Mahābhārata · Adhyāya 1.129
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.129.1
कुन्त्युवाच ।
अपत्यकाम एवं स्यान्ममापत्यं भवेदिति।
विप्रं वा गुणसंपन्नं सर्वभूतहिते रतम् ॥ १.१२९.१ ॥
Kuntī disse: «Que assim seja para quem deseja descendência: que eu tenha um filho, ou (que ele venha) de um brâmane dotado de virtudes, devotado ao bem de todos os seres.»
1.129.2
अनुजानीहि भद्रं ते दैवतं हि पतिः स्त्रियः ।
यं त्वं वक्ष्यसि धर्मज्ञ देवं ब्राह्मणमेव च ॥ १.१२९.२ ॥
«Que tudo te corra bem, concede-me permissão; pois o marido é o deus da mulher. Ó conhecedor do dharma, o deus ou brâmane que nomeares, a esse invocarei.»
1.129.3
यथोद्दिष्टं त्वया वीर तत्कर्तास्मि महाभुज ।
देवात्पुत्रफलं सद्यो विप्रात्कालान्तरे भवेत् ॥ १.१२९.३ ॥
«Como determinaste, ó herói, assim farei, ó de braços poderosos. De um deus o fruto de um filho vem de imediato; de um brâmane, em seu tempo.»
1.129.4
आवाहयामि कं देवं कदा वा भरतर्षभ ।
त्वत्त आज्ञां प्रतीक्षन्तीं विद्ध्यस्मिन्कर्मणीप्सिते ॥ १.१२९.४ ॥
«A qual deus invocarei, e quando, ó touro dos Bharatas? Aguardando tua ordem, designa-me para este rito desejado.»
1.129.5
पाण्डुरुवाच ।
धन्योऽञस्म्यनुगृहीतोऽस्मि त्वं नो धात्री कुलस्य हि।
नमो महर्षये तस्मै येन दत्तो वरस्तव ॥ १.१२९.५ ॥
Pāṇḍu disse: «Sou bem-aventurado, fui favorecido; tu és, de fato, a nutridora de nossa linhagem. Homenagem àquele grande sábio por quem te foi concedida a dádiva.»
1.129.6
न चाधर्मेण धर्मज्ञे शक्याः पालयितुं प्रजाः ।
तस्मात्त्वं पुत्रलाभाय सन्तानाय ममैव च ॥ १.१२९.६ ॥
«E, ó conhecedora do dharma, os súditos não podem ser protegidos pela injustiça. Por isso, para obter um filho e para a minha descendência, deves agir.»
1.129.7
प्रवरं सर्वदेवानां धर्ममावाहयाबले ।
पाण्डुना समनुज्ञाता भारतेन यशस्विना।
मतिं चक्रे महाराज धर्मस्यावाहने तदा ॥ १.१२९.७ ॥
Ó fraca, com a permissão de Pāṇḍu, o ilustre Bhārata resolveu então, ó grande rei, invocar Dharma, o melhor de todos os deuses.
1.129.8
पाण्डुरुवाच ।
अद्यैव त्वं वरारोहे प्रयतस्व यथाविधि।
धार्मिकश्च कुरूणां हि भविष्यति न संशयः ॥ १.१२९.८ ॥
Pāṇḍu disse: Ó de belos quadris, prepara-te agora mesmo segundo a regra. Ele certamente será justo entre os Kurus, não há dúvida.
1.129.9
दत्तस्य तस्य धर्मेण नाधर्मे रंस्यते मनः ।
धर्मादिकं हि धर्मज्ञे धर्मान्तं धर्ममध्यमम् ॥ १.१२९.९ ॥
Vaiśampāyana disse: A mente daquele filho concedido deleitar-se-á somente no dharma, nunca no adharma. Ó conhecedora do dharma, o dharma está no início, no fim e no meio.
1.129.10
अपत्यमिष्टं लोकेषु यशःकीर्तिविवर्धनम् ।
तस्माद्धर्मं पुरस्कृत्य नियता त्वं शुचिस्मिते ॥ १.१२९.१० ॥
Vaiśampāyana disse: A descendência é desejada nos mundos e aumenta a glória e a fama. Portanto, ó de sorriso puro, coloque o dharma à frente e mantenha-te controlada.
