மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.124
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.124.1
तं व्यतीतमुपक्रम्य राजा स्वमिव बान्धवम् ।
सभार्यः शोकदुःखार्तः पर्यदेवयदातुरः ॥ १.१२४.१ ॥
அரசன் இறந்தவனை தன் சொந்த உறவினனைப் போல அணுகி, மனைவியுடன் துயரத்தாலும் துக்கத்தாலும் பீடிக்கப்பட்டு, துன்புற்றவனாய் புலம்பினான்.
1.124.2
सतामपि कुले जाताः कर्मणा बत दुर्गतिम् ।
प्राप्नुवन्त्यकृतात्मानः कामजालविमोहिताः ॥ १.१२४.२ ॥
நல்லோர் குலத்தில் பிறந்தாலும், ஐயோ, தன்னை அடக்காதவர்கள் ஆசைவலையால் மயங்கி தங்கள் செயலால் துர்கதியை அடைகிறார்கள்.
1.124.3
शश्वद्धर्मात्मना जातो बाल एव पिता मम ।
जीवितान्तमनुप्राप्तः कामात्मैवेति नः श्रुतम् ॥ १.१२४.३ ॥
அறநெறியாளனால் எப்போதும் வளர்க்கப்பட்ட சிறுவனாகவே என் தந்தை இருந்தார்; ஆனால் வாழ்வின் இறுதி வரை அவர் ஆசையிலேயே மூழ்கியிருந்தார் என்று நாம் கேள்விப்பட்டோம்.
1.124.4
तस्य कामात्मनः क्षेत्रे राज्ञः संयतवागृषिः ।
कृष्णद्वैपायनः साक्षाद्भगवान्मामजीजनत् ॥ १.१२४.४ ॥
அந்த ஆசையுள்ள அரசனின் வயலில் (மனைவியில்), பேச்சை அடக்கிய முனிவர், நேரடியாக பகவான் கிருஷ்ண துவைபாயனர் என்னை உண்டாக்கினார்.
1.124.5
तस्याद्य व्यसने बुद्धिः संजातेयं ममाधमा ।
त्यक्तस्य देवैरनयान्मृगयां परिधावतः ॥ १.१२४.५ ॥
இன்று அவருடைய துயரத்தில் என் மனதில் இந்த இழிவான எண்ணம் எழுந்தது — தேவர்களால் கைவிடப்பட்டு, தீய நடத்தையால் வேட்டையில் அலைந்தவரைப் பற்றி.
1.124.6
मोक्षमेव व्यवस्यामि बन्धो हि व्यसनं महत् ।
सुवृत्तिमनुवर्तिष्ये तामहं पितुरव्ययाम् ॥ १.१२४.६ ॥
நான் விடுதலையையே உறுதி செய்கிறேன், ஏனெனில் பந்தமே பெரும் துயரம்; என் தந்தையின் அந்த அழியாத நல்லொழுக்கத்தையே நான் பின்பற்றுவேன்.
1.124.7
अतीव तपसात्मानं योजयिष्याम्यसंशयम् ।
तस्मादेकाहमेकाहमेकैकस्मिन्वनस्पतौ ॥ १.१२४.७ ॥
சந்தேகமின்றி நான் மிகுந்த தவத்தில் என்னை ஈடுபடுத்துவேன். ஆகையால் ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு மரத்தடியிலும்.
1.124.8
चरन्भैक्षं मुनिर्मुण्डश्चरिष्याम्याश्रमानिमान् ।
पांसुना समवच्छन्नः शून्यागारकृतालयः ॥ १.१२४.८ ॥
பிச்சை எடுத்துத் திரியும் முண்டித தலை முனிவனாக நான் இந்த ஆசிரமங்களில் அலைவேன்; தூசியால் மூடப்பட்டு, வெறுமையான வீடுகளை இருப்பிடமாகக் கொண்டு.
1.124.9
वृक्षमूलनिकेतो वा त्यक्तसर्वप्रियाप्रियः ।
न शोचन्न प्रहृष्यंश्च तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिः ॥ १.१२४.९ ॥
மரத்தின் வேர்களில் தங்கி, எல்லா விருப்பு வெறுப்புகளையும் துறந்து, துக்கப்படாமல், மகிழாமல், நிந்தையும் புகழ்ச்சியும் ஒன்றாகக் கொண்டு.
