Mahābhārata · Adhyāya 1.134
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.134.1
कस्मिन्वयसि संप्राप्ताः पाण्डवा गजसाह्वयम् ।
समपद्यन्त देवेभ्यस्तेषामायुश्च किं परम् ॥ १.१३४.१ ॥
In welchem Alter erreichten die Pāṇḍavas die Stadt namens Gajasāhvaya, und wie lang war ihre von den Göttern gewährte Lebensdauer?
1.134.2
पाण्डवानामिहायुष्यं शृणु कौरवनन्दन ।
जगाम हास्तिनपुरं षोडशाब्दो युधिष्ठिरः ॥ १.१३४.२ ॥
Höre hier, Wonne der Kuru, den Bericht über die Lebensdauer der Pāṇḍavas. Mit sechzehn Jahren ging Yudhiṣṭhira nach Hāstinapura.
1.134.3
भीमसेनः पञ्चदशो बीभत्सुर्वै चतुर्दशः ।
त्रयोदशाब्दौ च यमौ जग्मतुर्नागसाह्वयम् ॥ १.१३४.३ ॥
Bhīmasena mit fünfzehn, Bībhatsu (Arjuna) mit vierzehn und die Zwillinge Nakula und Sahadeva mit dreizehn Jahren gingen in die Stadt namens Nāga (Hāstinapura).
1.134.4
तत्र त्रयोदशाब्दानि धार्तराष्ट्रैः सहोषिताः ।
षण्मासाञ्जातुषगृहान्मुक्ता जातो घटोत्कचः ॥ १.१३४.४ ॥
Dort lebten sie dreizehn Jahre mit den Söhnen Dhṛtarāṣṭras. Nach sechs Monaten wurden sie aus dem Lackhaus befreit, und Ghaṭotkaca wurde geboren.
1.134.5
षण्मासानेकचक्रायां वर्षं पाञ्चालके गृहे ।
धार्तराष्ट्रैः सहोषित्वा पञ्च वर्षाणि भारत ॥ १.१३४.५ ॥
Sechs Monate in Ekacakrā, ein Jahr im Haus im Land der Pāñcāla und fünf Jahre im Zusammenleben mit den Söhnen Dhṛtarāṣṭras, o Nachkomme des Bharata.
1.134.6
इन्द्रप्रस्थे वसन्तस्ते त्रीणि वर्षाणि विंशतिम् ।
द्वादशाब्दानथैकं च बभूवुर्द्यूतनिर्जिताः ॥ १.१३४.६ ॥
Als sie in Indraprastha wohnten, verbrachten sie drei Jahre und zwanzig Jahre; dann zwölf Jahre und ein Jahr, vom Würfelspiel besiegt.
1.134.7
भुक्त्वा षट्त्रिंशतं राजन्सागरान्तां वसुन्धराम् ।
मासैः षड्भिर्महात्मानः सर्वे कृष्णपरायणाः ॥ १.१३४.७ ॥
O König, nachdem sie die vom Ozean begrenzte Erde sechsunddreißig Jahre und sechs Monate genossen hatten, waren alle diese Großherzigen Kṛṣṇa ergeben.
1.134.8
राज्ये परीक्षितं स्थाप्य दिष्टां गतिमवाप्नुवन् ।
एवं युधिष्ठिरस्यासीदायुरष्टोत्तरं शतम् ॥ १.१३४.८ ॥
Nachdem sie Parīkṣit auf das Königreich eingesetzt hatten, erreichten sie den bestimmten Weg. So betrug Yudhiṣṭhiras Lebensdauer einhundertacht Jahre.
1.134.9
अर्जुनात्केशवो ज्येष्ठस्त्रिभिर्मासैर्महाद्युतिः ।
कृष्णात्संकर्षणो ज्येष्ठस्त्रिभिर्मासैर्महाबलः ॥ १.१३४.९ ॥
Keśava, drei Monate älter als Arjuna, war von großem Glanz; Saṃkarṣaṇa, drei Monate älter als Kṛṣṇa, war von großer Stärke.
1.134.10
पाण्डुः पञ्चमहातेजास्तान्पश्यन्पर्वते सुतान् ।
रेमे स काश्यपयुतः पत्नीभ्यां सुभृशं तदा ॥ १.१३४.१० ॥
Pāṇḍu, von fünf großen Glanzen, betrachtete damals jene Söhne auf dem Berg; zusammen mit Kāśyapa freute er sich mit seinen beiden Frauen überaus.
1.134.11
सुपुष्पितवने काले प्रवृत्ते मधुमाधवे ।
पूर्णे चतुर्दशे वर्षे फल्गुनस्य च धीमतः ॥ १.१३४.११ ॥
Im reich blühenden Wald, als der Frühling von Madhu und Mādhava gekommen war, nachdem das vierzehnte Jahr vollendet war, und im Monat Phālguna des Weisen.
1.134.12
यस्मिन्नृक्षे समुत्पन्नः पार्थस्तस्य च धीमतः ।
तस्मिन्नुत्तरफल्गुन्यां प्रवृत्ते स्वस्तिवाचने ॥ १.१३४.१२ ॥
Als das Sternbild, in dem Pārtha und jener Weise geboren wurden, Uttara-Phalgunī, gekommen war, zur Zeit der glückverheißenden Rezitation.
1.134.13
रक्षणे विस्मृता कुन्ती व्यग्रा ब्राह्मणभोजने ।
पुरोहितेन सहितान्ब्राह्मणान्पर्यवेषयत् ॥ १.१३४.१३ ॥
Kuntī, in der Bewirtung der Brahmanen beschäftigt, vergaß die Sorge um den Schutz und bediente die Brahmanen, die mit dem Priester gekommen waren.
