Mahābhārata · Adhyāya 1.122
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.122.1
ततः शान्तनवो भीष्मो राज्ञः पाण्डोर्यशस्विनः ।
विवाहस्यापरस्यार्थे चकार मतिमान्मतिम् ॥ १.१२२.१ ॥
Da fasste Bhīṣma, der Sohn Śantanus, der Weise, den Entschluss zu einer weiteren Heirat für den berühmten König Pāṇḍu.
1.122.2
सोऽमात्यैः स्थविरैः सार्धं ब्राह्मणैश्च महर्षिभिः ।
बलेन चतुरङ्गेण ययौ मद्रपतेः पुरम् ॥ १.१२२.२ ॥
Er zog mit Ministern, Ältesten, Brahmanen und großen Weisen, mit einem vierfachen Heer, in die Stadt des Herrn der Madras.
1.122.3
तमागतमभिश्रुत्य भीष्मं वाहीकपुङ्गवः ।
प्रत्युद्गम्यार्चयित्वा च पुरं प्रावेशयन्नृपः ॥ १.१२२.३ ॥
Als der Stier der Vāhīka von der Ankunft Bhīṣmas hörte, ging er ihm entgegen, ehrte ihn und führte ihn in die Stadt.
1.122.4
दत्त्वा तस्यासनं शुभ्रं पाद्यमर्घ्यं तथैव च ।
मधुपर्कं च मद्रेशः पप्रच्छागमनेऽर्थिताम् ॥ १.१२२.४ ॥
Nachdem er ihm einen weißen Sitz, Wasser für die Füße, die Ehrengabe und den Honigtrank gereicht hatte, fragte der Herr der Madras nach dem Zweck seines Kommens.
1.122.5
तं भीष्मः प्रत्युवाचेदं मद्रराजं कुरूद्वहः ।
आगतं मां विजानीहि कन्यार्थिनमरिन्दम ॥ १.१२२.५ ॥
Bhīṣma, der Beste der Kuru, antwortete dem König der Madra: 'Wisse, o Bezwinger der Feinde, dass ich gekommen bin, um eine Jungfrau zu erbitten.'
1.122.6
श्रूयते भवतः साध्वी स्वसा माद्री यशस्विनी ।
तामहं वरयिष्यामि पाण्डोरर्थे यशस्विनीम् ॥ १.१२२.६ ॥
Man hört, dass Ihr eine tugendhafte und berühmte Schwester habt, Mādrī. Für Pāṇḍu werde ich um jene Berühmte als Braut bitten.
1.122.7
युक्तरूपो हि संबन्धे त्वं नो राजन्वयं तव ।
एतत्संचिन्त्य मद्रेश गृहाणास्मान्यथाविधि ॥ १.१२२.७ ॥
O König, in dieser Verbindung passt du zu uns und wir zu dir. O Herr der Madras, nimm uns nach reiflicher Überlegung gemäß der Vorschrift an.
1.122.8
तमेवंवादिनं भीष्मं प्रत्यभाषत मद्रपः ।
न हि मेऽन्यो वरस्त्वत्तः श्रेयानिति मतिर्मम ॥ १.१२२.८ ॥
Dem so sprechenden Bhīṣma antwortete der Herr der Madras: »Für mich gibt es keinen besseren Bräutigam als dich; das ist meine Ansicht.«
1.122.9
पूर्वैः प्रवर्तितं किंचित्कुलेऽस्मिन्नृपसत्तमैः ।
साधु वा यदि वाऽसाधु तन्नातिक्रान्तुमुत्सहे ॥ १.१२२.९ ॥
In diesem Geschlecht haben die besten Könige der Vorzeit eine Sitte eingeführt. Ob sie gut oder schlecht ist, ich wage nicht, sie zu übertreten.
1.122.10
व्यक्तं तद्भवतश्चापि विदितं नात्र संशयः ।
न च युक्तं तथा वक्तुं भवान्देहीति सत्तम ॥ १.१२२.१० ॥
Auch dir ist dies klar bekannt, daran ist kein Zweifel. Und, o Bester der Guten, es geziemt sich nicht für dich, so zu sprechen: »Gib sie mir.«
1.122.11
कुलधर्मः स नो वीर प्रमाणं परमं च तत् ।
तेन त्वां न ब्रवीम्येतदसंदिग्धं वचोऽरिहन् ॥ १.१२२.११ ॥
O Held, das ist der Brauch unseres Geschlechts, und er ist die höchste Autorität. Darum, o Feindtöter, sage ich dir dieses eindeutige Wort nicht.
