Mahābhārata · Adhyāya 1.129
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.129.1
कुन्त्युवाच ।
अपत्यकाम एवं स्यान्ममापत्यं भवेदिति।
विप्रं वा गुणसंपन्नं सर्वभूतहिते रतम् ॥ १.१२९.१ ॥
Kuntī sprach: »So möge es sein für den, der Nachkommen begehrt: Möge mir ein Kind werden — oder von einem tugendhaften Brahmanen, der dem Wohl aller Wesen ergeben ist.«
1.129.2
अनुजानीहि भद्रं ते दैवतं हि पतिः स्त्रियः ।
यं त्वं वक्ष्यसि धर्मज्ञ देवं ब्राह्मणमेव च ॥ १.१२९.२ ॥
»Mögest du Wohlergehen finden, gewähre mir Erlaubnis; denn der Gatte ist der Gott der Frau. O Kenner des Dharma, den Gott oder Brahmanen, den du nennst, den werde ich rufen.«
1.129.3
यथोद्दिष्टं त्वया वीर तत्कर्तास्मि महाभुज ।
देवात्पुत्रफलं सद्यो विप्रात्कालान्तरे भवेत् ॥ १.१२९.३ ॥
»Wie du es bestimmt hast, o Held, so werde ich es tun, o Starkarmiger. Von einem Gott kommt die Frucht eines Sohnes sogleich; von einem Brahmanen zur rechten Zeit.«
1.129.4
आवाहयामि कं देवं कदा वा भरतर्षभ ।
त्वत्त आज्ञां प्रतीक्षन्तीं विद्ध्यस्मिन्कर्मणीप्सिते ॥ १.१२९.४ ॥
»Welchen Gott soll ich rufen, und wann, o Stier der Bharatas? Ich erwarte deinen Befehl; bestimme mich für diese ersehnte Handlung.«
1.129.5
पाण्डुरुवाच ।
धन्योऽञस्म्यनुगृहीतोऽस्मि त्वं नो धात्री कुलस्य हि।
नमो महर्षये तस्मै येन दत्तो वरस्तव ॥ १.१२९.५ ॥
Pāṇḍu sprach: »Ich bin gesegnet, mir ist Gnade erwiesen; du bist fürwahr die Ernährerin unseres Geschlechts. Ehre dem großen Weisen, durch den dir die Gabe zuteilwurde.«
1.129.6
न चाधर्मेण धर्मज्ञे शक्याः पालयितुं प्रजाः ।
तस्मात्त्वं पुत्रलाभाय सन्तानाय ममैव च ॥ १.१२९.६ ॥
»Und, o Kennerin des Dharma, die Untertanen können nicht durch Unrecht beschützt werden. Darum solltest du handeln, um einen Sohn zu erlangen und für meine Nachkommenschaft.«
1.129.7
प्रवरं सर्वदेवानां धर्ममावाहयाबले ।
पाण्डुना समनुज्ञाता भारतेन यशस्विना।
मतिं चक्रे महाराज धर्मस्यावाहने तदा ॥ १.१२९.७ ॥
O Schwache, mit Pāṇḍus Erlaubnis beschloss der ruhmreiche Bhārata damals, o großer König, Dharma anzurufen, den besten aller Götter.
1.129.8
पाण्डुरुवाच ।
अद्यैव त्वं वरारोहे प्रयतस्व यथाविधि।
धार्मिकश्च कुरूणां हि भविष्यति न संशयः ॥ १.१२९.८ ॥
Pāṇḍu sprach: O Schönhüftige, bereite dich jetzt sogleich nach der Vorschrift vor. Er wird gewiss rechtschaffen unter den Kurus sein, kein Zweifel.
1.129.9
दत्तस्य तस्य धर्मेण नाधर्मे रंस्यते मनः ।
धर्मादिकं हि धर्मज्ञे धर्मान्तं धर्ममध्यमम् ॥ १.१२९.९ ॥
Vaiśampāyana sprach: Der Geist jenes geschenkten Sohnes wird sich nur am Dharma erfreuen, niemals am Adharma. O Kennerin des Dharma, das Dharma ist am Anfang, am Ende und in der Mitte.
1.129.10
अपत्यमिष्टं लोकेषु यशःकीर्तिविवर्धनम् ।
तस्माद्धर्मं पुरस्कृत्य नियता त्वं शुचिस्मिते ॥ १.१२९.१० ॥
Vaiśampāyana sprach: Nachkommenschaft ist in den Welten erwünscht und mehrt Ruhm und Ehre. Darum, o Reinlächelnde, stelle das Dharma voran und bleibe beherrscht.
