Mahābhārata · Adhyāya 1.128
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.128.1
एवमुक्तस्तया राजा तां देवीं पुनरब्रवीत् ।
धर्मविद्धर्मसंयुक्तमिदं वचनमुत्तमम् ॥ १.१२८.१ ॥
So angesprochen, sprach der König, der das Dharma kennt, wieder zu jener Göttin diese vortrefflichen, dem Dharma gemäßen Worte.
1.128.2
एवमेतत्पुरा कुन्ति व्युषिताश्वश्चकार ह ।
यथा त्वयोक्तं कल्याणि स ह्यासीदमरोपमः ॥ १.१२८.२ ॥
So, Kuntī, tat es einst Vyuṣitāśva, wie du gesagt hast, o Glückverheißende; er war einem Gott gleich.
1.128.3
अथ त्विदं प्रवक्ष्यामि धर्मतत्त्वं निबोध मे ।
पुराणमृषिभिर्दृष्टं धर्मविद्भिर्महात्मभिः ॥ १.१२८.३ ॥
Nun will ich dir dieses Wesen des Dharma darlegen; lerne es von mir. Es ist eine alte Lehre, von den großherzigen, dharmakundigen Weisen geschaut.
1.128.4
अनावृताः किल पुरा स्त्रिय आसन्वरानने ।
कामचारविहारिण्यः स्वतन्त्राश्चारुहासिनि ॥ १.१२८.४ ॥
In alter Zeit, o Schönangesichtige, waren die Frauen wahrlich ungebunden, wanderten nach Belieben umher, frei, o du süß Lächelnde.
1.128.5
तासां व्युच्चरमाणानां कौमारात्सुभगे पतीन् ।
नाधर्मोऽभूद्वरारोहे स हि धर्मः पुराऽभवत् ॥ १.१२८.५ ॥
O Glückliche, für jene Frauen, die von ihrer Jungfräulichkeit an umherschweiften und ihre Gatten wechselten, gab es kein Unrecht; o du Schöngehüftete, das war in alter Zeit das Dharma.
1.128.6
तं चैव धर्मं पौराणं तिर्यग्योनिगताः प्रजाः ।
अद्याप्यनुविधीयन्ते कामक्रोधविवर्जिताः ॥ १.१२८.६ ॥
Und dieses uralte Dharma befolgen noch heute die in tierischen Schößen geborenen Wesen, frei von Begierde und Zorn.
1.128.7
प्रमाणदृष्टो धर्मोऽयं पूज्यते च महर्षिभिः ।
उत्तरेषु च रम्भोरु कुरुष्वद्यापि पूज्यते।
स्त्रीणामनुग्रहकरः स हि धर्मः सनातनः ॥ १.१२८.७ ॥
Dieses dharma, als maßgeblich angesehen, wird von den großen Weisen geehrt; o du mit den Bananenschenkeln, auch heute wird es bei den späteren Kurus geehrt. Eben jenes ewige dharma ist es, das den Frauen Gunst gewährt.
1.128.8
नाग्निस्तृप्यति काष्ठानां नापगानां महोदधिः ।
नान्तकः सर्वभूतानां न पुंसां वामलोचनाः ॥ १.१२८.८ ॥
Das Feuer wird nicht vom Holz gesättigt, noch das große Meer von den Flüssen, noch der Tod von allen Wesen; so werden auch die Frauen mit schönen Augen nicht von Männern gesättigt.
1.128.9
एवं तृष्णा तु नारीणां पुरुषं पुरुषं प्रति ।
अगम्यागमनं स्त्रीणां नास्ति नित्यं शुचिस्मिते ॥ १.१२८.९ ॥
So richtet sich das Verlangen der Frauen von Mann zu Mann; o du mit dem reinen Lächeln, bei den Frauen gibt es nicht immer den Umgang mit dem Unerlaubten.
1.128.10
पुत्रं वा किल पौत्रं वा कासांचिद्धातरं तथा ।
रहसीह नरं दृष्ट्वा योनिरुत्क्लिद्यते तदा ॥ १.१२८.१० ॥
Sieht sie im Geheimen einen Mann allein, sei es ein Sohn, ein Enkel oder jemandes Bruder, dann wird die Scham der Frau feucht.
