Mahābhārata · Adhyāya 1.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.123.1
धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञातः स्वबाहुविजितं धनम् ।
भीष्माय सत्यवत्यै च मात्रे चोपजहार सः ॥ १.१२३.१ ॥
Mit Erlaubnis Dhṛtarāṣṭras überreichte er den durch seine eigenen Arme errungenen Reichtum an Bhīṣma und an seine Mutter Satyavatī.
1.123.2
विदुराय च वै पाण्डुः प्रेषयामास तद्धनम् ।
सुहृदश्चापि धर्मात्मा धनेन समतर्पयत् ॥ १.१२३.२ ॥
Pāṇḍu sandte jenen Reichtum auch zu Vidura, und der Gerechtgesinnte beschenkte auch seine Freunde reichlich.
1.123.3
ततः सत्यवतीं भीष्मं कौसल्यां च यशस्विनीम् ।
शुभैः पाण्डुर्जितैरर्थैस्तोषयामास भारत ॥ १.१२३.३ ॥
Dann, o Bhārata, erfreute Pāṇḍu Satyavatī, Bhīṣma und die ruhmreiche Kauśalyā mit den glückverheißenden Reichtümern, die er errungen hatte.
1.123.4
ननन्द माता कौसल्या तमप्रतिमतेजसम् ।
जयन्तमिव पौलोमी परिष्वज्य नर्षभम् ॥ १.१२३.४ ॥
Mutter Kauśalyā freute sich, den Stier unter den Männern von unvergleichlichem Glanz umarmend, wie Paulomī sich freute, Jayanta umarmend.
1.123.5
तस्य वीरस्य विक्रान्तैः सहस्रशतदक्षिणैः ।
अश्वमेधशतैरीजे धृतराष्ट्रो महामखैः ॥ १.१२३.५ ॥
Durch die tapferen Taten jenes Helden vollzog Dhṛtarāṣṭra hundert Pferdeopfer und große Riten, mit hunderttausenden von Gaben.
1.123.6
संप्रयुक्तस्तु कुन्त्या च माद्र्या च भरतर्षभ ।
जिततन्द्रीस्तदा पाण्डुर्बभूव वनगोचरः ॥ १.१२३.६ ॥
O Stier der Bharatas, mit Kuntī und Mādrī vereint, wurde Pāṇḍu, frei von Müdigkeit, da ein Bewohner des Waldes.
1.123.7
हित्वा प्रासादनिलयं शुभानि शयनानि च ।
अरण्यनित्यः सततं बभूव मृगयापरः ॥ १.१२३.७ ॥
Er verließ die Palastwohnungen und die schönen Lager und lebte beständig im Wald, ganz dem Jagen ergeben.
1.123.8
स चरन्दक्षिणं पार्श्वं रम्यं हिमवतो गिरः ।
उवास गिरिपृष्ठेषु महाशालवनेषु च ॥ १.१२३.८ ॥
Umherziehend an dem lieblichen Südhang des Himālaya wohnte er auf den Bergkämmen und in den großen Śāla-Wäldern.
1.123.9
रराज कुन्त्या माद्र्या च पाण्डुः सह वने चरन् ।
करेण्वोरिव मध्यस्थः श्रीमान्पौरन्दरो गजः ॥ १.१२३.९ ॥
Pāṇḍu, mit Kuntī und Mādrī im Wald umherwandernd, leuchtete wie Indras prächtiger Elefant, der zwischen zwei Elefantenkühen steht.
1.123.10
भारतं सह भार्याभ्यां खङ्गबाणधनुर्धरम् ।
विचित्रकवचं वीरं परमास्त्रविदं नृपम्।
देवोऽयमित्यमन्यन्त चरन्तं वनवासिनः ॥ १.१२३.१० ॥
Als die Waldbewohner jenen heldenhaften Bhārata-König sahen, der mit seinen beiden Gemahlinnen umherwanderte, Schwert, Pfeile und Bogen trug, einen wunderbaren Panzer anlegte und die höchsten Waffen kannte, dachten sie: »Dies ist ein Gott.«
1.123.11
तस्य कामांश्च भोगांश्च नरा नित्यमतन्द्रिताः ।
उपजह्रुर्वनान्तेषु धृतराष्ट्रेण चोदिताः ॥ १.१२३.११ ॥
Auf Dhṛtarāṣṭras Geheiß brachten Männer unermüdlich und stets in die Waldgebiete, was er begehrte, und seine Genüsse.