1.129.11
आकाराचारसंपन्ना भजस्वाराधय स्वयम् ॥ १.१२९.११ ॥
Vaiśampāyana sprach: Mit schöner Gestalt und gutem Benehmen begabt, diene ihm selbst und stimme ihn gnädig.
1.129.12
सा तथोक्ता तथेत्युक्त्वा तेन भर्त्रा वराङ्गना ।
अभिवाद्याभ्यनुज्ञाता प्रदक्षिणमथाकरोत् ॥ १.१२९.१२ ॥
So angesprochen, sprach die schönglieedrige Frau: »So sei es«, grüßte ihn, erhielt seine Erlaubnis und umschritt ihn dann nach rechts.
1.129.13
संवत्सरोषिते गर्भे गान्धार्या जनमेजय ।
आजुबहाव ततो धर्मं कुन्ती गर्भार्थमच्युतम् ॥ १.१२९.१३ ॥
O Janamejaya, als ein Jahr im Schoß Gāndhārīs vergangen war, rief Kuntī den unwandelbaren Dharma an, um ein Kind zu empfangen.
1.129.14
सा बलिं त्वरिता देवी धर्मायोपजहार ह ।
जजाप विधिवज्जप्यं दत्तं दुर्वाससा पुरा ॥ १.१२९.१४ ॥
Jene Göttin Kuntī brachte Dharma eilig ein Opfer dar und sprach nach Vorschrift das Mantra, das ihr einst Durvāsas gegeben hatte.
1.129.15
जानन्ती धर्ममग्र्यं वै धर्मं वशमुपानयत् ।
आहूतो नियमात्कुन्त्या सर्वभूतनमस्कृतः ॥ १.१२९.१५ ॥
Kuntī, die den höchsten Dharma kannte, brachte Dharma in ihre Gewalt; von Kuntī nach der Vorschrift gerufen, kam Dharma, von allen Wesen verehrt.
1.129.16
आजगाम ततो देवीं धर्मो मन्त्रबलात्ततः ।
विमाने सूर्यसङ्काशे कुन्ती यत्र जपस्थिता ॥ १.१२९.१६ ॥
Da kam Dharma durch die Kraft des Mantra zu der Göttin, in einem himmlischen Wagen so strahlend wie die Sonne, an den Ort, wo Kuntī in der Rezitation saß.
1.129.17
ददृशे भगवान्धर्मः सन्तानार्थाय पाण्डवे ।
विहस्य तां ततो ब्रूयाः कुन्ति किं ते ददाम्यहम्।
सा तं विहस्यमानापि पुत्रं देह्यब्रवीदिदम् ॥ १.१२९.१७ ॥
Um Nachkommen für das Geschlecht Pāṇḍus zu schenken, erschien der Erhabene Dharma; lächelnd sprach er zu ihr: "Kuntī, was soll ich dir geben?" Und auch sie, lächelnd, antwortete: "Gib mir einen Sohn."
1.129.18
तस्मिन्बहुमृगेऽरण्ये शतशृङ्गे नगोत्तमे ।
पाण्डोरर्थे महाभागा कुन्ती धर्ममुपागमत् ॥ १.१२९.१८ ॥
In jenem an Hirschen reichen Wald, auf dem besten der Berge mit hundert Gipfeln, ging die hochbeglückte Kuntī um Pāṇḍus willen zu Dharma.
1.129.19
ऋतुकाले शुचिः स्नाता शुक्लवस्त्रा यशस्विनी ।
शय्यां जग्राह सुश्रोणी सह धर्मेण सुव्रता ॥ १.१२९.१९ ॥
Zur rechten Zeit, rein und gebadet, in weiße Gewänder gekleidet, nahm die ruhmreiche Kuntī mit der schönen Hüfte und dem treuen Gelübde das Lager zusammen mit Dharma an.
1.129.20
धर्मेण सह संगम्य योगमूर्तिधरेण सा ।
लेभे पुत्रं महाबाहुं सर्वप्राणभृतां वरम् ॥ १.१२९.२० ॥
Nachdem sie sich mit Dharma vereinigt hatte, der eine yogische Gestalt trägt, gewann sie einen Sohn, mit mächtigen Armen, den besten aller lebenden Wesen.
1.129.21
ऐन्द्रे चन्द्रमसा युक्ते मुहूर्तेऽभिजितेऽष्टमे ।
दिवा मध्यगते सूर्ये तिथौ पूर्णे हि पूजिते ॥ १.१२९.२१ ॥
Als der Mond mit dem Aindra-Sternbild verbunden war, im achten Augenblick von Abhijit, als die Sonne am Tag in der Mitte stand, am vollen Mondtag, zu einer verehrten Stunde.