1.128.11
एतत्स्वाभाविकं स्त्रीणां न निमित्तकृतं शुभे ।
अस्मिंस्तु लोके नचिरान्मर्यादेयं शुचिस्मिते ॥ १.१२८.११ ॥
Dies ist der natürliche Zustand der Frauen, nicht durch einen äußeren Anlass bewirkt, o Gütige; doch in dieser Welt wurde bald darauf diese Schranke errichtet, o du mit dem reinen Lächeln.
1.128.12
स्थापिता येन यस्माच्च तन्मे विस्तरतः शृणु ।
बभूवोद्दालको नाम महर्षिरिति नः श्रुतम् ॥ १.१२८.१२ ॥
Von wem und durch wen dies errichtet wurde, höre es von mir ausführlich. Wir haben gehört, dass es einen großen Weisen namens Uddālaka gab.
1.128.13
श्वेतकेतुरिति ख्यातः पुत्रस्तस्याभवन्मुनिः ।
मर्यादेयं कृता तेन धर्म्या वै श्वेतकेतुना ॥ १.१२८.१३ ॥
Sein Sohn wurde als Weiser unter dem Namen Śvetaketu berühmt. Śvetaketu war es, der diese dharmagemäße Regel einführte.
1.128.14
कोपात्कमलपत्राक्षि यदर्थं तन्निबोध मे ॥ १.१२८.१४ ॥
O du mit lotusblatt-gleichen Augen, höre von mir, aus welchem Grund es aus Zorn geschah.
1.128.15
श्वेतकेतोः पिता देवि तप उग्रं समास्थितः ।
ग्रीष्मे पञ्चतपा भूत्वा वर्षास्वाकाशगोऽभवत् ॥ १.१२८.१५ ॥
O Göttin, der Vater Śvetaketus unterzog sich strenger Askese. Im Sommer übte er die fünf Feuer, und in der Regenzeit wurde er zu einem, der im Himmel wandelt.
1.128.16
शिशइरे सलिलस्थायी सह पत्न्या महातपाः ।
उद्दालकं तपस्यन्तं नियमेन समाहितम् ॥ १.१२८.१६ ॥
In der kalten Jahreszeit sah der große Asket, der im Wasser stand, zusammen mit seiner Frau Uddālaka, der in Askese versunken und diszipliniert übte.
1.128.17
तस्य पुत्रः श्वेतकेतुः परिचर्यां चकार ह ।
अभ्यागच्छद्द्विजः कश्चिद्वलीपलितसंततः ॥ १.१२८.१७ ॥
Sein Sohn Śvetaketu diente ihm. Da kam ein zweimal Geborener, voller Falten und grauer Haare.
1.128.18
तं दृष्ट्वैव मुनिः प्रीतः पूजयामास शास्त्रतः ।
स्वागतेन च पाद्येन मृदुवाक्यैश्च भारत ॥ १.१२८.१८ ॥
Als er ihn sah, war der Weise sogleich erfreut, und gemäß den Schriften ehrte er ihn mit Willkommen, Wasser für die Füße und sanften Worten, o Bhārata.
1.128.19
शाकमूलफलाद्यैश्च वन्यैरन्यैरपूजयत् ।
क्षुत्पिपासाश्रमेंणार्तः पूजितश्च महर्षिणा ॥ १.१२८.१९ ॥
Er ehrte ihn mit Kräutern, Wurzeln, Früchten und anderen Waldspeisen; von der Erschöpfung durch Hunger und Durst gequält, wurde er vom großen Weisen geehrt.
1.128.20
विश्रान्तो मुनिमासाद्य पर्यपृच्छद्द्विजस्तदा ।
उद्दालक महर्षे त्वं सत्यं मे ब्रूहि माऽनृतम् ॥ १.१२८.२० ॥
Nachdem er sich ausgeruht hatte, trat der Zweimalgeborene zu dem Weisen und fragte: 'O großer Weiser Uddālaka, sag mir die Wahrheit und nicht die Lüge.'
