Mahābhārata · Adhyāya 1.124
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.124.1
तं व्यतीतमुपक्रम्य राजा स्वमिव बान्धवम् ।
सभार्यः शोकदुःखार्तः पर्यदेवयदातुरः ॥ १.१२४.१ ॥
Der König, der sich dem Entschwundenen näherte, als wäre er sein eigener Verwandter, von Kummer und Leid gequält, klagte bekümmert zusammen mit seiner Gemahlin.
1.124.2
सतामपि कुले जाताः कर्मणा बत दुर्गतिम् ।
प्राप्नुवन्त्यकृतात्मानः कामजालविमोहिताः ॥ १.१२४.२ ॥
Obwohl in der Familie der Rechtschaffenen geboren, erlangen leider die Unbeherrschten, von den Netzen der Begierde verblendet, durch ihre Taten Unglück.
1.124.3
शश्वद्धर्मात्मना जातो बाल एव पिता मम ।
जीवितान्तमनुप्राप्तः कामात्मैवेति नः श्रुतम् ॥ १.१२४.३ ॥
Mein Vater war stets wie ein Kind, von dem Rechtschaffenen aufgezogen; doch haben wir gehört, dass er bis zum Ende seines Lebens ein Mann der Begierde blieb.
1.124.4
तस्य कामात्मनः क्षेत्रे राज्ञः संयतवागृषिः ।
कृष्णद्वैपायनः साक्षाद्भगवान्मामजीजनत् ॥ १.१२४.४ ॥
Im Acker jenes begierdeerfüllten Königs zeugte mich der Weise von gezügelter Rede, der erhabene Kṛṣṇa Dvaipāyana persönlich.
1.124.5
तस्याद्य व्यसने बुद्धिः संजातेयं ममाधमा ।
त्यक्तस्य देवैरनयान्मृगयां परिधावतः ॥ १.१२४.५ ॥
Heute, in seinem Unglück, ist mir dieser niedrige Gedanke über ihn gekommen — von den Göttern verlassen, durch Fehlverhalten auf der Jagd umherirrend.
1.124.6
मोक्षमेव व्यवस्यामि बन्धो हि व्यसनं महत् ।
सुवृत्तिमनुवर्तिष्ये तामहं पितुरव्ययाम् ॥ १.१२४.६ ॥
Ich entschließe mich nur zur Befreiung, denn die Fessel ist ein großes Unglück; ich werde dem unvergänglichen guten Verhalten meines Vaters folgen.
1.124.7
अतीव तपसात्मानं योजयिष्याम्यसंशयम् ।
तस्मादेकाहमेकाहमेकैकस्मिन्वनस्पतौ ॥ १.१२४.७ ॥
Zweifellos werde ich mich der großen Askese hingeben; daher, einen Tag nach dem anderen, unter jedem einzelnen Baum.
1.124.8
चरन्भैक्षं मुनिर्मुण्डश्चरिष्याम्याश्रमानिमान् ।
पांसुना समवच्छन्नः शून्यागारकृतालयः ॥ १.१२४.८ ॥
Als kahlköpfiger Weiser auf Almosengang werde ich durch diese Einsiedeleien wandern, mit Staub bedeckt, leere Häuser zu meiner Wohnung machend.
1.124.9
वृक्षमूलनिकेतो वा त्यक्तसर्वप्रियाप्रियः ।
न शोचन्न प्रहृष्यंश्च तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिः ॥ १.१२४.९ ॥
Am Wurzelwerk eines Baumes wohnend, alles Liebe und Unliebe abgelegt, weder trauernd noch frohlockend, Tadel und Selbstlob gleich achtend.
1.124.10
निराशीर्निर्नमस्कारो निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ।
न चाप्यवहसन्कंचिन्न कुर्वन्भ्रुकुटीं क्वचित् ॥ १.१२४.१० ॥
Frei von Wunsch nach Lohn, ohne Verneigung, jenseits der Gegensätze, besitzlos; niemanden verspottend, nie die Brauen runzelnd.
