மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.123.1
धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञातः स्वबाहुविजितं धनम् ।
भीष्माय सत्यवत्यै च मात्रे चोपजहार सः ॥ १.१२३.१ ॥
திருதராஷ்டிரரின் அனுமதி பெற்று, தன் தோள்வலியால் வென்ற செல்வத்தை அவர் பீஷ்மருக்கும் தன் தாய் சத்யவதிக்கும் அளித்தார்.
1.123.2
विदुराय च वै पाण्डुः प्रेषयामास तद्धनम् ।
सुहृदश्चापि धर्मात्मा धनेन समतर्पयत् ॥ १.१२३.२ ॥
பாண்டு அந்தச் செல்வத்தை விதுரருக்கும் அனுப்பினார்; அந்த தர்மாத்மா நண்பர்களையும் செல்வத்தால் நிறைவு செய்தார்.
1.123.3
ततः सत्यवतीं भीष्मं कौसल्यां च यशस्विनीम् ।
शुभैः पाण्डुर्जितैरर्थैस्तोषयामास भारत ॥ १.१२३.३ ॥
பின்னர், ஹே பாரதா, பாண்டு வென்ற நல்ல செல்வங்களால் சத்யவதியையும், பீஷ்மரையும், புகழ்மிக்க கௌசல்யையையும் மகிழ்வித்தார்.
1.123.4
ननन्द माता कौसल्या तमप्रतिमतेजसम् ।
जयन्तमिव पौलोमी परिष्वज्य नर्षभम् ॥ १.१२३.४ ॥
ஒப்பற்ற தேஜஸ் கொண்ட அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவரை அணைத்து, அன்னை கௌசல்யை மகிழ்ந்தாள்; ஜயந்தனை அணைத்த பௌலோமியைப் போல.
1.123.5
तस्य वीरस्य विक्रान्तैः सहस्रशतदक्षिणैः ।
अश्वमेधशतैरीजे धृतराष्ट्रो महामखैः ॥ १.१२३.५ ॥
அந்த வீரனின் பராக்கிரமத்தால், திருதராஷ்டிரர் ஆயிரக்கணக்கான தட்சிணைகளுடன் நூறு அஸ்வமேதங்களையும் பெரும் யாகங்களையும் நடத்தினார்.
1.123.6
संप्रयुक्तस्तु कुन्त्या च माद्र्या च भरतर्षभ ।
जिततन्द्रीस्तदा पाण्डुर्बभूव वनगोचरः ॥ १.१२३.६ ॥
ஹே பரதர்களில் சிறந்தவரே, குந்தி மற்றும் மாத்ரியுடன் சேர்ந்து, அப்போது சோர்வின்றி பாண்டு வனவாசியானார்.
1.123.7
हित्वा प्रासादनिलयं शुभानि शयनानि च ।
अरण्यनित्यः सततं बभूव मृगयापरः ॥ १.१२३.७ ॥
அரண்மனை வாழ்வையும் அழகிய படுக்கைகளையும் துறந்து, அவர் எப்போதும் காட்டிலேயே வாழ்ந்தார்; வேட்டையில் மூழ்கியிருந்தார்.
1.123.8
स चरन्दक्षिणं पार्श्वं रम्यं हिमवतो गिरः ।
उवास गिरिपृष्ठेषु महाशालवनेषु च ॥ १.१२३.८ ॥
இமயமலையின் அழகிய தெற்குச் சரிவில் திரிந்தபடி, அவர் மலைமுகடுகளிலும் பெரிய சால மரக் காடுகளிலும் தங்கினார்.
1.123.9
रराज कुन्त्या माद्र्या च पाण्डुः सह वने चरन् ।
करेण्वोरिव मध्यस्थः श्रीमान्पौरन्दरो गजः ॥ १.१२३.९ ॥
குந்தியும் மாத்ரியும் உடன் வனத்தில் திரிந்தபோது பாண்டு, இரு பெண் யானைகளின் நடுவில் நிற்கும் இந்திரனின் அழகிய யானையைப் போல் ஒளிர்ந்தார்.
