Mahābhārata · Adhyāya 1.124
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.124.1
तं व्यतीतमुपक्रम्य राजा स्वमिव बान्धवम् ।
सभार्यः शोकदुःखार्तः पर्यदेवयदातुरः ॥ १.१२४.१ ॥
O rei, aproximando-se daquele que partira como se fosse seu próprio parente, atormentado pelo pesar e pela dor, lamentou-se angustiado junto com sua esposa.
1.124.2
सतामपि कुले जाताः कर्मणा बत दुर्गतिम् ।
प्राप्नुवन्त्यकृतात्मानः कामजालविमोहिताः ॥ १.१२४.२ ॥
Embora nascidos na família dos justos, ai, aqueles de si não dominado, iludidos pela rede do desejo, obtêm infortúnio pelas próprias ações.
1.124.3
शश्वद्धर्मात्मना जातो बाल एव पिता मम ।
जीवितान्तमनुप्राप्तः कामात्मैवेति नः श्रुतम् ॥ १.१२४.३ ॥
Meu pai foi sempre como uma criança, criada por aquele de alma justa; mas ouvimos dizer que, até o fim da vida, permaneceu um homem de desejos.
1.124.4
तस्य कामात्मनः क्षेत्रे राज्ञः संयतवागृषिः ।
कृष्णद्वैपायनः साक्षाद्भगवान्मामजीजनत् ॥ १.१२४.४ ॥
No campo daquele rei de alma desejosa, o sábio de fala contida, o bem-aventurado Kṛṣṇa Dvaipāyana em pessoa, me gerou.
1.124.5
तस्याद्य व्यसने बुद्धिः संजातेयं ममाधमा ।
त्यक्तस्य देवैरनयान्मृगयां परिधावतः ॥ १.१२४.५ ॥
Hoje, em sua calamidade, surgiu em mim este pensamento vil a seu respeito — abandonado pelos deuses, vagueando na caça por má conduta.
1.124.6
मोक्षमेव व्यवस्यामि बन्धो हि व्यसनं महत् ।
सुवृत्तिमनुवर्तिष्ये तामहं पितुरव्ययाम् ॥ १.१२४.६ ॥
Decido-me apenas pela libertação, pois o vínculo é grande calamidade; seguirei aquela conduta virtuosa e imperecível de meu pai.
1.124.7
अतीव तपसात्मानं योजयिष्याम्यसंशयम् ।
तस्मादेकाहमेकाहमेकैकस्मिन्वनस्पतौ ॥ १.१२४.७ ॥
Sem dúvida me dedicarei a grande austeridade; por isso, um dia de cada vez, sob cada árvore.
1.124.8
चरन्भैक्षं मुनिर्मुण्डश्चरिष्याम्याश्रमानिमान् ।
पांसुना समवच्छन्नः शून्यागारकृतालयः ॥ १.१२४.८ ॥
Errando por esmolas, sábio de cabeça raspada, percorrerei estes eremitérios, coberto de poeira, fazendo de casas vazias a minha morada.
1.124.9
वृक्षमूलनिकेतो वा त्यक्तसर्वप्रियाप्रियः ।
न शोचन्न प्रहृष्यंश्च तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिः ॥ १.१२४.९ ॥
Fazendo da raiz de uma árvore a minha morada, abandonados todos os gostos e desgostos, sem lamentar nem regozijar, tendo a censura e o louvor de mim mesmo como iguais.
1.124.10
निराशीर्निर्नमस्कारो निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ।
न चाप्यवहसन्कंचिन्न कुर्वन्भ्रुकुटीं क्वचित् ॥ १.१२४.१० ॥
Livre do desejo de recompensa, sem exigir saudação, além dos pares de opostos, sem posses; sem zombar de ninguém, nunca franzindo o cenho.