1.129.22
समृद्धयसशं कुन्ती सुषाव प्रवरं सुतम् ।
जातमात्रे सुते तस्मिन्वागुवाचाशरीरिणी ॥ १.१२९.२२ ॥
Kuntī, von reichem Ruhm, gebar jenen vortrefflichen Sohn. Kaum war der Sohn geboren, da sprach eine körperlose Stimme.
1.129.23
एष धर्मभृतां श्रेष्ठो भविष्यति नरोत्तमः ।
विक्रान्तः सत्यवाक्चैव राजा पृथ्व्यां भविष्यति ॥ १.१२९.२३ ॥
Dieser wird der Beste unter denen sein, die das Dharma tragen, der Vortrefflichste unter den Menschen. Tapfer und wahrhaftig, wird er König auf Erden sein.
1.129.24
युधिष्ठिर इति ख्यातः पाण्डोः प्रथमजः सुतः ।
भविता प्रथितो राजा त्रिषु लोकेषु विश्रुतः।
यशसा तेजसा चैव वृत्तेन च समन्वितः ॥ १.१२९.२४ ॥
Unter dem Namen Yudhiṣṭhira bekannt, der erstgeborene Sohn Pāṇḍus, wird er ein berühmter König sein, in den drei Welten gerühmt, ausgestattet mit Ruhm, Glanz und gutem Wandel.
1.129.25
संवत्सरे द्वितीये तु गान्धार्या उदरं महत् ।
न च प्राजायत तदा ततस्तां दुःखमाविशत् ॥ १.१२९.२५ ॥
Im zweiten Jahr wurde Gāndhārīs Leib sehr groß, doch es wurde damals nichts geboren; da überkam sie Kummer.
1.129.26
श्रुत्वा कुन्तीसुतं जातं बालार्कसमतेजसम् ।
उदस्यात्मनः स्थैर्यमुपालभ्य च सौबली ॥ १.१२९.२६ ॥
Als sie hörte, dass der Sohn Kuntīs geboren war, dessen Glanz der aufgehenden Sonne gleicht, verlor Saubalī (Gāndhārī) ihre Fassung und machte sich selbst Vorwürfe.
1.129.27
कौरवस्यापरिज्ञातं यत्नेन महता स्वयम् ।
उदरं घातयामास गान्धारी शोकमूर्छिता ॥ १.१२९.२७ ॥
Ohne dass der Kaurava es wusste, ließ Gāndhārī selbst, von Kummer betäubt, mit großer Mühe ihren Leib schlagen.
1.129.28
ततो जज्ञे मांसपेशी लोहाष्ठीलेव संहता ।
द्विवर्षसंभृता कुक्षौ तामुत्स्रष्टुं प्रचक्रमे ॥ १.१२९.२८ ॥
Dann entstand ein Fleischklumpen, hart wie eine eiserne Kugel, der zwei Jahre im Leib getragen worden war; da begann sie, ihn auszustoßen.
1.129.29
अथ द्वैपायनो ज्ञात्वा त्वरितः समुपागमत् ।
तां स मांसमयीं पेशीं ददर्श जपतां वरः ॥ १.१२९.२९ ॥
Da kam Dvaipāyana (Vyāsa), als er davon erfuhr, eilends herbei; der Beste unter den Rezitierenden sah jenen Fleischklumpen.
1.129.30
ततोऽवदत्सौबलेयीं किमिदं ते चिकीर्षितम् ।
सा चात्मनो मतं सर्वं शशंस परमर्षये ॥ १.१२९.३० ॥
Da sprach er zu Saubalīs Tochter: »Was beabsichtigst du da zu tun?« Und sie erzählte dem großen Weisen ihre ganze Absicht.
1.129.31
गान्धार्युवाच ।
ज्येष्ठं कुन्तीसुतं जातं श्रुत्वा रविसमप्रभम्।
दुःखेन परमेणेदमुदरं घातितं मया ॥ १.१२९.३१ ॥
Gāndhārī sprach: Als ich hörte, dass der älteste Sohn Kuntīs, strahlend wie die Sonne, geboren war, schlug ich mir in höchstem Schmerz diesen Leib.