1.123.10
भारतं सह भार्याभ्यां खङ्गबाणधनुर्धरम् ।
विचित्रकवचं वीरं परमास्त्रविदं नृपम्।
देवोऽयमित्यमन्यन्त चरन्तं वनवासिनः ॥ १.१२३.१० ॥
இரு மனைவியருடன், வாளும் அம்பும் வில்லும் ஏந்தி, அற்புதமான கவசம் அணிந்து, உயர்ந்த அஸ்திரங்களை அறிந்த அந்த வீர அரசன் பாரதனைக் கண்ட வனவாசிகள், இவர் ஒரு தேவன் என்று எண்ணினர்.
1.123.11
तस्य कामांश्च भोगांश्च नरा नित्यमतन्द्रिताः ।
उपजह्रुर्वनान्तेषु धृतराष्ट्रेण चोदिताः ॥ १.१२३.११ ॥
திருதராஷ்டிரரின் ஆணையால் தூண்டப்பட்ட மனிதர்கள், சோர்வின்றி எப்போதும் வனப் பகுதிகளில் அவருக்கு விருப்பப் பொருட்களையும் போக சாதனங்களையும் கொண்டு வந்தனர்.
1.123.12
तदासाद्य महारण्यं मृगव्यालनिषेवितम् ।
तत्र मैथुनकालस्थं ददर्श मृगयूथपम् ॥ १.१२३.१२ ॥
பின்னர், மான்களும் கொடிய விலங்குகளும் நிறைந்த அந்தப் பெரிய வனத்தை அடைந்தபோது, அங்கே கூடும் காலத்திலிருந்த ஒரு மான் கூட்டத் தலைவனைக் கண்டார்.
1.123.13
ततस्तं च मृगीं चैव रुक्मपुङ्खैः सुपत्रिभिः ।
निर्बिभेद शरैस्तीक्ष्णैः पाण्डुः पञ्चभिराशुगैः ॥ १.१२३.१३ ॥
அப்போது பாண்டு பொன்னிறக் கணைகளும் அழகிய இறகுகளும் கொண்ட கூரிய ஐந்து விரைவு அம்புகளால் அவனையும் அந்த பெண்மானையும் துளைத்தான்.
1.123.14
स च राजन्महातेजा ऋषिपुत्रस्तपोधनः ।
भार्यया सह तेजस्वी मृगरूपेण सङ्गतः ॥ १.१२३.१४ ॥
ஓ அரசே, அந்த மகா தேஜஸ்வியும் தவச் செல்வமுமான முனிவரின் மகன் தன் மனைவியுடன் மானின் உருவில் கூடியிருந்தான்.
1.123.15
स संयुक्तस्तया मृग्या मानुषीं वाचमीरयन् ।
क्षणेन पतितो भूमौ विललापातुरो मृगः ॥ १.१२३.१५ ॥
அந்த பெண்மானுடன் கூடியிருந்த அந்த மான் மனித மொழியில் பேசி, ஒரு கணத்தில் நிலத்தில் விழுந்து வருந்திப் புலம்பியது.
1.123.16
काममन्युवशं प्राप्ता बुद्ध्यन्तरगता अपि ।
वर्जयन्ति नृशंसानि पापेष्वपि रता नराः ॥ १.१२३.१६ ॥
காமமும் கோபமும் வசப்பட்டவர்களாய், புத்தி விலகியவர்களாய் இருந்தாலும், பாவங்களில் ஈடுபட்டவர்களும் மனிதர்கள் கொடிய செயல்களைத் தவிர்க்கிறார்கள்.
1.123.17
न विधिं ग्रसते प्रज्ञा प्रज्ञां तु ग्रसते विधिः ।
विधिपर्यागतानर्थान्प्रज्ञावान्प्रतिपद्यते ॥ १.१२३.१७ ॥
அறிவு விதியை விழுங்குவதில்லை; ஆனால் விதி அறிவை விழுங்குகிறது. விவேகி விதியால் வந்த நிகழ்வுகளை ஏற்கிறான்.