1.124.11
प्रसन्नवदनो नित्यं सर्वभूतहिते रतः ।
जङ्गमाजङ्गमं सर्वमविहिंसंश्चतुर्विधम् ॥ १.१२४.११ ॥
Sempre de rosto sereno, deleitando-me no bem de todos os seres, sem ferir nenhum dos quatro tipos de seres móveis e imóveis.
1.124.12
स्वासु प्रजास्विव सदा समः प्राणभृतः प्रति ।
एककालं चरन्भैक्षं कुलानि दश पञ्च च ॥ १.१२४.१२ ॥
Sempre igual para com todos os seres vivos, como para com os meus próprios filhos, pedindo esmolas uma vez de cada vez em quinze casas.
1.124.13
असंभवे वा भैक्षस्य चरन्ननशनान्यपि ।
अल्पमल्पं च भुञ्जानः पूर्वालाभे न जातुचित् ॥ १.१२४.१३ ॥
Quando a esmola for impossível, que ande mesmo em jejum; e se antes nada obteve, que nunca coma senão pouco a pouco.
1.124.14
अन्यान्यपि चरँल्लोभादलाभे सप्त पूरयन् ।
अलाभे यदि वा लाभे समदर्शी महातपाः ॥ १.१२४.१४ ॥
Errando também por outras casas por cobiça, e, se nada obtém, suprindo-se pedindo em sete casas; havendo ou não ganho, permanece de visão igual, grande asceta.
1.124.15
वास्यैकं तक्षतो बाहुं चन्दनेनैकमुक्षतः ।
नाकल्याणं न कल्याणं चिन्तयन्नुभयोस्तयोः ॥ १.१२४.१५ ॥
Não pensando nem mal nem bem daqueles dois, um que corta um braço com machado e outro que unge um braço com sândalo.
1.124.16
न जिजीविषुवत्किंचिन्न मुमूर्षुवदाचरन् ।
जीवितं मरणं चैव नाभिन्दन्न च द्विषन् ॥ १.१२४.१६ ॥
Não agindo como quem deseja viver, nem como quem deseja morrer; não acolhendo nem a vida nem a morte, nem odiando-as.
1.124.17
याः काश्चिज्जीवता शक्याः कर्तुमभ्युदयक्रियाः ।
ताः सर्वाः समतिक्रम्य निमेषादिव्यवस्थितः ॥ १.१२४.१७ ॥
Tendo ultrapassado todas as ações de progresso mundano que um homem vivo pode realizar, permanece firme num instante.
1.124.18
तासु चाप्यनवस्थासु त्यक्तसर्वेन्द्रियक्रियः ।
संपरित्यक्तधर्मार्थः सुनिर्णिक्तात्मकल्मषः ॥ १.१२४.१८ ॥
E mesmo nesses estados instáveis, quem abandonou toda a atividade dos sentidos, deixou inteiramente o dharma e a riqueza, e cujas manchas da alma estão bem lavadas.
1.124.19
निर्मुक्तः सर्वपापेभ्यो व्यतीतः सर्ववागुराः ।
न वशे कस्यचित्तिष्ठन्सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १.१२४.१९ ॥
Libertado de todos os pecados, além de todas as armadilhas, não permanecendo sob o controle de ninguém, movendo-se com dharma como o vento.
1.124.20
एतया सततं वृत्त्या चरन्नेवंप्रकारया ।
देहं संस्थापयिष्यामि निर्भयं मार्गमास्थितः ॥ १.१२४.२० ॥
Vivendo constantemente desta forma de sustento, seguindo um caminho sem medo, sustentarei meu corpo.
1.124.21
नाहं सुकृपणे मार्गे स्ववीर्यक्षयशोचिते ।
स्वधर्मात्सततापेते चरेयं वीर्यवर्जितः ॥ १.१२४.२१ ॥
Não trilharei o caminho mais miserável, lamentado pela perda da minha própria valentia; afastado sempre do meu próprio dharma, privado de valor, não vagaria.