1.123.12
तदासाद्य महारण्यं मृगव्यालनिषेवितम् ।
तत्र मैथुनकालस्थं ददर्श मृगयूथपम् ॥ १.१२३.१२ ॥
Dann erreichte er jenen großen Wald, den Hirsche und wilde Tiere bevölkerten, und sah dort einen Herdenführer der Hirsche zur Paarungszeit.
1.123.13
ततस्तं च मृगीं चैव रुक्मपुङ्खैः सुपत्रिभिः ।
निर्बिभेद शरैस्तीक्ष्णैः पाण्डुः पञ्चभिराशुगैः ॥ १.१२३.१३ ॥
Da durchbohrte Pāṇḍu sowohl ihn als auch die Hirschkuh mit fünf scharfen, schnellen Pfeilen, mit goldenen Schäften und schönem Gefieder.
1.123.14
स च राजन्महातेजा ऋषिपुत्रस्तपोधनः ।
भार्यया सह तेजस्वी मृगरूपेण सङ्गतः ॥ १.१२३.१४ ॥
Und er, o König, der Sohn des Weisen von großem Glanz, reich an Askese, war mit seiner Gattin in Gestalt eines Hirsches vereint.
1.123.15
स संयुक्तस्तया मृग्या मानुषीं वाचमीरयन् ।
क्षणेन पतितो भूमौ विललापातुरो मृगः ॥ १.१२३.१५ ॥
Mit jener Hirschkuh vereint, sprach der Hirsch mit menschlicher Stimme, fiel im Nu zu Boden und klagte in Qual.
1.123.16
काममन्युवशं प्राप्ता बुद्ध्यन्तरगता अपि ।
वर्जयन्ति नृशंसानि पापेष्वपि रता नराः ॥ १.१२३.१६ ॥
Selbst Menschen, die der Macht von Begierde und Zorn verfallen sind, deren Verstand entschwunden ist und die an sündigen Taten Gefallen finden, meiden grausame Handlungen.
1.123.17
न विधिं ग्रसते प्रज्ञा प्रज्ञां तु ग्रसते विधिः ।
विधिपर्यागतानर्थान्प्रज्ञावान्प्रतिपद्यते ॥ १.१२३.१७ ॥
Die Weisheit verschlingt nicht das Schicksal, aber das Schicksal verschlingt die Weisheit; der Weise begegnet den Dingen, die durch das Schicksal kommen.
1.123.18
शस्वद्धर्मात्मनां मुख्ये कुले जातस्य भारत ।
कामलोभाभिभूतस्य कथं ते चलिता मतिः ॥ १.१२३.१८ ॥
O Bhārata, der du stets in der vornehmsten Familie der Rechtschaffenen geboren wurdest, wie konnte dein Sinn wanken, überwältigt von Begierde und Habgier?
1.123.19
शत्रूणां या वधे वृत्तिः सा मृगाणां वधे स्मृता ।
राज्ञां मृग न मां मोहात्त्वं गर्हयितुमर्हसि ॥ १.१२३.१९ ॥
Das Verhalten, das für die Tötung von Feinden gilt, gilt als dasselbe für die Tötung von Hirschen. O Hirsch, aus Verblendung solltest du mich nicht tadeln.
1.123.20
अच्छद्मनाऽमायया च मृगाणां वध इष्यते ।
स एव धर्मो राज्ञां तु तद्धि त्वं किं नु गर्हसे ॥ १.१२३.२० ॥
Das Töten von Hirschen ohne Täuschung und List wird gebilligt. Das ist eben die Pflicht der Könige; warum tadelst du es also?
1.123.21
अगस्त्यः सत्रमासीनश्चकार मृगयामृषिः ।
आरण्यान्सर्वदैवत्यान्मृगान्प्रोक्ष्य महावने ॥ १.१२३.२१ ॥
Der Weise Agastya, bei einer Opfersitzung sitzend, jagte im großen Wald, nachdem er die wilden Hirsche, allen Göttern geweiht, besprengt hatte.
