterrorizada, pensando «ele é horrível», encolheu-se e fechou os olhos.
1.115.7
विरूपो हि जटी चापि दुर्वर्णः परुषः कृशः ।
सुगन्धेतरगन्धश्च सर्वथा दुष्प्रधर्षणः ॥ १.११५.७ ॥
Era deformado, de cabelos emaranhados, de cor desagradável, áspero e magro, com um cheiro não perfumado, e em todos os sentidos difícil de abordar.
1.115.8
तस्य कृष्णस्य कपिलां जटां दीप्ते च लोचने ।
बब्रूणि चैव श्मश्रूमि दृष्ट्वा देवी न्यमीलयत् ॥ १.११५.८ ॥
Ao ver seu cabelo emaranhado fulvo, seus olhos ardentes e sua barba castanha, a rainha fechou os olhos.
1.115.9
संभूव तया सार्धं मातुः प्रियचिकीर्षया ।
भयात्काशिसुता तं तु नाशक्नोदभिवीक्षितुम् ॥ १.११५.९ ॥
Por desejo de agradar a sua mãe, uniu-se a ela; mas, por medo, a filha de Kāśi não conseguiu nem olhá-lo.
1.115.10
ततो निष्क्रान्तमागम्य माता पुत्रमुवाच ह ।
अप्यस्यां गुणवान्पुत्र राजपुत्रो भविष्यति ॥ १.११५.१० ॥
Então a mãe veio até o filho, que havia saído, e disse: 'Ó filho, nascerá dela um príncipe virtuoso?'
1.115.11
निशम्य तद्वचो मातुर्व्यासः सत्यवतीसुतः ।
प्रोवाचातीन्द्रियज्ञानो विधिना संप्रचोदितः ॥ १.११५.११ ॥
Ao ouvir as palavras de sua mãe, Vyāsa, filho de Satyavatī, cujo conhecimento estava além dos sentidos e que era impelido pelo destino, falou.
1.115.12
नागायुतसमप्राणो विद्वान्राजर्षिसत्तमः ।
महाभागो महावीर्यो महाबुद्धिर्भविष्यति ॥ १.११५.१२ ॥
'Ele terá a vitalidade de dez mil elefantes, será erudito, o melhor dos reis-sábios, de grande fortuna, de grande valor e de grande intelecto.'
1.115.13
तस्य चापि शतं पुत्रा भविष्यन्ति महात्मनः ।
किंतु मातुः स वैगुण्यादन्ध एव भविष्यति ॥ १.११५.१३ ॥
Aquele de grande alma também terá cem filhos, mas, por causa do defeito de sua mãe, será cego.
1.115.14
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा माता पुत्रमथाऽब्रवीत् ।
नान्धः कुरूणां नृपतिरनुरूपस्तपोधन ॥ १.११५.१४ ॥
Ao ouvir suas palavras, a mãe disse ao filho: "Ó tesouro de ascetismo, um cego não é apto a ser rei dos Kurus."
1.115.15
ज्ञातिवंशस्य गोप्तारं पितॄणां वंशवर्धनम् ।
अपरस्यामपि पुनर्मम शोकविनाशनम् ॥ १.११५.१५ ॥
um protetor da linhagem dos parentes, um aumentador da linhagem dos ancestrais e um destruidor da minha dor, mesmo por meio de outra esposa.
1.115.16
तस्मादवरजं पुत्रं जनयान्यं नराधिपम् ।
भ्रातुर्भार्याऽवरा चेयं रूपयौवनशालिनी ॥ १.११५.१६ ॥
Portanto, gera outro filho mais novo, que seja senhor dos homens; e esta cunhada mais nova, dotada de beleza e juventude.
1.115.17
अस्यामुत्पादयाऽपत्यं मन्नियोगाद्गुणाधिकम् ।
द्वितीयं कुरुवंशस्य राजानं दातुमर्हसि ॥ १.११५.१७ ॥
Por meu mando, gera nela descendência superior em virtudes; cabe a ti dar um segundo rei à linhagem dos Kurus.
1.115.18
स तथेति प्रतिज्ञाय निश्चक्राम महायशाः ।
साऽपि कालेन कौसल्या सुषुवेऽन्धं तमात्मजम् ॥ १.११५.१८ ॥
Tendo prometido: "Que assim seja", aquele de grande renome saiu; e ela também, a seu tempo, deu à luz aquele filho cego.
1.115.19
पुनरेव तु सा देवी परिभाष्य स्नुषां ततः ।
ऋषिमावाहयत्सत्या यथापूर्वमरिन्दम ॥ १.११५.१९ ॥
Então a deusa Satyavatī, tendo falado com sua nora, chamou o sábio como antes, ó subjugador dos inimigos.
1.115.20
अम्बालिकां समाहूय तस्यां सत्यवती सुतम् ।
भूयो नियोजयामास सन्तानाय कुलस्य वै ॥ १.११५.२० ॥
Tendo chamado Ambālikā, Satyavatī fez com que dela se gerasse novamente um filho para a continuidade da linhagem.