1.129.32
शतं च किल पुत्राणां वितीर्णं मे त्वया पुरा ।
इयं च मे मांसपेशी जाता पुत्रशताय वै ॥ १.१२९.३२ ॥
Du hast mir einst hundert Söhne gewährt, und dieser Fleischklumpen ist fürwahr für hundert Söhne geboren.
1.129.33
एवमेतत्सौबलेयि नैतज्जात्वन्यथा भवेत् ।
वितथं नोक्तपूर्वं मे स्वैरेष्वपि कुतोऽन्यथा ॥ १.१२९.३३ ॥
So ist es, Tochter Subalas; das kann niemals anders sein. Ich habe nie zuvor falsch gesprochen, wie könnte ich also selbst im Scherz anders reden?
1.129.34
घृतपूर्णं कुण्डशतं क्षिप्रमेव विधीयताम् ।
सुगुप्तेषु च देशेषु रक्षा चैव विधीयताम् ॥ १.१२९.३४ ॥
Hundert mit Ghee gefüllte Krüge sollen rasch bereitet werden, und ihr Schutz soll an wohlbewachten Orten angeordnet werden.
1.129.35
शीताभिरद्भिरष्ठीलामिमां च परिषिञ्चय ॥ १.१२९.३५ ॥
Und besprenge diesen Klumpen mit kühlem Wasser.
1.129.36
सा सिच्यमाना ह्यष्ठीला ह्यभवच्छतधा तदा ।
अङ्गुष्ठपर्वमात्राणां गर्भाणां तत्क्षणं तथा ॥ १.१२९.३६ ॥
Als sie besprengt wurde, teilte sich jener Klumpen sogleich in hundert Teile, und in eben diesem Augenblick entstanden hundert Embryonen, jeder von der Größe eines Daumengelenks.
1.129.37
एकाधिकशतं पूर्णं यथायोगं विशांपते ।
ततः कुण्डशतं तत्र आनाय्य तु महानृषिः ॥ १.१२९.३७ ॥
O Herr der Völker, die Hundertundeins vollendeten sich zur rechten Zeit. Dann ließ der große Weise hundert Gefäße dorthin bringen.
1.129.38
मांसपेश्यास्तदा राजन्क्रमशः कालपर्ययात् ।
ततस्तांस्तेषु कुण्डेषु गर्भान्सर्वान्समादधत् ॥ १.१२९.३८ ॥
O König, da bildeten sich mit der Zeit nach und nach die Fleischklumpen. Dann legte er alle Embryonen in jene Gefäße.
1.129.39
स्वनुगुप्तेषु देशेषु रक्षां चैषां व्यधापयत् ।
शशास चैव कृष्णो वै गर्भाणां रक्षणं तथा ॥ १.१२९.३९ ॥
In gut geschützten Orten ließ er ihren Schutz einrichten, und Kṛṣṇa gab ebenso Anweisungen zum Schutz der Embryonen.
1.129.40
उवाच चैनां भगवान्कालेनैतावता पुनः ।
स्फुटमानेषु कुण्डेषु जाताञ्जानीहि शोभने ॥ १.१२९.४० ॥
Und der Erhabene sprach nach so langer Zeit wieder zu ihr: 'O Schöne, wenn die Gefäße zu bersten beginnen, so wisse, dass die Geborenen geboren sind.'
1.129.41
उद्धाटनीयान्येतानि कुण्डानीति च सौबलीम् ।
इत्युक्त्वा भगवान्व्यासस्तथा प्रतिविधाय च ॥ १.१२९.४१ ॥
Nachdem er zu Saubalī (Gāndhārī) gesagt hatte: 'Diese Gefäße sollen geöffnet werden', traf der Erhabene Vyāsa die entsprechenden Anordnungen.
1.129.42
जगाम तपसे धीमान्हिमवन्तं शिलोच्चयम् ।
अह्नोत्तराः कुमारस्ते कुण्डेभ्यस्तु समुत्थिताः ॥ १.१२९.४२ ॥
Der weise Vyāsa ging zur Ausübung von Askese in den Himālaya, den Steinhaufen. Dann, einen Tag später, erhoben sich jene Prinzen aus den Gefäßen.
1.129.43
तेनैवैषां क्रमेणासीज्ज्योष्ठानुज्येष्ठता तदा ।
जन्मतश्च प्रमाणेन ज्येष्ठः कुन्तीसुतोऽभवत् ॥ १.१२९.४३ ॥
Nach eben dieser Reihenfolge wurde damals ihre Rangfolge von Älteren und Jüngeren festgelegt; nach Geburtsfolge und Alter wurde der Sohn Kuntīs der Älteste.