1.134.14
दर्शनीयांस्ततः पुत्रान्पाण्डुः पञ्च महावने ।
तान्पश्यन्पर्वते रम्ये स्वबाहुबलमाश्रितः ॥ १.१३४.१४ ॥
Dann sah Pāṇḍu seine fünf schönen Söhne im großen Wald; während er sie auf dem lieblichen Berg betrachtete, verließ er sich auf die Kraft seiner eigenen Arme.
1.134.15
सुपुष्पितवने काले कदाचिन्मधुमाधवे ।
भूतसंमोहने राजा सभार्यो व्यचरद्वनम् ॥ १.१३४.१५ ॥
Einmal, in den Frühlingsmonaten Madhu und Mādhava, im reich blühenden Wald, zur Zeit, die alle Wesen bezaubert, wanderte der König mit seiner Gemahlin durch den Wald.
1.134.16
पलाशैस्तिलकैश्चूतैश्चम्पकैः पारिभद्रकैः ।
अन्यैश्च बहुभिर्वृक्षैः फलपुष्पसमृद्धिभिः ॥ १.१३४.१६ ॥
mit Palāśa-, Tilaka-, Mango-, Campaka- und Pāribhadraka-Bäumen und vielen anderen Bäumen, reich an Früchten und Blüten.
1.134.17
जलस्थानैश्च विविधैः पद्मिनीभिश्च शोभितम् ।
पाण्डोर्वनं तत्संप्रेक्ष्य प्रजज्ञे हृदि मन्मथः ॥ १.१३४.१७ ॥
Als er jenen Wald Pāṇḍus betrachtete, geschmückt mit vielerlei Wasserstellen und Lotusteichen, erwachte das Verlangen in seinem Herzen.
1.134.18
प्रहृष्टमनसं तत्र विचरन्तं यथाऽमरम् ।
तं माद्र्यनुजगामैका वसनं बिभ्रती शुभम् ॥ १.१३४.१८ ॥
Mādrī, in einem schönen Gewand, folgte ihm allein, als er dort mit fröhlichem Herzen umherwanderte, wie ein Gott.
1.134.19
समीक्षमाणः स तु तां वयःस्थां तनुवाससम् ।
तस्य कामः प्रवृते गहनेऽग्निरिवोद्गतः ॥ १.१३४.१९ ॥
Er betrachtete sie, in der Blüte ihrer Jugend, in dünnes Gewand gehüllt; und sein Verlangen loderte auf wie ein Feuer im dichten Dickicht.
1.134.20
रहस्येकां तु तां दृष्ट्वा राजा राजीवलोचनाम् ।
न शशाक नियन्तुं तं कामं कामवशीकृतः ॥ १.१३४.२० ॥
Als er sie allein an einem abgelegenen Ort sah, die lotusäugige Frau, vermochte der König, von Verlangen überwältigt, jenes Begehren nicht zu zügeln.
1.134.21
अथ सोऽष्टादशे वर्षे ऋतौ माद्रमलङ्कृताम् ।
आजुहाव ततः पाण्डुः परीतात्मा यशस्विनीम् ॥ १.१३४.२१ ॥
Dann, im achtzehnten Jahr, zur rechten Zeit, rief Pāṇḍu, von Begierde überwältigt, die glanzvolle, geschmückte Mādrī.
1.134.22
तत एनां बलाद्राजा निजग्राह रहोगताम् ।
वार्यमाणस्तया देव्या विस्फुरन्त्या यथाबलम् ॥ १.१३४.२२ ॥
Da packte der König sie gewaltsam, als sie sich abgesondert hatte; und die Göttin, sich mit aller Kraft windend, widerstand ihm unablässig.
1.134.23
स तु कामपरीतात्मा तं शापं नान्वबुध्यत ।
माद्रीं मैथुनधर्मेण सोऽन्वगच्छद्बलादिव ॥ १.१३४.२३ ॥
Doch der König, von Begierde überwältigt, erkannte jenen Fluch nicht; er folgte Mādrī nach dem Ritus der Vereinigung, als hätte er sie gewaltsam bedrängt.
1.134.24
जीवितान्ताय कौरव्य मन्मथस्य वशं गतः ।
शापजं भयमुत्सृज्य विधिना संप्रचोदितः ॥ १.१३४.२४ ॥
O Nachkomme der Kuru, unter der Macht Manmathas ging er dem Ende seines Lebens entgegen; die aus dem Fluch geborene Furcht abwerfend, von der Schicksalsmacht getrieben.
1.134.25
तस्य कामात्मनो बुद्धिः साक्षात्कालेन मोहिता ।
संप्रमथ्येन्द्रियग्रामं प्रनष्टा सह चेतसा ॥ १.१३४.२५ ॥
Sein vom Verlangen beherrschter Verstand wurde von der Zeit selbst verwirrt; nachdem er die Schar der Sinne aufgewühlt hatte, ging er mit dem Geist zugrunde.
1.134.26
स तया सह संगम्य भार्यया कुरुनन्दनः ।
पाण्डुः परमधर्मात्मा युयुजे कालधर्मणा ॥ १.१३४.२६ ॥
Nachdem er sich mit dieser Gattin vereinigt hatte, unterwarf sich Pāṇḍu, der Liebling der Kurus, von höchst rechtschaffener Seele, dem Gesetz der Zeit.
1.134.27
ततो माद्री समालिङ्ग्य राजानं गतचेतसम् ।
मुमोच दुःखजं शब्दं पुनः पुनरतीव हि ॥ १.१३४.२७ ॥
Da umarmte Mādrī den König, dessen Bewusstsein gewichen war, und stieß immer wieder einen aus Schmerz geborenen Schrei aus, über alle Maßen.