1.122.12
तं भीष्मः प्रत्युवाचेदं मद्रराजं जनाधिपः ।
धर्म एष परो राजन्स्वयमुक्तः स्वयंभुवा ॥ १.१२२.१२ ॥
Da antwortete Bhīṣma, der Herr der Völker, jenem König der Madras: »Dies, o König, ist das höchste Dharma, vom Selbstseienden selbst verkündet.«
1.122.13
नात्र कश्चन दोषोऽस्ति पूर्वैर्विधिरयं कृतः ।
विदितेयं च ते शल्य मर्यादा साधुसंमता ॥ १.१२२.१३ ॥
Darin liegt kein Fehler; diese Regel wurde von den Vorfahren festgelegt. O Śalya, du kennst diesen von den Guten gebilligten Brauch.
1.122.14
इत्युक्त्वा स महातेजाः शातकुम्भं कृताकृतम् ।
रत्नानि च विचित्राणि शल्यायादात्सहस्रशः ॥ १.१२२.१४ ॥
So sprechend, gab jener von großer Strahlkraft Śalya tausendfach Gold, verarbeitet und unverarbeitet, und mancherlei Edelsteine.
1.122.15
गजानश्वान्रथांश्चैव वासांस्याभरणानि च ।
मणिमुक्ताप्रवालं च गाङ्गेयो व्यसृजच्छुभम् ॥ १.१२२.१५ ॥
Elefanten, Pferde, Wagen, Gewänder, Schmuck, Edelsteine, Perlen und Korallen — diese glückverheißenden Gaben schenkte der Sohn des Gaṅgā.
1.122.16
तत्प्रगृह्य धनं सर्वं शल्यः संप्रतीमानसः ।
ददौ तां समलङ्कृत्य स्वसारं कौरवर्षभे ॥ १.१२२.१६ ॥
Nachdem er all diesen Reichtum angenommen hatte, schmückte Śalya, froh gesinnt, seine Schwester schön aus und gab sie dem Stier der Kurus.
1.122.17
स तां माद्रीमुपादाय भीष्मः सागरगासुतः ।
आजगाम पुरीं धीमान्प्रविष्टो गजसाह्वयम् ॥ १.१२२.१७ ॥
Mit jener Mādrī ging der weise Bhīṣma, Sohn der zum Meer strömenden Gaṅgā, in die Stadt und zog in Gajasāhvaya (Hāstinapura) ein.
1.122.18
तत इष्टेऽहनि प्राप्ते मुहूर्ते साधुसंमते ।
विवाहं कारायामास भीष्मः पाण्डोर्महात्मनः।
जग्राह विधिवत्पाणिं माद्र्याः पाण्डुर्नराधिपः ॥ १.१२२.१८ ॥
Als dann der glückverheißende Tag kam, zu einem von den Guten gebilligten Augenblick, ließ Bhīṣma die Hochzeit des großherzigen Pāṇḍu vollziehen. Der Herr der Menschen, Pāṇḍu, ergriff nach Brauch die Hand der Mādrī.
1.122.19
ततो विवाहे निर्वृत्ते स राजा कुरुनन्दनः ।
स्थापयामास तां भार्यां शुभे वेश्मनि भामिनीं ॥ १.१२२.१९ ॥
Als die Hochzeit vollzogen war, setzte jener König, die Freude der Kurus, jene strahlende Frau als seine Gemahlin in einem glückverheißenden Haus ein.
1.122.20
स ताभ्यां व्यचरत्सार्धं भार्याभ्यां राजसत्तमः ।
कुन्त्या माद्र्या च राजेन्द्रो यथाकामं यथासुखम् ॥ १.१२२.२० ॥
Jener beste der Könige, der Herrscher der Könige Pāṇḍu, wanderte mit seinen beiden Frauen Kuntī und Mādrī umher, wie es ihm gefiel und wohl tat.
1.122.21
ततः स कौरवो राजा विहृत्य त्रिदशा निशाः ।
जिगीषया महीं पाण्डुर्निरक्रामत्पुरात्प्रभो ॥ १.१२२.२१ ॥
Da zog jener Kaurava-König Pāṇḍu, nachdem er dreißig Nächte in Freude verbracht hatte, o Herr, aus der Stadt hinaus, begierig, die Erde zu erobern.
1.122.22
स भीष्मप्रमुखान्वृद्धानभिवाद्य प्रणम्य च ।
धृतराष्ट्रं च कौरव्यं तथान्यान्कुरुसत्तमान्।
आमन्त्र्य प्रययौ राजा तैश्चैवाप्यनुमोजितः ॥ १.१२२.२२ ॥
Jener König grüßte und verneigte sich vor den Ältesten, angeführt von Bhīṣma, und nahm Abschied von Dhṛtarāṣṭra, dem Kaurava, und den übrigen besten der Kurus; dann brach er auf, und auch sie stimmten zu.