1.129.44
धार्मिकं च सुतं दृष्ट्वा पाण्डुः कुन्तीमथाऽब्रवीत् ।
प्राहुः क्षत्रं बलज्येष्ठं बलज्येष्ठं सुतं वृणु ॥ १.१२९.४४ ॥
Als er den rechtschaffenen Sohn sah, sprach Pāṇḍu zu Kuntī: »Man sagt, der Krieger sei der Stärkste an Kraft; wähle den an Kraft ältesten Sohn.«
1.129.45
ततः कुन्तीमभिक्रम्य शशासातीव भारत ।
वायुमावाहयस्वेति स देवो बलवत्तरः ॥ १.१२९.४५ ॥
Dann, o Bhārata, trat er zu Kuntī und drängte sie eindringlich: »Rufe Vāyu an; jener Gott ist der Mächtigste.«
1.129.46
अश्वमेधः क्रतुश्रेष्ठो ज्योतिःश्रेष्ठो दिवाकरः ।
ब्राह्मणो द्विपदां श्रेष्ठो देवश्रेष्ठश्च मारुतः ॥ १.१२९.४६ ॥
Das Pferdeopfer ist das beste der Riten, die Sonne das beste der Lichter, der Brahmane der beste der Zweibeiner und Māruta der beste der Götter.
1.129.47
मारुतं मरुतां श्रेष्ठं सर्वप्राणिभिरीडितम् ।
आवाहय त्वं नियमात्पुत्रार्थं वरवर्णिनि ॥ १.१२९.४७ ॥
Rufe Māruta an, den Besten der Maruts, von allen Wesen gepriesen — o du von schöner Farbe, rufe ihn gemäß der Vorschrift um eines Sohnes willen an.
1.129.48
स नो यं दास्यति सुतं स प्राणबलवान्नृषु ।
भविष्यति वरारोहे बलज्येष्ठा हि भूमिपाः ॥ १.१२९.४८ ॥
Der Sohn, den er uns gibt, wird an Lebenskraft unter den Menschen stark sein; o du mit den schönen Hüften, denn Könige wünschen wahrhaftig den an Kraft Ältesten.
1.129.49
तथोक्तवति सा काले वायुमेवाजुहाव ह ।
द्वितीयेनोपहारेण तेनोक्तविधिना पुनः ॥ १.१२९.४९ ॥
So gesprochen, rief sie zur rechten Zeit eben Vāyu an. Mit einer zweiten Opfergabe und wiederum nach dem gesagten Ritus.
1.129.50
तैरेव नियमैः स्थित्वा मन्त्रग्राममुदैरयत् ।
आजगाम ततो वायुः किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ १.१२९.५० ॥
Standhaft in denselben Observanzen sprach sie die Schar der Mantras. Da kam Vāyu und sprach: »Was soll ich tun?«
1.129.51
लज्जान्विता ततः कुन्ती पुत्रमैच्छन्महाबलम् ।
तथास्त्विति च तां वायुः समालभ्य दिवं गतः ॥ १.१२९.५१ ॥
Da wünschte sich Kuntī, von Scham erfüllt, einen Sohn von großer Kraft. Mit den Worten »So sei es« berührte Vāyu sie und ging zum Himmel.
1.129.52
तस्यां जज्ञे महावीर्यो भीमो भीमपराक्रमः ।
तमप्यतिबलं जातं वागुवाचाशरीरिणी ॥ १.१२९.५२ ॥
Aus ihr wurde Bhīma von großer Tapferkeit geboren, dessen Kraft furchtbar war. Und als dieser Überaus Starke geboren war, sprach eine körperlose Stimme.
1.129.53
सर्वेषां बलिनां श्रेष्ठो जातोऽयमिति भारत ।
जातमात्रे कुमारे तु सर्वलोकस्य पार्थिवाः ॥ १.१२९.५३ ॥
»O Bhārata, dieser ist als der Beste aller Starken geboren.« Und bei der Geburt des Knaben die Könige der ganzen Welt...
1.129.54
मूत्रं प्रसुस्रुवुः सर्वे व्यथां चापि प्रपेदिरे ।
वाहनानि व्यशीर्यन्त व्यमुञ्चन्नश्रुबिन्दवः ॥ १.१२९.५४ ॥
Alle ließen Urin laufen und empfanden auch Schmerz. Die Fahrzeuge zerbrachen, und Tränentropfen fielen.