1.124.10
निराशीर्निर्नमस्कारो निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ।
न चाप्यवहसन्कंचिन्न कुर्वन्भ्रुकुटीं क्वचित् ॥ १.१२४.१० ॥
ஆசையற்றவனாய், வணக்கம் வேண்டாதவனாய், இரட்டைகளைக் கடந்தவனாய், உடைமையற்றவனாய்; யாரையும் பரிகசிக்காமல், எப்போதும் புருவம் சுளிக்காமல்.
1.124.11
प्रसन्नवदनो नित्यं सर्वभूतहिते रतः ।
जङ्गमाजङ्गमं सर्वमविहिंसंश्चतुर्विधम् ॥ १.१२४.११ ॥
எப்போதும் மலர்ந்த முகத்துடன், எல்லா உயிர்களின் நலத்தில் மகிழ்ந்தவனாய், நான்கு வகை அசையும் அசையாத உயிர்களுக்கும் தீங்கு செய்யாமல்.
1.124.12
स्वासु प्रजास्विव सदा समः प्राणभृतः प्रति ।
एककालं चरन्भैक्षं कुलानि दश पञ्च च ॥ १.१२४.१२ ॥
தன் சொந்த மக்களைப் போல எல்லா உயிரினங்களிடமும் எப்போதும் சமமாய், ஒரு வேளையில் பிச்சை எடுத்துத் பதினைந்து வீடுகள் வரை.
1.124.13
असंभवे वा भैक्षस्य चरन्ननशनान्यपि ।
अल्पमल्पं च भुञ्जानः पूर्वालाभे न जातुचित् ॥ १.१२४.१३ ॥
பிச்சை கிடைக்காத போதும், உண்ணாமல் இருந்தாலும் அலைந்து திரிக; முன்பு ஒன்றும் கிடைக்காவிட்டால் ஒருபோதும் சிறிது சிறிதாகவே உண்க.
1.124.14
अन्यान्यपि चरँल्लोभादलाभे सप्त पूरयन् ।
अलाभे यदि वा लाभे समदर्शी महातपाः ॥ १.१२४.१४ ॥
பேராசையால் பிற வீடுகளிலும் அலைந்து, கிடைக்காவிட்டால் ஏழு வீடுகளில் தேடி நிறைவு செய்க; கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும் சமநோக்குடைய பெரும் தவசியாக இருக்க.
1.124.15
वास्यैकं तक्षतो बाहुं चन्दनेनैकमुक्षतः ।
नाकल्याणं न कल्याणं चिन्तयन्नुभयोस्तयोः ॥ १.१२४.१५ ॥
ஒருவன் கோடரியால் ஒரு கையை வெட்டுபவனும், மற்றொருவன் சந்தனத்தால் ஒரு கையைப் பூசுபவனும் ஆகிய அவர்கள் இருவரைப் பற்றி, தீமையும் நன்மையும் நினையாதவனாக இருக்க.
1.124.16
न जिजीविषुवत्किंचिन्न मुमूर्षुवदाचरन् ।
जीवितं मरणं चैव नाभिन्दन्न च द्विषन् ॥ १.१२४.१६ ॥
வாழ விரும்புபவனைப் போல் எதையும் செய்யாமலும், சாக விரும்புபவனைப் போல் நடக்காமலும்; வாழ்வையும் சாவையும் வரவேற்காமலும், வெறுக்காமலும் இருக்க.
1.124.17
याः काश्चिज्जीवता शक्याः कर्तुमभ्युदयक्रियाः ।
ताः सर्वाः समतिक्रम्य निमेषादिव्यवस्थितः ॥ १.१२४.१७ ॥
உயிருடன் இருப்பவனால் செய்யக்கூடிய உலக முன்னேற்றச் செயல்கள் எவையெல்லாம் உண்டோ, அவற்றையெல்லாம் கடந்து, ஒரு கணத்திலேயே நிலைபெற்றவனாகிறான்.