1.124.22
सत्कृतोऽसत्कृतो वाऽपि योऽन्यां कृपणचक्षुषा ।
उपैति वृत्तिं कामात्मा स शुनां वर्तते पथि ॥ १.१२४.२२ ॥
Seja honrado ou desonrado, quem, com olhar miserável, recorre ao sustento de outro, de alma voltada ao desejo, vive no caminho dos cães.
1.124.23
एवमुक्त्वा सुदुःखार्तो निःश्वासपरमो नृपः ।
अवेक्षमाणः कुन्तीं च मान्द्रीं च समभाषत ॥ १.१२४.२३ ॥
Tendo falado assim, profundamente aflito de dor, soltando longos suspiros, o rei olhou para Kuntī e Mādrī e dirigiu-lhes a palavra.
1.124.24
कौसल्या विदुरः क्षत्ता राजा च सह बन्धुभिः ।
आर्या सत्यवती भीष्मस्ते च राजपुरोहिताः ॥ १.१२४.२४ ॥
Kauśalyā, Vidura, o administrador, o rei com seus parentes, a nobre Satyavatī, Bhīṣma e aqueles sacerdotes reais.
1.124.25
ब्राह्मणाश्च महात्मानः सोमपाः संशितव्रताः ।
पौरवृद्धाश्च ये तत्र निवसन्त्यस्मदाश्रयाः।
प्रसाद्य सर्वे वक्तव्याः पाण्डुः प्रव्राजितो वने ॥ १.१२४.२५ ॥
Os brâmanes de grande alma, os bebedores de soma firmes em seus votos, e os anciãos da cidade que ali vivem dependendo de nós: a todos eles, após apaziguá-los, deve-se dizer que Pāṇḍu partiu para o exílio na floresta.
1.124.26
निशम्य वचनं भर्तुस्त्यागधर्मकृतात्मनः ।
तत्समं वचनं कुन्ती माद्री च समभाषताम् ॥ १.१२४.२६ ॥
Ao ouvir as palavras do marido, cujo espírito estava firmado no dever da renúncia, Kuntī e Mādrī falaram palavras semelhantes.
1.124.27
अन्येऽपि ह्याश्रमाः सन्ति ये शक्या भरतर्षभ ।
आवाभ्यां सह वस्तुं वै धर्ममाश्रित्य चिन्त्यताम्।
आवाभ्यां धर्मपत्नीभ्यां सह तप्तुं तपो महत् ॥ १.१२४.२७ ॥
Ó touro dos Bharatas, há também outros eremitérios onde nós duas podemos morar juntas; que se considere, tomando refúgio no dharma, que nós, as duas esposas do dharma, possamos praticar juntas grande austeridade.
1.124.28
शरीरस्यापि मोक्षाय धर्मं प्राप्य महाफलम् ।
त्वमेव भविता भर्ता स्वर्गस्यापि न संशयः ॥ १.१२४.२८ ॥
Tendo obtido o dharma, que dá grande fruto mesmo para a libertação do corpo, tu mesmo serás também o senhor do céu; não há dúvida.
1.124.29
प्रणिधायेन्द्रियग्रामं भर्तृलोकपरायणे ।
त्यक्त्वा कामसुखे ह्यावां तप्स्यवो विपुलं तपः ॥ १.१२४.२९ ॥
Tendo fixado o conjunto dos sentidos, voltadas para o mundo do esposo, e tendo abandonado os prazeres do desejo, nós duas certamente praticaremos vasta austeridade.
1.124.30
यदि चावां महाप्राज्ञ त्यक्ष्यसि त्वं विशांपते ।
अद्यैवावां प्रहास्यावो जीवितं नात्र संशयः ॥ १.१२४.३० ॥
Ó tu, de grande sabedoria, senhor dos povos! Se nos abandonares a ambos, hoje mesmo nós dois deixaremos a vida; disso não há dúvida.
