Mahābhārata · Adhyāya 1.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.123.1
धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञातः स्वबाहुविजितं धनम् ।
भीष्माय सत्यवत्यै च मात्रे चोपजहार सः ॥ १.१२३.१ ॥
Com a permissão de Dhṛtarāṣṭra, ofereceu a riqueza conquistada por seus próprios braços a Bhīṣma e à sua mãe Satyavatī.
1.123.2
विदुराय च वै पाण्डुः प्रेषयामास तद्धनम् ।
सुहृदश्चापि धर्मात्मा धनेन समतर्पयत् ॥ १.१२३.२ ॥
Pāṇḍu também enviou aquela riqueza a Vidura, e o de alma justa satisfez plenamente os seus amigos com riquezas.
1.123.3
ततः सत्यवतीं भीष्मं कौसल्यां च यशस्विनीम् ।
शुभैः पाण्डुर्जितैरर्थैस्तोषयामास भारत ॥ १.१२३.३ ॥
Então, ó Bhārata, Pāṇḍu agradou Satyavatī, Bhīṣma e a gloriosa Kauśalyā com as riquezas auspiciosas que conquistara.
1.123.4
ननन्द माता कौसल्या तमप्रतिमतेजसम् ।
जयन्तमिव पौलोमी परिष्वज्य नर्षभम् ॥ १.१२३.४ ॥
A mãe Kauśalyā alegrou-se abraçando aquele touro entre os homens, de esplendor incomparável, como Paulomī se alegrou abraçando Jayanta.
1.123.5
तस्य वीरस्य विक्रान्तैः सहस्रशतदक्षिणैः ।
अश्वमेधशतैरीजे धृतराष्ट्रो महामखैः ॥ १.१२३.५ ॥
Graças aos feitos valorosos daquele herói, Dhṛtarāṣṭra realizou centenas de sacrifícios do cavalo e grandes ritos, com centenas de milhares de oferendas.
1.123.6
संप्रयुक्तस्तु कुन्त्या च माद्र्या च भरतर्षभ ।
जिततन्द्रीस्तदा पाण्डुर्बभूव वनगोचरः ॥ १.१२३.६ ॥
Ó touro dos Bharatas, unido a Kuntī e Mādrī, Pāṇḍu, livre do cansaço, tornou-se então um habitante da floresta.
1.123.7
हित्वा प्रासादनिलयं शुभानि शयनानि च ।
अरण्यनित्यः सततं बभूव मृगयापरः ॥ १.१२३.७ ॥
Abandonando as moradias do palácio e os belos leitos, vivia sempre na floresta, dedicado à caça.
1.123.8
स चरन्दक्षिणं पार्श्वं रम्यं हिमवतो गिरः ।
उवास गिरिपृष्ठेषु महाशालवनेषु च ॥ १.१२३.८ ॥
Vagueando pela bela encosta sul do Himalaia, habitou nos cumes das montanhas e nas grandes florestas de sāla.
1.123.9
रराज कुन्त्या माद्र्या च पाण्डुः सह वने चरन् ।
करेण्वोरिव मध्यस्थः श्रीमान्पौरन्दरो गजः ॥ १.१२३.९ ॥
Pāṇḍu, vagando pela floresta com Kuntī e Mādrī, brilhava como o esplêndido elefante de Indra entre duas elefantas.
1.123.10
भारतं सह भार्याभ्यां खङ्गबाणधनुर्धरम् ।
विचित्रकवचं वीरं परमास्त्रविदं नृपम्।
देवोऽयमित्यमन्यन्त चरन्तं वनवासिनः ॥ १.१२३.१० ॥
Vendo aquele herói rei bhārata, errando com suas duas esposas, portando espada, flechas e arco, vestindo armadura maravilhosa e conhecedor das armas supremas, os habitantes da floresta pensaram: 'Este é um deus.'
1.123.11
तस्य कामांश्च भोगांश्च नरा नित्यमतन्द्रिताः ।
उपजह्रुर्वनान्तेषु धृतराष्ट्रेण चोदिताः ॥ १.१२३.११ ॥
Impulsionados por Dhṛtarāṣṭra, homens incansáveis traziam-lhe sempre às regiões da floresta o que ele desejava e seus prazeres.
1.123.12
तदासाद्य महारण्यं मृगव्यालनिषेवितम् ।
तत्र मैथुनकालस्थं ददर्श मृगयूथपम् ॥ १.१२३.१२ ॥
Então, ao chegar àquela grande floresta frequentada por cervos e feras, viu ali um chefe de manada de cervos no tempo do acasalamento.
1.123.13
ततस्तं च मृगीं चैव रुक्मपुङ्खैः सुपत्रिभिः ।
निर्बिभेद शरैस्तीक्ष्णैः पाण्डुः पञ्चभिराशुगैः ॥ १.१२३.१३ ॥
Então Pāṇḍu atingiu tanto ele quanto a corça com cinco flechas afiadas e velozes, de hastes douradas e bem emplumadas.