1.134.28
सह पुत्रैस्ततः कुन्ती माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ।
आजग्मुः सहितास्तत्र यत्र राजा तथागतः ॥ १.१३४.२८ ॥
Da kamen Kuntī mit ihren Söhnen und die beiden Pāṇḍava-Söhne Mādrīs gemeinsam dorthin, wo der König so gefallen lag.
1.134.29
ततो माद्र्यब्रवीद्राजन्नार्ता कुन्तीमिदं वचः ।
एकैव त्वमिहागच्छ तिष्ठन्त्वत्रैव दारकाः ॥ १.१३४.२९ ॥
Da sprach Mādrī, o König, betrübt zu Kuntī diese Worte: »Komm du allein hierher; die Knaben sollen hier bleiben.«
1.134.30
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्यास्तत्रैवाधाय दरकान् ।
हता।हमिति विक्रुश्च सहसैवाजगाम सा ॥ १.१३४.३० ॥
Als sie diese Worte hörte, ließ sie die Knaben dort zurück und kam, "Ich bin verloren!" klagend, plötzlich herbei.
1.134.31
दृष्ट्वा पाण्डुं च माद्रीं च शयानौ धरणीतले ।
कुन्ती शोकपरीताङ्गी विललाप सुदुःखिता ॥ १.१३४.३१ ॥
Als sie Pāṇḍu und Mādrī auf der Erde liegen sah, klagte Kuntī, deren Glieder vor Kummer erschlafft waren, tief und verzweifelt.
1.134.32
रक्ष्यमाणो मया नित्यं वीरः सततमात्मवान् ।
कथं त्वामत्यतिक्रान्तः शापं जानन्वनौकसः ॥ १.१३४.३२ ॥
Der Held, den ich stets beschützt habe und der immer Herr seiner selbst war, wie konnte er dich übertreten, da er doch den Fluch der Waldbewohner kannte?
1.134.33
ननु नाम त्वया माद्रि रक्षितव्यो नराधिपः ।
सा कथं लोभितवती विजने त्वं नराधिपम् ॥ १.१३४.३३ ॥
O Mādrī, du hättest doch den Herrscher der Menschen beschützen sollen. Wie hast du dann in der Einsamkeit den Herrscher der Menschen verführt?
1.134.34
कथं दीनस्य सततं त्वामासाद्य रहोगताम् ।
तं विचिन्तयतः शापं प्रहर्षः समजायत ॥ १.१३४.३४ ॥
Wie konnte Freude in ihm aufkommen, dem Elenden, der immer in der Einsamkeit zu dir kam, während er an den Fluch dachte?
1.134.35
धन्या त्वमसि बाह्लीकि मत्तो भाग्यतरा तथा ।
दृष्टवत्यसि यद्वक्त्रं प्रहृष्टस्य महीपतेः ॥ १.१३४.३५ ॥
O Bāhlīkī, du bist glücklich, glücklicher noch als ich, denn du hast das Antlitz des freudigen Herrschers der Erde gesehen.
1.134.36
विलपन्त्या मया देवि वार्यमाणेन चासकृत् ।
आत्मा न वारितोऽनेन सत्यं दिष्टं चिकीर्षुणा ॥ १.१३४.३६ ॥
O Göttin, obwohl ich klagte und immer wieder zurückgehalten wurde, hielt er sich nicht zurück; wahrlich, da er das Schicksal erfüllen wollte, tat er es.
1.134.37
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा कुन्ती शोकाग्निदीपिता ।
पपात सहसा भूमौ छिन्नमूल इव द्रुमः ॥ १.१३४.३७ ॥
Als Kuntī diese Worte hörte, von Kummers Feuer entflammt, stürzte sie plötzlich zu Boden wie ein Baum mit abgeschlagenen Wurzeln.
1.134.38
निश्चेष्टा पतिता भूमौ मोहेन न चचाल सा ।
तस्मिन्क्षणे कृतस्नानमहताम्बरसंवृतम् ॥ १.१३४.३८ ॥
Reglos auf dem Boden liegend, regte sie sich in ihrer Ohnmacht nicht. In jenem Augenblick hatte er gebadet und war in neue Gewänder gehüllt.
1.134.39
अलङ्कारकृतं पाण्डुं शयानं शयने शुभे ।
कुन्तीमुत्थाप्य माद्री तु मोहेनाविष्टचेतनाम् ॥ १.१३४.३९ ॥
Als sie Pāṇḍu geschmückt auf einem schönen Lager liegen sah, richtete Mādrī Kuntī auf, deren Bewusstsein von der Ohnmacht überwältigt war.
1.134.40
आर्ये एहीति तां कुन्तीं दर्शयामास कौरव ।
पादयोः पतिता कुन्ती पुनरुत्थाय भूमिपम् ॥ १.१३४.४० ॥
Mit den Worten »Komm, edle Frau« zeigte Mādrī Kuntī (Pāṇḍu), o Kaurava. Kuntī, die ihm zu Füßen gefallen war, erhob sich wieder und ging zum König.
1.134.41
रक्तचन्दनदिग्धांङ्गं महारजनवाससम् ।
सस्मितेन च वक्त्रेण वदन्तमिव भारतम् ॥ १.१३४.४१ ॥
Der Bhārata (Pāṇḍu), der Leib mit rotem Sandelholz bestrichen, in tiefrote Gewänder gekleidet, als spräche er mit lächelndem Antlitz.
1.134.42
परिरभ्य ततो मोहाद्विललापाकुलेन्द्रिया ।
माद्री चापि समालिङ्ग्य राजानं विललाप सा ॥ १.१३४.४२ ॥
Dann, aus ihrer Ohnmacht erwachend, mit verwirrten Sinnen, umarmte Kuntī ihn und klagte. Auch Mādrī umarmte den König und klagte.