1.122.23
मङ्गलाचारयुक्ताभिराशीर्भिरभिनन्दितः ।
गजवाजिरथौघेन बलेन महताऽगमत् ॥ १.१२२.२३ ॥
Mit Segenswünschen und glückverheißenden Riten bedacht, zog er mit einem großen Heer aus Elefanten, Pferden und Streitwagen fort.
1.122.24
स राजा देवगर्भाभो विजिगीषुर्वसुन्धराम् ।
हृष्टपुष्टबलैः प्रायात्पाण्डुः शत्रूननेकशः ॥ १.१२२.२४ ॥
Jener König Pāṇḍu, leuchtend wie der Same der Götter, begierig, die Erde zu erobern, zog mit frohen und starken Streitkräften gegen viele Feinde aus.
1.122.25
पूर्वमागस्कृतो गत्वा दशार्णाः समरे जिताः ।
पाण्डुना नरसिंहेन कौरवाणां यशोभृता ॥ १.१२२.२५ ॥
Zuvor wurden die Daśārṇa, die sich eines Vergehens schuldig gemacht hatten, im Kampf von Pāṇḍu besiegt, dem Menschenlöwen, der den Ruhm der Kaurava trug.
1.122.26
ततः सेनामुपादाय पाण्डुर्नानाविधध्वजाम् ।
प्रभूतहस्त्यश्वयुतां पदातिरथसंकुलाम् ॥ १.१२२.२६ ॥
Dann nahm Pāṇḍu ein Heer mit vielerlei Bannern, reich an Elefanten und Pferden, dicht besetzt mit Fußsoldaten und Streitwagen.
1.122.27
आगस्कारी महीपानां बहूनां बलदर्पितः ।
गोप्ता मगधराष्ट्रस्य दीर्घो राजगृहे हतः ॥ १.१२२.२७ ॥
Dīrgha, der Frevler gegen viele Könige, stolz auf seine Stärke, Beschützer des Reiches Magadha, wurde in Rājagṛha erschlagen.
1.122.28
ततः कोशं समादाय वाहनानि च भूरिशः ।
पाण्डुना मिथिलां गत्वा विदेहाः समरे जिताः ॥ १.१२२.२८ ॥
Dann nahm Pāṇḍu den Schatz und viele Fahrzeuge, zog nach Mithilā und besiegte die Videha im Kampf.
1.122.29
तथा काशिषु सुह्मेषु पुण्ड्रेषु च नरर्षभ ।
स्वबाहुबलवीर्येण कुरूणामकरोद्यशः ॥ १.१२२.२९ ॥
Ebenso, o Stier unter den Männern, bei den Kāśi, den Suhma und den Puṇḍra, mehrte er durch die Kraft und Tapferkeit seiner eigenen Arme den Ruhm der Kuru.
1.122.30
तं शरौघमहाज्वालं शस्त्रार्चिषमरिन्दमम् ।
पाण्डुपावकमासाद्य व्यवह्यन्त नराधिपाः ॥ १.१२२.३० ॥
Als sie sich jenem Feuer Pāṇḍus näherten, mit seinen großen Flammen aus Pfeilregen und dem Glanz der Waffen, dem Bezwinger der Feinde, wurden die Herren der Menschen verzehrt.
1.122.31
ते ससेनाः ससेनेन विध्वंसितबला नृपाः ।
पाण्डुना वशगाः कृत्वा कुरुकर्मसु योजिताः ॥ १.१२२.३१ ॥
Jene Könige mit ihren Heeren, deren Kräfte von Pāṇḍu zerschmettert worden waren, wurden unter seine Herrschaft gebracht und in die Angelegenheiten der Kurus eingesetzt.
1.122.32
तेन ते निर्जिताः सर्वे पृथिव्यां सर्वपार्थिवाः ।
तमेकं मेनिरे शूरं देवेष्विव पुरन्दरम् ॥ १.१२२.३२ ॥
Von ihm besiegt, hielten alle Herrscher der Erde ihn allein für einen Helden, wie Indra unter den Göttern.
1.122.33
तं कृताञ्जलयः सर्वे प्रणता वसुधाधिपाः ।
उपाजग्मुर्धनं गृह्य रत्नानि विविधानि च ॥ १.१२२.३३ ॥
Alle Herren der Erde, die Hände gefaltet und tief verneigt, kamen zu ihm und brachten Reichtum und vielerlei Juwelen.
1.122.34
मणिमुक्ताप्रवालं च सुवर्णं रजतं बहु ।
गोरत्नान्यश्वरत्नानि रथरत्नानि कुञ्जरान् ॥ १.१२२.३४ ॥
Edelsteine, Perlen und Korallen, viel Gold und Silber, vorzügliches Vieh, vorzügliche Pferde, vorzügliche Wagen und Elefanten.