1.124.11
प्रसन्नवदनो नित्यं सर्वभूतहिते रतः ।
जङ्गमाजङ्गमं सर्वमविहिंसंश्चतुर्विधम् ॥ १.१२४.११ ॥
Stets mit heiterem Antlitz, am Wohl aller Wesen Freude habend, keinem der vier Arten bewegter und unbewegter Wesen schadend.
1.124.12
स्वासु प्रजास्विव सदा समः प्राणभृतः प्रति ।
एककालं चरन्भैक्षं कुलानि दश पञ्च च ॥ १.१२४.१२ ॥
Stets gleich gegenüber allen Lebewesen, wie gegenüber den eigenen Kindern, zu einer Zeit auf Almosengang zu fünfzehn Häusern gehend.
1.124.13
असंभवे वा भैक्षस्य चरन्ननशनान्यपि ।
अल्पमल्पं च भुञ्जानः पूर्वालाभे न जातुचित् ॥ १.१२४.१३ ॥
Wenn Almosen nicht möglich sind, soll er auch fastend umherziehen; und hat er zuvor nichts erhalten, soll er niemals nur wenig nach und nach essen.
1.124.14
अन्यान्यपि चरँल्लोभादलाभे सप्त पूरयन् ।
अलाभे यदि वा लाभे समदर्शी महातपाः ॥ १.१२४.१४ ॥
Auch andere Häuser durchstreifend aus Gier, und wenn nichts erlangt wird, sich in sieben Häusern erbettelnd sättigend; ob Gewinn oder nicht, bleibt er gleichsichtig, großer Asket.
1.124.15
वास्यैकं तक्षतो बाहुं चन्दनेनैकमुक्षतः ।
नाकल्याणं न कल्याणं चिन्तयन्नुभयोस्तयोः ॥ १.१२४.१५ ॥
Weder Böses noch Gutes denkend über jene beiden, den einen, der einen Arm mit der Axt abhaut, und den anderen, der einen Arm mit Sandelholz salbt.
1.124.16
न जिजीविषुवत्किंचिन्न मुमूर्षुवदाचरन् ।
जीवितं मरणं चैव नाभिन्दन्न च द्विषन् ॥ १.१२४.१६ ॥
Nicht handelnd wie einer, der leben will, noch wie einer, der sterben will; weder Leben noch Tod begrüßend, noch hassend.
1.124.17
याः काश्चिज्जीवता शक्याः कर्तुमभ्युदयक्रियाः ।
ताः सर्वाः समतिक्रम्य निमेषादिव्यवस्थितः ॥ १.१२४.१७ ॥
Alle weltlichen Werke des Aufstiegs, die ein Lebender verrichten kann, hinter sich lassend, steht er im Nu fest da.
1.124.18
तासु चाप्यनवस्थासु त्यक्तसर्वेन्द्रियक्रियः ।
संपरित्यक्तधर्मार्थः सुनिर्णिक्तात्मकल्मषः ॥ १.१२४.१८ ॥
Auch in jenen unbeständigen Zuständen: wer alle Tätigkeit der Sinne abgelegt, Dharma und Besitz gänzlich aufgegeben hat und dessen Makel der Seele gründlich gereinigt sind.
1.124.19
निर्मुक्तः सर्वपापेभ्यो व्यतीतः सर्ववागुराः ।
न वशे कस्यचित्तिष्ठन्सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १.१२४.१९ ॥
Befreit von allen Sünden, jenseits aller Fallstricke, unter niemandes Gewalt stehend, mit dharma wie der Wind dahinziehend.
1.124.20
एतया सततं वृत्त्या चरन्नेवंप्रकारया ।
देहं संस्थापयिष्यामि निर्भयं मार्गमास्थितः ॥ १.१२४.२० ॥
Indem ich stets auf diese Weise meinen Lebensunterhalt führe und einen furchtlosen Pfad einschlage, werde ich meinen Körper erhalten.
1.124.21
नाहं सुकृपणे मार्गे स्ववीर्यक्षयशोचिते ।
स्वधर्मात्सततापेते चरेयं वीर्यवर्जितः ॥ १.१२४.२१ ॥
Ich werde nicht den elendesten Pfad gehen, beklagt wegen des Verlusts meiner eigenen Tapferkeit; stets von meinem eigenen dharma abgeschnitten, der Kraft beraubt, würde ich nicht umherziehen.
