மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.129
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.129.1
कुन्त्युवाच ।
अपत्यकाम एवं स्यान्ममापत्यं भवेदिति।
विप्रं वा गुणसंपन्नं सर्वभूतहिते रतम् ॥ १.१२९.१ ॥
குந்தி கூறினாள்: மக்களை விரும்புபவன் இவ்வாறு இருக்கட்டும்; எனக்கு மக்கள் உண்டாகட்டும் என்று — அல்லது எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்ட, நற்குணம் நிறைந்த ஒரு அந்தணனால்.
1.129.2
अनुजानीहि भद्रं ते दैवतं हि पतिः स्त्रियः ।
यं त्वं वक्ष्यसि धर्मज्ञ देवं ब्राह्मणमेव च ॥ १.१२९.२ ॥
உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும், எனக்கு அனுமதி தாரும்; கணவனே பெண்ணுக்குத் தெய்வம். தர்மம் அறிந்தவரே, நீர் சொல்லும் தேவனையோ அந்தணனையோ (அழைப்பேன்).
1.129.3
यथोद्दिष्टं त्वया वीर तत्कर्तास्मि महाभुज ।
देवात्पुत्रफलं सद्यो विप्रात्कालान्तरे भवेत् ॥ १.१२९.३ ॥
வீரரே, நீர் சொன்னபடியே அதைச் செய்வேன், மாபெரும் தோளுடையவரே. தேவனால் மகப்பேறு உடனே கிடைக்கும்; அந்தணனால் காலம் கழித்துக் கிடைக்கும்.
1.129.4
आवाहयामि कं देवं कदा वा भरतर्षभ ।
त्वत्त आज्ञां प्रतीक्षन्तीं विद्ध्यस्मिन्कर्मणीप्सिते ॥ १.१२९.४ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, எந்த தேவனை, எப்போது அழைப்பேன்? உமது கட்டளையை எதிர்பார்த்திருக்கும் என்னை இந்த விரும்பிய செயலில் நியமியும்.
1.129.5
पाण्डुरुवाच ।
धन्योऽञस्म्यनुगृहीतोऽस्मि त्वं नो धात्री कुलस्य हि।
नमो महर्षये तस्मै येन दत्तो वरस्तव ॥ १.१२९.५ ॥
பாண்டு கூறினார்: நான் பாக்கியசாலி, அருள் பெற்றேன்; நீயே எங்கள் குலத்தைக் காப்பவள். உனக்கு வரம் அளித்த அந்த மகரிஷிக்கு வணக்கம்.
1.129.6
न चाधर्मेण धर्मज्ञे शक्याः पालयितुं प्रजाः ।
तस्मात्त्वं पुत्रलाभाय सन्तानाय ममैव च ॥ १.१२९.६ ॥
தர்மம் அறிந்தவளே, அதர்மத்தால் குடிமக்களைக் காக்க முடியாது. ஆகவே, மகனைப் பெறுவதற்காகவும், எனது வம்ச நீட்சிக்காகவும் நீ முயல்வாயாக.
1.129.7
प्रवरं सर्वदेवानां धर्ममावाहयाबले ।
पाण्डुना समनुज्ञाता भारतेन यशस्विना।
मतिं चक्रे महाराज धर्मस्यावाहने तदा ॥ १.१२९.७ ॥
அபலையே, பாண்டுவால் அனுமதிக்கப்பட்ட புகழ்பெற்ற பரதன், ஹே மகாராஜா, அப்போது எல்லா தேவர்களிலும் சிறந்த தர்மனை அழைக்க முடிவு செய்தான்.
1.129.8
पाण्डुरुवाच ।
अद्यैव त्वं वरारोहे प्रयतस्व यथाविधि।
धार्मिकश्च कुरूणां हि भविष्यति न संशयः ॥ १.१२९.८ ॥
பாண்டு கூறினார்: அழகிய இடையுடையவளே, இன்றே நீ விதிப்படி தயாராகு. அவன் குருக்களில் தர்மவானாக இருப்பான், இதில் ஐயமில்லை.
1.129.9
दत्तस्य तस्य धर्मेण नाधर्मे रंस्यते मनः ।
धर्मादिकं हि धर्मज्ञे धर्मान्तं धर्ममध्यमम् ॥ १.१२९.९ ॥
வைசம்பாயனர் கூறினார்: கொடுக்கப்பட்ட அவனது மனம் தர்மத்தாலேயே மகிழும், அதர்மத்தில் அல்ல. தர்மம் அறிந்தவளே, தர்மம் முதலும் இறுதியும் நடுவும் ஆகும்.
1.129.10
अपत्यमिष्टं लोकेषु यशःकीर्तिविवर्धनम् ।
तस्माद्धर्मं पुरस्कृत्य नियता त्वं शुचिस्मिते ॥ १.१२९.१० ॥
வைசம்பாயனர் கூறினார்: குழந்தை உலகங்களில் விரும்பப்படுவது; புகழையும் கீர்த்தியையும் வளர்ப்பது. ஆகையால், தூய புன்னகையுடையவளே, தர்மத்தை முன்னிட்டு நீ கட்டுப்பாட்டுடன் இரு.
1.129.11
आकाराचारसंपन्ना भजस्वाराधय स्वयम् ॥ १.१२९.११ ॥
வைசம்பாயனர் கூறினார்: நல்ல வடிவும் நல்ல நடத்தையும் உடையவளே, நீயே அவரை வழிபட்டு மகிழ்வி.