1.123.18
शस्वद्धर्मात्मनां मुख्ये कुले जातस्य भारत ।
कामलोभाभिभूतस्य कथं ते चलिता मतिः ॥ १.१२३.१८ ॥
ஓ பாரதா, எப்போதும் தர்மாத்மாக்களின் உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்த நீ, காமமும் பேராசையும் வென்றவனாக இருந்து உன் மனம் எப்படி தடுமாறியது?
1.123.19
शत्रूणां या वधे वृत्तिः सा मृगाणां वधे स्मृता ।
राज्ञां मृग न मां मोहात्त्वं गर्हयितुमर्हसि ॥ १.१२३.१९ ॥
எதிரிகளைக் கொல்வதில் எது நடத்தையோ, அதுவே மான்களைக் கொல்வதிலும் கருதப்படுகிறது. மானே, மயக்கத்தால் நீ என்னைக் குறை சொல்வது தகாது.
1.123.20
अच्छद्मनाऽमायया च मृगाणां वध इष्यते ।
स एव धर्मो राज्ञां तु तद्धि त्वं किं नु गर्हसे ॥ १.१२३.२० ॥
கபடமும் வஞ்சனையும் இல்லாமல் மான்களைக் கொல்வதும் ஏற்கப்படுகிறது. அதுவே அரசர்களுக்கான தர்மம்; அப்படியிருக்க நீ ஏன் அதைக் குறை சொல்கிறாய்?
1.123.21
अगस्त्यः सत्रमासीनश्चकार मृगयामृषिः ।
आरण्यान्सर्वदैवत्यान्मृगान्प्रोक्ष्य महावने ॥ १.१२३.२१ ॥
யாகச் சத்திரத்தில் அமர்ந்திருந்த முனிவர் அகஸ்தியர், பெரிய காட்டில் எல்லா தேவதைகளுக்கும் உரிய காட்டு மான்களைப் புரோக்ஷணம் செய்து வேட்டையாடினார்.
1.123.22
प्रमाणदृष्टधर्मेण कथमस्मान्विगर्हसे ।
अगस्त्यस्याभिचारेण युष्माकं विहितो वधः ॥ १.१२३.२२ ॥
பிரமாணமாகக் காணப்பட்ட தர்மத்தின்படி, நீ எங்களை எப்படி குறை சொல்லலாம்? அகஸ்தியரின் அபிசார யாகத்தால் உங்களுக்கான வதம் விதிக்கப்பட்டது.
1.123.23
न रिपून्वै समुद्दिश्य विमुञ्चन्ति नराः शरान् ।
रन्ध्र एषां विशेषेण वधकालः प्रशस्यते ॥ १.१२३.२३ ॥
மனிதர்கள் எதிரிகளை நோக்கி மட்டும் அம்புகளை எய்வதில்லை; அவர்களின் பலவீனமான கணமே வதத்திற்கு உகந்த நேரமாகப் புகழப்படுகிறது.
1.123.24
प्रमत्तमप्रमत्तं वा विवृतं घ्नन्ति चौजसा ।
उपायैर्विविधैस्तीक्ष्णैः कस्मान्मृग विगर्हसे ॥ १.१२३.२४ ॥
கவனமற்றவரையோ, கவனமுள்ளவரையோ, வெளிப்பட்டவரையோ மக்கள் வலிமையாலும், பலவகைக் கூரிய உபாயங்களாலும் தாக்குகிறார்கள். ஓ மானே, ஏன் நீ குறை சொல்கிறாய்?
1.123.25
नाहं घ्न्तं मृगन्राजन्विगर्हे चात्मकारणात् ।
मैथुनं तु प्रतीक्ष्यं मे त्वयेहाद्यानृशंस्यतः ॥ १.१२३.२५ ॥
அரசே, தன் சுயநலத்திற்காக மான்களைக் கொல்பவனை நான் நிந்திக்கவில்லை; ஆனால் இன்று கருணையினால் இங்கே என் மைதுனத்திற்காக நீ காத்திருக்க வேண்டும்.