1.134.43
तं तथा शायिनं पुत्रा ऋषयः सह चारणैः ।
अभ्येत्य सहिताः सर्वे शोकादश्रूण्यवर्तयन् ॥ १.१३४.४३ ॥
Als sie ihn so liegen sahen, kamen die Söhne, die Weisen zusammen mit den Cāraṇas, alle gemeinsam herbei und vergossen Tränen vor Schmerz.
1.134.44
अस्तं गतमिवादित्यं संशुष्कमिव सागरम् ।
दृष्ट्वा पाण्डुं नरव्याघ्रं शोचन्ति स्म महर्षयः ॥ १.१३४.४४ ॥
Als sie Pāṇḍu, den Tiger unter den Menschen, wie die untergegangene Sonne und das ausgetrocknete Meer sahen, trauerten die großen Weisen.
1.134.45
समानशोका ऋषयः पाण्डवाश्च बभूविरे ।
ते समाश्वासिते विप्रैर्विलेपतुरनिन्दिते ॥ १.१३४.४५ ॥
Die Weisen und die Pāṇḍavas wurden gleichermaßen von Trauer ergriffen. Obwohl von den Brahmanen getröstet, klagten die beiden Makellosen.
1.134.46
हा राजन्कस्य नो हित्वा गच्छसि त्रिदशालयम् ।
हा राजन्मम मन्दायाः कथं माद्रीं समेत्य वै ॥ १.१३४.४६ ॥
Wehe, König! Uns verlassend, gehst du zur Wohnstatt der Götter? Wehe, König! Wie, nachdem du Mādrī getroffen hast, könntest du das mir Unglückseligen antun?
1.134.47
निधनं प्राप्तवान्राजन्मद्भाग्यपरिसंक्षयात् ।
युधिष्ठिरं भीमसेनमर्जुनं च यमावुभौ ॥ १.१३४.४७ ॥
König, du hast den Tod gefunden durch den vollständigen Untergang meines Schicksals. Yudhiṣṭhira, Bhīmasena, Arjuna und die beiden Zwillinge.
1.134.48
कस्य हित्वा प्रियान्पुत्रान्प्रयातोऽसि विशांपते ।
नूनं त्वां त्रिदशा देवाः प्रतिनन्दन्ति भारत ॥ १.१३४.४८ ॥
Herr der Menschen, deine lieben Söhne verlassend, zu wem bist du gegangen? Bhārata, gewiss begrüßen dich die Götter.
1.134.49
यतो हि तप उग्रं वै चरितं ब्रह्मसंसदि ।
आवाभ्यां सहितो राजन्गमिष्यसि दिवं शुभम् ॥ १.१३४.४९ ॥
Denn in der Versammlung Brahmās wurde strenge Askese geübt; o König, zusammen mit uns beiden wirst du in den glückverheißenden Himmel gehen.
1.134.50
आजमीढाजमीढानां कर्मणा चरतां गतिम् ।
ननु नाम सहावाभ्यां गमिष्यामीति यत्त्वया ॥ १.१३४.५० ॥
O Nachkomme Ajamīḍhas, das Ziel derer, die durch Taten üben, wird sicher erreicht; hast du nicht versprochen, mit uns beiden zu gehen?
1.134.51
प्रतिज्ञाता कुरुश्रेष्ठ यदाऽस्मि वनमागता ।
आवाभ्यां चैव सहितो गमिष्यसि विशांपते।
मुहूर्तं क्षम्यतां राजन्द्रक्ष्येऽहं च मुखं तव ॥ १.१३४.५१ ॥
O Bester der Kuru, als ich in den Wald kam, hast du versprochen, mit uns beiden zu gehen. O Herr der Völker, o König, warte einen Augenblick; lass mich dein Antlitz sehen.
1.134.52
विलपित्वा भृशं चैव निःसंज्ञे पतिते भुवि ।
यथा हते मृगे मृग्यौ लुब्धैर्वनगते तथा ॥ १.१३४.५२ ॥
Nachdem sie heftig geklagt hatten, fielen beide bewusstlos zu Boden, wie ein Hirschpaar fällt, wenn es im Wald von Jägern erlegt wird.
1.134.53
युधिष्ठिरमुखाः सर्वे पाण्डवा वेदपरागाः ।
तेऽभ्यागत्य पितुर्मूले निःसंज्ञाः पतिता भुवि ॥ १.१३४.५३ ॥
Alle Pāṇḍava, angeführt von Yudhiṣṭhira und in den Veden bewandert, kamen zu ihrem Vater und fielen bewusstlos zu Boden.
1.134.54
पाण्डोः पादौ परिष्वज्य विलपन्ति स्म पाण्डवाः ।
हा विनष्टाः स्म तातेति हा अनाथा भवामहे ॥ १.१३४.५४ ॥
Die Füße Pāṇḍus umschlingend, klagten die Pāṇḍava: "Wehe, Vater, wir sind verloren! Wehe, wir sind verwaist!"
1.134.55
त्वद्विहीना महाप्राज्ञ कथं जीवाम बालकाः ।
लोकनाथस्य पुत्राः स्मो न सनाथा भवामहे ॥ १.१३४.५५ ॥
Ohne dich, o Mann großer Weisheit, wie sollen wir Kinder leben? Söhne des Herrn der Welt, sind wir doch ohne Beschützer.
1.134.56
क्षणेनैव महाराज अहो लोकस्य चित्रता ।
नास्मद्विधा राजपुत्रा अधन्याः सन्ति भारत ॥ १.१३४.५६ ॥
In einem Augenblick, o großer König, wie seltsam ist die Welt! Fürsten wie wir, o Bhārata, sind unglücklich geworden.