1.123.14
स च राजन्महातेजा ऋषिपुत्रस्तपोधनः ।
भार्यया सह तेजस्वी मृगरूपेण सङ्गतः ॥ १.१२३.१४ ॥
E ele, ó rei, o filho do sábio de grande esplendor, rico em ascese, estava unido à sua esposa na forma de um veado.
1.123.15
स संयुक्तस्तया मृग्या मानुषीं वाचमीरयन् ।
क्षणेन पतितो भूमौ विललापातुरो मृगः ॥ १.१२३.१५ ॥
Unido àquela corça, o veado, falando com voz humana, caiu ao chão num instante e lamentou-se, angustiado.
1.123.16
काममन्युवशं प्राप्ता बुद्ध्यन्तरगता अपि ।
वर्जयन्ति नृशंसानि पापेष्वपि रता नराः ॥ १.१२३.१६ ॥
Mesmo os homens submetidos ao domínio do desejo e da ira, cuja razão se afastou, e que se deleitam em atos pecaminosos, evitam atos cruéis.
1.123.17
न विधिं ग्रसते प्रज्ञा प्रज्ञां तु ग्रसते विधिः ।
विधिपर्यागतानर्थान्प्रज्ञावान्प्रतिपद्यते ॥ १.१२३.१७ ॥
A sabedoria não devora o destino, mas o destino devora a sabedoria; o sábio enfrenta as coisas que chegam pelo destino.
1.123.18
शस्वद्धर्मात्मनां मुख्ये कुले जातस्य भारत ।
कामलोभाभिभूतस्य कथं ते चलिता मतिः ॥ १.१२३.१८ ॥
Ó Bhārata, nascido sempre na mais nobre família dos justos, como vacilou a tua mente, dominada pelo desejo e pela cobiça?
1.123.19
शत्रूणां या वधे वृत्तिः सा मृगाणां वधे स्मृता ।
राज्ञां मृग न मां मोहात्त्वं गर्हयितुमर्हसि ॥ १.१२३.१९ ॥
A conduta prescrita para matar inimigos é considerada a mesma para matar veados. Ó veado, por delírio não deves censurar-me.
1.123.20
अच्छद्मनाऽमायया च मृगाणां वध इष्यते ।
स एव धर्मो राज्ञां तु तद्धि त्वं किं नु गर्हसे ॥ १.१२३.२० ॥
Matar veados sem engano nem artifício é aprovado. Esse é de fato o dever dos reis; por que, então, o censuras?
1.123.21
अगस्त्यः सत्रमासीनश्चकार मृगयामृषिः ।
आरण्यान्सर्वदैवत्यान्मृगान्प्रोक्ष्य महावने ॥ १.१२३.२१ ॥
O sábio Agastya, sentado numa sessão sacrificial, caçou na grande floresta, tendo aspergido os veados selvagens, todos consagrados aos deuses.
1.123.22
प्रमाणदृष्टधर्मेण कथमस्मान्विगर्हसे ।
अगस्त्यस्याभिचारेण युष्माकं विहितो वधः ॥ १.१२३.२२ ॥
Segundo um dharma tido como autoridade, como podes censurar-nos? A vossa morte foi prescrita pelo rito sacrificial de destruição de Agastya.
1.123.23
न रिपून्वै समुद्दिश्य विमुञ्चन्ति नराः शरान् ।
रन्ध्र एषां विशेषेण वधकालः प्रशस्यते ॥ १.१२३.२३ ॥
Os homens não lançam flechas apenas mirando os inimigos; o momento da sua fraqueza é especialmente louvado como o tempo de matar.
1.123.24
प्रमत्तमप्रमत्तं वा विवृतं घ्नन्ति चौजसा ।
उपायैर्विविधैस्तीक्ष्णैः कस्मान्मृग विगर्हसे ॥ १.१२३.२४ ॥
As pessoas atingem o descuidado ou o atento, o exposto, com força e com diversos e agudos estratagemas. Ó veado, por que censuras?
1.123.25
नाहं घ्न्तं मृगन्राजन्विगर्हे चात्मकारणात् ।
मैथुनं तु प्रतीक्ष्यं मे त्वयेहाद्यानृशंस्यतः ॥ १.१२३.२५ ॥
Ó rei, não censuro quem mata cervos por interesse próprio; mas hoje, por compaixão, deves esperar aqui pelo meu acasalamento.
1.123.26
सर्वभूतहिते काले सर्वभूतेप्सिते तथा ।
को हि विद्वान्मृगं हन्याच्चरन्तं मैथुनं वने ॥ १.१२३.२६ ॥
Num tempo benéfico a todos os seres e desejado por todos, que homem sábio mataria um cervo que, na floresta, se entrega ao acasalamento?
1.123.27
अस्यां मृग्यां च राजेन्द्र हर्षान्मैथुनमाचरम् ।
पुरुषार्थफलं कर्तुं तत्त्वया विफलीकृतम् ॥ १.१२३.२७ ॥
Ó melhor dos reis, nesta caçada eu me entregava ao acasalamento por prazer, para alcançar o fruto dos fins humanos; tu o tornaste vão.