1.129.55
यथाऽनिलः समुद्भूतः समर्थः कम्पने भुवः ।
तथा ह्युपचिताङ्गो वै भीमो भीमपराक्रमः ॥ १.१२९.५५ ॥
Wie der Wind, einmal erhoben, die Erde zu erschüttern vermag, so wuchs Bhīma mit wohlgebildeten Gliedern und schrecklicher Kraft heran.
1.129.56
इदं चाद्भुतमत्रासीज्जातमात्रे वृकोदरे ।
यदऱ्कात्पतितो मातुः शिलां गात्रैरचूर्णयत् ॥ १.१२९.५६ ॥
Und dies geschah als Wunder: Gleich bei seiner Geburt fiel Vṛkodara von der Mutter auf einen Stein und zermalmte mit seinen Gliedern den Fels zu Pulver.
1.129.57
कुन्ती तु सह पुत्रेण याता सुरुचिरं सरः ।
स्नात्वा च सुतमादाय दशमेऽहनि यादवी ॥ १.१२९.५७ ॥
Kuntī ging mit ihrem Sohn zu einem sehr lieblichen See; und am zehnten Tag nahm die Yādava-Frau, nachdem sie gebadet hatte, ihren Sohn auf.
1.129.58
दैवतान्यर्चयिष्यन्ती निर्जगामाश्रमात्पृथा ।
शैलाभ्याशेन गच्छन्त्यास्तदा भरतसत्तम ॥ १.१२९.५८ ॥
Pṛthā, die die Götter verehren wollte, ging aus der Einsiedelei hinaus; und während sie damals nahe am Berg entlangging, o Bester der Bharatas.
1.129.59
निश्चक्राम महाव्याघ्रो जिघांसुर्गिरिगह्वरात् ।
तमापतन्तं शार्दूलं विकृष्य धनुरुत्तमम् ॥ १.१२९.५९ ॥
Ein großer Tiger trat aus einer Bergeshöhle hervor, begierig zu töten; und Pāṇḍu, seinen vortrefflichen Bogen gegen den heranstürzenden Tiger spannend…
1.129.60
निर्बिभेद शरैः पाण्डुस्त्रिभिस्तिरदशविक्रमः ।
नादेन महता तां तु पूरयन्तं गिरेर्गुहाम् ॥ १.१२९.६० ॥
Pāṇḍu durchbohrte ihn mit drei Pfeilen, seine Kraft vermochte den Feind zu spalten; und der Tiger füllte mit gewaltigem Brüllen jene Höhle des Berges.
1.129.61
दृष्ट्वा शैलमुपारोढुमैच्छत्कुन्ती भयात्तदा ।
त्रासात्तस्याः सुतस्त्वङ्कात्पपात भरतर्षभ ॥ १.१२९.६१ ॥
Als Kuntī den Berg sah, wollte sie aus Furcht hinaufsteigen; doch in ihrem Schrecken fiel ihr Sohn aus ihrem Schoß, o Stier der Bharatas.
1.129.62
पर्वतस्योपरिस्थायामधस्तादपतच्छिशुः ।
स शिलां चूर्णयामास वज्रवद्वज्रिचोदितः ॥ १.१२९.६२ ॥
Das Kind fiel unterhalb seiner Mutter, die auf dem Gipfel des Berges stand. Von Indra angetrieben zermalmte er den Felsen wie ein Donnerkeil.
1.129.63
पुत्रस्नेहात्ततः पाण्डुरभ्यधावद्गिरेस्तटम् ।
पतता तेन शतधा शिला गात्रैर्विचूर्णिता ॥ १.१२९.६३ ॥
Da eilte Pāṇḍu aus Liebe zu seinem Sohn zum Hang des Berges; als der Knabe fiel, zerbrach der Felsen in hundert Stücke und wurde von seinem Körper zermalmt.
1.129.64
शिलां च चूर्णितां दृष्ट्वा परं विस्मयमागमत् ।
स तु जन्मनि भीमस्य विनदन्तं विनादितम् ॥ १.१२९.६४ ॥
Als Pāṇḍu den zermalmten Felsen sah, ergriff ihn große Verwunderung — er, der bei der Geburt Bhīmas brüllte und zum Brüllen gebracht wurde.
1.129.65
ददर्श गिरिशृङ्गस्थं व्याघ्रं व्याघ्रपराक्रमः ।
दारसंरक्षणार्थाय पुत्रसंरक्षणाय च ॥ १.१२९.६५ ॥
Pāṇḍu, tapfer wie ein Tiger, sah einen Tiger auf dem Gipfel des Berges stehen, um seine Gemahlin und seinen Sohn zu schützen.