1.129.12
सा तथोक्ता तथेत्युक्त्वा तेन भर्त्रा वराङ्गना ।
अभिवाद्याभ्यनुज्ञाता प्रदक्षिणमथाकरोत् ॥ १.१२९.१२ ॥
அவ்வாறு கணவனால் சொல்லப்பட்ட அந்த அழகியாள், 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறி, வணங்கி, அனுமதி பெற்று, பிரதட்சிணம் செய்தாள்.
1.129.13
संवत्सरोषिते गर्भे गान्धार्या जनमेजय ।
आजुबहाव ततो धर्मं कुन्ती गर्भार्थमच्युतम् ॥ १.१२९.१३ ॥
ஜனமேஜயா, காந்தாரியின் கர்ப்பம் ஓராண்டு கழிந்த பின், குந்தி மகப்பேற்றுக்காக அழியாத தர்மனை அழைத்தாள்.
1.129.14
सा बलिं त्वरिता देवी धर्मायोपजहार ह ।
जजाप विधिवज्जप्यं दत्तं दुर्वाससा पुरा ॥ १.१२९.१४ ॥
அந்த தேவி குந்தி விரைவாக தர்மனுக்கு பலியைச் சமர்ப்பித்து, முன்பு துர்வாசர் அளித்த மந்திரத்தை முறைப்படி ஜபித்தாள்.
1.129.15
जानन्ती धर्ममग्र्यं वै धर्मं वशमुपानयत् ।
आहूतो नियमात्कुन्त्या सर्वभूतनमस्कृतः ॥ १.१२९.१५ ॥
உயர்ந்த தர்மத்தை அறிந்த குந்தி, தர்மனைத் தன் வசப்படுத்தினாள்; விதிப்படி குந்தியால் அழைக்கப்பட்ட, எல்லா உயிர்களாலும் வணங்கப்படும் தர்மன் வந்தான்.
1.129.16
आजगाम ततो देवीं धर्मो मन्त्रबलात्ततः ।
विमाने सूर्यसङ्काशे कुन्ती यत्र जपस्थिता ॥ १.१२९.१६ ॥
மந்திரத்தின் ஆற்றலால் தர்மன் அப்போது அந்தத் தேவியிடம் வந்தான்; சூரியனைப் போன்ற விமானத்தில், ஜபத்தில் அமர்ந்திருந்த குந்தி இருந்த இடத்திற்கு.
1.129.17
ददृशे भगवान्धर्मः सन्तानार्थाय पाण्डवे ।
विहस्य तां ततो ब्रूयाः कुन्ति किं ते ददाम्यहम्।
सा तं विहस्यमानापि पुत्रं देह्यब्रवीदिदम् ॥ १.१२९.१७ ॥
பாண்டுவின் சந்ததிக்காக பகவான் தர்மன் காட்சியளித்தான்; பின் சிரித்தபடி அவன், "குந்தி, உனக்கு நான் என்ன தர வேண்டும்?" என்றான். அவளும் சிரித்தபடி, "எனக்கு ஒரு மகனைக் கொடு" என்று இதைச் சொன்னாள்.
1.129.18
तस्मिन्बहुमृगेऽरण्ये शतशृङ्गे नगोत्तमे ।
पाण्डोरर्थे महाभागा कुन्ती धर्ममुपागमत् ॥ १.१२९.१८ ॥
மான்கள் மிகுந்த அந்தக் காட்டில், நூறு சிகரங்கள் கொண்ட சிறந்த மலையில், பாண்டுவின் பொருட்டு, மிகுந்த பாக்கியம் பெற்ற குந்தி தர்மனிடம் சென்றாள்.
1.129.19
ऋतुकाले शुचिः स्नाता शुक्लवस्त्रा यशस्विनी ।
शय्यां जग्राह सुश्रोणी सह धर्मेण सुव्रता ॥ १.१२९.१९ ॥
ருது காலத்தில் தூய்மையாகி, நீராடி, வெண்ணிற ஆடை அணிந்த புகழ்மிக்க, அழகிய இடையுடைய, நல்விரதம் கொண்ட குந்தி தர்மருடன் படுக்கையை ஏற்றாள்.
1.129.20
धर्मेण सह संगम्य योगमूर्तिधरेण सा ।
लेभे पुत्रं महाबाहुं सर्वप्राणभृतां वरम् ॥ १.१२९.२० ॥
யோக வடிவு தாங்கிய தர்மருடன் கூடி, அவள் உயிருள்ள அனைத்திலும் சிறந்த, பெருந்தோள்களுடைய மகனைப் பெற்றாள்.
1.129.21
ऐन्द्रे चन्द्रमसा युक्ते मुहूर्तेऽभिजितेऽष्टमे ।
दिवा मध्यगते सूर्ये तिथौ पूर्णे हि पूजिते ॥ १.१२९.२१ ॥
சந்திரன் ஐந்திர நட்சத்திரத்துடன் கூடியபோது, அபிஜித்தின் எட்டாம் முகூர்த்தத்தில், பகலில் சூரியன் நடுவில் இருந்தபோது, நிறைவு திதியில், போற்றப்பட்ட நேரத்தில்.