1.129.11
आकाराचारसंपन्ना भजस्वाराधय स्वयम् ॥ १.१२९.११ ॥
Vaiśampāyana disse: Dotada de boa forma e boa conduta, sirva-o você mesma e apazigue-o.
1.129.12
सा तथोक्ता तथेत्युक्त्वा तेन भर्त्रा वराङ्गना ।
अभिवाद्याभ्यनुज्ञाता प्रदक्षिणमथाकरोत् ॥ १.१२९.१२ ॥
Assim instruída pelo marido, a mulher de belos membros disse: «Assim seja», saudou-o, recebeu sua permissão e então circundou-o pela direita.
1.129.13
संवत्सरोषिते गर्भे गान्धार्या जनमेजय ।
आजुबहाव ततो धर्मं कुन्ती गर्भार्थमच्युतम् ॥ १.१२९.१३ ॥
Ó Janamejaya, quando um ano se passou no ventre de Gāndhārī, Kuntī invocou Dharma, o imutável, por um filho.
1.129.14
सा बलिं त्वरिता देवी धर्मायोपजहार ह ।
जजाप विधिवज्जप्यं दत्तं दुर्वाससा पुरा ॥ १.१२९.१४ ॥
Aquela deusa Kuntī ofereceu rapidamente uma oblação a Dharma e recitou conforme o rito o mantra que Durvāsas lhe dera outrora.
1.129.15
जानन्ती धर्ममग्र्यं वै धर्मं वशमुपानयत् ।
आहूतो नियमात्कुन्त्या सर्वभूतनमस्कृतः ॥ १.१२९.१५ ॥
Kuntī, conhecendo o supremo Dharma, submeteu Dharma ao seu poder; chamado por Kuntī conforme a regra, Dharma, reverenciado por todos os seres, veio.
1.129.16
आजगाम ततो देवीं धर्मो मन्त्रबलात्ततः ।
विमाने सूर्यसङ्काशे कुन्ती यत्र जपस्थिता ॥ १.१२९.१६ ॥
Então Dharma veio à deusa pelo poder do mantra, num carro celeste resplandecente como o sol, até o lugar onde Kuntī estava sentada em recitação.
1.129.17
ददृशे भगवान्धर्मः सन्तानार्थाय पाण्डवे ।
विहस्य तां ततो ब्रूयाः कुन्ति किं ते ददाम्यहम्।
सा तं विहस्यमानापि पुत्रं देह्यब्रवीदिदम् ॥ १.१२९.१७ ॥
Pela descendência da linhagem de Pāṇḍu, apareceu o bem-aventurado Dharma; sorrindo, disse-lhe: "Kuntī, o que te darei?" E ela, também sorrindo, respondeu: "Dá-me um filho."
1.129.18
तस्मिन्बहुमृगेऽरण्ये शतशृङ्गे नगोत्तमे ।
पाण्डोरर्थे महाभागा कुन्ती धर्ममुपागमत् ॥ १.१२९.१८ ॥
Naquela floresta rica em veados, na melhor das montanhas de cem picos, a muito afortunada Kuntī aproximou-se de Dharma por causa de Pāṇḍu.
1.129.19
ऋतुकाले शुचिः स्नाता शुक्लवस्त्रा यशस्विनी ।
शय्यां जग्राह सुश्रोणी सह धर्मेण सुव्रता ॥ १.१२९.१९ ॥
No tempo próprio, pura e banhada, vestida de branco, a ilustre Kuntī, de belos quadris e votos firmes, tomou o leito junto com Dharma.
1.129.20
धर्मेण सह संगम्य योगमूर्तिधरेण सा ।
लेभे पुत्रं महाबाहुं सर्वप्राणभृतां वरम् ॥ १.१२९.२० ॥
Unida a Dharma, que porta uma forma yóguica, obteve um filho de braços poderosos, o melhor de todos os seres vivos.
1.129.21
ऐन्द्रे चन्द्रमसा युक्ते मुहूर्तेऽभिजितेऽष्टमे ।
दिवा मध्यगते सूर्ये तिथौ पूर्णे हि पूजिते ॥ १.१२९.२१ ॥
Quando a Lua estava unida ao asterismo Aindra, no oitavo momento de Abhijit, com o sol no meio do dia, no dia lunar cheio, em hora honrada.