1.123.28
पौरवाणां महाराज तेषामक्लिष्टकर्मणाम् ।
वंशे जातस्य कौरव्य नानुरूपमिदं तव ॥ १.१२३.२८ ॥
Ó grande rei, nascido na linhagem dos Pauravas, cujos atos são imaculados, ó Kaurava, isto não te convém.
1.123.29
नृशंसं कर्म सुमहत्सर्वलोकविगर्हितम् ।
अस्वर्ग्यमयशस्यं चाप्यधर्मिष्ठं च भारत ॥ १.१२३.२९ ॥
Este ato cruel é muito grave, condenado por todos os mundos, não conduz ao céu, não traz glória e é também muito injusto, ó Bhārata.
1.123.30
स्त्रीभोगानां विशेषज्ञः शास्त्रधर्मार्थतत्त्ववित् ।
नार्हस्त्वं सुरसङ्काश कर्तुमस्वर्ग्यमीदृशम् ॥ १.१२३.३० ॥
Tu, que conheces as distinções do gozo das mulheres e compreendes a essência das escrituras, do dharma e do artha, ó semelhante aos deuses, não és digno de cometer um ato tão contrário ao céu.
1.123.31
त्वया नृशंसकर्तारः पापाचाराश्च मानवाः ।
निग्राह्याः पार्थिवश्रेष्ठ त्रिवर्गपरिवर्जिताः ॥ १.१२३.३१ ॥
Por ti, melhor dos reis, devem ser castigados os homens que praticam atos cruéis e vivem em pecado, privados dos três objetivos da vida.
1.123.32
किं कृतं ते नरश्रेष्ठ मामिहानागसं घ्नतः ।
मुनिं मूलफलाहारं मृगवेषधरं नृप ॥ १.१२३.३२ ॥
Melhor dos homens, o que fizeste ao me golpear aqui, eu, um sábio inocente que vive de raízes e frutos e veste a forma de um cervo?
1.123.33
वसमानमरण्येषु नित्यं शमपरायणम् ।
त्वयाऽहं हिंसितो यस्मात्तस्मात्त्वामप्यनागसः ॥ १.१२३.३३ ॥
Eu, que sempre habito nas florestas, devotado à quietude, fui ferido por ti; por isso considero-te também inocente.
1.123.34
द्वयोर्नृशंसकर्तारमवशं काममोहितम् ।
जीवितान्तकरो भावो मैथुने समुपैष्यति ॥ १.१२३.३४ ॥
Daqueles dois, o que age com crueldade, impotente e cegado pelo desejo, será alcançado durante a união por um estado de espírito que traz a morte.
1.123.35
अहं हि किंदमो नाम तपसा भावितो मुनिः ।
व्यपत्रपन्मनुष्याणां मृग्यां मैथुनमाचरम् ॥ १.१२३.३५ ॥
Sou um sábio chamado Kiṃdama, purificado pela austeridade. Envergonhado diante dos homens, unia-me sexualmente durante a caça.
1.123.36
मृगो भत्वा मृगैः सार्धं चरामि गहने वने ।
न तु ते ब्रह्महत्येयं भविष्यत्यविजानतः ॥ १.१२३.३६ ॥
Tornado cervo, vago com os cervos na floresta densa. Mas isto não será para ti um assassinato de brâmane, pois o fizeste sem saber.
1.123.37
मृगरूपधरं हत्वा मामेवं काममोहितम् ।
अस्य तु त्वं फलं मूढ प्राप्स्यसीदृशमेव हि ॥ १.१२३.३७ ॥
Mataste-me, que tinha a forma de um veado, cegado pelo desejo. Insensato, por isso também tu obterás exatamente tal destino.
1.123.38
प्रियया सह संवासं प्राप्य कामविमोहितः ।
त्वमप्यस्यामवस्थायां प्रेतलोकं गमिष्यसि ॥ १.१२३.३८ ॥
Tendo obtido a união com tua amada, cegado pelo desejo, também tu, nesta mesma condição, irás ao mundo dos mortos.
1.123.39
अन्तकाले हि संवासं यया गन्तासि कान्तया ।
प्रेतराजपुरं प्राप्तं सर्वभूतदुरत्ययम्।
भक्त्या मतिमतां श्रेष्ठ सैव त्वाऽनुगमिष्यति ॥ १.१२३.३९ ॥
Ó melhor dos sábios, a própria amada com quem, na hora da morte, irás à cidade do rei dos mortos, que nenhum ser evita, ela te seguirá por devoção.
1.123.40
वर्तमानः सुखे दुःखं यथाऽहं प्रापितस्त्वया ।
तथा त्वां च सुखं प्राप्तं दुःखमभ्यागमिष्यति ॥ १.१२३.४० ॥
Assim como me lançaste no sofrimento estando eu na felicidade, assim o sofrimento virá sobre ti, que obtiveste a felicidade.
1.123.41
एवमुक्त्वा सुदुःखार्तो जीवितात्स व्यमुच्यत ।
मृगः पाण्डुश्च दुःखार्तः क्षणेन समपद्यत ॥ १.१२३.४१ ॥
Tendo dito isto, o veado, atormentado por grande dor, foi libertado da vida; e Pāṇḍu, também atormentado pelo sofrimento, pereceu num instante.