1.128.21
ऋषिपुत्रः कुमारोऽयं दर्शनीयो विशेषतः ।
तव पुत्रमिमं मन्ये कृतकृत्योऽसि तद्वद ॥ १.१२८.२१ ॥
Dieser Jüngling ist der Sohn eines Weisen und besonders ansehnlich. Ich halte ihn für deinen Sohn; wenn du deine Pflicht erfüllt hast, so sag es.
1.128.22
मम पत्नी महाप्राज्ञ कुशिकस्य सुता मता ।
मामेवानुगता पत्नी मम नित्यमनुव्रता ॥ १.१२८.२२ ॥
O Sehr Weiser, meine Frau gilt als Tochter Kuśikas. Sie ist mir stets gefolgt, eine mir ergebene Gattin.
1.128.23
अरुन्धतीव पत्नीनां तपसा कर्शितस्तनी ।
अस्यां जातः श्वेतकेतुर्मम पुत्रो महातपाः ॥ १.१२८.२३ ॥
Wie Arundhatī unter den Gattinnen, mit von Askese abgemagerten Brüsten, wurde von ihr mein Sohn Śvetaketu geboren, ein großer Asket.
1.128.24
वेदवेदाङ्गविद्विप्र मच्छासनपरायणः ।
लोकज्ञः सर्वलोकेषु विश्रुतः सत्यवाग्घृणी ॥ १.१२८.२४ ॥
O Brahmane, er kennt die Veden und ihre Glieder, ist meiner Unterweisung ergeben, kennt die Welten, ist in allen Welten berühmt, spricht die Wahrheit und ist mitfühlend.
1.128.25
अपुत्री भार्यया चार्थी वृद्धोऽहं मन्दचाक्षुषः ।
पित्र्यादृणादनिर्मुक्तः पूर्वमेवाकृतस्त्रियः ॥ १.१२८.२५ ॥
Ich bin ohne Sohn, verlange nach einer Gattin, bin alt und schwachsichtig; da ich zuvor nie eine Frau genommen habe, bin ich noch nicht von der Schuld gegenüber den Ahnen befreit.
1.128.26
प्रजारणिस्तु पत्नी ते कुलशीलसमन्विता ।
सदृशी मम गोत्रेण वहाम्येनां क्षमस्व मे ॥ १.१२८.२६ ॥
Deine Gattin, das Reibholz der Nachkommenschaft, mit guter Herkunft und gutem Wesen begabt, meinem Geschlecht gemäß — ich nehme sie; verzeih mir.
1.128.27
इत्युक्त्वा मृगशावाक्षीं चीरकृष्णाजिनाम्बराम् ।
यष्ट्याधारः स्रस्तगात्रो मन्दचक्षुरबुद्धिमान् ॥ १.१२८.२७ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, führte er (der Brahmane), auf einen Stab gestützt, mit erschlafften Gliedern, schwachsichtig und unverständig, die rehäugige Frau fort, die in Rindenkleider und schwarze Antilopenhaut gehüllt war.
1.128.28
स्वव्यापाराक्षमां श्रेष्ठमचित्तामात्मनि द्विजः ।
श्वेतकेतोः किल पुरा समक्षं मातरं पितुः ॥ १.१२८.२८ ॥
Jener Zweimalgeborene, der seine eigene Tat nicht ertragen konnte und in sich selbst unbesonnen war, führte einst vor den Augen Śvetaketus die vorzügliche Gattin seines Vaters — seine eigene Mutter — fort.
1.128.29
जग्राह ब्राह्मणः पापौ गच्छाव इति चाब्रवीत् ।
ऋषिपुत्रस्तदा कोपं चकारामर्षितस्तदा ॥ १.१२८.२९ ॥
Der Brahmane ergriff sie und sprach: »Lass uns beide als Sünder fortgehen.« Da geriet der Sohn des Weisen, empört, in Zorn.