1.129.22
समृद्धयसशं कुन्ती सुषाव प्रवरं सुतम् ।
जातमात्रे सुते तस्मिन्वागुवाचाशरीरिणी ॥ १.१२९.२२ ॥
செழுமையான புகழுடைய குந்தி அந்த சிறந்த மகனைப் பெற்றாள். அந்த மகன் பிறந்த உடனே ஓர் உருவமற்ற குரல் பேசியது.
1.129.23
एष धर्मभृतां श्रेष्ठो भविष्यति नरोत्तमः ।
विक्रान्तः सत्यवाक्चैव राजा पृथ्व्यां भविष्यति ॥ १.१२९.२३ ॥
இவன் தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவனாகவும், மனிதருள் உத்தமனாகவும் ஆவான். பராக்கிரமமும் சத்தியமும் கொண்டவனாக இவன் பூமியில் அரசனாவான்.
1.129.24
युधिष्ठिर इति ख्यातः पाण्डोः प्रथमजः सुतः ।
भविता प्रथितो राजा त्रिषु लोकेषु विश्रुतः।
यशसा तेजसा चैव वृत्तेन च समन्वितः ॥ १.१२९.२४ ॥
'யுதிஷ்டிரன்' என்று பெயர்பெற்ற பாண்டுவின் முதற்பிறந்த மகன் அரசனாவான். மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவனாக, புகழாலும் தேஜஸாலும் நடத்தையாலும் நிறைந்தவனாக இருப்பான்.
1.129.25
संवत्सरे द्वितीये तु गान्धार्या उदरं महत् ।
न च प्राजायत तदा ततस्तां दुःखमाविशत् ॥ १.१२९.२५ ॥
இரண்டாம் ஆண்டில் காந்தாரியின் வயிறு மிகப் பெரியதாகியது; ஆனால் அப்போது எதுவும் பிறக்கவில்லை. அதனால் அவளை துயரம் சூழ்ந்தது.
1.129.26
श्रुत्वा कुन्तीसुतं जातं बालार्कसमतेजसम् ।
उदस्यात्मनः स्थैर्यमुपालभ्य च सौबली ॥ १.१२९.२६ ॥
குந்தியின் மகன் பிறந்தான் என்று கேட்டு, உதயசூரியனுக்கு நிகரான ஒளியுள்ளவன் என்று, சௌபலி (காந்தாரி) தன் மன உறுதியை இழந்து தன்னையே நொந்துகொண்டாள்.
1.129.27
कौरवस्यापरिज्ञातं यत्नेन महता स्वयम् ।
उदरं घातयामास गान्धारी शोकमूर्छिता ॥ १.१२९.२७ ॥
கௌரவனுக்குத் தெரியாமல், பெரும் முயற்சியுடன், துயரத்தில் மயங்கிய காந்தாரி தானே தன் வயிற்றை அடிக்கச் செய்தாள்.
1.129.28
ततो जज्ञे मांसपेशी लोहाष्ठीलेव संहता ।
द्विवर्षसंभृता कुक्षौ तामुत्स्रष्टुं प्रचक्रमे ॥ १.१२९.२८ ॥
பிறகு இரும்புக் குண்டு போல இறுகிய ஒரு சதைப்பிண்டம் தோன்றியது; இரண்டு ஆண்டுகள் வயிற்றில் தாங்கியது; அதை வெளியே எடுக்க முயற்சி தொடங்கியது.
1.129.29
अथ द्वैपायनो ज्ञात्वा त्वरितः समुपागमत् ।
तां स मांसमयीं पेशीं ददर्श जपतां वरः ॥ १.१२९.२९ ॥
பிறகு துவைபாயனர் (வியாசர்) அறிந்து விரைவாக வந்தார்; ஜபம் செய்பவர்களில் சிறந்தவரான அவர் அந்த சதைப்பிண்டத்தைக் கண்டார்.
1.129.30
ततोऽवदत्सौबलेयीं किमिदं ते चिकीर्षितम् ।
सा चात्मनो मतं सर्वं शशंस परमर्षये ॥ १.१२९.३० ॥
பிறகு அவர் சௌபலியிடம், "நீ இதை என்ன செய்ய நினைக்கிறாய்?" என்று கேட்டார்; அவளும் தன் எண்ணம் முழுவதையும் அந்த மகரிஷியிடம் கூறினாள்.
1.129.31
गान्धार्युवाच ।
ज्येष्ठं कुन्तीसुतं जातं श्रुत्वा रविसमप्रभम्।
दुःखेन परमेणेदमुदरं घातितं मया ॥ १.१२९.३१ ॥
காந்தாரி கூறினாள்: குந்தியின் மகன், சூரியனுக்கு நிகரான ஒளி கொண்ட மூத்தவன் பிறந்ததைக் கேட்டு, பெரும் துயரால் நான் இந்த என் வயிற்றை அடித்துக்கொண்டேன்.
1.129.32
शतं च किल पुत्राणां वितीर्णं मे त्वया पुरा ।
इयं च मे मांसपेशी जाता पुत्रशताय वै ॥ १.१२९.३२ ॥
முன்பு நீங்கள் எனக்கு நூறு மகன்களை வரமாக அளித்தீர்கள்; என்னுடைய இந்த சதைப்பிண்டம் நூறு மகன்களுக்காகவே பிறந்தது.