1.124.18
तासु चाप्यनवस्थासु त्यक्तसर्वेन्द्रियक्रियः ।
संपरित्यक्तधर्मार्थः सुनिर्णिक्तात्मकल्मषः ॥ १.१२४.१८ ॥
அந்த நிலையற்ற நிலைகளிலும் கூட, எல்லா புலன்களின் செயல்களையும் துறந்து, தர்மத்தையும் பொருளையும் முழுதும் விட்டு, ஆத்மாவின் கறைகள் நன்கு கழுவப்பட்டவனாக இருப்பவன்.
1.124.19
निर्मुक्तः सर्वपापेभ्यो व्यतीतः सर्ववागुराः ।
न वशे कस्यचित्तिष्ठन्सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १.१२४.१९ ॥
அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, எல்லாப் கண்ணிகளையும் கடந்து, யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் நில்லாமல், தர்மத்துடன் காற்றைப் போல் வாழ்பவன்.
1.124.20
एतया सततं वृत्त्या चरन्नेवंप्रकारया ।
देहं संस्थापयिष्यामि निर्भयं मार्गमास्थितः ॥ १.१२४.२० ॥
இத்தகைய வாழ்க்கை முறையில் எப்போதும் வாழ்ந்து, அச்சமற்ற பாதையை ஏற்று என் உடலைக் காப்பாற்றுவேன்.
1.124.21
नाहं सुकृपणे मार्गे स्ववीर्यक्षयशोचिते ।
स्वधर्मात्सततापेते चरेयं वीर्यवर्जितः ॥ १.१२४.२१ ॥
என் வீரியம் இழந்து துயருறும் மிகக் கீழ்மையான பாதையில் நான் நடக்க மாட்டேன்; என் தர்மத்திலிருந்து எப்போதும் விலகி, வீரியமற்றவனாக நான் திரிய மாட்டேன்.
1.124.22
सत्कृतोऽसत्कृतो वाऽपि योऽन्यां कृपणचक्षुषा ।
उपैति वृत्तिं कामात्मा स शुनां वर्तते पथि ॥ १.१२४.२२ ॥
மதிக்கப்பட்டாலும் அவமதிக்கப்பட்டாலும், இரக்கத்திற்குரிய பார்வையுடன் மற்றவரின் வாழ்வாதாரத்தை நாடும் காமத்தில் மூழ்கியவன், நாய்களின் பாதையில் வாழ்கிறான்.
1.124.23
एवमुक्त्वा सुदुःखार्तो निःश्वासपरमो नृपः ।
अवेक्षमाणः कुन्तीं च मान्द्रीं च समभाषत ॥ १.१२४.२३ ॥
இவ்வாறு கூறி, மிகுந்த துயரால் வருந்தி, பெருமூச்சு விட்ட மன்னன், குந்தியையும் மாத்ரியையும் நோக்கிப் பேசினான்.
1.124.24
कौसल्या विदुरः क्षत्ता राजा च सह बन्धुभिः ।
आर्या सत्यवती भीष्मस्ते च राजपुरोहिताः ॥ १.१२४.२४ ॥
கௌசல்யை, விதுரர், க்ஷத்தா, அரசன் மற்றும் உறவினர்களுடன், ஆர்யை சத்யவதி, பீஷ்மர், அந்த அரச புரோகிதர்கள்.
1.124.25
ब्राह्मणाश्च महात्मानः सोमपाः संशितव्रताः ।
पौरवृद्धाश्च ये तत्र निवसन्त्यस्मदाश्रयाः।
प्रसाद्य सर्वे वक्तव्याः पाण्डुः प्रव्राजितो वने ॥ १.१२४.२५ ॥
மகாத்மாக்களான பிராமணர்களும், சோமம் அருந்தி கடுமையான விரதம் கொண்டவர்களும், நம்மை நம்பி அங்கே வாழும் நகர முதியோரும், அனைவரையும் சமாதானப்படுத்தி, பாண்டு வனத்திற்கு நாடு கடத்தப்பட்டார் என்று சொல்ல வேண்டும்.