1.128.30
मातरं तां तथा दृष्ट्वा नीयमानां बलादिव ।
तपसा दीप्तवीर्यो हि श्वेतकेतुर्न चक्षमे ॥ १.१२८.३० ॥
Als er seine Mutter so mit Gewalt fortgeschleppt sah, konnte Śvetaketu, dessen Kraft durch Askese glühte, dies nicht ertragen.
1.128.31
संगृह्य मातरं हस्ते श्वेतकेतुरभाषत ।
दुर्ब्राह्मण विमुञ्च त्वं मातरं मे पतिव्रताम् ॥ १.१२८.३१ ॥
Seine Mutter bei der Hand fassend, sprach Śvetaketu: "Übler Brahmane, lass meine treue Mutter los."
1.128.32
स्वयं पिता मे ब्रह्मर्षिः क्षमावान्ब्रह्मवित्तमः ।
शापानुग्रहयोः शक्तः तूष्णींभूतो महाव्रतः ॥ १.१२८.३२ ॥
Mein Vater selbst ist ein Brahmarṣi, geduldig und der kundigste in Brahman; fähig zu fluchen und zu segnen, schwieg er, ein Mann großer Gelübde.
1.128.33
तस्य पत्नी दमोपेता मम माता विशेषतः ।
पतिव्रतां तपोवृद्धां साध्वाचारैरलङ्कृताम् ॥ १.१२८.३३ ॥
Seine Gattin, mit Selbstbeherrschung begabt, ist vor allem meine Mutter: ihrem Gatten treu, an Askese gereift, geschmückt mit tugendhaftem Wandel.
1.128.34
अप्रमादेन ते ब्रह्मन्मातृभूतां विमुञ्च वै ॥ १.१२८.३४ ॥
Brahmane, ohne Nachlässigkeit, lass sie wahrlich frei, denn sie ist dir wie eine Mutter.
1.128.35
एवमुक्त्वा तु याचन्तं विमुञ्चेति मुहुर्मुहुः ।
प्रत्यवोचद्द्विजो राजन्नप्रगल्भमिदं वचः ॥ १.१२८.३५ ॥
O König, dem, der so immer wieder bat: "Lass sie frei", antwortete der Zweimalgeborene mit diesen unreifen Worten.
1.128.36
अपत्यार्थी श्वेतकेतो वृद्धोऽहं मन्दचाक्षुषः ।
पिता ते ऋणनिर्मुक्तस्त्वया पुत्रेण काश्यप ॥ १.१२८.३६ ॥
Śvetaketu, ich begehre Nachkommen, und ich bin alt und kurzsichtig. Kāśyapa, durch dich als Sohn ist dein Vater von seiner Schuld befreit.
1.128.37
ऋणादहमनिर्मुक्तो वृद्धोऽहं विगतस्पृहः ।
मम को दास्यति सुतां कन्यां संप्राप्तयौवनाम् ॥ १.१२८.३७ ॥
Ich bin noch nicht von meiner Schuld befreit; ich bin alt und frei von Begierde. Wer wird mir meine Tochter geben, die jungfräuliche Maid, die die Jugend erreicht hat?
1.128.38
प्रजारणिमिमां पत्नीं विमुञ्च त्वं महातपः ।
एकया प्रजया प्रीतो मातरं ते ददाम्यहम् ॥ १.१२८.३८ ॥
O großer Asket, befreie diese Gattin von der Schuld der Nachkommenschaft. Mit einem einzigen Kind zufrieden, gebe ich dir deine Mutter.
1.128.39
एवमुक्तः श्वेतकेतुर्लज्जया क्रोधमेयिवान् ।
क्रुद्धं तं तु पिता दृष्ट्वा श्वेतकेतुमुवाच ह ॥ १.१२८.३९ ॥
So angesprochen, geriet Śvetaketu vor Scham in Zorn. Als der Vater ihn zornig sah, sprach er zu Śvetaketu.