1.129.33
एवमेतत्सौबलेयि नैतज्जात्वन्यथा भवेत् ।
वितथं नोक्तपूर्वं मे स्वैरेष्वपि कुतोऽन्यथा ॥ १.१२९.३३ ॥
சௌபலியின் மகளே, இது இவ்வாறே ஆகும்; இது ஒருபோதும் வேறுவிதமாக ஆகாது. நான் முன்பு ஒருபோதும் பொய் சொன்னதில்லை; விளையாட்டிலும் எப்படி வேறுவிதமாகச் சொல்வேன்?
1.129.34
घृतपूर्णं कुण्डशतं क्षिप्रमेव विधीयताम् ।
सुगुप्तेषु च देशेषु रक्षा चैव विधीयताम् ॥ १.१२९.३४ ॥
நெய் நிரம்பிய நூறு குண்டங்கள் விரைவில் ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்; நன்கு பாதுகாக்கப்பட்ட இடங்களில் அவற்றின் காவலும் ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்.
1.129.35
शीताभिरद्भिरष्ठीलामिमां च परिषिञ्चय ॥ १.१२९.३५ ॥
இந்தக் கட்டியைக் குளிர்ந்த நீரால் தெளிக்கவும்.
1.129.36
सा सिच्यमाना ह्यष्ठीला ह्यभवच्छतधा तदा ।
अङ्गुष्ठपर्वमात्राणां गर्भाणां तत्क्षणं तथा ॥ १.१२९.३६ ॥
தெளிக்கப்பட்ட அந்தக் கட்டி உடனே நூறு பகுதிகளாகப் பிரிந்தது; அப்போதே கட்டைவிரல் கணுவளவு கொண்ட நூறு கருக்கள் தோன்றின.
1.129.37
एकाधिकशतं पूर्णं यथायोगं विशांपते ।
ततः कुण्डशतं तत्र आनाय्य तु महानृषिः ॥ १.१२९.३७ ॥
மன்னனே, உரிய காலத்தில் நூற்றொரு முழுமை பெற்றது. பின்னர் அந்த மகாமுனிவர் அங்கே நூறு குண்டங்களைக் கொண்டுவரச் செய்தார்.
1.129.38
मांसपेश्यास्तदा राजन्क्रमशः कालपर्ययात् ।
ततस्तांस्तेषु कुण्डेषु गर्भान्सर्वान्समादधत् ॥ १.१२९.३८ ॥
அரசே, அப்போது காலம் கடக்கையில் சதைக்கட்டிகள் வரிசையாக உருவாயின. பின்னர் அவர் அனைத்துக் கருக்களையும் அக்குண்டங்களில் வைத்தார்.
1.129.39
स्वनुगुप्तेषु देशेषु रक्षां चैषां व्यधापयत् ।
शशास चैव कृष्णो वै गर्भाणां रक्षणं तथा ॥ १.१२९.३९ ॥
நன்கு காக்கப்பட்ட இடங்களில் அவற்றைக் காக்க ஏற்பாடு செய்தார். கிருஷ்ணரும் கருக்களின் பாதுகாப்பைப் பற்றி அவ்வாறே கட்டளையிட்டார்.
1.129.40
उवाच चैनां भगवान्कालेनैतावता पुनः ।
स्फुटमानेषु कुण्डेषु जाताञ्जानीहि शोभने ॥ १.१२९.४० ॥
பகவான் இவ்வளவு காலம் கழிந்த பின் அவளிடம் மீண்டும் கூறினார்: 'அழகியே, குண்டங்கள் வெடிக்கும்போது பிறந்தவர்களை அறிந்துகொள்.'
1.129.41
उद्धाटनीयान्येतानि कुण्डानीति च सौबलीम् ।
इत्युक्त्वा भगवान्व्यासस्तथा प्रतिविधाय च ॥ १.१२९.४१ ॥
'இக்குண்டங்கள் திறக்கப்பட வேண்டும்' என்று சௌபலியிடம் கூறி, பகவான் வியாசர் அவ்வாறு ஏற்பாடு செய்தார்.
1.129.42
जगाम तपसे धीमान्हिमवन्तं शिलोच्चयम् ।
अह्नोत्तराः कुमारस्ते कुण्डेभ्यस्तु समुत्थिताः ॥ १.१२९.४२ ॥
அறிவுடைய வியாசர் தவத்திற்காக பாறைக்குவியலான இமயமலைக்குச் சென்றார். பின்னர், ஒரு நாளுக்குப் பின், அந்த இளவரசர்கள் குண்டங்களிலிருந்து எழுந்தனர்.
1.129.43
तेनैवैषां क्रमेणासीज्ज्योष्ठानुज्येष्ठता तदा ।
जन्मतश्च प्रमाणेन ज्येष्ठः कुन्तीसुतोऽभवत् ॥ १.१२९.४३ ॥
அந்த வரிசையின்படியே அப்போது இவர்களுக்குள் மூத்தோர் இளையோர் நிலை அமைந்தது; பிறந்த வரிசையாலும் அளவாலும் குந்தியின் மகன் மூத்தவனானான்.
1.129.44
धार्मिकं च सुतं दृष्ट्वा पाण्डुः कुन्तीमथाऽब्रवीत् ।
प्राहुः क्षत्रं बलज्येष्ठं बलज्येष्ठं सुतं वृणु ॥ १.१२९.४४ ॥
அறம் நிறைந்த மகனைக் கண்டு பாண்டு குந்தியிடம் கூறினான்: "க்ஷத்திரியன் வலியில் மூத்தவன் என்பர்; வலியில் மூத்த மகனையே தேர்ந்தெடு."