1.129.22
समृद्धयसशं कुन्ती सुषाव प्रवरं सुतम् ।
जातमात्रे सुते तस्मिन्वागुवाचाशरीरिणी ॥ १.१२९.२२ ॥
Kuntī, de grande renome, deu à luz aquele excelente filho. Logo que o filho nasceu, uma voz incorpórea falou.
1.129.23
एष धर्मभृतां श्रेष्ठो भविष्यति नरोत्तमः ।
विक्रान्तः सत्यवाक्चैव राजा पृथ्व्यां भविष्यति ॥ १.१२९.२३ ॥
Este será o melhor dos que sustentam o dharma, o mais excelente dos homens. Valente e veraz, será rei sobre a terra.
1.129.24
युधिष्ठिर इति ख्यातः पाण्डोः प्रथमजः सुतः ।
भविता प्रथितो राजा त्रिषु लोकेषु विश्रुतः।
यशसा तेजसा चैव वृत्तेन च समन्वितः ॥ १.१२९.२४ ॥
Conhecido pelo nome de Yudhiṣṭhira, o primogênito de Pāṇḍu, será um rei renomado, célebre nos três mundos, dotado de glória, esplendor e boa conduta.
1.129.25
संवत्सरे द्वितीये तु गान्धार्या उदरं महत् ।
न च प्राजायत तदा ततस्तां दुःखमाविशत् ॥ १.१२९.२५ ॥
No segundo ano, o ventre de Gāndhārī cresceu muito, mas nada nasceu; então a tristeza a dominou.
1.129.26
श्रुत्वा कुन्तीसुतं जातं बालार्कसमतेजसम् ।
उदस्यात्मनः स्थैर्यमुपालभ्य च सौबली ॥ १.१२९.२६ ॥
Ao ouvir que nascera o filho de Kuntī, cujo brilho iguala o do sol nascente, Saubalī (Gāndhārī) perdeu a firmeza e censurou a si mesma.
1.129.27
कौरवस्यापरिज्ञातं यत्नेन महता स्वयम् ।
उदरं घातयामास गान्धारी शोकमूर्छिता ॥ १.१२९.२७ ॥
Sem que o Kaurava soubesse, com grande esforço, a própria Gāndhārī, atordoada de dor, mandou golpear o seu ventre.
1.129.28
ततो जज्ञे मांसपेशी लोहाष्ठीलेव संहता ।
द्विवर्षसंभृता कुक्षौ तामुत्स्रष्टुं प्रचक्रमे ॥ १.१२९.२८ ॥
Então surgiu uma massa de carne, compacta como uma bola de ferro, que fora carregada no ventre por dois anos; então ela começou a expeli-la.
1.129.29
अथ द्वैपायनो ज्ञात्वा त्वरितः समुपागमत् ।
तां स मांसमयीं पेशीं ददर्श जपतां वरः ॥ १.१२९.२९ ॥
Então Dvaipāyana (Vyāsa), tendo sabido, chegou depressa; o melhor dos que recitam viu aquela massa de carne.
1.129.30
ततोऽवदत्सौबलेयीं किमिदं ते चिकीर्षितम् ।
सा चात्मनो मतं सर्वं शशंस परमर्षये ॥ १.१२९.३० ॥
Então ele disse à filha de Subala: "O que pretendes fazer?" E ela contou ao grande sábio toda a sua intenção.
1.129.31
गान्धार्युवाच ।
ज्येष्ठं कुन्तीसुतं जातं श्रुत्वा रविसमप्रभम्।
दुःखेन परमेणेदमुदरं घातितं मया ॥ १.१२९.३१ ॥
Gāndhārī disse: Ao ouvir que nascera o primogênito, filho de Kuntī, de brilho igual ao sol, com suprema dor bati neste meu ventre.
1.129.32
शतं च किल पुत्राणां वितीर्णं मे त्वया पुरा ।
इयं च मे मांसपेशी जाता पुत्रशताय वै ॥ १.१२९.३२ ॥
Outrora me concedeste cem filhos, e esta massa de carne minha nasceu, de fato, para cem filhos.