1.134.57
त्वद्विनाशाच्च राजेन्द्र राज्यप्रस्खलनात्तदा ।
पाण्डवाश्च वयं सर्वे प्राप्ताः स्म व्यसनं महत् ॥ १.१३४.५७ ॥
Durch deinen Untergang, o Herr der Könige, und dann durch den Verlust des Reiches sind wir Pāṇḍavas alle in großes Unglück geraten.
1.134.58
किं करिष्यामहे राजन्कर्तव्यं च प्रसीदताम् ।
हित्वा राज्यं च भोगांश्च शतशृङ्गनिवासिना ॥ १.१३४.५८ ॥
Was sollen wir tun, o König? Bitte sag uns unsere Pflicht, nachdem wir Reich und Genüsse aufgegeben haben, mit ihm, der auf dem Śataśṛṅga wohnt.
1.134.59
त्वया लब्धाः स्म राजेन्द्र महता तपसा वयम् ।
हित्वा मानं वनं गत्वा स्वयमाहृत्य भक्षणम् ॥ १.१३४.५९ ॥
Durch deine große Askese wurden wir errungen, o Herr der Könige; die Ehre abgelegt, muss man in den Wald gehen und die Nahrung selbst holen.
1.134.60
शाकमूलफलैर्वन्यैर्भरणं वै त्वया कृतम् ।
पुत्रानुत्पाद्य पितरो यमिच्छ्ति महातम्नः ॥ १.१३४.६० ॥
Mit Kräutern, Wurzeln, Früchten und Wildem hast du uns wahrlich erhalten. Väter, nachdem sie Söhne gezeugt haben, wünschen — o Großherziger…
1.134.61
त्रिवर्गफलमिच्छन्तस्तस्य कालोऽयमागतः ।
अभुक्त्वैव फलं राजन्गन्तुं नार्हसि भारत ॥ १.१३४.६१ ॥
Für ihn, der die Frucht der drei Ziele begehrt, ist diese Zeit gekommen. O König, o Nachkomme Bharatas, du solltest nicht gehen, ohne die Frucht genossen zu haben.
1.134.62
इत्येवमुक्त्वा पितरं भीमोऽपि विललाप ॥ १.१३४.६२ ॥
So zum Vater gesprochen, klagte auch Bhīma.
1.134.63
प्रनष्टं भारतं वंशं पाण्डुना पुनरुद्धृतम् ।
तस्मिंस्तदा वनगते नष्टं राज्यमराजकम् ॥ १.१३४.६३ ॥
Das Geschlecht der Bharatas war zugrunde gegangen, und Pāṇḍu richtete es wieder auf. Als er in den Wald ging, ging das Reich ohne König verloren.
1.134.64
पुनर्निःसारितं क्षत्रं पाण्डुपुत्रैश्च पञ्चभिः ।
एतच्छ्रुत्वाऽनुमोदित्वा गन्तुमर्हसि शङ्कर ॥ १.१३४.६४ ॥
Erneut wurde die Kriegerkaste von den fünf Söhnen Pāṇḍus vertrieben. Nachdem du dies gehört und zugestimmt hast, o Śaṅkara, solltest du gehen.
1.134.65
इत्येवमुक्त्वा पितरं विललाप धनञ्जयः ।
दुःसहं च तपः कृत्वा लब्ध्वा नो भरतर्षभ ॥ १.१३४.६५ ॥
So zum Vater gesprochen, klagte Dhanañjaya. Nachdem du unerträgliche Askese geübt und uns erlangt hast, o Stier der Bharatas.
1.134.66
पुत्रलाभस्य महतः शुश्रूषादिफलं त्वया ।
न चावाप्तं किंचिदेव पुरा दशरथो यथा ॥ १.१३४.६६ ॥
Du hast nichts von der Frucht des großen Erlangens von Söhnen erlangt, wie Dienst und dergleichen, wie einst Daśaratha.
1.134.67
एवमुक्त्वा यमौ चापि विलेपतुरथातुरौ ॥ १.१३४.६७ ॥
So sprachen sie, und die beiden Zwillinge, bekümmert, klagten ebenfalls.
1.134.68
अहं ज्येष्ठा धर्मपत्नी ज्येष्ठं धर्मफलं मम ।
अवश्यं भाविनो भावान्मा मां माद्रि निवर्तय ॥ १.१३४.६८ ॥
Ich bin die ältere, die rechtmäßige Gattin; die Frucht des Dharma gebührt der Ältesten. Mādrī, halte mich nicht zurück von dem, was gewiss geschehen muss.
1.134.69
अन्विष्यामीह भर्तारमहं प्रेतवशं गतम् ।
उत्तिष्ठ त्वं विसृज्यैनमिमान्रक्षस्व दारकान् ॥ १.१३४.६९ ॥
Ich selbst werde hier meinen Gatten suchen, der in die Gewalt des Todes geraten ist. Steh auf, lass diesen hier und beschütze diese Kinder.
1.134.70
अवाप्य पुत्रांल्लब्धार्थान्वीरपत्नीत्वमर्थये ।
मद्रराजसुता कुन्तीमिदं वचनमब्रवीत् ॥ १.१३४.७० ॥
Nachdem ich Söhne erlangt und mein Ziel erreicht habe, begehre ich den Stand einer Heldengattin. Die Tochter des Königs von Madra sprach diese Worte zu Kuntī.
1.134.71
अहमेवानुयास्यामि भर्तारमपलापिनम् ।
न हि तृप्ताऽस्मि कामानां ज्येष्ठा मामनुमन्यताम् ॥ १.१३४.७१ ॥
Ich allein werde meinem Gatten folgen, der fortgegangen ist. Ich bin mit den Begierden nicht gesättigt; Ältere, gib mir deine Zustimmung.