1.129.45
ततः कुन्तीमभिक्रम्य शशासातीव भारत ।
वायुमावाहयस्वेति स देवो बलवत्तरः ॥ १.१२९.४५ ॥
பின்னர், பாரதனே, அவன் குந்தியை அணுகி மிகவும் வலியுறுத்தி கூறினான்: "வாயுவை அழை; அந்த தேவன் மிகவும் வலியவன்."
1.129.46
अश्वमेधः क्रतुश्रेष्ठो ज्योतिःश्रेष्ठो दिवाकरः ।
ब्राह्मणो द्विपदां श्रेष्ठो देवश्रेष्ठश्च मारुतः ॥ १.१२९.४६ ॥
குதிரை வேள்வி யாகங்களில் சிறந்தது; ஒளிகளில் சிறந்தவன் சூரியன்; இரு கால் உயிர்களில் சிறந்தவன் பிராமணன்; தேவர்களில் சிறந்தவன் மாருதன்.
1.129.47
मारुतं मरुतां श्रेष्ठं सर्वप्राणिभिरीडितम् ।
आवाहय त्वं नियमात्पुत्रार्थं वरवर्णिनि ॥ १.१२९.४७ ॥
மருத்துகளில் சிறந்த மாருதனை, எல்லா உயிர்களும் போற்றுபவனை — அழகிய நிறமுடையவளே, மகனுக்காக நியமத்துடன் நீ அவனை அழை.
1.129.48
स नो यं दास्यति सुतं स प्राणबलवान्नृषु ।
भविष्यति वरारोहे बलज्येष्ठा हि भूमिपाः ॥ १.१२९.४८ ॥
அவன் நமக்கு எந்த மகனை அளிப்பானோ, அவன் உயிர்வலியில் மனிதர்களிடையே வலியவனாக இருப்பான்; அழகிய இடையுடையவளே, அரசர்கள் வலியில் மூத்தவனையே விரும்புவார்கள்.
1.129.49
तथोक्तवति सा काले वायुमेवाजुहाव ह ।
द्वितीयेनोपहारेण तेनोक्तविधिना पुनः ॥ १.१२९.४९ ॥
இவ்வாறு கூறிய அவள் தக்க காலத்தில் வாயுவையே அழைத்தாள். இரண்டாவது காணிக்கையுடனும், சொல்லப்பட்ட அதே முறையின்படியும் மீண்டும்.
1.129.50
तैरेव नियमैः स्थित्वा मन्त्रग्राममुदैरयत् ।
आजगाम ततो वायुः किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ १.१२९.५० ॥
அதே நியமங்களில் நிலைத்து நின்று அவள் மந்திரக் கூட்டத்தை ஓதினாள். அப்போது வாயு வந்து, 'நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டார்.
1.129.51
लज्जान्विता ततः कुन्ती पुत्रमैच्छन्महाबलम् ।
तथास्त्विति च तां वायुः समालभ्य दिवं गतः ॥ १.१२९.५१ ॥
அப்போது வெட்கத்தால் நிறைந்த குந்தி மகாபலமுள்ள ஒரு மகனை விரும்பினாள். 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று கூறி வாயு அவளைத் தொட்டு வானுலகுக்குச் சென்றார்.
1.129.52
तस्यां जज्ञे महावीर्यो भीमो भीमपराक्रमः ।
तमप्यतिबलं जातं वागुवाचाशरीरिणी ॥ १.१२९.५२ ॥
அவள் வயிற்றில் மகாவீரியமுள்ள பீமன் பிறந்தான்; அவனுடைய வீரம் பயங்கரமானது. அதிபலமுள்ள அவன் பிறந்ததும் உருவமற்ற ஒரு குரல் பேசியது.
1.129.53
सर्वेषां बलिनां श्रेष्ठो जातोऽयमिति भारत ।
जातमात्रे कुमारे तु सर्वलोकस्य पार्थिवाः ॥ १.१२९.५३ ॥
'ஓ பாரதா, இவன் எல்லா வலிமையுள்ளவர்களிலும் சிறந்தவனாகப் பிறந்தான்.' குழந்தை பிறந்ததுமே உலகின் அரசர்கள்...
1.129.54
मूत्रं प्रसुस्रुवुः सर्वे व्यथां चापि प्रपेदिरे ।
वाहनानि व्यशीर्यन्त व्यमुञ्चन्नश्रुबिन्दवः ॥ १.१२९.५४ ॥
அனைவரும் சிறுநீர் கழித்தனர்; வேதனையையும் அடைந்தனர். வாகனங்கள் உடைந்தன; கண்ணீர்த் துளிகள் சிந்தின.
1.129.55
यथाऽनिलः समुद्भूतः समर्थः कम्पने भुवः ।
तथा ह्युपचिताङ्गो वै भीमो भीमपराक्रमः ॥ १.१२९.५५ ॥
காற்று எழுந்து பூமியை அதிர வைக்க வல்லதுபோல, வலிமையான அங்கங்களும் பயங்கரமான பராக்கிரமமும் கொண்ட பீமன் வளர்ந்தான்.