1.129.33
एवमेतत्सौबलेयि नैतज्जात्वन्यथा भवेत् ।
वितथं नोक्तपूर्वं मे स्वैरेष्वपि कुतोऽन्यथा ॥ १.१२९.३३ ॥
Assim é, filha de Subala; isto jamais poderia ser diferente. Nunca antes falei falsamente; como, então, falaria de outro modo nem em tom de brincadeira?
1.129.34
घृतपूर्णं कुण्डशतं क्षिप्रमेव विधीयताम् ।
सुगुप्तेषु च देशेषु रक्षा चैव विधीयताम् ॥ १.१२९.३४ ॥
Que cem vasos cheios de manteiga clarificada sejam logo preparados, e que sua proteção seja providenciada em lugares bem guardados.
1.129.35
शीताभिरद्भिरष्ठीलामिमां च परिषिञ्चय ॥ १.१२९.३५ ॥
E borrifa esta massa com água fria.
1.129.36
सा सिच्यमाना ह्यष्ठीला ह्यभवच्छतधा तदा ।
अङ्गुष्ठपर्वमात्राणां गर्भाणां तत्क्षणं तथा ॥ १.१२९.३६ ॥
Sendo borrifada, aquela massa logo se dividiu em cem partes, e naquele mesmo instante surgiram cem embriões, cada um do tamanho de uma falange do polegar.
1.129.37
एकाधिकशतं पूर्णं यथायोगं विशांपते ।
ततः कुण्डशतं तत्र आनाय्य तु महानृषिः ॥ १.१२९.३७ ॥
Ó senhor dos povos, os cento e um se completaram no tempo devido. Então o grande sábio mandou trazer ali cem vasos.
1.129.38
मांसपेश्यास्तदा राजन्क्रमशः कालपर्ययात् ।
ततस्तांस्तेषु कुण्डेषु गर्भान्सर्वान्समादधत् ॥ १.१२९.३८ ॥
Ó rei, então, com a passagem do tempo, os pedaços de carne se formaram um a um. Depois colocou todos os embriões naqueles vasos.
1.129.39
स्वनुगुप्तेषु देशेषु रक्षां चैषां व्यधापयत् ।
शशास चैव कृष्णो वै गर्भाणां रक्षणं तथा ॥ १.१२९.३९ ॥
Mandou organizar a proteção deles em lugares bem guardados, e Kṛṣṇa também instruiu sobre a proteção dos embriões.
1.129.40
उवाच चैनां भगवान्कालेनैतावता पुनः ।
स्फुटमानेषु कुण्डेषु जाताञ्जानीहि शोभने ॥ १.१२९.४० ॥
E o bem-aventurado falou-lhe de novo após tanto tempo: 'Ó bela, quando os vasos começarem a se abrir, saiba que os que nasceram estão nascidos.'
1.129.41
उद्धाटनीयान्येतानि कुण्डानीति च सौबलीम् ।
इत्युक्त्वा भगवान्व्यासस्तथा प्रतिविधाय च ॥ १.१२९.४१ ॥
Tendo dito a Saubalī (Gāndhārī): 'Estes vasos devem ser abertos', o bem-aventurado Vyāsa organizou as coisas de acordo.
1.129.42
जगाम तपसे धीमान्हिमवन्तं शिलोच्चयम् ।
अह्नोत्तराः कुमारस्ते कुण्डेभ्यस्तु समुत्थिताः ॥ १.१२९.४२ ॥
O sábio Vyāsa partiu para o Himālaya, a massa de rochas, para a austeridade. Então, um dia depois, aqueles príncipes levantaram-se dos vasos.
1.129.43
तेनैवैषां क्रमेणासीज्ज्योष्ठानुज्येष्ठता तदा ।
जन्मतश्च प्रमाणेन ज्येष्ठः कुन्तीसुतोऽभवत् ॥ १.१२९.४३ ॥
Segundo essa mesma ordem, então se estabeleceu entre eles a precedência de mais velho e mais novo; pela ordem de nascimento e pela idade, o filho de Kuntī tornou-se o mais velho.