1.124.22
सत्कृतोऽसत्कृतो वाऽपि योऽन्यां कृपणचक्षुषा ।
उपैति वृत्तिं कामात्मा स शुनां वर्तते पथि ॥ १.१२४.२२ ॥
Ob geehrt oder verachtet, wer mit elendem Blick zum Lebensunterhalt eines anderen greift, begierigen Sinnes, lebt auf dem Pfad der Hunde.
1.124.23
एवमुक्त्वा सुदुःखार्तो निःश्वासपरमो नृपः ।
अवेक्षमाणः कुन्तीं च मान्द्रीं च समभाषत ॥ १.१२४.२३ ॥
So gesprochen, tief von Kummer gequält und tiefe Seufzer ausstoßend, blickte der König auf Kuntī und Mādrī und sprach zu ihnen.
1.124.24
कौसल्या विदुरः क्षत्ता राजा च सह बन्धुभिः ।
आर्या सत्यवती भीष्मस्ते च राजपुरोहिताः ॥ १.१२४.२४ ॥
Kauśalyā, Vidura, der Verwalter, der König zusammen mit seinen Verwandten, die edle Satyavatī, Bhīṣma und jene königlichen Priester.
1.124.25
ब्राह्मणाश्च महात्मानः सोमपाः संशितव्रताः ।
पौरवृद्धाश्च ये तत्र निवसन्त्यस्मदाश्रयाः।
प्रसाद्य सर्वे वक्तव्याः पाण्डुः प्रव्राजितो वने ॥ १.१२४.२५ ॥
Die großherzigen Brahmanen, die Somatrinker mit strengen Gelübden, und die Ältesten der Stadt, die dort in unserer Obhut leben – alle müssen besänftigt werden, und man soll ihnen sagen, dass Pāṇḍu in den Wald verbannt worden ist.
1.124.26
निशम्य वचनं भर्तुस्त्यागधर्मकृतात्मनः ।
तत्समं वचनं कुन्ती माद्री च समभाषताम् ॥ १.१२४.२६ ॥
Als sie die Worte ihres Gatten hörten, dessen Sinn auf die Pflicht der Entsagung gerichtet war, sprachen Kuntī und Mādrī Worte von gleicher Art.
1.124.27
अन्येऽपि ह्याश्रमाः सन्ति ये शक्या भरतर्षभ ।
आवाभ्यां सह वस्तुं वै धर्ममाश्रित्य चिन्त्यताम्।
आवाभ्यां धर्मपत्नीभ्यां सह तप्तुं तपो महत् ॥ १.१२४.२७ ॥
O Stier der Bharatas, es gibt auch andere Einsiedeleien, in denen wir beide zusammen leben können; es werde bedacht, im Schutz des Dharma, dass wir beiden Dharma-Gattinnen gemeinsam große Askese üben.
1.124.28
शरीरस्यापि मोक्षाय धर्मं प्राप्य महाफलम् ।
त्वमेव भविता भर्ता स्वर्गस्यापि न संशयः ॥ १.१२४.२८ ॥
Wenn du das Dharma erlangst, das große Frucht bringt, selbst für die Befreiung des Körpers, wirst du selbst auch der Herr des Himmels sein; daran ist kein Zweifel.
1.124.29
प्रणिधायेन्द्रियग्रामं भर्तृलोकपरायणे ।
त्यक्त्वा कामसुखे ह्यावां तप्स्यवो विपुलं तपः ॥ १.१२४.२९ ॥
Nachdem wir die Schar der Sinne gezügelt haben, ganz dem Reich des Gatten hingegeben, und die Freuden der Begierde aufgegeben haben, werden wir beide gewiss gewaltige Askese üben.
1.124.30
यदि चावां महाप्राज्ञ त्यक्ष्यसि त्वं विशांपते ।
अद्यैवावां प्रहास्यावो जीवितं नात्र संशयः ॥ १.१२४.३० ॥
O du Großweiser, Herr der Völker! Wenn du uns beide verlässt, so werden wir beide heute noch das Leben aufgeben; daran ist nicht zu zweifeln.