1.129.56
इदं चाद्भुतमत्रासीज्जातमात्रे वृकोदरे ।
यदऱ्कात्पतितो मातुः शिलां गात्रैरचूर्णयत् ॥ १.१२९.५६ ॥
பிறந்த உடனேயே வ்ருகோதரன் தாயிடமிருந்து கல்லின் மேல் விழுந்து, தன் உடலால் அந்தப் பாறையைப் பொடியாக்கினான் — இது ஒரு அற்புதம் நிகழ்ந்தது.
1.129.57
कुन्ती तु सह पुत्रेण याता सुरुचिरं सरः ।
स्नात्वा च सुतमादाय दशमेऽहनि यादवी ॥ १.१२९.५७ ॥
குந்தி தன் மகனுடன் மிக அழகிய ஏரிக்குச் சென்றாள்; பத்தாம் நாளில் அந்த யாதவப் பெண் நீராடி மகனை எடுத்துக்கொண்டாள்.
1.129.58
दैवतान्यर्चयिष्यन्ती निर्जगामाश्रमात्पृथा ।
शैलाभ्याशेन गच्छन्त्यास्तदा भरतसत्तम ॥ १.१२९.५८ ॥
தெய்வங்களை வழிபட விரும்பி பிருதா ஆசிரமத்திலிருந்து புறப்பட்டாள்; பரதர்களில் சிறந்தவனே, அப்போது மலையின் அருகே அவள் சென்றுகொண்டிருந்தாள்.
1.129.59
निश्चक्राम महाव्याघ्रो जिघांसुर्गिरिगह्वरात् ।
तमापतन्तं शार्दूलं विकृष्य धनुरुत्तमम् ॥ १.१२९.५९ ॥
மலைக் குகையிலிருந்து ஒரு பெரிய புலி கொல்லும் விருப்பத்துடன் வெளியே வந்தது; அந்தப் பாய்ந்து வரும் புலியின்மேல் சிறந்த வில்லை இழுத்து (பாண்டு)…
1.129.60
निर्बिभेद शरैः पाण्डुस्त्रिभिस्तिरदशविक्रमः ।
नादेन महता तां तु पूरयन्तं गिरेर्गुहाम् ॥ १.१२९.६० ॥
பாண்டு மூன்று அம்புகளால் அதைத் துளைத்தான்; அவனுடைய பராக்கிரமம் எதிரியை ஊடுருவி அழிக்கவல்லது. அப்போது அந்த புலி பெரும் கர்ஜனையால் மலைக் குகையை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தது.
1.129.61
दृष्ट्वा शैलमुपारोढुमैच्छत्कुन्ती भयात्तदा ।
त्रासात्तस्याः सुतस्त्वङ्कात्पपात भरतर्षभ ॥ १.१२९.६१ ॥
மலையைக் கண்ட குந்தி அப்போது பயத்தால் அதில் ஏற விரும்பினாள்; ஆனால் பயத்தால் அவளுடைய மகன் அவளுடைய மடியிலிருந்து கீழே விழுந்தான், பரதர்களில் சிறந்தவனே.
1.129.62
पर्वतस्योपरिस्थायामधस्तादपतच्छिशुः ।
स शिलां चूर्णयामास वज्रवद्वज्रिचोदितः ॥ १.१२९.६२ ॥
மலையின் மேல் நின்றிருந்த தாயின் கீழே குழந்தை விழுந்தது. இந்திரனால் தூண்டப்பட்டு அவன் வஜ்ரம் போல அந்தப் பாறையைப் பொடியாக்கினான்.
1.129.63
पुत्रस्नेहात्ततः पाण्डुरभ्यधावद्गिरेस्तटम् ।
पतता तेन शतधा शिला गात्रैर्विचूर्णिता ॥ १.१२९.६३ ॥
மகன் மீதுள்ள அன்பால் பாண்டு அப்போது மலையின் சரிவை நோக்கி ஓடினார். அவன் விழுந்தபோது அந்தப் பாறை நூறு துண்டுகளாகச் சிதறி, அவன் உடலால் பொடியானது.
1.129.64
शिलां च चूर्णितां दृष्ट्वा परं विस्मयमागमत् ।
स तु जन्मनि भीमस्य विनदन्तं विनादितम् ॥ १.१२९.६४ ॥
பொடியான பாறையைப் பார்த்து பாண்டு மிகுந்த வியப்படைந்தார். பீமனின் பிறப்பில் முழங்கிக் கொண்டிருந்த அவன், முழங்க வைக்கப்பட்டவன்.
1.129.65
ददर्श गिरिशृङ्गस्थं व्याघ्रं व्याघ्रपराक्रमः ।
दारसंरक्षणार्थाय पुत्रसंरक्षणाय च ॥ १.१२९.६५ ॥
புலியைப் போன்ற வீரரான பாண்டு மலைச் சிகரத்தில் நின்ற புலியைக் கண்டார்; மனைவியையும் மகனையும் காப்பதற்காக.
1.129.66
सदा बाणधनुष्पाणिरभवत्कुरुनन्दनः ।
मघे चन्द्रमसा युक्ते सिंहे चाभ्युदिते गुरौ ॥ १.१२९.६६ ॥
குருவின் மகிழ்ச்சியானவன் எப்போதும் கையில் அம்பும் வில்லும் ஏந்தியிருந்தான்; சந்திரன் மகா நட்சத்திரத்துடன் சேர்ந்திருந்தபோதும், சிம்ம ராசியில் குரு உதித்திருந்தபோதும்.