1.123.26
सर्वभूतहिते काले सर्वभूतेप्सिते तथा ।
को हि विद्वान्मृगं हन्याच्चरन्तं मैथुनं वने ॥ १.१२३.२६ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை தரும் காலத்திலும், எல்லா உயிர்களும் விரும்பும் காலத்திலும், காட்டில் மைதுனம் செய்துகொண்டிருக்கும் மானை எந்த அறிவாளி கொல்வான்?
1.123.27
अस्यां मृग्यां च राजेन्द्र हर्षान्मैथुनमाचरम् ।
पुरुषार्थफलं कर्तुं तत्त्वया विफलीकृतम् ॥ १.१२३.२७ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, இந்த வேட்டையில் மகிழ்ச்சியால் நான் மைதுனம் செய்துகொண்டிருந்தேன்; புருஷார்த்தத்தின் பயனை அடைய அது; அதை நீ வீணாக்கிவிட்டாய்.
1.123.28
पौरवाणां महाराज तेषामक्लिष्टकर्मणाम् ।
वंशे जातस्य कौरव्य नानुरूपमिदं तव ॥ १.१२३.२८ ॥
மகாராஜனே, களங்கமற்ற செயல்களைச் செய்த பௌரவர்களின் வம்சத்தில் பிறந்த நீ, குருவின் வழியில் வந்தவனே, இது உனக்குப் பொருத்தமற்றது.
1.123.29
नृशंसं कर्म सुमहत्सर्वलोकविगर्हितम् ।
अस्वर्ग्यमयशस्यं चाप्यधर्मिष्ठं च भारत ॥ १.१२३.२९ ॥
இந்தக் கொடிய செயல் மிகப் பெரியது, எல்லா உலகங்களாலும் நிந்திக்கப்படுவது, சுவர்க்கத்திற்கு இட்டுச் செல்லாதது, புகழைத் தராதது, மிகவும் அதர்மமானதும் ஆகும், பாரதனே.
1.123.30
स्त्रीभोगानां विशेषज्ञः शास्त्रधर्मार्थतत्त्ववित् ।
नार्हस्त्वं सुरसङ्काश कर्तुमस्वर्ग्यमीदृशम् ॥ १.१२३.३० ॥
பெண் இன்பங்களின் வேறுபாடுகளை அறிந்தவனும், சாஸ்திரம், தர்மம், அர்த்தம் ஆகியவற்றின் தத்துவத்தை அறிந்தவனுமான நீ, தேவனுக்கு ஒப்பானவனே, சுவர்க்கத்திற்கு இட்டுச் செல்லாத இத்தகைய செயலைச் செய்வது உனக்குத் தகாது.
1.123.31
त्वया नृशंसकर्तारः पापाचाराश्च मानवाः ।
निग्राह्याः पार्थिवश्रेष्ठ त्रिवर्गपरिवर्जिताः ॥ १.१२३.३१ ॥
சிறந்த அரசே, கொடுமையான செயல்களைச் செய்பவர்களும் பாவச் செயல் புரிபவர்களுமான மனிதர்கள், அறம், பொருள், இன்பம் ஆகிய மூன்றையும் இழந்தவர்கள், உன்னால் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.
1.123.32
किं कृतं ते नरश्रेष्ठ मामिहानागसं घ्नतः ।
मुनिं मूलफलाहारं मृगवेषधरं नृप ॥ १.१२३.३२ ॥
சிறந்த மனிதனே, இங்கு வேர்களும் பழங்களும் உண்ணும், மான் வடிவம் தாங்கிய, குற்றமற்ற முனிவனான என்னைக் கொன்று நீ என்ன செய்தாய்?
1.123.33
वसमानमरण्येषु नित्यं शमपरायणम् ।
त्वयाऽहं हिंसितो यस्मात्तस्मात्त्वामप्यनागसः ॥ १.१२३.३३ ॥
காடுகளில் எப்போதும் வசித்து, அமைதியில் நிலைத்திருந்த என்னை நீ துன்புறுத்திக் கொன்றாய். ஆகவே உன்னையும் குற்றமற்றவனாகக் கருதுகிறேன்.