1.129.66
सदा बाणधनुष्पाणिरभवत्कुरुनन्दनः ।
मघे चन्द्रमसा युक्ते सिंहे चाभ्युदिते गुरौ ॥ १.१२९.६६ ॥
Der Wonnestolz der Kurus war stets mit Bogen und Pfeil in der Hand, als der Mond mit Maghā verbunden war und Jupiter im Löwen aufgegangen war.
1.129.67
दिवा मध्यगते सूर्ये तिथौ पुण्ये त्रयोदशे ।
पित्र्ये मुहूर्ते सा कुन्ती सुषुवे भीममच्युतम् ॥ १.१२९.६७ ॥
Am Mittag, als die Sonne im Zenit stand, am glückverheißenden dreizehnten Mondtag, im Augenblick der Ahnen, gebar Kuntī Bhīma, den Unerschütterlichen.
1.129.68
यस्मिन्नहनि भमस्तु जज्ञे भीमपराक्रमः ।
तामेव रात्रिं पूर्वां तु जज्ञे दुर्योधनो नृपः ॥ १.१२९.६८ ॥
An dem Tag, an dem Bhīma von großer Tapferkeit geboren wurde, in der Nacht zuvor, wurde König Duryodhana geboren.
1.129.69
स जातमात्र एवाथ धृतराष्ट्रसुतो नृप ।
रासभारावसदृशं रुराव च ननाद च ॥ १.१२९.६९ ॥
Da, o König, schrie jener Sohn Dhṛtarāṣṭras, kaum geboren, wie ein Esel und brüllte.
1.129.70
तं खराः प्रत्यभाषन्त गृध्रगोमायुवायसाः ।
क्रव्यादाः प्राणदन्घोराः शिवाश्चाशिवनिस्वनाः ॥ १.१२९.७० ॥
Esel, Geier, Schakale und Krähen antworteten ihm; die schrecklichen Fleischfresser, die Schakalinnen, schrien mit unheilvollen Lauten.
1.129.71
वाताश्च प्रववुश्चापि दिग्दाहश्चाभवत्तदा ।
ततस्तु भीतवद्राजा धृतराष्ट्रोऽब्रवीदिदम् ॥ १.१२९.७१ ॥
Winde wehten, und die Himmelsrichtungen schienen zu brennen. Da sprach König Dhṛtarāṣṭra, wie erschrocken, diese Worte.
1.129.72
समानीय बहून्विप्रान्भीष्मं विदुरमेव च ।
अन्यांश्च सुहृदो राजन्कुरून्सर्वांस्तथैव च ॥ १.१२९.७२ ॥
Nachdem er viele Brahmanen, Bhīṣma und Vidura, andere Freunde, o König, und alle Kurus herbeigerufen hatte.
1.129.73
युधिष्ठिरो राजपुत्रो ज्येष्ठो नः कुलवर्धनः ।
प्राप्तः स्वगुणतो राज्यं न तस्मिन्वाच्यमस्तिनः ॥ १.१२९.७३ ॥
Yudhiṣṭhira, der Königssohn, unser ältester und Mehrer unserer Sippe, hat das Reich durch seine eigenen Vorzüge erlangt; an ihm gibt es nichts zu tadeln.
1.129.74
अयं त्वनन्तरस्तस्मादपि राजा भविष्यति ।
एतद्विब्रूत मे तथ्यं यदत्र भविता ध्रुवम् ॥ १.१२९.७४ ॥
Doch nach ihm wird dieser (Duryodhana) König werden. Sag mir wahrhaftig, was hier gewiss geschehen wird.
1.129.75
अस्मिञ्जाते निमित्तानि शंसन्ती हाशिवं महत् ।
अतो ब्रवीमि विदुर द्रुतं मां भयमाविशत् ॥ १.१२९.७५ ॥
Bei seiner Geburt sind große unheilvolle Zeichen erschienen, die ein großes Unglück ankündigen. Darum sage ich es, Vidura: Furcht ist schnell in mich gefahren.
1.129.76
वाक्यस्यैतस्य निधेन दिक्षु सर्वासु भारत ।
क्रव्यादाः प्राणदन्घोराः शिवाश्चाशिवनिस्वनाः ॥ १.१२९.७६ ॥
O Bhārata, als diese Worte gesprochen waren, schrien in allen Richtungen furchtbare Fleischfresser, und Schakale stießen unheilvolle Heultöne aus.
1.129.77
लक्षयित्वा निमित्तानि तानि घोराणि सर्वशः ।
तेऽब्रुवन्ब्राह्मणा राजन्विदुरश्च महामतिः ॥ १.१२९.७७ ॥
Nachdem sie jene furchtbaren Zeichen überall beobachtet hatten, o König, sprachen die Brahmanen und der weise Vidura.