1.123.22
प्रमाणदृष्टधर्मेण कथमस्मान्विगर्हसे ।
अगस्त्यस्याभिचारेण युष्माकं विहितो वधः ॥ १.१२३.२२ ॥
Nach einem als maßgeblich erkannten Dharma, wie kannst du uns tadeln? Euer Tod wurde durch Agastyas Opferritus der Vernichtung angeordnet.
1.123.23
न रिपून्वै समुद्दिश्य विमुञ्चन्ति नराः शरान् ।
रन्ध्र एषां विशेषेण वधकालः प्रशस्यते ॥ १.१२३.२३ ॥
Menschen schießen Pfeile nicht nur auf Feinde; der Augenblick ihrer Schwäche wird besonders als Zeit zum Töten gepriesen.
1.123.24
प्रमत्तमप्रमत्तं वा विवृतं घ्नन्ति चौजसा ।
उपायैर्विविधैस्तीक्ष्णैः कस्मान्मृग विगर्हसे ॥ १.१२३.२४ ॥
Man schlägt den Unachtsamen oder den Wachsamen, den Entblößten, mit Kraft und mit mancherlei scharfen Listen. O Hirsch, warum tadelst du?
1.123.25
नाहं घ्न्तं मृगन्राजन्विगर्हे चात्मकारणात् ।
मैथुनं तु प्रतीक्ष्यं मे त्वयेहाद्यानृशंस्यतः ॥ १.१२३.२५ ॥
O König, ich tadle nicht den, der Hirsche um seines eigenen Vorteils willen tötet; doch heute solltest du aus Mitgefühl hier auf meine Paarung warten.
1.123.26
सर्वभूतहिते काले सर्वभूतेप्सिते तथा ।
को हि विद्वान्मृगं हन्याच्चरन्तं मैथुनं वने ॥ १.१२३.२६ ॥
Zur Zeit, die dem Wohl aller Wesen dient und von allen Wesen ersehnt wird, welcher Weise würde einen Hirsch töten, der im Wald der Paarung nachgeht?
1.123.27
अस्यां मृग्यां च राजेन्द्र हर्षान्मैथुनमाचरम् ।
पुरुषार्थफलं कर्तुं तत्त्वया विफलीकृतम् ॥ १.१२३.२७ ॥
O Bester der Könige, auf dieser Jagd gab ich mich aus Freude der Paarung hin, um die Frucht der menschlichen Ziele zu erlangen; du hast sie vergeblich gemacht.
1.123.28
पौरवाणां महाराज तेषामक्लिष्टकर्मणाम् ।
वंशे जातस्य कौरव्य नानुरूपमिदं तव ॥ १.१२३.२८ ॥
O großer König, geboren im Geschlecht der Pauravas, deren Taten makellos sind, o Kaurava, dies ziemt dir nicht.
1.123.29
नृशंसं कर्म सुमहत्सर्वलोकविगर्हितम् ।
अस्वर्ग्यमयशस्यं चाप्यधर्मिष्ठं च भारत ॥ १.१२३.२९ ॥
Diese grausame Tat ist sehr groß, von allen Welten verurteilt, führt nicht zum Himmel, bringt keinen Ruhm und ist auch höchst unrecht, o Bhārata.
1.123.30
स्त्रीभोगानां विशेषज्ञः शास्त्रधर्मार्थतत्त्ववित् ।
नार्हस्त्वं सुरसङ्काश कर्तुमस्वर्ग्यमीदृशम् ॥ १.१२३.३० ॥
Du, der du die Unterschiede des Genusses der Frauen kennst und das Wesen der Schriften, des Dharma und des Artha begreifst, o Gottgleicher, du bist nicht würdig, eine solche himmelsfeindliche Tat zu vollbringen.
1.123.31
त्वया नृशंसकर्तारः पापाचाराश्च मानवाः ।
निग्राह्याः पार्थिवश्रेष्ठ त्रिवर्गपरिवर्जिताः ॥ १.१२३.३१ ॥
Von dir, bester der Könige, sind jene Menschen zu bestrafen, die grausame Taten begehen und in Sünde leben und der drei Lebensziele beraubt sind.