1.128.40
मा तात कोपं कार्षीस्त्वमेष धर्मः सनातनः ।
अनावृता हि सर्वेषां वर्णानामङ्गना भुवि ॥ १.१२८.४० ॥
Zürne nicht, lieber Sohn. Dies ist das ewige Gesetz: Auf Erden sind die Frauen aller Stände unverhüllt.
1.128.41
यथा गावः स्थिताः पुत्र स्वेस्वे वर्णे तथा प्रजाः ।
तथैव च कुटुम्बेषु न प्रमाद्यन्ति कर्हिचित् ॥ १.१२८.४१ ॥
Wie die Kühe, mein Sohn, jede in ihrer eigenen Klasse stehen, so auch die Frauen; und ebenso fehlen sie in ihren Häusern niemals.
1.128.42
ऋतुकाले तु संप्राप्ते भर्तारं न जहुस्तदा ।
ऋषिपुत्रोऽथ तं धर्मं श्वेतकेतुर्न चक्षमे ॥ १.१२८.४२ ॥
Wenn die Zeit gekommen war, verließen sie damals ihre Gatten nicht; doch der Sohn des Weisen, Śvetaketu, ertrug jenen Brauch nicht.
1.128.43
चकार चैव मर्यादामिमां स्त्रीपुंसयोर्भुवि ।
मानुषेषु महाभागे न त्वेवान्येषु जन्तुषु ॥ १.१२८.४३ ॥
O du Hochbegnadete, er setzte diese Schranke für Frau und Mann auf Erden – unter den Menschen, aber nicht unter anderen Lebewesen.
1.128.44
तदाप्रभृति मर्यादा स्थितेयमिति नः श्रुतम् ।
व्युच्चरन्त्याः पतिं नार्या अद्यप्रभृति पातकम् ॥ १.१२८.४४ ॥
Von jener Zeit an, so haben wir gehört, wurde diese Schranke aufgerichtet: Für die Frau, die sich von ihrem Gatten abwendet, ist es von nun an eine Sünde.
1.128.45
भ्रूणहत्यासमं घोरं भविष्यत्यसुखावहम् ।
अद्याप्यनुविधीयन्ते कामक्रोधविवर्जिताः ॥ १.१२८.४५ ॥
Es wird so schrecklich sein wie die Tötung eines Embryos und Unglück bringen; noch heute befolgen es jene, die frei von Begierde und Zorn sind.
1.128.46
उत्तरेषु महाभागे कुरुष्वेवं यशस्विनि ।
पुराणदृष्टो धर्मोऽयं पूज्यते च महर्षिभिः ॥ १.१२८.४६ ॥
O du Hochbegnadete und Ruhmreiche, so ist es auch bei den späteren Kurus; dieses im alten Lehrgut bezeugte Dharma wird von den großen Weisen geehrt.
1.128.47
भार्यां तथा व्युच्चरतः कौमारब्रह्मचारिणीम् ।
पतिव्रतामेतदेव भविता पातकं भुवि ॥ १.१२८.४७ ॥
Ebenso wird es auf Erden eine Sünde sein, eine Gattin zu verstoßen, die von Jugend an keusch und ihrem Gatten treu ergeben ist.
1.128.48
नियुक्ता पतिना भार्या यद्यपत्यस्य कारणात् ।
न कुर्यात्तत्तथा भीरु सैनः सुमहदाप्नुयात्।
इति तेन पुरा भीरु मर्यादा स्थापिता बलात् ॥ १.१२८.४८ ॥
Wenn die vom Gatten zum Zweck der Nachkommenschaft bestimmte Gattin dies nicht tut, o Furchtsame, so wird auch sie große Sünde auf sich laden. O Furchtsame, einst hat er diese Schranke mit Gewalt errichtet.
1.128.49
उद्दालकस्य पुत्रेण धर्म्या वै श्वेतकेतुना ।
सौदासेन च रम्भोरु नियुक्ता पुत्रजन्मनि ॥ १.१२८.४९ ॥
Śvetaketu, Sohn des Uddālaka, und Saudāsa, o du Schönschenklige, wurden rechtmäßig für die Geburt eines Sohnes bestimmt.