1.123.34
द्वयोर्नृशंसकर्तारमवशं काममोहितम् ।
जीवितान्तकरो भावो मैथुने समुपैष्यति ॥ १.१२३.३४ ॥
கொடுமை செய்பவனும், தன் வசமின்றி காமத்தால் மயங்கியவனுமான இருவருள் ஒருவனுக்கு, புணர்ச்சியின் போது உயிரைப் பறிக்கும் உணர்வு வந்து சேரும்.
1.123.35
अहं हि किंदमो नाम तपसा भावितो मुनिः ।
व्यपत्रपन्मनुष्याणां मृग्यां मैथुनमाचरम् ॥ १.१२३.३५ ॥
நான் கிந்தமன் என்ற முனிவன்; தவத்தால் தூய்மையடைந்தவன். மனிதர்களின் முன் வெட்கப்பட்டு, மான் வேட்டையின் போது புணர்ச்சி செய்தேன்.
1.123.36
मृगो भत्वा मृगैः सार्धं चरामि गहने वने ।
न तु ते ब्रह्महत्येयं भविष्यत्यविजानतः ॥ १.१२३.३६ ॥
மானாக மாறி, மான்களுடன் அடர்ந்த காட்டில் திரிகிறேன். ஆனால் அறியாமல் செய்த உனக்கு இது பிரம்மஹத்தியாகும்.
1.123.37
मृगरूपधरं हत्वा मामेवं काममोहितम् ।
अस्य तु त्वं फलं मूढ प्राप्स्यसीदृशमेव हि ॥ १.१२३.३७ ॥
மானின் வடிவம் கொண்ட என்னை காமத்தால் மயங்கி இவ்வாறு கொன்றாய். ஆகவே, மூடனே, இதன் பயனாக நீயும் இத்தகையதையே அடைவாய்.
1.123.38
प्रियया सह संवासं प्राप्य कामविमोहितः ।
त्वमप्यस्यामवस्थायां प्रेतलोकं गमिष्यसि ॥ १.१२३.३८ ॥
அன்புக்குரியவளுடன் கூடியிருக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்று, காமத்தால் மயங்கிய நீயும் இந்த நிலையிலேயே பிரேதலோகத்திற்குச் செல்வாய்.
1.123.39
अन्तकाले हि संवासं यया गन्तासि कान्तया ।
प्रेतराजपुरं प्राप्तं सर्वभूतदुरत्ययम्।
भक्त्या मतिमतां श्रेष्ठ सैव त्वाऽनुगमिष्यति ॥ १.१२३.३९ ॥
அறிவுடையோரில் சிறந்தவனே, இறுதி நேரத்தில் எந்த அன்புக்குரியவளுடன் நீ பிரேதராஜனின் நகருக்குச் செல்வாயோ, அவளே பக்தியுடன் உன்னைப் பின்தொடர்வாள்; அந்நகரம் எல்லா உயிர்களாலும் கடக்க முடியாதது.
1.123.40
वर्तमानः सुखे दुःखं यथाऽहं प्रापितस्त्वया ।
तथा त्वां च सुखं प्राप्तं दुःखमभ्यागमिष्यति ॥ १.१२३.४० ॥
இன்பத்தில் இருந்த என்னை நீ துன்பத்தில் ஆழ்த்தியது போல, இன்பம் அடைந்திருக்கும் உன்னையும் துன்பம் வந்தடையும்.
1.123.41
एवमुक्त्वा सुदुःखार्तो जीवितात्स व्यमुच्यत ।
मृगः पाण्डुश्च दुःखार्तः क्षणेन समपद्यत ॥ १.१२३.४१ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, பெரும் துயரால் வருந்திய அந்த மான் உயிரை விட்டது; துயரால் வாடிய பாண்டுவும் ஒரு கணத்தில் உயிர் நீத்தான்.