1.124.31
यदि व्यवसितं ह्येतद्युवयोर्धर्मसंहितम् ।
स्ववृत्तिमनुवर्तिष्ये तामहं पितुरव्ययाम् ॥ १.१२४.३१ ॥
Se esta vossa resolução está de acordo com o dharma, também eu seguirei aquela conduta imperecível de nosso pai.
1.124.32
त्यक्त्वा ग्राम्यसुखाहारं तप्यमानो महत्तपः ।
वल्कली फलमूलाशी चरिष्यामि महावने ॥ १.१२४.३२ ॥
Abandonando os prazeres e o alimento da vida aldeã, praticando grande austeridade, vestido de casca, comendo frutos e raízes, andarei pela grande floresta.
1.124.33
अग्नौ जुह्वन्नुभौ कालावुभौ कालावुपस्पृशन् ।
कृशः परिमिताहारश्चीरचर्मजटाधरः ॥ १.१२४.३३ ॥
Oferecendo oblações ao fogo, tocando a água nos dois crepúsculos, emagrecido, comendo alimento medido, vestindo trapos, couro e cabelos emaranhados.
1.124.34
शीतवातातपसहः क्षुत्पिपासानवेक्षकः ।
तपसा दुश्चरेणेदं शरीरमुपशोषयन् ॥ १.१२४.३४ ॥
Suportando frio, vento e calor, indiferente à fome e à sede, secando este corpo por esta austeridade difícil de cumprir.
1.124.35
एकान्तशीली विमृशन्पक्वापक्वेन वर्तयन् ।
पितृन्देवांश्च वन्येन वाग्भिरद्भिश्च तर्पयन् ॥ १.१२४.३५ ॥
Morando na solidão, refletindo, sustentando-me com alimentos cozidos e crus, satisfazendo os antepassados e os deuses com produtos da floresta, com palavras e com água.
1.124.36
वानप्रस्थजनस्यापि दर्शनं कुलवासिनः ।
नाप्रियाण्याचरिष्यामि किं पुनर्ग्रामवासिनाम् ॥ १.१२४.३६ ॥
Nem mesmo aos habitantes da floresta ou aos que vivem em família farei algo desagradável; quanto mais aos moradores das aldeias.
1.124.37
एवमारण्यशास्त्राणामुग्रमुग्रतरं विधिम् ।
काङ्क्षमाणोऽहमास्थास्ये देहस्यास्याऽऽसमापनात् ॥ १.१२४.३७ ॥
Assim, desejando-o, assumirei a regra mais severa das escrituras da floresta até o fim deste corpo.
1.124.38
इत्येवमुक्त्वा भार्ये ते राजा कौरवनन्दनः ।
ततश्चूडामणिं निष्कमङ्गदे कुण्डलानि च ॥ १.१२४.३८ ॥
Tendo dito isso, o rei, alegria dos Kurus, deu às tuas duas esposas a joia do diadema, o colar, os braceletes e os brincos.
1.124.39
वासांसि च महार्हाणि स्त्रीणामाभरणानि च ।
वाहनानि च मुख्यानि शस्त्राणि कवचानि च ॥ १.१२४.३९ ॥
Vestes de grande valor, adornos femininos, excelentes veículos, armas e armaduras também.
1.124.40
हेमभाण्डानि दिव्यानि पर्यङ्कास्तरणानि च ।
मणिमुक्ताप्रवालानि रत्नानि विविधानि च ॥ १.१२४.४० ॥
Vasos de ouro divinos, colchas de leito, gemas, pérolas, corais e joias de muitos tipos também.
1.124.41
प्रदाय सर्वं विप्रेभ्यः पाण्डुर्भृत्यानभाषत ।
गत्वा नागपुरं वाच्यं पाण्डुः प्रव्राजितो वने।
अर्थं कामं सुखं चैव रतिं च परमात्मिकाम् ॥ १.१२४.४१ ॥
Tendo dado tudo aos brâmanes, Pāṇḍu falou aos servos: "Ide a Nāgapura e dizei que Pāṇḍu partiu para a floresta; riqueza, desejo, felicidade e também o supremo deleite interior."