1.128.50
मदयन्ती जगामर्षिं वसिष्ठमिति नः श्रुतम् ।
तस्माल्लेभे च सा पुत्रमश्मकं नाम भामिनी ॥ १.१२८.५० ॥
Wir haben gehört, dass Madayantī zum Weisen Vasiṣṭha ging; daher erhielt jene strahlende Frau einen Sohn namens Aśmaka.
1.128.51
एवं कृतवती सापि भर्तुः प्रियचिकीर्षया ।
अस्माकमपि ते जन्म विदितं कमलेक्षणे ॥ १.१२८.५१ ॥
Ebenso tat auch sie dies aus dem Wunsch, ihrem Gatten zu gefallen; o du Lotusäugige, auch deine eigene Geburt ist uns bekannt.
1.128.52
कृष्णद्वैपायनाद्भीरु कुरूणां वंशवृद्धये ।
अत एतानि सर्वाणि कारणानि समीक्ष्य वै ॥ १.१२८.५२ ॥
O Furchtsame, zur Mehrung des Kuru-Geschlechts ist es angemessen, einen Sohn von Kṛṣṇa Dvaipāyana zu erhalten; daher, nachdem du all diese Gründe sorgfältig bedacht hast...
1.128.53
ममैतद्वचनं धर्म्यं कर्तुमर्हस्यनिन्दिते ।
ऋतावृतौ राजपुत्रि स्त्रिया भर्ता पतिव्रते ॥ १.१२८.५३ ॥
O Makellose, du solltest dieses rechtmäßige Wort von mir befolgen; o Prinzessin, in jeder fruchtbaren Jahreszeit ist der Gatte die Zuflucht der Frau, o treue Gattin.
1.128.54
नातिवर्तव्य इत्येवं धर्मं धर्मविदो विदुः ।
शेषेष्वन्येषु कालेषु स्वातन्त्र्यं स्त्री किलार्हति ॥ १.१२८.५४ ॥
»Es darf nicht übertreten werden« — so erklären die Kenner des Dharma das Dharma; zu allen anderen Zeiten aber steht der Frau gewiss Selbstbestimmung zu.
1.128.55
धर्ममेवं जनाः सन्तः पुराणं परिचक्षते ।
भर्ता भार्यां राजपुत्रि धर्म्यं वाऽधर्म्यमेव वा ॥ १.१२८.५५ ॥
So verkünden die Guten das Dharma seit alters, o Prinzessin: Der Gatte mag mit seiner Gattin tun, was er will, ob es rechtmäßig ist oder nicht.
1.128.56
यद्ब्रूयात्तत्तथा कार्यमिति वेदविदो विदुः ।
विशेषतः पुत्रगृद्धी हीनः प्रजननात्स्वयम् ॥ १.१२८.५६ ॥
Die Kenner des Veda wissen: Was gesagt wird, soll getan werden, besonders von dem, der sich nach einem Sohn sehnt und selbst nicht zeugen kann.
1.128.57
यथाऽहमनवद्याङ्गि पुत्रदर्शनलालसः ।
अयं रक्ताङ्गुलिनखः पद्मपत्रनिभः शुभे ॥ १.१२८.५७ ॥
O du makellos Gebaute, ich sehne mich danach, einen Sohn zu sehen. O Glückverheißende, diese Hand mit roten Fingern und Nägeln, gleich einem Lotusblatt.
1.128.58
प्रसादनार्थं सुश्रोणि शिरस्यभ्युद्यतोऽञ्जलिः ।
मन्नियोगात्सुकेशान्ते द्विजातेस्तपसाऽधिकात् ॥ १.१२८.५८ ॥
O du mit den schönen Hüften, meine gefalteten Hände sind über meinem Haupt erhoben, um deine Gunst zu erflehen. O du mit dem schönen Haar, auf meinen Befehl, für einen Zweimalgeborenen, der an Askese überragt.
1.128.59
पुत्रान्गुणसमायुक्तानुत्पादयितुमर्हसि ।
त्वत्कृतेऽहं पृथुश्रोणि गच्छेयं पुत्रिणां गतिम् ॥ १.१२८.५९ ॥
Es geziemt dir, tugendhafte Söhne zu gebären. O du mit den breiten Hüften, durch dich könnte ich den Weg derer erreichen, die Söhne haben.