1.124.31
यदि व्यवसितं ह्येतद्युवयोर्धर्मसंहितम् ।
स्ववृत्तिमनुवर्तिष्ये तामहं पितुरव्ययाम् ॥ १.१२४.३१ ॥
Wenn dieser Entschluss von euch beiden dem Dharma gemäß ist, so werde auch ich jenen unvergänglichen Lebensweg unseres Vaters befolgen.
1.124.32
त्यक्त्वा ग्राम्यसुखाहारं तप्यमानो महत्तपः ।
वल्कली फलमूलाशी चरिष्यामि महावने ॥ १.१२४.३२ ॥
Ich werde die Freuden und die Nahrung des Dorflebens aufgeben, große Askese üben, in Baumrinde gekleidet, von Früchten und Wurzeln lebend, im großen Wald umherziehen.
1.124.33
अग्नौ जुह्वन्नुभौ कालावुभौ कालावुपस्पृशन् ।
कृशः परिमिताहारश्चीरचर्मजटाधरः ॥ १.१२४.३३ ॥
Opfer ins Feuer gießend, zu beiden Dämmerungszeiten Wasser berührend, abgemagert, nur maßvoll essend, in Lumpen, Fell und verfilztem Haar gekleidet.
1.124.34
शीतवातातपसहः क्षुत्पिपासानवेक्षकः ।
तपसा दुश्चरेणेदं शरीरमुपशोषयन् ॥ १.१२४.३४ ॥
Kälte, Wind und Hitze ertragend, Hunger und Durst nicht achtend, diesen Körper austrocknend durch diese schwer zu übende Askese.
1.124.35
एकान्तशीली विमृशन्पक्वापक्वेन वर्तयन् ।
पितृन्देवांश्च वन्येन वाग्भिरद्भिश्च तर्पयन् ॥ १.१२४.३५ ॥
In Einsamkeit wohnend, nachsinnend, mich von gekochter und ungekochter Nahrung erhaltend, die Ahnen und Götter mit Waldgaben, mit Worten und mit Wasser erfreuend.
1.124.36
वानप्रस्थजनस्यापि दर्शनं कुलवासिनः ।
नाप्रियाण्याचरिष्यामि किं पुनर्ग्रामवासिनाम् ॥ १.१२४.३६ ॥
Auch Waldbewohnern und Familienvätern will ich nichts Unangenehmes antun, wie viel weniger den Dorfbewohnern.
1.124.37
एवमारण्यशास्त्राणामुग्रमुग्रतरं विधिम् ।
काङ्क्षमाणोऽहमास्थास्ये देहस्यास्याऽऽसमापनात् ॥ १.१२४.३७ ॥
So werde ich, es wünschend, die strengste der Regeln der Waldschriften befolgen, bis dieser Körper sein Ende findet.
1.124.38
इत्येवमुक्त्वा भार्ये ते राजा कौरवनन्दनः ।
ततश्चूडामणिं निष्कमङ्गदे कुण्डलानि च ॥ १.१२४.३८ ॥
So gesprochen, gab der König, die Freude der Kurus, deinen beiden Frauen Scheitelschmuck, Halskette, Armreife und Ohrringe.
1.124.39
वासांसि च महार्हाणि स्त्रीणामाभरणानि च ।
वाहनानि च मुख्यानि शस्त्राणि कवचानि च ॥ १.१२४.३९ ॥
Kostbare Gewänder, Schmuck für Frauen, vorzügliche Fahrzeuge, Waffen und auch Rüstungen.
1.124.40
हेमभाण्डानि दिव्यानि पर्यङ्कास्तरणानि च ।
मणिमुक्ताप्रवालानि रत्नानि विविधानि च ॥ १.१२४.४० ॥
Göttliche goldene Gefäße, Bettdecken, Edelsteine, Perlen, Korallen und Juwelen vielerlei Art ebenso.