1.129.67
दिवा मध्यगते सूर्ये तिथौ पुण्ये त्रयोदशे ।
पित्र्ये मुहूर्ते सा कुन्ती सुषुवे भीममच्युतम् ॥ १.१२९.६७ ॥
நண்பகலில், சூரியன் நடுவானில் இருக்கும்போது, புனிதமான பதின்மூன்றாம் திதியில், பித்ரு முகூர்த்தத்தில் குந்தி அச்சுதனான பீமனைப் பெற்றாள்.
1.129.68
यस्मिन्नहनि भमस्तु जज्ञे भीमपराक्रमः ।
तामेव रात्रिं पूर्वां तु जज्ञे दुर्योधनो नृपः ॥ १.१२९.६८ ॥
எந்த நாளில் பீமன், பேராற்றல் கொண்டவன் பிறந்தானோ, அதற்கு முந்தைய இரவிலேயே அரசன் துரியோதனன் பிறந்தான்.
1.129.69
स जातमात्र एवाथ धृतराष्ट्रसुतो नृप ।
रासभारावसदृशं रुराव च ननाद च ॥ १.१२९.६९ ॥
அரசே, திருதராஷ்டிரனின் அந்த மகன் பிறந்தவுடனேயே கழுதையின் கத்தலைப் போல் அலறினான், முழங்கினான்.
1.129.70
तं खराः प्रत्यभाषन्त गृध्रगोमायुवायसाः ।
क्रव्यादाः प्राणदन्घोराः शिवाश्चाशिवनिस्वनाः ॥ १.१२९.७० ॥
கழுதைகள், கழுகுகள், நரிகள், காக்கைகள் அவனுக்குப் பதில் கூவின; ஊனுண்ணும் கொடிய நரிகளும் அமங்கல ஒலியுடன் கத்தின.
1.129.71
वाताश्च प्रववुश्चापि दिग्दाहश्चाभवत्तदा ।
ततस्तु भीतवद्राजा धृतराष्ट्रोऽब्रवीदिदम् ॥ १.१२९.७१ ॥
அப்போது காற்றுகள் வீசின; திசைகளில் தீப்பற்றியது போல் ஒளி தோன்றியது. அதன்பின் அஞ்சியவன் போல் அரசன் திருதராஷ்டிரன் இவ்வாறு கூறினான்.
1.129.72
समानीय बहून्विप्रान्भीष्मं विदुरमेव च ।
अन्यांश्च सुहृदो राजन्कुरून्सर्वांस्तथैव च ॥ १.१२९.७२ ॥
அரசே, அவன் பல அந்தணர்களையும், பீஷ்மரையும், விதுரரையும், மற்ற நண்பர்களையும், எல்லா குருக்களையும் வரவழைத்தான்.
1.129.73
युधिष्ठिरो राजपुत्रो ज्येष्ठो नः कुलवर्धनः ।
प्राप्तः स्वगुणतो राज्यं न तस्मिन्वाच्यमस्तिनः ॥ १.१२९.७३ ॥
அரச மகனும், நம் குலத்தை வளர்ப்பவனுமான மூத்தவன் யுதிஷ்டிரன் தன் குணங்களால் அரசுரிமையை அடைந்துள்ளான்; அவனைப் பற்றி நாம் குறை சொல்ல ஒன்றுமில்லை.
1.129.74
अयं त्वनन्तरस्तस्मादपि राजा भविष्यति ।
एतद्विब्रूत मे तथ्यं यदत्र भविता ध्रुवम् ॥ १.१२९.७४ ॥
ஆனால் அவனுக்குப் பின் இவன் (துரியோதனன்) அரசனாவான். இங்கு உறுதியாக என்ன நடக்கும் என்பதை உண்மையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
1.129.75
अस्मिञ्जाते निमित्तानि शंसन्ती हाशिवं महत् ।
अतो ब्रवीमि विदुर द्रुतं मां भयमाविशत् ॥ १.१२९.७५ ॥
இவன் பிறந்தபோது பெரும் அமங்கல சகுனங்கள் தோன்றி பெரிய தீமையை அறிவிக்கின்றன. ஆகையால், விதுரா, நான் சொல்கிறேன்; விரைவில் எனக்குள் பயம் புகுந்துவிட்டது.
1.129.76
वाक्यस्यैतस्य निधेन दिक्षु सर्वासु भारत ।
क्रव्यादाः प्राणदन्घोराः शिवाश्चाशिवनिस्वनाः ॥ १.१२९.७६ ॥
பாரதா, இந்தச் சொற்கள் உரைக்கப்பட்டதும் எல்லாத் திசைகளிலும் கொடிய ஊனுண்ணிகள் கூவின; நரிகளும் அமங்கல ஒலி எழுப்பின.
1.129.77
लक्षयित्वा निमित्तानि तानि घोराणि सर्वशः ।
तेऽब्रुवन्ब्राह्मणा राजन्विदुरश्च महामतिः ॥ १.१२९.७७ ॥
அந்தக் கொடிய சகுனங்கள் எங்கும் காணப்பட்டதை உணர்ந்து, அரசே, அந்தணர்களும் மகாபுத்திமானான விதுரனும் சொன்னார்கள்.