1.128.60
एवमुक्ता ततः कुन्ती पाण्डुं परपुरञ्जयम् ।
प्रत्युवाच वरारोहा भर्तुः प्रियहिते रता ॥ १.१२८.६० ॥
So angesprochen, antwortete Kuntī dem Pāṇḍu, dem Bezwinger feindlicher Städte. Die Schönhüftige, ihrem Gatten in Freude und Wohl ergeben, erwiderte ihm.
1.128.61
अधर्मः सुमहानेषु स्त्रीणां भरतसत्तम ।
यत्प्रसादयते भर्ता प्रसाद्यः क्षत्रियर्षभ।
शृणु चेदं महाबाहो मम प्रीतिकरं चः ॥ १.१२८.६१ ॥
Bester der Bharatas, das größte Unrecht für Frauen in solchen Dingen ist, dass der Gatte, der befriedigt werden sollte, selbst befriedigt werden muss. Stier unter den Kṣatriyas, Starkarmiger, höre auch dies, das mir lieb ist.
1.128.62
पितृवेश्मन्यहं बाला नियुक्ताऽतिथिपूजने ।
उग्रं पर्यचरं तत्र ब्राह्मणं संशितव्रतम् ॥ १.१२८.६२ ॥
Als junges Mädchen im Haus meines Vaters, zur Verehrung der Gäste bestimmt, diente ich dort einem Brahmanen von strengen Gelübden.
1.128.63
निगूढनिश्चयं धर्मे यं तं दुर्वाससं विदुः ।
तमहं संशितात्मानं सर्वयत्नैरतोषयम् ॥ १.१२८.६३ ॥
Ihn, dessen Entschluss im Dharma verborgen ist, den man als Durvāsas kennt, jenen Mann mit gezügelter Seele, erfreute ich mit allen Bemühungen.
1.128.64
स मेऽभिचारसंयुक्तमाचष्ट भगवान्वरम् ।
मन्त्रं त्विमं च मे प्रादादब्रवीच्चैव मामिदम् ॥ १.१२८.६४ ॥
Jener Ehrwürdige verkündete mir eine Gabe, verbunden mit einem Beschwörungsritus, gab mir diesen Mantra und sprach eben dies zu mir.
1.128.65
यं यं देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि ।
अकामो वा सकामो वा वशं ते समुपैष्यति ॥ १.१२८.६५ ॥
Welchen Gott du mit diesem Mantra auch anrufst, er wird in deine Gewalt kommen, ob willig oder unwillig.
1.128.66
तस्य तस्य प्रसादात्ते राज्ञि पुत्रो भविष्यति ।
इत्युक्ताऽहं तदा तेन पितृवेश्मनि भारत ॥ १.१२८.६६ ॥
Durch die Gnade eines jeden dieser Götter, o Königin, wirst du einen Sohn haben. So sprach er damals zu mir im Haus meines Vaters, o Nachkomme des Bharata.
1.128.67
ब्राह्मणस्य वचस्तथ्यं तस्य कालोऽयमागतः ।
अनुज्ञाता त्वया देवमाह्वयेयमहं नृप ॥ १.१२८.६७ ॥
Das Wort des Brahmanen ist wahr, und seine Zeit ist gekommen. O König, mit deiner Erlaubnis werde ich den Gott anrufen.
1.128.68
यां मे विद्यां महाराज अददात्स महायशाः ।
तयाऽऽहूतः सुरः पुत्रं प्रदास्यति सुरोपमम्।
अनपत्यकृतं यस्ते शोकं वीर विनेष्यति ॥ १.१२८.६८ ॥
O großer König, von jenem Wissen gerufen, das mir jener Ruhmreiche gab, wird der Gott dir einen gottgleichen Sohn schenken; o Held, er wird den Kummer vertreiben, den deine Kinderlosigkeit dir bereitet.