1.124.41
प्रदाय सर्वं विप्रेभ्यः पाण्डुर्भृत्यानभाषत ।
गत्वा नागपुरं वाच्यं पाण्डुः प्रव्राजितो वने।
अर्थं कामं सुखं चैव रतिं च परमात्मिकाम् ॥ १.१२४.४१ ॥
Nachdem er alles den Brahmanen gegeben hatte, sprach Pāṇḍu zu den Dienern: »Geht nach Nāgapura und sagt, Pāṇḍu sei in den Wald gezogen; Reichtum, Verlangen, Glück und auch die höchste innere Freude.«
1.124.42
प्रतस्थे सर्वमुत्सृज्य सभार्यः कुरुनन्दनः ।
ततस्तस्यानुयातारस्ते चैव परिचारकाः ॥ १.१२४.४२ ॥
Die Freude der Kurus brach, alles zurücklassend, mit seiner Gattin auf. Dann folgten ihm auch seine Gefolgsleute und Diener.
1.124.43
श्रुत्वा भरतसिंहस्य विधिधाः करुणा गिरः ।
भममार्तस्वरं कृत्वा हाहेति परिचुक्रुशुः ॥ १.१२४.४३ ॥
Als sie die vielfältigen jämmerlichen Worte des Löwen der Bharata hörten, gerieten sie in Verwirrung und riefen mit schmerzerfüllter Stimme: »Wehe! Wehe!«
1.124.44
उष्णमश्रु विमुञ्चन्तस्तं विहाय महीपतिम् ।
ययुर्नागपुरं तूर्णं सर्वमादाय तद्धनम् ॥ १.१२४.४४ ॥
Heiße Tränen vergießend, verließen sie jenen König und zogen eilends nach Nāgapura, alle jene Schätze mit sich nehmend.
1.124.45
ते गत्वा नगरं राज्ञो यथावृत्तं महात्मनः ।
कथयांचक्रिरे राज्ञस्तद्धनं विविधं ददुः ॥ १.१२४.४५ ॥
Sie gingen in die Stadt und berichteten dem König genau, was dem Hochherzigen widerfahren war, und übergaben jene vielerlei Schätze.
1.124.46
श्रुत्वा तेभ्यस्ततः सर्वं यथावृत्तं महावने ।
धृतराष्ट्रो नरश्रेष्ठः पाण्डुमेवान्वशोचत ॥ १.१२४.४६ ॥
Nachdem er von ihnen alles vernommen hatte, was sich im großen Wald wahrhaftig zugetragen hatte, trauerte Dhṛtarāṣṭra, der Beste unter den Menschen, um Pāṇḍu allein.
1.124.47
न शय्यासनभोगेषु रतिं विन्दति कर्हिचित् ।
भ्रातृशोकसमाविष्टस्तमेवार्थं विचिन्तयन् ॥ १.१२४.४७ ॥
Von Trauer um seinen Bruder überwältigt, fand er niemals Freude am Lager, am Sitz oder an den Genüssen, und er grübelte beständig über eben diese Angelegenheit nach.
1.124.48
राजपुत्रस्तु कौरव्य पाण्डुर्मूलफलाशनः ।
जगाम सह पत्नीभ्यां ततो नागशतं गिरिम् ॥ १.१२४.४८ ॥
O Nachkomme der Kuru, Prinz Pāṇḍu, der sich von Wurzeln und Früchten ernährte, zog mit seinen beiden Frauen von dort zum Berg, hundert Elefantenlängen entfernt.
1.124.49
स चैत्ररथमासाद्य कालकूटमतीत्य च ।
हिमवन्तमतिक्रम्य प्रययौ गन्धमादनम् ॥ १.१२४.४९ ॥
Er erreichte den Caitraratha-Hain, passierte Kālakūṭa und überquerte den Himālaya, und zog weiter nach Gandhamādana.
1.124.50
रक्ष्यमाणो महाभूतैः सिद्धैश्च परमर्षिभिः ।
उवास स महाराज समेषु विषमेषु च ॥ १.१२४.५० ॥
Von den großen Wesen, den Vollendeten und den höchsten Weisen beschützt, o großer König, wohnte er an ebenen wie an schroffen Orten.
1.124.51
इन्द्रद्युम्नसरः प्राप्य हंसकूटमतीत्य च ।
शतशृङ्गे महाराज तापसः समतप्यत ॥ १.१२४.५१ ॥
Er erreichte den See Indradyumna und passierte Haṃsakūṭa; o großer König, der Asket übte Askese auf dem Śatasṛṅga.