1.124.26
निशम्य वचनं भर्तुस्त्यागधर्मकृतात्मनः ।
तत्समं वचनं कुन्ती माद्री च समभाषताम् ॥ १.१२४.२६ ॥
துறவு தர்மத்தில் மனம் நிலைத்த கணவனின் சொற்களைக் கேட்டு, குந்தியும் மாத்ரியும் அதற்கு இணையான சொற்களையே கூறினர்.
1.124.27
अन्येऽपि ह्याश्रमाः सन्ति ये शक्या भरतर्षभ ।
आवाभ्यां सह वस्तुं वै धर्ममाश्रित्य चिन्त्यताम्।
आवाभ्यां धर्मपत्नीभ्यां सह तप्तुं तपो महत् ॥ १.१२४.२७ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, நாம் இருவரும் சேர்ந்து வாழக்கூடிய வேறு ஆசிரமங்களும் உள்ளன; தர்மத்தை நாடி அதைப் பற்றி சிந்திக்கட்டும்; நாங்கள் இரு தர்மபத்தினிகளும் சேர்ந்து பெரும் தவம் செய்யலாம்.
1.124.28
शरीरस्यापि मोक्षाय धर्मं प्राप्य महाफलम् ।
त्वमेव भविता भर्ता स्वर्गस्यापि न संशयः ॥ १.१२४.२८ ॥
உடலின் விடுதலைக்காகவும் பெரும் பலனைத் தரும் தர்மத்தை அடைந்து, நீரே சொர்க்கத்திற்கும் கணவராவீர்; இதில் ஐயமில்லை.
1.124.29
प्रणिधायेन्द्रियग्रामं भर्तृलोकपरायणे ।
त्यक्त्वा कामसुखे ह्यावां तप्स्यवो विपुलं तपः ॥ १.१२४.२९ ॥
புலன் கூட்டத்தை அடக்கி, கணவனின் உலகையே நோக்கி, காமசுகத்தை விட்டு, நாம் இருவரும் பெரும் தவம் செய்வோம்.
1.124.30
यदि चावां महाप्राज्ञ त्यक्ष्यसि त्वं विशांपते ।
अद्यैवावां प्रहास्यावो जीवितं नात्र संशयः ॥ १.१२४.३० ॥
ஓ மகாபிராஜ்ஞரே, மக்களின் அதிபதியே, நீ எங்கள் இருவரையும் கைவிட்டால், இன்றே நாங்கள் இருவரும் உயிரை விடுவோம், இதில் ஐயமில்லை.
1.124.31
यदि व्यवसितं ह्येतद्युवयोर्धर्मसंहितम् ।
स्ववृत्तिमनुवर्तिष्ये तामहं पितुरव्ययाम् ॥ १.१२४.३१ ॥
உங்கள் இருவரின் இந்த உறுதி தர்மத்திற்கு உகந்ததானால், நான் எங்கள் தந்தையின் அந்த அழியாத நடத்தையைப் பின்பற்றுவேன்.
1.124.32
त्यक्त्वा ग्राम्यसुखाहारं तप्यमानो महत्तपः ।
वल्कली फलमूलाशी चरिष्यामि महावने ॥ १.१२४.३२ ॥
கிராம சுகங்களையும் உணவையும் துறந்து, பெரும் தவம் புரிந்து, மரவுரி அணிந்து, கனி கிழங்குகளை உண்டு நான் பெரிய காட்டில் திரிவேன்.
1.124.33
अग्नौ जुह्वन्नुभौ कालावुभौ कालावुपस्पृशन् ।
कृशः परिमिताहारश्चीरचर्मजटाधरः ॥ १.१२४.३३ ॥
அக்னியில் ஆஹுதி செய்தும், இரண்டு வேளைகளிலும் ஆசமனம் செய்தும், மெலிந்து, அளவான உணவு கொண்டு, கிழிந்த ஆடை, தோல் மற்றும் சடை தரித்தவனாக.
1.124.34
शीतवातातपसहः क्षुत्पिपासानवेक्षकः ।
तपसा दुश्चरेणेदं शरीरमुपशोषयन् ॥ १.१२४.३४ ॥
குளிர், காற்று, வெயிலைத் தாங்கி, பசி தாகத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், கடுமையான இந்தத் தவத்தால் இந்த உடலை உலர்த்தி.