1.122.35
खरोष्ट्रमहिषांश्चैव यच्च किंचिदजाविकम् ।
कम्लाजिनरत्नानि राङ्कवास्तरणानि च।
तत्सर्वं प्रतिजग्राह राजा नागपुराधिपः ॥ १.१२२.३५ ॥
Esel, Kamele und Büffel und alles Ziegen- und Schafvieh, Juwelen aus Decken und Fellen, Decken aus Rāṅku-Hirschfell: all dies empfing der König von Nāgapura.
1.122.36
तदादाय ययौ पाण्डुः पुनर्मदितवाहनः ।
हर्षयिष्यन्स्वराष्ट्राणि पुरं च गजसाह्वयम् ॥ १.१२२.३६ ॥
Dies mitnehmend, brach Pāṇḍu wieder auf, seine Fahrzeuge erschöpft, im Begriff, seine eigenen Reiche und die Stadt Gajasāhvaya zu erfreuen.
1.122.37
शान्तनो राजसिंहस्य भरतस्य च धीमतः ।
प्रनष्टः कीर्तिजः शब्दः पाण्डुना पुनराहृतः ॥ १.१२२.३७ ॥
Der verlorene Ruhm Śāntanus, des Löwen unter den Königen, und des weisen Bharata wurde von Pāṇḍu wieder zurückgebracht.
1.122.38
ये पुरा कुरुराष्ट्राणि जह्रुः कुरुधनानि च ।
ते नागपुरसिंहेन पाण्डुना करदीकृताः ॥ १.१२२.३८ ॥
Diejenigen, die einst die Reiche der Kurus und die Schätze der Kurus geraubt hatten, wurden von Pāṇḍu, dem Löwen von Nāgapura, tributpflichtig gemacht.
1.122.39
इत्यभाषन्त राजानो राजामात्याश्च सङ्गताः ।
प्रतीतमनसो हृष्टाः पौरजानपदैः सह ॥ १.१२२.३९ ॥
So sprachen die versammelten Könige und Minister, mit zufriedenem Herzen und fröhlich, zusammen mit den Stadt- und Landbewohnern.
1.122.40
प्रत्युद्ययुश्च तं प्राप्तं सर्वे भीष्मपुरोगमाः ।
ते नदूरमिवाध्वानं गत्वा नागपुरालयाः ॥ १.१२२.४० ॥
Alle, angeführt von Bhīṣma, gingen ihm bei seiner Ankunft entgegen; die Bewohner Nāgapuras kamen ihm entgegen, als hätten sie einen weiten Weg zurückgelegt.
1.122.41
आवृतं ददृशुर्हृष्टा लोकं बहुविधैर्धनैः ।
नानायानसमानीतै रत्नैरुच्चावचैस्तदा ॥ १.१२२.४१ ॥
Da sahen sie erfreut die Welt erfüllt von vielerlei Reichtum, mit Juwelen aller Art, kostbaren und gewöhnlichen, auf verschiedenen Fahrzeugen herbeigebracht.
1.122.42
हस्त्यश्वरथरत्नैश्च गोभिरुष्ट्रैस्तथाऽऽविभिः ।
नान्तं ददृशुरासाद्य भीष्मेण सह कौरवाः ॥ १.१२२.४२ ॥
Mit Bhīṣma angekommen, sahen die Kurus die endlose Fülle an Elefanten, Pferden und Streitwagen — die Juwelen — sowie Vieh, Kamele und Schafe.
1.122.43
सोऽभिवाद्य पितुः पादौ कौसल्यानन्दवर्धनः ।
यथाऽर्हं मानयामास पौरजानपदानपि ॥ १.१२२.४३ ॥
Er, der Kauśalyās Freude mehrte, verneigte sich vor den Füßen seines Vaters und ehrte, wie es sich gebührte, die Stadtbewohner und die Landbevölkerung.
1.122.44
प्रमृद्य परराष्ट्राणि कृतार्थं पुनरागतम् ।
पुत्रमाश्लिष्य भीष्मस्तु हर्षादश्रूण्यवर्तयत् ॥ १.१२२.४४ ॥
Nachdem er die feindlichen Reiche niedergeworfen hatte und erfolgreich zurückgekehrt war, umarmte Bhīṣma seinen Sohn, und Freudentränen flossen ihm über das Gesicht.
1.122.45
स तूर्यशतशङ्खानां भेरीणां च महास्वनैः ।
हर्षयन्सर्वशः पौरान्विवेश गजसाह्वयम् ॥ १.१२२.४५ ॥
Unter dem gewaltigen Klang hunderter Trompeten, Muscheln und Trommeln, die die Stadtbewohner überall erfreuten, betrat er Gajasāhvaya (Hāstinapura).