1.129.44
धार्मिकं च सुतं दृष्ट्वा पाण्डुः कुन्तीमथाऽब्रवीत् ।
प्राहुः क्षत्रं बलज्येष्ठं बलज्येष्ठं सुतं वृणु ॥ १.१२९.४४ ॥
Ao ver o filho justo, Pāṇḍu disse a Kuntī: "Dizem que o guerreiro é o mais velho em força; escolhe o filho mais velho em força."
1.129.45
ततः कुन्तीमभिक्रम्य शशासातीव भारत ।
वायुमावाहयस्वेति स देवो बलवत्तरः ॥ १.१२९.४५ ॥
Então, ó Bhārata, aproximou-se de Kuntī e insistiu com ardor: "Invoca Vāyu; esse deus é o mais poderoso."
1.129.46
अश्वमेधः क्रतुश्रेष्ठो ज्योतिःश्रेष्ठो दिवाकरः ।
ब्राह्मणो द्विपदां श्रेष्ठो देवश्रेष्ठश्च मारुतः ॥ १.१२९.४६ ॥
O sacrifício do cavalo é o melhor dos ritos, o sol a melhor das luzes, o brâmane o melhor dos bípedes e Māruta o melhor dos deuses.
1.129.47
मारुतं मरुतां श्रेष्ठं सर्वप्राणिभिरीडितम् ।
आवाहय त्वं नियमात्पुत्रार्थं वरवर्णिनि ॥ १.१२९.४७ ॥
Invoca Māruta, o melhor dos Marutas, louvado por todos os seres — ó tu de bela tez, invoca-o com disciplina pelo filho.
1.129.48
स नो यं दास्यति सुतं स प्राणबलवान्नृषु ।
भविष्यति वरारोहे बलज्येष्ठा हि भूमिपाः ॥ १.१२९.४८ ॥
O filho que ele nos der será poderoso em vigor vital entre os homens; ó tu de belos quadris, pois os reis de fato desejam o mais velho em força.
1.129.49
तथोक्तवति सा काले वायुमेवाजुहाव ह ।
द्वितीयेनोपहारेण तेनोक्तविधिना पुनः ॥ १.१२९.४९ ॥
Tendo falado assim, no momento devido invocou o próprio Vāyu. Com uma segunda oferenda, e novamente segundo o rito que lhe fora dito.
1.129.50
तैरेव नियमैः स्थित्वा मन्त्रग्राममुदैरयत् ।
आजगाम ततो वायुः किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ १.१२९.५० ॥
Permanecendo firme nessas mesmas observâncias, recitou a multidão de mantras. Então Vāyu veio e disse: 'O que devo fazer?'
1.129.51
लज्जान्विता ततः कुन्ती पुत्रमैच्छन्महाबलम् ।
तथास्त्विति च तां वायुः समालभ्य दिवं गतः ॥ १.१२९.५१ ॥
Então Kuntī, cheia de vergonha, desejou um filho de grande poder. Dizendo 'Assim seja', Vāyu a tocou e foi para o céu.
1.129.52
तस्यां जज्ञे महावीर्यो भीमो भीमपराक्रमः ।
तमप्यतिबलं जातं वागुवाचाशरीरिणी ॥ १.१२९.५२ ॥
Dela nasceu Bhīma, de grande valor, cujo poder era terrível. E quando este de grande força nasceu, uma voz incorpórea falou.
1.129.53
सर्वेषां बलिनां श्रेष्ठो जातोऽयमिति भारत ।
जातमात्रे कुमारे तु सर्वलोकस्य पार्थिवाः ॥ १.१२९.५३ ॥
'Ó Bhārata, este nasceu o melhor de todos os fortes.' E no próprio nascimento do príncipe, os reis de todo o mundo...
1.129.54
मूत्रं प्रसुस्रुवुः सर्वे व्यथां चापि प्रपेदिरे ।
वाहनानि व्यशीर्यन्त व्यमुञ्चन्नश्रुबिन्दवः ॥ १.१२९.५४ ॥
Todos urinaram e também sentiram aflição. Os veículos se despedaçaram, e gotas de lágrimas foram derramadas.
1.129.55
यथाऽनिलः समुद्भूतः समर्थः कम्पने भुवः ।
तथा ह्युपचिताङ्गो वै भीमो भीमपराक्रमः ॥ १.१२९.५५ ॥
Assim como o vento, ao se levantar, é capaz de abalar a terra, assim Bhīma, de membros robustos e terrível valor, cresceu.