1.124.35
एकान्तशीली विमृशन्पक्वापक्वेन वर्तयन् ।
पितृन्देवांश्च वन्येन वाग्भिरद्भिश्च तर्पयन् ॥ १.१२४.३५ ॥
தனிமையில் வாழ்ந்து, சிந்தித்து, சமைத்ததும் சமைக்காததுமான உணவால் வாழ்க்கை நடத்தி, காட்டு உணவாலும், மந்திர வாக்கினாலும், நீராலும் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தி.
1.124.36
वानप्रस्थजनस्यापि दर्शनं कुलवासिनः ।
नाप्रियाण्याचरिष्यामि किं पुनर्ग्रामवासिनाम् ॥ १.१२४.३६ ॥
வானப்பிரஸ்தர்களுக்கும், குடும்பத்தில் வசிப்பவர்களுக்கும் கூட நான் அப்रिय செயல்கள் செய்ய மாட்டேன்; கிராமவாசிகளுக்கோ இன்னும் அதிகமாக இல்லை.
1.124.37
एवमारण्यशास्त्राणामुग्रमुग्रतरं विधिम् ।
काङ्क्षमाणोऽहमास्थास्ये देहस्यास्याऽऽसमापनात् ॥ १.१२४.३७ ॥
இவ்வாறு, ஆரண்யசாஸ்திரங்களின் மிகக் கடுமையான விதியை, இந்த உடல் முடியும் வரை நான் மேற்கொள்வேன்.
1.124.38
इत्येवमुक्त्वा भार्ये ते राजा कौरवनन्दनः ।
ततश्चूडामणिं निष्कमङ्गदे कुण्डलानि च ॥ १.१२४.३८ ॥
இவ்வாறு கூறிய குரு குலத்தின் மகிழ்ச்சியான மன்னன், உங்கள் இரு மனைவிகளுக்கு, பின் சூடாமணியும், கழுத்தணியும், தோள்வளையும், குண்டலங்களும் கொடுத்தான்.
1.124.39
वासांसि च महार्हाणि स्त्रीणामाभरणानि च ।
वाहनानि च मुख्यानि शस्त्राणि कवचानि च ॥ १.१२४.३९ ॥
மிக விலையுயர்ந்த ஆடைகள், பெண்களின் அணிகலன்கள், சிறந்த வாகனங்கள், ஆயுதங்கள், கவசங்கள் ஆகியவற்றையும்.
1.124.40
हेमभाण्डानि दिव्यानि पर्यङ्कास्तरणानि च ।
मणिमुक्ताप्रवालानि रत्नानि विविधानि च ॥ १.१२४.४० ॥
தங்கப் பாத்திரங்கள், தெய்வீகமானவை, கட்டிலின் விரிப்புகள், மணிகள், முத்துகள், பவளங்கள் மற்றும் பல வகை ரத்தினங்கள்.
1.124.41
प्रदाय सर्वं विप्रेभ्यः पाण्डुर्भृत्यानभाषत ।
गत्वा नागपुरं वाच्यं पाण्डुः प्रव्राजितो वने।
अर्थं कामं सुखं चैव रतिं च परमात्मिकाम् ॥ १.१२४.४१ ॥
அனைத்தையும் பிராமணர்களுக்கு கொடுத்த பின், பாண்டு பணியாளர்களிடம் கூறினான்: "நாகபுரம் சென்று சொல்லுங்கள்: பாண்டு காட்டிற்கு துறவு பூண்டுவிட்டான். பொருள், இன்பம், சுகம், மேலான ஆன்மானந்தம்."
1.124.42
प्रतस्थे सर्वमुत्सृज्य सभार्यः कुरुनन्दनः ।
ततस्तस्यानुयातारस्ते चैव परिचारकाः ॥ १.१२४.४२ ॥
குருகுலத்தின் மகிழ்ச்சியானவர் எல்லாவற்றையும் துறந்து மனைவியுடன் புறப்பட்டார். அப்போது அவருடைய பின்தொடர்பவர்களும் ஏவலர்களும் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர்.