1.115.21
विषण्णाम्बालिका साध्वी निषण्णा शयनोत्तमे ।
कोन्वेष्यतीति ध्यायन्ती नियतां संप्रतीक्षते ॥ १.११५.२१ ॥
A virtuosa Ambālikā, abatida, sentou-se no melhor leito, pensando: «Quem virá?», e esperou com contenção.
1.115.22
ततस्तेनैव विधिना महर्षिस्तामपद्यत ।
अम्बालिकामथाऽभ्यागादृषिं दृष्ट्वा च साऽपि तम् ॥ १.११५.२२ ॥
Então, pelo mesmo rito, o grande sábio aproximou-se dela. Ambālikā, ao ver o sábio, também se aproximou.
1.115.23
विवर्णा पाण्डुसंकाशा समपद्यत भारत ।
तां भीतां पाण्डुसंकाशां विषण्णां प्रेक्ष्य भारत ॥ १.११५.२३ ॥
Ó descendente de Bharata, ela tornou-se pálida e descolorida. Ó Bharata, ao vê-la assustada, pálida e abatida.
1.115.24
व्यासः सत्यवतीपुत्र इदं वचनमब्रवीत् ।
यस्मात्पाण्डुत्वमापन्ना विरूपं प्रेक्ष्य मामिह ॥ १.११५.२४ ॥
Vyāsa, filho de Satyavatī, disse estas palavras: «Porque, ao ver-me aqui em minha forma disforme, tornaste-te pálida...»
1.115.25
तस्मादेष सुतस्ते वै पाण्डुरेव भविष्यति ।
नाम चास्यैतदेवेह भविष्यति शुभानने ॥ १.११५.२५ ॥
Portanto, este seu filho será certamente Pāṇḍu. E seu nome aqui será exatamente este, ó de rosto auspicioso.
1.115.26
इत्युक्त्वा स निराक्रामद्भगवानृषिसत्तमः ।
ततो निष्क्रान्तमालोक्य सत्या पुत्रमथाऽब्रवीत् ॥ १.११५.२६ ॥
Tendo dito isso, o venerável, o melhor dos sábios, partiu. Então, vendo-o ir embora, Satyavatī falou ao seu filho.
1.115.27
कुमारो ब्रूहि मे पुत्र अप्यत्र भविता शुभः ।
शशंस स पुनर्मात्रे तस्य बालस्य पाण्डुताम् ॥ १.११५.२७ ॥
Menino, diga-me, filho: aqui também haverá algo auspicioso? E ele declarou novamente à mãe a palidez daquela criança.
1.115.28
भविष्यति सुविक्रान्तः कुमारो दिक्षु विश्रुतः ।
पाण्डुत्वं वर्णतस्तस्य मातृदोषाद्भविष्यति ॥ १.११५.२८ ॥
Este menino será muito valente e célebre em todas as direções. Sua palidez de cor virá por causa da falta da mãe.
1.115.29
तस्य पुत्रा महेष्वासा भविष्यन्तीह पञ्च वै ।
इत्युक्त्वा मातरं तत्र सोऽभिवाद्य जगाम ह ॥ १.११५.२९ ॥
Ele terá cinco filhos, grandes arqueiros. Tendo dito isso, saudou a mãe ali e partiu.
1.115.30
तं माता पुनरेवान्यमेकं पुत्रमयाचत ।
तथेति च महर्षिस्तां मातरं प्रत्यभाषत ॥ १.११५.३० ॥
A mãe pediu-lhe novamente outro filho. E o grande sábio respondeu àquela mãe: "Assim será."
1.115.31
ततः कुमारं सा देवी प्राप्तकालमजीजनत् ।
पाण्डुलक्षणसंपन्नं दीप्यमानमिव श्रिया ॥ १.११५.३१ ॥
Então aquela deusa deu à luz um filho no tempo devido, dotado dos sinais de Pāṇḍu e resplandecendo como que de esplendor.
1.115.32
यस्य पुत्रा महेष्वासा जज्ञिरे पञ्च पाण्डवाः ।
तयोर्जन्मक्रियाः सर्वा यथावदनुपूर्वशः ॥ १.११५.३२ ॥
Dela nasceram os cinco grandes arqueiros, os Pāṇḍavas, como filhos; e para ambos foram realizados, conforme a regra e em ordem, todos os ritos de nascimento.
1.115.33
कारयामास वै भीष्मो ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
अन्धं दृष्ट्वाऽम्बिकापुत्रं जातं सत्यवती सुतम् ॥ १.११५.३३ ॥
Bhīṣma mandou realizar os ritos por brâmanes versados nos Vedas. Vendo que o filho de Ambikā nascera cego, o filho de Satyavatī…
1.115.34
कौसल्यार्थे समाहूय पुत्रमन्यमयाचत ।
अन्धोयमन्यमिच्छामि कौसल्यातनयं शुभम् ॥ १.११५.३४ ॥
Chamando-o em nome de Kausalyā, pediu outro filho: "Este é cego; desejo um filho auspicioso de Kausalyā."