1.129.56
इदं चाद्भुतमत्रासीज्जातमात्रे वृकोदरे ।
यदऱ्कात्पतितो मातुः शिलां गात्रैरचूर्णयत् ॥ १.१२९.५६ ॥
E isto foi um prodígio: no próprio instante do nascimento, Vṛkodara caiu da mãe sobre uma rocha e, com seus membros, reduziu a pedra a pó.
1.129.57
कुन्ती तु सह पुत्रेण याता सुरुचिरं सरः ।
स्नात्वा च सुतमादाय दशमेऽहनि यादवी ॥ १.१२९.५७ ॥
Kuntī foi com seu filho a um lago muito belo; e no décimo dia, a mulher yādava, tendo se banhado, tomou o filho consigo.
1.129.58
दैवतान्यर्चयिष्यन्ती निर्जगामाश्रमात्पृथा ।
शैलाभ्याशेन गच्छन्त्यास्तदा भरतसत्तम ॥ १.१२९.५८ ॥
Pṛthā, desejando honrar os deuses, saiu do eremitério; e enquanto ia perto da montanha, ó melhor dos Bharatas.
1.129.59
निश्चक्राम महाव्याघ्रो जिघांसुर्गिरिगह्वरात् ।
तमापतन्तं शार्दूलं विकृष्य धनुरुत्तमम् ॥ १.१२९.५९ ॥
Um grande tigre saiu de uma caverna da montanha, desejoso de matar; e Pāṇḍu, puxando seu excelente arco contra o tigre que avançava…
1.129.60
निर्बिभेद शरैः पाण्डुस्त्रिभिस्तिरदशविक्रमः ।
नादेन महता तां तु पूरयन्तं गिरेर्गुहाम् ॥ १.१२९.६० ॥
Pāṇḍu o atravessou com três flechas, seu valor capaz de rasgar o inimigo; e o tigre, com um grande rugido, enchia aquela caverna da montanha.
1.129.61
दृष्ट्वा शैलमुपारोढुमैच्छत्कुन्ती भयात्तदा ।
त्रासात्तस्याः सुतस्त्वङ्कात्पपात भरतर्षभ ॥ १.१२९.६१ ॥
Ao ver a montanha, Kuntī quis então subi-la por medo; mas no seu terror, o filho caiu do seu colo, ó touro dos Bharatas.
1.129.62
पर्वतस्योपरिस्थायामधस्तादपतच्छिशुः ।
स शिलां चूर्णयामास वज्रवद्वज्रिचोदितः ॥ १.१२९.६२ ॥
A criança caiu abaixo de sua mãe, que estava no topo da montanha. Impelido por Indra, ele esmagou a rocha como um raio.
1.129.63
पुत्रस्नेहात्ततः पाण्डुरभ्यधावद्गिरेस्तटम् ।
पतता तेन शतधा शिला गात्रैर्विचूर्णिता ॥ १.१२९.६३ ॥
Então Pāṇḍu, por amor ao filho, correu em direção à encosta da montanha; enquanto o menino caía, a rocha se despedaçou em cem pedaços e foi triturada por seu corpo.
1.129.64
शिलां च चूर्णितां दृष्ट्वा परं विस्मयमागमत् ।
स तु जन्मनि भीमस्य विनदन्तं विनादितम् ॥ १.१२९.६४ ॥
Ao ver a rocha triturada, Pāṇḍu foi tomado de grande espanto — aquele que rugia no nascimento de Bhīma, e foi feito rugir.
1.129.65
ददर्श गिरिशृङ्गस्थं व्याघ्रं व्याघ्रपराक्रमः ।
दारसंरक्षणार्थाय पुत्रसंरक्षणाय च ॥ १.१२९.६५ ॥
Pāṇḍu, valente como um tigre, viu um tigre de pé no cume da montanha, para proteger sua esposa e seu filho.