1.129.78
यथेमानि निमित्तानि घोराणि मनुजाधिप ।
उत्थितानि सुते जाते ज्येष्ठे ते पुरुषर्षभ ॥ १.१२९.७८ ॥
மனிதர்களின் அதிபதியே, இந்தக் கொடிய சகுனங்கள் எழுந்திருப்பது போல், புருஷரிஷபனே, உன் மூத்த மகன் பிறந்த போது அவை எழுந்தன.
1.129.79
व्यक्तं कुलान्तकरणो भवितैष सुतस्तव ।
तस्य शान्तिः परित्यागे गुप्तावपनयो महान् ॥ १.१२९.७९ ॥
இவன் உன் மகன் குலத்தை அழிப்பவனாக இருப்பான் என்பது தெளிவு. இவனைக் கைவிடுவதில்தான் அமைதி உண்டு; காப்பாற்றுவதில் பெரும் இழப்பு உண்டு.
1.129.80
एष दुर्योधनो राजा मधुपिङ्गललोचनः ।
न केवलं कुलस्यान्तं क्षत्रियान्तं करिष्यति ॥ १.१२९.८० ॥
தேன் போன்ற பொன்னிற கண்களை உடைய இந்த துரியோதனன், குலத்தை மட்டுமல்ல, க்ஷத்திரியர்களையே அழிப்பான்.
1.129.81
शतमेकोनमप्यस्तु पुत्राणां ते महीपते ।
त्यजैनमेकं शान्तिं चेत्कुलस्येच्छसि भारत ॥ १.१२९.८१ ॥
ஓ பாரதா, ஓ மன்னா! உன் நூறு மகன்களில் ஒருவன் குறைந்தாலும் சரி; குலத்தின் அமைதியை நீ விரும்பினால் இவன் ஒருவனைக் கைவிடு.
1.129.82
एकेन कुरु वै क्षेमं कुलस्य जगतस्तथा ।
त्यजेदेकं कुलस्यार्थे ग्रामस्यार्थे कुलं त्यजेत् ॥ १.१२९.८२ ॥
ஒருவனுக்காக குலத்துக்கும் உலகுக்கும் நலன் செய்யலாம். குலத்துக்காக ஒருவனைக் கைவிடலாம்; ஊருக்காக குலத்தைக் கைவிடலாம்.
1.129.83
ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ।
स तथा विदुरेणोक्तस्तैश्च सर्वैर्द्विजोत्तमैः ॥ १.१२९.८३ ॥
நாட்டுக்காக ஊரை, தனக்காக பூமியையும் கைவிடலாம். விதுரரும், எல்லா சிறந்த அந்தணர்களும் இவ்வாறே கூறியிருந்தனர்.
1.129.84
न चकार तथा राजा पुत्रस्नेहसमन्वितः ।
ततः पुत्रशतं पूर्ण धृतराष्ट्रस्य पार्थिव ॥ १.१२९.८४ ॥
மகன் மீதான பாசத்தால் நிரம்பிய அரசன் அவ்வாறு செய்யவில்லை. அப்போது, ஓ மன்னா, திருதராஷ்டிரனுக்கு நூறு மகன்கள் முழுமையடைந்தனர்.
1.129.85
अह्नांशतेन संजज्ञे कन्या चैका शताधिका ।
गान्धार्यां क्लिश्यमानायामुदरेण विवर्धता ॥ १.१२९.८५ ॥
காந்தாரி வயிற்றில் துன்புற்றபோது, வளர்ந்து கொண்டிருந்த கருவிலிருந்து நூறு பகுதி நாளில் நூற்றுக்கும் மேலான ஒரு பெண் பிறந்தாள்.
1.129.86
वैश्या सा त्वम्बिकापुत्रं कन्या परिचचार ह ।
तया समभवद्राजा धृतराष्ट्रो यदृच्छया ॥ १.१२९.८६ ॥
அந்த வைசிய கன்னி அம்பிகையின் மகனுக்குப் பணிவிடை செய்தாள்; அவளால் மன்னன் திருதராட்டிரன் தற்செயலாக (மகன் பெற்றவன்) ஆனான்.
1.129.87
तस्मिन्संवत्सरे राजन्धृतराष्ट्रान्महायशाः ।
जज्ञे धीमांस्ततस्तस्यां युयुत्सुः करमो नृप।
एवं पुत्रशतं जज्ञे धृतराष्ट्रस्य धीमतः ॥ १.१२९.८७ ॥
அதே ஆண்டில், அரசே, மகாயசஸ்வியான திருதராட்டிரனிடமிருந்து அவளிடம் அறிவாளி யுயுத்சுவும் கரமனும் பிறந்தனர். இவ்வாறு அறிவுள்ள திருதராட்டிரனுக்கு நூறு மகன்கள் பிறந்தனர்.
1.129.88
महारथानां वीराणां कन्या चैका शताधिका ।
युयुत्सुश्च महातेजा वैश्यापुत्रः प्रतापवान् ॥ १.१२९.८८ ॥
மகாரதர்களான வீரர்களில் நூற்றுக்கும் மேலான ஒரு பெண் பிறந்தாள்; மகாதேஜஸ்வியும் பிரதாபமுள்ளவனுமான யுயுத்சு வைசிய பெண்ணின் மகன்.