1.124.43
श्रुत्वा भरतसिंहस्य विधिधाः करुणा गिरः ।
भममार्तस्वरं कृत्वा हाहेति परिचुक्रुशुः ॥ १.१२४.४३ ॥
பரதர் குலச் சிங்கத்தின் பலவிதமான உருக்கமான சொற்களைக் கேட்டு, அவர்கள் குழம்பி, துயரக் குரலில் 'ஐயோ! ஐயோ!' என்று கூக்குரலிட்டனர்.
1.124.44
उष्णमश्रु विमुञ्चन्तस्तं विहाय महीपतिम् ।
ययुर्नागपुरं तूर्णं सर्वमादाय तद्धनम् ॥ १.१२४.४४ ॥
சூடான கண்ணீர் சிந்தியபடி, அந்த மன்னனைக் கைவிட்டு, அந்தச் செல்வம் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் விரைவாக நாகபுரம் சென்றனர்.
1.124.45
ते गत्वा नगरं राज्ञो यथावृत्तं महात्मनः ।
कथयांचक्रिरे राज्ञस्तद्धनं विविधं ददुः ॥ १.१२४.४५ ॥
அவர்கள் நகரத்திற்குச் சென்று, மன்னரிடம் அந்த மகாத்மாவுக்கு நடந்ததை உள்ளபடியே கூறினர்; பின்னர் பலவகைச் செல்வத்தை அரசரிடம் ஒப்படைத்தனர்.
1.124.46
श्रुत्वा तेभ्यस्ततः सर्वं यथावृत्तं महावने ।
धृतराष्ट्रो नरश्रेष्ठः पाण्डुमेवान्वशोचत ॥ १.१२४.४६ ॥
அவர்களிடமிருந்து பெருங்காட்டில் நடந்த அனைத்தையும் உள்ளபடியே கேட்டு, நரசிறந்த திருதராட்டிரன் பாண்டுவுக்காகவே துயருற்றான்.
1.124.47
न शय्यासनभोगेषु रतिं विन्दति कर्हिचित् ।
भ्रातृशोकसमाविष्टस्तमेवार्थं विचिन्तयन् ॥ १.१२४.४७ ॥
சகோதரனின் துயரால் வாட்டப்பட்டவன், படுக்கையிலும் ஆசனத்திலும் இன்பங்களிலும் ஒருபோதும் மகிழ்ச்சி அடையவில்லை; அதையே சிந்தித்தபடி இருந்தான்.
1.124.48
राजपुत्रस्तु कौरव्य पाण्डुर्मूलफलाशनः ।
जगाम सह पत्नीभ्यां ततो नागशतं गिरिम् ॥ १.१२४.४८ ॥
கௌரவ்யனே! அரசகுமாரன் பாண்டு கிழங்கும் பழமும் உண்டு தன் இரு மனைவியருடன் அங்கிருந்து நூறு யானைத் தொலைவு உள்ள மலையை நோக்கிச் சென்றான்.
1.124.49
स चैत्ररथमासाद्य कालकूटमतीत्य च ।
हिमवन्तमतिक्रम्य प्रययौ गन्धमादनम् ॥ १.१२४.४९ ॥
அவன் சைத்ரரத வனத்தை அடைந்து, காலகூடத்தைக் கடந்து, இமயமலையையும் தாண்டி கந்தமாதனத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
1.124.50
रक्ष्यमाणो महाभूतैः सिद्धैश्च परमर्षिभिः ।
उवास स महाराज समेषु विषमेषु च ॥ १.१२४.५० ॥
மகாபூதங்களாலும் சித்தர்களாலும் பரமரிஷிகளாலும் காக்கப்பட்டவனாக, மஹாராஜனே, அவன் சமமான இடங்களிலும் கரடுமுரடான இடங்களிலும் வசித்தான்.
1.124.51
इन्द्रद्युम्नसरः प्राप्य हंसकूटमतीत्य च ।
शतशृङ्गे महाराज तापसः समतप्यत ॥ १.१२४.५१ ॥
இந்த்ரத்யும்ன ஏரியை அடைந்து, ஹம்சகூடத்தைக் கடந்து, மஹாராஜனே, அந்தத் தபஸ்வி சதசிருங்கத்தில் தவம் செய்தான்.