1.129.66
सदा बाणधनुष्पाणिरभवत्कुरुनन्दनः ।
मघे चन्द्रमसा युक्ते सिंहे चाभ्युदिते गुरौ ॥ १.१२९.६६ ॥
A alegria dos Kurus estava sempre com arco e flecha na mão, quando a lua estava unida a Maghā e Júpiter havia nascido em Leão.
1.129.67
दिवा मध्यगते सूर्ये तिथौ पुण्ये त्रयोदशे ।
पित्र्ये मुहूर्ते सा कुन्ती सुषुवे भीममच्युतम् ॥ १.१२९.६७ ॥
Ao meio-dia, quando o sol estava no zênite, no auspicioso décimo terceiro dia lunar, no momento dos antepassados, Kuntī deu à luz Bhīma, o imutável.
1.129.68
यस्मिन्नहनि भमस्तु जज्ञे भीमपराक्रमः ।
तामेव रात्रिं पूर्वां तु जज्ञे दुर्योधनो नृपः ॥ १.१२९.६८ ॥
No mesmo dia em que nasceu Bhīma de grande valor, na noite anterior, nasceu o rei Duryodhana.
1.129.69
स जातमात्र एवाथ धृतराष्ट्रसुतो नृप ।
रासभारावसदृशं रुराव च ननाद च ॥ १.१२९.६९ ॥
Então, ó rei, aquele filho de Dhṛtarāṣṭra, logo ao nascer, zurrou como um asno e rugiu.
1.129.70
तं खराः प्रत्यभाषन्त गृध्रगोमायुवायसाः ।
क्रव्यादाः प्राणदन्घोराः शिवाश्चाशिवनिस्वनाः ॥ १.१२९.७० ॥
Asnos, abutres, chacais e corvos responderam-lhe; os terríveis devoradores de carne, as chacais, gritaram com sons de mau agouro.
1.129.71
वाताश्च प्रववुश्चापि दिग्दाहश्चाभवत्तदा ।
ततस्तु भीतवद्राजा धृतराष्ट्रोऽब्रवीदिदम् ॥ १.१२९.७१ ॥
Ventos sopraram e os quadrantes pareceram arder. Então o rei Dhṛtarāṣṭra, como que assustado, disse isto.
1.129.72
समानीय बहून्विप्रान्भीष्मं विदुरमेव च ।
अन्यांश्च सुहृदो राजन्कुरून्सर्वांस्तथैव च ॥ १.१२९.७२ ॥
Tendo convocado muitos brâmanes, Bhīṣma e Vidura, outros amigos, ó rei, e todos os Kurus.
1.129.73
युधिष्ठिरो राजपुत्रो ज्येष्ठो नः कुलवर्धनः ।
प्राप्तः स्वगुणतो राज्यं न तस्मिन्वाच्यमस्तिनः ॥ १.१२९.७३ ॥
Yudhiṣṭhira, filho do rei, nosso primogênito e engrandecedor da linhagem, obteve o reino por seus próprios méritos; nada há a censurar nele.
1.129.74
अयं त्वनन्तरस्तस्मादपि राजा भविष्यति ।
एतद्विब्रूत मे तथ्यं यदत्र भविता ध्रुवम् ॥ १.१२९.७४ ॥
Mas depois dele, este (Duryodhana) se tornará rei. Diga-me a verdade do que certamente acontecerá aqui.
1.129.75
अस्मिञ्जाते निमित्तानि शंसन्ती हाशिवं महत् ।
अतो ब्रवीमि विदुर द्रुतं मां भयमाविशत् ॥ १.१२९.७५ ॥
No seu nascimento apareceram grandes presságios funestos, anunciando uma grande desgraça. Por isso, Vidura, digo: o medo rapidamente entrou em mim.
1.129.76
वाक्यस्यैतस्य निधेन दिक्षु सर्वासु भारत ।
क्रव्यादाः प्राणदन्घोराः शिवाश्चाशिवनिस्वनाः ॥ १.१२९.७६ ॥
Ó Bhārata, assim que estas palavras foram ditas, em todas as direções gritaram terríveis carnívoros, e chacais soltaram uivos de mau agouro.
1.129.77
लक्षयित्वा निमित्तानि तानि घोराणि सर्वशः ।
तेऽब्रुवन्ब्राह्मणा राजन्विदुरश्च महामतिः ॥ १.१२९.७७ ॥
Tendo observado por toda parte aqueles terríveis presságios, ó rei, os brâmanes e o sábio Vidura falaram.