1.134.72
मां चाभिगम्य क्षीणोऽयं कामाद्भरतसत्तमः ।
समुच्छिद्यामि तत्कामं कथं नु यमसादने ॥ १.१३४.७२ ॥
Dieser Beste der Bharatas, der sich mir genähert hat und vom Verlangen verzehrt ist: Wie soll ich dieses Verlangen in Yamas Wohnstatt erfüllen?
1.134.73
मम हतोर्हि राजाऽयं दिवं राजर्पिसत्तमः ।
न चैव तादृशी बुद्धिर्बान्धवाश्च न तादृशाः ॥ १.१३४.७३ ॥
Da mein Gatte erschlagen wurde, ist dieser König, der beste der königlichen Weisen, in den Himmel gegangen. Eine solche Einsicht ist nicht mehr da, und solche Verwandten auch nicht.
1.134.74
न चोत्सहे धारयितुं प्राणान्भर्त्रा विना कृता ।
तस्मात्तमनुयास्यामि यान्तं वैवस्वतक्षयम् ॥ १.१३४.७४ ॥
Ohne den Gatten gemacht, vermag ich nicht, den Atem zu halten. Darum werde ich ihm folgen, der zur Wohnstatt Vaivasvata Yamas geht.
1.134.75
वर्तेयं न समां वृत्तिं जात्वहं न सुतेषु ते ।
तथाहि वर्तमानां मामधर्मः संस्पृशेन्महान् ॥ १.१३४.७५ ॥
Gegenüber deinen Söhnen werde ich niemals mit gleichem Verhalten leben. Führte ich so weiter, würde mich große Unrechtmäßigkeit treffen.
1.134.76
तस्मान्मे सुतयोर्देवि वर्तितव्यं स्वपुत्रवत् ।
अन्वेष्यामि च भर्तारं व्रजन्तं यमसादनम् ॥ १.१३४.७६ ॥
Darum, o Königin, sollst du meine beiden Söhne wie deinen eigenen Sohn behandeln. Und ich werde meinen Gatten suchen und ihm folgen, wenn er zur Wohnstatt Yamas geht.
1.134.77
मां हि कामयमानोऽयं राजा प्रेतवशं गतः ।
राज्ञः शरीरेण सह मामपीदं कलेवरम् ॥ १.१३४.७७ ॥
Dieser König, der mich begehrte, ist in die Gewalt der Toten gegangen; zusammen mit dem Körper des Königs auch dieser mein Leib.
1.134.78
दग्धव्यं सुप्रतिच्छन्नं त्वेतदार्ये प्रियं कुरु ।
दारकेष्वप्रमत्ता त्वं भवेश्चाभिहिता मया।
अतोऽहं न प्रपश्यामि संदेष्टव्यं हितं तव ॥ १.१३४.७८ ॥
Dieser Leib muss verbrannt werden, gut verborgen. Edle Frau, tu, was dir lieb ist. Sei achtsam gegenüber den Kindern und bedenke, was ich dir gesagt habe. Darum sehe ich keinen heilsamen Rat, den ich dir geben könnte.
1.134.79
ऋषयस्तान्समाश्वास्य पाण्डवान्सत्यविक्रमान् ।
ऊचुः कुन्तीं च माद्रीं च समाश्वास्य तपस्विनः ॥ १.१३४.७९ ॥
Nachdem die Asketen-Weisen jene Pāṇḍavas von wahrer Tapferkeit getröstet hatten, sprachen sie zu Kuntī und trösteten auch Mādrī.
1.134.80
सुभगे बालपुत्रा तु न मर्तव्यं तथंचन ।
पाण्डवांश्चापि नेष्यामः कुरुराष्ट्रं परन्तपान् ॥ १.१३४.८० ॥
O Glückliche, du, die du kleine Söhne hast, darfst auf keinen Fall sterben; wir werden auch die Pāṇḍavas, die Feindbezwinger, in das Reich der Kurus führen.
1.134.81
अधर्मेष्वर्थजातेषु धृतराष्ट्रश्च लोभवान् ।
स कदाचिन्न वर्तेत पाण्डवेषु यथाविधि ॥ १.१३४.८१ ॥
Dhṛtarāṣṭra, gierig nach unrechtmäßigem Gewinn, würde sich gegenüber den Pāṇḍavas niemals der Vorschrift gemäß verhalten.
1.134.82
कुन्त्याश्च वृष्णयो नाथाः कुन्तिभोजस्तथैव च ।
माद्र्याश्च बलिनांश्रेष्ठः शल्यो भ्राता महारथः ॥ १.१३४.८२ ॥
Die Beschützer Kuntīs sind die Vṛṣṇi, ebenso Kuntibhoja; und für Mādrī, den Besten der Starken, ist der große Wagenkämpfer Śalya, ihr Bruder, der Beschützer.
1.134.83
भर्त्रा तु मरणं सार्धं फलवन्नात्र संशयः ।
युवाभ्यां दुष्करं चैतद्वदन्ति द्विजपुङ्गवाः ॥ १.१३४.८३ ॥
Mit dem Gatten zu sterben ist gewiss fruchtbringend, daran ist kein Zweifel; doch sagen die Besten der Zweimalgeborenen, dass dies für euch beide schwer ist.
1.134.84
मृते भर्तरि साध्वी स्त्री ब्रह्मचर्यव्रते स्थिता ।
यमैश्च नियमैः पूता मनोवाक्कायजैः शुभा ॥ १.१३४.८४ ॥
Ist der Gatte gestorben, soll die tugendhafte Frau im Gelübde der Keuschheit fest bleiben, gereinigt durch Zügelungen und Observanzen, verehrungswürdig durch die aus Geist, Rede und Leib entspringende Reinheit.