1.129.78
यथेमानि निमित्तानि घोराणि मनुजाधिप ।
उत्थितानि सुते जाते ज्येष्ठे ते पुरुषर्षभ ॥ १.१२९.७८ ॥
O Herr der Menschen, diese furchtbaren Zeichen sind bei der Geburt deines ältesten Sohnes erschienen, o Stier unter den Männern.
1.129.79
व्यक्तं कुलान्तकरणो भवितैष सुतस्तव ।
तस्य शान्तिः परित्यागे गुप्तावपनयो महान् ॥ १.१२९.७९ ॥
Klar ist, dass dieser dein Sohn der Vernichter der Sippe sein wird; in seiner Aufgabe liegt der Friede, in seinem Schutz aber großer Verlust.
1.129.80
एष दुर्योधनो राजा मधुपिङ्गललोचनः ।
न केवलं कुलस्यान्तं क्षत्रियान्तं करिष्यति ॥ १.१२९.८० ॥
Dieser König Duryodhana mit honiggelben Augen wird nicht nur die Sippe, sondern auch die Kṣatriyas zugrunde richten.
1.129.81
शतमेकोनमप्यस्तु पुत्राणां ते महीपते ।
त्यजैनमेकं शान्तिं चेत्कुलस्येच्छसि भारत ॥ १.१२९.८१ ॥
O Bhārata, Herr der Erde, mag einer weniger sein als deine hundert Söhne; wenn du Frieden für die Sippe willst, so gib diesen einen auf.
1.129.82
एकेन कुरु वै क्षेमं कुलस्य जगतस्तथा ।
त्यजेदेकं कुलस्यार्थे ग्रामस्यार्थे कुलं त्यजेत् ॥ १.१२९.८२ ॥
Für einen Einzelnen sorge für das Wohl der Sippe und ebenso der Welt. Um der Sippe willen sollte man einen aufgeben, um des Dorfes willen die Sippe.
1.129.83
ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ।
स तथा विदुरेणोक्तस्तैश्च सर्वैर्द्विजोत्तमैः ॥ १.१२९.८३ ॥
Um des Landes willen gebe man das Dorf auf, um seiner selbst willen die Erde. So hatte Vidura gesprochen, und ebenso alle besten Zweimalgeborenen.
1.129.84
न चकार तथा राजा पुत्रस्नेहसमन्वितः ।
ततः पुत्रशतं पूर्ण धृतराष्ट्रस्य पार्थिव ॥ १.१२९.८४ ॥
Der König, voll Liebe zu seinen Söhnen, tat es nicht. Da, o König, waren die hundert Söhne Dhṛtarāṣṭras vollzählig.
1.129.85
अह्नांशतेन संजज्ञे कन्या चैका शताधिका ।
गान्धार्यां क्लिश्यमानायामुदरेण विवर्धता ॥ १.१२९.८५ ॥
Als Gāndhārī im Leib litt, wurde aus dem wachsenden Fötus in hundert Teilen eines Tages eine Tochter geboren, mehr als hundert an Zahl.
1.129.86
वैश्या सा त्वम्बिकापुत्रं कन्या परिचचार ह ।
तया समभवद्राजा धृतराष्ट्रो यदृच्छया ॥ १.१२९.८६ ॥
Jene Vaiśya-Jungfrau diente dem Sohn der Ambikā, und durch sie wurde König Dhṛtarāṣṭra zufällig Vater von Söhnen.
1.129.87
तस्मिन्संवत्सरे राजन्धृतराष्ट्रान्महायशाः ।
जज्ञे धीमांस्ततस्तस्यां युयुत्सुः करमो नृप।
एवं पुत्रशतं जज्ञे धृतराष्ट्रस्य धीमतः ॥ १.१२९.८७ ॥
In jenem Jahr, o König, wurden von dem ruhmreichen Dhṛtarāṣṭra in ihr der weise Yuyutsu und Karama geboren. So wurden hundert Söhne des weisen Dhṛtarāṣṭra geboren.
1.129.88
महारथानां वीराणां कन्या चैका शताधिका ।
युयुत्सुश्च महातेजा वैश्यापुत्रः प्रतापवान् ॥ १.१२९.८८ ॥
Unter den Helden der großen Streitwagen wurde eine Tochter geboren, mehr als hundert an Zahl; und Yuyutsu, von großem Glanz und Macht, war der Sohn der Vaiśya-Frau.