1.129.78
यथेमानि निमित्तानि घोराणि मनुजाधिप ।
उत्थितानि सुते जाते ज्येष्ठे ते पुरुषर्षभ ॥ १.१२९.७८ ॥
Ó senhor dos homens, estes terríveis presságios surgiram com o nascimento do teu filho mais velho, ó touro entre os homens.
1.129.79
व्यक्तं कुलान्तकरणो भवितैष सुतस्तव ।
तस्य शान्तिः परित्यागे गुप्तावपनयो महान् ॥ १.१२९.७९ ॥
É claro que este teu filho será o destruidor da família; em abandoná-lo está a paz, mas em protegê-lo há grande perda.
1.129.80
एष दुर्योधनो राजा मधुपिङ्गललोचनः ।
न केवलं कुलस्यान्तं क्षत्रियान्तं करिष्यति ॥ १.१२९.८० ॥
Este rei Duryodhana, de olhos castanhos como mel, trará o fim não só da família, mas também dos kṣatriyas.
1.129.81
शतमेकोनमप्यस्तु पुत्राणां ते महीपते ।
त्यजैनमेकं शान्तिं चेत्कुलस्येच्छसि भारत ॥ १.१२९.८१ ॥
Ó Bhārata, senhor da terra, que haja um a menos entre teus cem filhos; se desejas a paz para a família, abandona este único.
1.129.82
एकेन कुरु वै क्षेमं कुलस्य जगतस्तथा ।
त्यजेदेकं कुलस्यार्थे ग्रामस्यार्थे कुलं त्यजेत् ॥ १.१२९.८२ ॥
Por um só, promove o bem-estar da família e igualmente do mundo. Deve-se abandonar um pela família, e a família pela aldeia.
1.129.83
ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ।
स तथा विदुरेणोक्तस्तैश्च सर्वैर्द्विजोत्तमैः ॥ १.१२९.८३ ॥
Pelo país deve-se abandonar a aldeia; por si mesmo, a terra. Assim disse Vidura, e igualmente todos os melhores dos duas vezes nascidos.
1.129.84
न चकार तथा राजा पुत्रस्नेहसमन्वितः ।
ततः पुत्रशतं पूर्ण धृतराष्ट्रस्य पार्थिव ॥ १.१२९.८४ ॥
O rei, cheio de afeto por seus filhos, não o fez. Então, ó rei, os cem filhos de Dhṛtarāṣṭra ficaram completos.
1.129.85
अह्नांशतेन संजज्ञे कन्या चैका शताधिका ।
गान्धार्यां क्लिश्यमानायामुदरेण विवर्धता ॥ १.१२९.८५ ॥
Enquanto Gāndhārī sofria no ventre, do feto que crescia, em cem partes de um dia nasceu uma filha, mais de cem em número.
1.129.86
वैश्या सा त्वम्बिकापुत्रं कन्या परिचचार ह ।
तया समभवद्राजा धृतराष्ट्रो यदृच्छया ॥ १.१२९.८६ ॥
Aquela donzela vaiśya servia o filho de Ambikā, e por meio dela o rei Dhṛtarāṣṭra tornou-se, por acaso, pai de filhos.
1.129.87
तस्मिन्संवत्सरे राजन्धृतराष्ट्रान्महायशाः ।
जज्ञे धीमांस्ततस्तस्यां युयुत्सुः करमो नृप।
एवं पुत्रशतं जज्ञे धृतराष्ट्रस्य धीमतः ॥ १.१२९.८७ ॥
Naquele mesmo ano, ó rei, de Dhṛtarāṣṭra, o de grande glória, nasceram nela o sábio Yuyutsu e Karama. Assim nasceram cem filhos do sábio Dhṛtarāṣṭra.
1.129.88
महारथानां वीराणां कन्या चैका शताधिका ।
युयुत्सुश्च महातेजा वैश्यापुत्रः प्रतापवान् ॥ १.१२९.८८ ॥
Entre os heróis de grandes carros nasceu uma filha, mais de cem em número; e Yuyutsu, de grande esplendor e poder, era o filho da mulher vaiśya.