1.134.85
भर्तारं चिन्तयन्ती सा भर्तारं निस्तरेच्छुभा ।
तारितश्चापि भर्ता स्यादात्मा पुत्रस्तथैव च ॥ १.१३४.८५ ॥
Indem sie an ihren Gatten denkt, möge die glückverheißende Frau ihn hinübertragen; so wird der Gatte gerettet, das Selbst ebenso und ebenso der Sohn.
1.134.86
तस्माञ्जीवितमेवैतद्युवयोर्विद्म शोभनम् ॥ १.१३४.८६ ॥
Darum wissen wir, dass gerade dieses Leben für euch beide gut ist.
1.134.87
यथा पाण्डोस्तु निर्देशस्तथा विप्रगणस्य च ।
आज्ञा शिरसि निक्षिप्ता करिष्यामि च तत्तथा ॥ १.१३४.८७ ॥
So wie der Befehl Pāṇḍus ist, so auch der der Versammlung der Brahmanen; ich habe diesen Befehl auf mein Haupt gelegt und werde ebenso handeln.
1.134.88
यदाद्दुर्भगवन्तोऽपि तन्मन्ये शोभनं परम् ।
भर्तुश्च मम पुत्राणामात्मनश्च न संशयः ॥ १.१३४.८८ ॥
Was du gesagt hast, Unglückselige, halte ich für höchst verheißungsvoll; ohne Zweifel gereicht es dem Gatten, meinen Söhnen und mir selbst zum Guten.
1.134.89
कुन्ती समर्था पुत्राणां योगक्षेमस्य धारणे ।
अस्या हि न समा बुद्ध्या यद्यपि स्यादरुन्धती ॥ १.१३४.८९ ॥
Kuntī vermag es, das Wohl und die Sicherheit der Söhne zu tragen; selbst wenn sie Arundhatī wäre, ist keine ihr an Einsicht gleich.
1.134.90
कुन्त्याश्च वृष्णयो नाथाः कुन्तिभोजस्तथैव च ।
नाहं त्वमिव पुत्राणां समर्था धारणे तथा ॥ १.१३४.९० ॥
Kuntīs Beschützer sind die Vṛṣṇi, ebenso Kuntibhoja; ich bin nicht fähig, die Söhne so zu tragen wie du.
1.134.91
साऽहं भर्तारमन्विष्ये संतृप्ता नापि भोगतः ।
भर्तृलोकस्य तु ज्येष्ठा देवी मामनुमन्यताम् ॥ १.१३४.९१ ॥
Ich suche meinen Gatten, nicht durch Genuss gesättigt. Möge die älteste Göttin der Welt der Gatten mir ihre Zustimmung geben.
1.134.92
धर्मज्ञस्य कृतज्ञस्य सत्यसन्धस्य धीमतः ।
पादौ परिचरिष्यामि तथार्याऽद्यानुमन्यताम् ॥ १.१३४.९२ ॥
Ich werde den Füßen meines Gatten dienen, der das Dharma kennt, dankbar, seinem Wort treu und weise ist. Edle Frau, gewähre mir nun deine Zustimmung.
1.134.93
एवमुक्त्वा तदा राजन्मद्रराजसुता शुभा ।
ददौ कुन्त्यै यमौ माद्री शिरसाऽभिप्रणम्य च ॥ १.१३४.९३ ॥
So sprach sie, o König, und Mādrī, die glückverheißende Tochter des Königs der Madras, neigte das Haupt und übergab die Zwillinge an Kuntī.
1.134.94
अभिवाद्य महर्षीन्सा परिष्वज्य च पाण्डवान् ।
मूर्ध्न्युपाघ्राय बहुशः पार्थानात्मसुतौ तदा ॥ १.१३४.९४ ॥
Sie grüßte die großen Weisen, umarmte die Pāṇḍavas und küsste viele Male die Häupter der Söhne Pṛthās und ihrer eigenen Söhne.
1.134.95
हस्ते युधिष्ठिरं गृह्य माद्री वाक्यमभाषत ।
कुन्ती माता अहं धात्री युष्माकं तु पिता मृतः ॥ १.१३४.९५ ॥
Yudhiṣṭhira bei der Hand nehmend, sprach Mādrī diese Worte: 'Kuntī ist eure Mutter; ich bin die Amme; und euer Vater ist tot.'
1.134.96
युधिष्ठिरः पिता ज्येष्ठश्चतुर्णां धर्मतः सदा ।
वृद्धाद्युपासनासक्ताः सत्यधर्मपरायणाः ॥ १.१३४.९६ ॥
Yudhiṣṭhira, dem Dharma nach der Älteste der vier, ist stets wie ein Vater. Dem Dienst an den Alten ergeben, sind sie auf Wahrheit und Dharma ausgerichtet.
1.134.97
तादृशा न विनश्यन्ति नैव यान्ति पराभवम् ।
तस्मात्सर्वे कुरुध्वं वै गुरुवृत्तिमतन्द्रिताः ॥ १.१३४.९७ ॥
Solche Menschen gehen nicht zugrunde und erleiden keine Niederlage. Darum sollt ihr alle, ohne Nachlässigkeit, das Verhalten gegenüber den Älteren üben.
1.134.98
ऋषीणां च पृथायाश्च नमस्कृत्य पुनःपुनः ।
आयासकृपणा माद्री प्रत्युवाच पृथां तदा ॥ १.१३४.९८ ॥
Nachdem sie sich wiederholt vor den Weisen und vor Pṛthā verneigt hatte, antwortete Mādrī, vom Kummer gebeugt, da Pṛthā.
1.134.99
ऋषीणां संनिधावेषां यथा वागभ्युदीरिता ।
दिदृक्षमाणायाः स्वर्गं न ममैषा वृथा भवेत् ॥ १.१३४.९९ ॥
Möge das Wort, das in Gegenwart dieser Weisen gesprochen wurde, für mich, die ich den Himmel sehen möchte, nicht vergeblich sein.