1.124.42
प्रतस्थे सर्वमुत्सृज्य सभार्यः कुरुनन्दनः ।
ततस्तस्यानुयातारस्ते चैव परिचारकाः ॥ १.१२४.४२ ॥
A alegria dos Kuru, tendo abandonado tudo, partiu com sua esposa. Então seus seguidores e servos também o acompanharam.
1.124.43
श्रुत्वा भरतसिंहस्य विधिधाः करुणा गिरः ।
भममार्तस्वरं कृत्वा हाहेति परिचुक्रुशुः ॥ १.१२४.४३ ॥
Ao ouvir as diversas palavras lastimosas do leão dos Bharata, ficaram confusos e clamaram com voz angustiada: «Ai! Ai!».
1.124.44
उष्णमश्रु विमुञ्चन्तस्तं विहाय महीपतिम् ।
ययुर्नागपुरं तूर्णं सर्वमादाय तद्धनम् ॥ १.१२४.४४ ॥
Derramando lágrimas quentes, deixaram aquele rei e partiram rapidamente para Nāgapura, levando toda aquela riqueza.
1.124.45
ते गत्वा नगरं राज्ञो यथावृत्तं महात्मनः ।
कथयांचक्रिरे राज्ञस्तद्धनं विविधं ददुः ॥ १.१२४.४५ ॥
Foram à cidade e contaram ao rei exatamente o que acontecera ao magnânimo, e entregaram aquela riqueza variada.
1.124.46
श्रुत्वा तेभ्यस्ततः सर्वं यथावृत्तं महावने ।
धृतराष्ट्रो नरश्रेष्ठः पाण्डुमेवान्वशोचत ॥ १.१२४.४६ ॥
Tendo ouvido deles tudo o que ocorrera na grande floresta, Dhṛtarāṣṭra, o melhor dos homens, lamentou apenas por Pāṇḍu.
1.124.47
न शय्यासनभोगेषु रतिं विन्दति कर्हिचित् ।
भ्रातृशोकसमाविष्टस्तमेवार्थं विचिन्तयन् ॥ १.१२४.४७ ॥
Dominado pela dor do irmão, nunca encontrava prazer na cama, no assento ou nos deleites, e ficava sempre meditando naquele mesmo assunto.
1.124.48
राजपुत्रस्तु कौरव्य पाण्डुर्मूलफलाशनः ।
जगाम सह पत्नीभ्यां ततो नागशतं गिरिम् ॥ १.१२४.४८ ॥
Ó descendente de Kuru, o príncipe Pāṇḍu, alimentando-se de raízes e frutos, partiu com suas duas esposas dali em direção à montanha a cem distâncias de elefante.
1.124.49
स चैत्ररथमासाद्य कालकूटमतीत्य च ।
हिमवन्तमतिक्रम्य प्रययौ गन्धमादनम् ॥ १.१२४.४९ ॥
Chegando ao bosque de Caitraratha, passando por Kālakūṭa e cruzando o Himālaya, seguiu para Gandhamādana.
1.124.50
रक्ष्यमाणो महाभूतैः सिद्धैश्च परमर्षिभिः ।
उवास स महाराज समेषु विषमेषु च ॥ १.१२४.५० ॥
Protegido pelos grandes seres, pelos perfeitos e pelos supremos sábios, ó grande rei, habitou em lugares planos e acidentados.
1.124.51
इन्द्रद्युम्नसरः प्राप्य हंसकूटमतीत्य च ।
शतशृङ्गे महाराज तापसः समतप्यत ॥ १.१२४.५१ ॥
Chegando ao lago Indradyumna e passando por Haṃsakūṭa, ó grande rei, aquele asceta praticou austeridades em Śatasṛṅga.