1.115.35
एवमुक्तो महर्षिस्तां मातरं प्रत्यभाषत ।
नियता यदि कौसल्या भविष्यति पुनःशुभा ॥ १.११५.३५ ॥
Assim interpelado, o grande sábio respondeu àquela mãe: "Se Kausalyā permanecer contida, ela voltará a ser auspiciosa."
1.115.36
भविष्यति कुमारोऽस्या धर्मशास्त्रार्थतत्ववित् ।
तां समाधाय वै भूयः स्नुषां सत्यवती पुनः ॥ १.११५.३६ ॥
Nascerá dela um filho que conhecerá o verdadeiro sentido das escrituras do dharma. Então Satyavatī, tendo preparado novamente a nora…
1.115.37
ऋतुकाले ततो ज्येष्ठां वधूं तस्मै न्ययोजयत् ।
सा तु रूपं च गन्धं च महर्षेः प्रविचिन्त्य तं ॥ १.११५.३७ ॥
Então, no tempo propício de seu ciclo, não enviou a nora mais velha a ele; mas, considerando a forma e o aroma daquele grande sábio—
1.115.38
नाकरोद्वचनं देव्या भयात्सुरसुतोपमा ।
ततःस्वैर्भूषणैर्दासीं भूषयित्वाऽप्सरोपमाम् ॥ १.११५.३८ ॥
Por medo da rainha, a nora, semelhante a uma filha dos deuses, não obedeceu à sua palavra; então, adornou uma criada com suas próprias joias, como uma apsara—
1.115.39
प्रेषयामास कृष्णाय ततः काशिपतेः सुता ।
सा तं त्वृषिमनुप्राप्तं प्रत्युद्गम्याभिवाद्य च ॥ १.११५.३९ ॥
Então a filha do rei de Kāśi enviou aquela criada a Kṛṣṇa (Vyāsa). Quando o sábio chegou, ela foi ao seu encontro e o saudou com reverência.
1.115.40
संविवेशाभ्यनुज्ञाता सत्कृत्योपचचार ह ।
वाग्भावोपप्रदानेन गात्रसंस्पर्शनेन च ॥ १.११५.४० ॥
Autorizada, entrou em sua presença, honrou-o e serviu-o; com palavras doces, gestos e o toque do corpo, agradou-o.
1.115.41
कामोपभोगेन रहस्तस्यां तुष्टिमगादृषिः ।
तया सहोषितो राजन्महर्षिः संशितव्रतः ॥ १.११५.४१ ॥
Pelo prazer sensual, em privado, o sábio encontrou nela satisfação. Ó rei, o grande sábio de votos firmes habitou com ela.
1.115.42
उत्तिष्ठन्नब्रवीदेनामभुजिष्या भविष्यसि ।
अयं च ते शुभे गर्भः श्रेयानुदरमागतः।
धर्मात्मा भविता लोके सर्वबुद्धिमतां वरः ॥ १.११५.४२ ॥
Ao levantar-se, disse-lhe: "Não serás serva, serás uma mulher livre. Ó auspiciosa, este excelente embrião entrou em teu ventre; ele será justo de alma e o melhor de todos os sábios do mundo."
1.115.43
स जज्ञे विदुरो नाम कृष्णद्वैपायनात्मजः ।
धृतराष्ट्रस्य वै भ्राता पाण्डोश्चैव महात्मनः ॥ १.११५.४३ ॥
Nasceu com o nome de Vidura, filho de Kṛṣṇa Dvaipāyana, de fato irmão de Dhṛtarāṣṭra e também do magnânimo Pāṇḍu.
1.115.44
धर्मो विदुररूपेण शापात्तस्य महात्मनः ।
माण्डव्यस्यार्थतत्त्वज्ञः कामक्रोधविवर्जितः ॥ १.११५.४४ ॥
O próprio Dharma, na forma de Vidura, por causa da maldição do magnânimo Māṇḍavya; conhecia a verdade do sentido e estava livre de desejo e ira.
1.115.45
कृष्णद्वैपायनोऽप्येतत्सत्यवत्यै न्यवेदयत् ।
प्रलम्भमात्मनश्चैव शूद्रायाः पुत्रजन्म च ॥ १.११५.४५ ॥
Kṛṣṇa Dvaipāyana também relatou isto a Satyavatī: seu próprio engano e o nascimento de um filho de uma mulher śūdra.
1.115.46
स धर्मस्यानृणो भूत्वा पुनर्मात्रा समेत्य च ।
तस्यै गर्भं समावेद्य तत्रैवान्तरधीयत ॥ १.११५.४६ ॥
Livre de sua dívida para com Dharma, reencontrou sua mãe, deu-lhe a conhecer o assunto do embrião em seu ventre e desapareceu ali mesmo.
1.115.47
एते विचित्रवीर्यस्य क्षेत्रे द्वैपायनादपि ।
जज्ञिरे देवगर्भाभाः कुरुवंशविवर्धनाः ॥ १.११५.४७ ॥
E estes, de Dvaipāyana, no campo das esposas de Vicitravīrya, nasceram, resplandecentes como embriões divinos, aumentando a linhagem Kuru.