1.123.32
किं कृतं ते नरश्रेष्ठ मामिहानागसं घ्नतः ।
मुनिं मूलफलाहारं मृगवेषधरं नृप ॥ १.१२३.३२ ॥
Bester der Menschen, was hast du getan, indem du mich hier erschlagen hast, einen unschuldigen Weisen, der von Wurzeln und Früchten lebt und die Gestalt eines Hirsches trägt?
1.123.33
वसमानमरण्येषु नित्यं शमपरायणम् ।
त्वयाऽहं हिंसितो यस्मात्तस्मात्त्वामप्यनागसः ॥ १.१२३.३३ ॥
Obwohl ich immer in den Wäldern wohne, der Ruhe hingegeben, hast du mich verletzt; daher halte ich auch dich für unschuldig.
1.123.34
द्वयोर्नृशंसकर्तारमवशं काममोहितम् ।
जीवितान्तकरो भावो मैथुने समुपैष्यति ॥ १.१२३.३४ ॥
Der von beiden, der grausam handelt, hilflos und vom Verlangen verblendet, wird beim Beischlaf von einem den Tod bringenden Gemütszustand ergriffen werden.
1.123.35
अहं हि किंदमो नाम तपसा भावितो मुनिः ।
व्यपत्रपन्मनुष्याणां मृग्यां मैथुनमाचरम् ॥ १.१२३.३५ ॥
Ich bin ein Weiser namens Kiṃdama, durch Askese gereinigt. Vor den Menschen beschämt, vollzog ich bei der Jagd den Beischlaf.
1.123.36
मृगो भत्वा मृगैः सार्धं चरामि गहने वने ।
न तु ते ब्रह्महत्येयं भविष्यत्यविजानतः ॥ १.१२३.३६ ॥
Als Hirsch geworden, wandere ich mit den Hirschen im dichten Wald umher. Doch für dich wird dies kein Brahmanenmord sein, da du es unwissentlich getan hast.
1.123.37
मृगरूपधरं हत्वा मामेवं काममोहितम् ।
अस्य तु त्वं फलं मूढ प्राप्स्यसीदृशमेव हि ॥ १.१२३.३७ ॥
Du hast mich, der ich die Gestalt eines Hirsches trug, aus Begierde verblendet so erschlagen. Narr, dafür wirst auch du genau solches erlangen.
1.123.38
प्रियया सह संवासं प्राप्य कामविमोहितः ।
त्वमप्यस्यामवस्थायां प्रेतलोकं गमिष्यसि ॥ १.१२३.३८ ॥
Nachdem du die Vereinigung mit deiner Geliebten erlangt hast, verblendet von Begierde, wirst auch du in genau diesem Zustand in die Welt der Toten gehen.
1.123.39
अन्तकाले हि संवासं यया गन्तासि कान्तया ।
प्रेतराजपुरं प्राप्तं सर्वभूतदुरत्ययम्।
भक्त्या मतिमतां श्रेष्ठ सैव त्वाऽनुगमिष्यति ॥ १.१२३.३९ ॥
O Bester der Weisen, eben die Geliebte, mit der du in der Todesstunde in die Stadt des Totenkönigs gehen wirst, die allen Wesen unentrinnbar ist, sie wird dir aus Hingabe folgen.
1.123.40
वर्तमानः सुखे दुःखं यथाऽहं प्रापितस्त्वया ।
तथा त्वां च सुखं प्राप्तं दुःखमभ्यागमिष्यति ॥ १.१२३.४० ॥
So wie du mich, der ich im Glück war, ins Leid gestürzt hast, so wird das Leid auch dich treffen, der du das Glück erlangt hast.
1.123.41
एवमुक्त्वा सुदुःखार्तो जीवितात्स व्यमुच्यत ।
मृगः पाण्डुश्च दुःखार्तः क्षणेन समपद्यत ॥ १.१२३.४१ ॥
So gesprochen, wurde der Hirsch, von großem Kummer gequält, vom Leben befreit; und Pāṇḍu, ebenfalls von Kummer gequält, verging im Nu.