1.134.100
धन्या त्वमसि वार्ष्णेयि नास्ति स्त्री सदृशी त्वया ।
वीर्यं तेजश्च योगं च माहात्म्यं च यशस्विनाम् ॥ १.१३४.१०० ॥
Glücklich bist du, Tochter der Vṛṣṇi; keine Frau ist dir gleich. Tapferkeit, Glanz, Kraft und Größe der Berühmten sind in dir.
1.134.101
कुन्ति द्रक्ष्यसि पुत्राणां पञ्चानाममितौजसाम् ।
आर्या चाप्यभिवाद्या च मम पूज्या च सर्वतः ॥ १.१३४.१०१ ॥
O Kuntī, du wirst deine fünf Söhne von unermesslicher Kraft sehen. Du bist edel, des Grußes würdig und in jeder Hinsicht von mir zu ehren.
1.134.102
ज्येष्ठा वरिष्ठा त्वं देवि भूषिता स्वगुणैः शुभैः ।
अभ्यनुज्ञातुमिच्छामि त्वया यावनन्दिनि ॥ १.१३४.१०२ ॥
O Göttin, du bist die Älteste und die Vorzüglichste, geschmückt mit deinen heilsamen Tugenden. O Nandinī, ich möchte deine Erlaubnis erbitten.
1.134.103
धर्मं स्वर्गं च कीर्तिं च त्वत्कृतेऽहमवाप्नुयाम् ।
यथा तथा विधत्स्वेह मा च कार्षीर्विचारणां ॥ १.१३४.१०३ ॥
Um deinetwillen möge ich Dharma, Himmel und Ruhm erlangen. Wie auch immer, ordne es hier an und zögere nicht.
1.134.104
बाष्पसंदिग्धया वाचा कुन्त्युवाच यशस्विनी ।
अनुज्ञाताऽसि कल्याणि त्रिदिवे सङ्गमोऽस्तु ते ॥ १.१३४.१०४ ॥
Mit von Tränen erstickter Stimme sprach die berühmte Kuntī: Glückverheißende, dir ist erlaubt; möge deine Vereinigung im Himmel sein.
1.134.105
भर्त्रा सह विशालिक्षि क्षिप्रमद्यैव भामिनि ।
संगतास्वर्गलोके त्वं रमेथाः शाश्वतीः समाः ॥ १.१३४.१०५ ॥
O du Breitäugige, heute noch, rasch mit deinem Gemahl vereint, möge im Himmelsreich du ewige Jahre hindurch erfreut sein.
1.134.106
ततः पुरोहितः स्नात्वा प्रेतकर्मणि पारगः ।
हिरण्यशकलानाज्यं तिलं दधि च तण्डुलान् ॥ १.१३४.१०६ ॥
Dann ließ der Hauspriester, nachdem er sich gebadet hatte und im Totenritual erfahren war, Goldstücke, geklärte Butter, Sesam, Quark und Reiskörner bringen.
1.134.107
उदकुम्भांश्च परशुं समानीय तपस्विभिः ।
अश्वमेधाग्निमाहृत्य यथान्यायं समन्ततः ॥ १.१३४.१०७ ॥
Die Asketen, die Wasserkrüge und eine Axt herbeigebracht und das Feuer des Pferdeopfers geholt hatten, richteten alles ringsum nach Vorschrift ein.
1.134.108
काश्यपः कारयामास पाण्डोः प्रेतस्य तां क्रियाम् ।
पुरोहितोक्तविधिना पाण्डोः पुत्रो युधिष्ठिरः ॥ १.१३४.१०८ ॥
Kāśyapa ließ jenes Ritual für den verstorbenen Pāṇḍu vollziehen; und nach der vom Priester genannten Weise nahm Yudhiṣṭhira, Pāṇḍus Sohn, daran teil.
1.134.109
तेनाग्निनाऽदहत्पाण्डुं कृत्वा चापि क्रियास्तदा ।
रुदञ्छोकाभिसंतप्तः पपात भुवि पाण्डवः ॥ १.१३४.१०९ ॥
Mit diesem Feuer verbrannte er Pāṇḍu und vollzog danach die übrigen Riten; weinend, von Kummer gequält, fiel der Pāṇḍava zu Boden.
1.134.110
ऋषीन्पुत्रान्पृथां चैव विसृज्य च नृपात्मज ।
नमस्कृत्य चिताग्निस्थं धर्मपत्नी नरर्षभम् ॥ १.१३४.११० ॥
O Fürst, nachdem er die Weisen, die Söhne und Pṛthā verabschiedet hatte, und dem Stier unter den Menschen im Scheiterhaufen-Feuer seine Verehrung erwiesen hatte, seine rechtmäßige Gattin.
1.134.111
मद्रराजसुता तूर्णमन्वारोहद्यशस्विनी ॥ १.१३४.१११ ॥
Die Tochter des Königs der Madra, die Glorreiche, bestieg rasch (den Scheiterhaufen) nach ihm.
1.134.112
अहताम्बरसंवीतो भ्रातृभिः सहितोऽनघः ।
उदकं कृतवांस्तत्र पुरोहितमते स्थितः ॥ १.१३४.११२ ॥
In frische Gewänder gekleidet, zusammen mit seinen Brüdern, stand der Makellose dort nach dem Rat des Priesters und vollzog das Wasseropfer.
1.134.113
अर्हतस्तस्य कृत्यानि शतशृङ्गनिवासिनः ।
तापसा विधिवच्चक्रुश्चारणा ऋषिभिः सह ॥ १.१३४.११३ ॥
Die Asketen, die auf dem Śatasṛṅga wohnen, vollzogen zusammen mit den Cāraṇas und den Weisen nach der Vorschrift die Riten für den Verehrungswürdigen.